ពេលនេះសម្តីពួកគេពិតជាជ្រាលជ្រៅណាស់ដែលនាងបានរកឃើញខ្លួនឯងថាមានតម្លៃត្រឹមជាស្រីអ្នកម្នាក់ ជាអ្នកកោះដែលពួកគេកំពុងចង់លេបយក ហើយគេមិនដែលគោរពនាងស្មើឋានៈដែលនាងមានទេ។
នាងស្ទើរតែចាកចេញតែ នាងអត់ទ្រាំមិនកើតចំពោះការប្រមាថនៅនឹងមុខប្រុសស្នេហ៍។ ហាន់ដាបែរក្រោយ ក្រពាត់ដៃសម្លឹងពូសុភក្តិដោយមុខស្មើ៖
«ឬមួយពូភ្លេចហើយថា ខ្ញុំជាម្ចាស់កម្មសិទ្ធិសណ្ឋាគារទាំងអស់ដែលពូកំពុងបម្រើការ! ខ្ញុំមិនបាច់សុំពូថាចេញចូលដើរហើរទៅណាមកណាទេ ពូគិតឡើងវិញផង! បើខ្ញុំចង់ឱ្យពូអង្គុយចាំទល់ម៉ោងបាយទៀត ក៏ពូត្រូវតែទ្រាំចាំ ព្រោះពូនៅចាយលុយប្រាក់ខែពីខ្ញុំនៅឡើយ!»
នារីនេះ មិនយូរមិនឆាប់ក៏ចាញ់ស្ថានការណ៍ ហើយចេញកាយវិការឆ្នាស់ឆ្នើមរហូតស្មាប្រុសស្អាតរង្គើសើចតិចៗ។
មិនខ្វល់ថា គេចង់ចំអកនាងឬអ្វីទេ ហាន់ដាដឹងថា នាងម្នាក់ឯងមិនចាញ់សម្លុតពួកគេ៦នាក់ដាច់ខាត។
មុនពេលចាកចេញនារីពោលបន្ថែម៖
«កោះបេះដូងនេះជាផ្ទះរបស់ខ្ញុំ! ខ្ញុំមិនចោលផ្ទះខ្លួនឯងទេ!»
នាងចាកចេញព្រឹប ទៅតាមបណ្តោយរុក្ខវិធីដែលរចនាភាពខឹងសម្បាតឹងតែងរបស់ស្រី ស្មើនឹងគំនូរស្រស់វិចិត្រក្នុងគំនិតគីម៉ាល់។ ស្តាយណាស់គេមិនបានយកម៉ាស៊ីនថតមកទេ។
មកដល់បន្ទប់ម៉ៃសាក់កាលណា ស្រីស្អាតទន់ដៃជើងអង្គុយចុះសន្សឹមៗម្នាក់ឯង ។
សារជាថ្មីម្តងទៀតទ្រូងនាងរន្ធត់ចំពោះគ្រប់យ៉ាងនៅថ្ងៃនេះ។ ក្រុមមនុស្សខាងម្តាយក្មេកនាងមិនដែលចុះចាញ់ ឬបោះបង់ចោលគម្រោងលេបយកកោះនេះវិញពិតមែនក្រោយពីពិសិដ្ឋស្លាប់។
ជាមួយភាពខ្វាយខ្វល់ ហាន់ដាងើយមុខសម្លឹងមើលបណ្តាស៊ុមរូបតែងបញ្ឈរតាំងនៅលើជញ្ជាំង។
«មានតែសិដ្ឋម្នាក់គត់ គិតពីហាន់ដា និងការពារប្រពន្ធម្នាក់នេះរហូតដល់ថ្ងៃស្លាប់!»
ចាប់ផ្តើមនិយាយរអុះៗពីព្រោះចិត្តកំពុងរារែក និងតឹងថប់។ សំឡេងនៅខាងក្រៅទ្វារលាន់ឡើង
បណ្តាលឱ្យស្រីស្ទុះក្រោកពីឥដ្ឋមកធ្វើជាអង្គុយលើកៅអី យ៉ាងរហ័ស។ ហាន់ដាមិនចង់ឱ្យមនុស្សទាំងនោះមើលមកនាងថាជាស្ត្រីវ័យក្មេងដ៏ទន់ខ្សោយទេ។
«ពួកគេជាប់នៅនោះ មិនងាយរកផ្លូវនេះណេះឃើញភ្លាមៗទេ!»
នាងខ្សឹបប្រាប់ក្នុងចិត្តខ្លួនឯង។ ហាន់ដា បានជ្រើសរើសយកវិធីបន្លាយពេល ដើម្បីរៀបរយម្តាយនាងសិន មុនពេលប្រឈមនឹងជម្លោះជាមួយភាគីម្ខាងទៀតនៃកេរមរតកដ៏ចម្រូងចម្រាស់។
និវត្តបង្ហាញខ្លួន ជាមួយម្តាយដោយមានសន្ទូចនិងនុយខ្លះក្នុងដៃ។ នាងដឹងថាប្អូននាងត្រូវទៅស្ទូចត្រី ។
«ឃើញសុងសក្តិទេម៉ាក់?!»
«អត់ទេកូន! មានរឿងអី? ម៉ាក់ឃើញកូនដើរមកពីចម្ការតាសក់? អ្នកណានៅហ្នឹង!»
«ពួកអ្នកភ្នំពេញមកដល់កោះនេះហើយ! ខាងគ្រួសារម្តាយក្មេកខ្ញុំ! ពួកគេខឹងជេន!»
«រឿងម៉េចខ្លះកូន! មានបញ្ហាអីទេ? ហៅផានមកពិភាក្សាគ្នាហ្អីកូន!»
ហាន់ដាក្រោកឡើងទាញកាបូបខោអាវម្តាយហើយនិយាយ៖
«ម៉ាក់ខ្ញុំនឹងទៅពិភាក្សាជាមួយពូផានប៉ុន្តែចង់ឱ្យម៉ាក់នាំនិវត្តិទៅខេត្តសិន!»
«ឥឡូវហ្អីកូន!»
«ចា៎! និវត្តឱ្យទូរសព្ទមកបង បងខលរកពេទ្យសុងសក្តិជូនឯងនឹងម៉ែទៅស្ទូចត្រីកណ្តាលទន្លេ!»
ប្រចៀវភ្លើង
គីម៉ាល់ដឹងថា ហាន់ដាកំពុងពន្យារពេល តែមិននឹកស្មានថាយូរយ៉ាងនេះទេ។
គេលើកដៃមើលម៉ោង រួចទើបពត់ខ្លួនប្រាណក្រោកទៅដើរចច្រប់ជុំវិញផ្ទះ។ អាហារពេលព្រឹកដែលមានតែកាហ្វេមួយពែងម្នាក់បានបង្កើនអារម្មណ៍និងការប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់ នៃមនុស្សម្នាក់ៗ។
ដើម្បីយកប្រៀបលើស្ថានភាពស្ងប់ស្ងាត់នៃកោះនេះបុរសចំណាស់ ឆ្លៀតឱកាសបញ្ចុះបញ្ចូលគីម៉ាល់ដោយទាញកៅអីក្រោកដើរទៅរកនាយ។
«ប្រុសធំៗ!»
គាត់ហៅតិចៗធ្វើឱ្យគេងាកមកសម្លឹងមុខ។
បុរសនេះមានបទពិសោធន៍ក្រាស់ក្រែលក្នុងជីវិត គាត់ដឹងថាគីម៉ាល់មានទឹកមុខនឹងនរ ក្រសែភ្នែកស្រឹម ជាសញ្ញានៃមនុស្សមានគំនិតជ្រៅ ទំនងមិនងាយទាញចិត្តឱ្យប្រឆាំងនឹងមនុស្សស្រីដែលគេកំពុងលង់ចិត្តទេ តែគាត់ក៏ដឹងចំណុចខ្សោយនៃភាពឆេវឆាវម្តងៗក្នុងបេះដូងប្រេះស្រាំរបស់នាយ។
«គឺពូចង់ប្រាប់ថា កោះនេះរាងដូចសំប៉ែតនិងមានច្រាំងខ្សាច់ខ្លះ គ្រួសខ្លះ ទឹកថ្លាព័ទ្ធជាសណ្ឋានបេះដូងពីធម្មជាតិ បើប្រុសធំឃើញពេលបង្ហោះ Drone ពីលើទៀត គឺស្អាតឥតខ្ចោះ! តាមពិសោធន៍ពូ កន្លែងនេះជាចំនុចប្រសព្វនៃដៃទន្លេមេគង្គក្រោម ជាទ្រព្យសម្បត្តិដ៏ល្អបំផុតនៃទីផ្សារបដិសណ្ឋារកិច្ចនិងសោភ័ណភាពត្រូពិក នៅក្រោយពយនេះមានផ្លូវដើរឡើងកូនភ្នំតូចៗ ឆ្លងកាត់ព្រៃដូងបើយកធ្វើជា
បឹងហ្គាឡូ និង អាងទឹកខាងក្រោមបាតទន្លេ អាចក្លាយជាកន្លែង ដ៏ប្រណីតនៅក្នុងលោកបាន!»
គីម៉ាល់ដៀងភ្នែកសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួន។ គេហាក់លង់ក្នុងព័ត៌មាននេះ។ គាប់ជួនបានឱកាស សុភក្តិរំអុកបន្ថែម៖
« តម្លៃលើទីផ្សារអាចមានដល់២០ទៅ៣០លាន!»
គេដៀងភ្នែកមកសម្លឹងគាត់។
ក្នុងទ្រូងប្រុសស្អាត គេដឹងថា គេមិនអាចយកទីតាំងដ៏ពិសេសមួយនេះ មកដូរជាមួយលុយអស់នោះធ្វើអីទេ។ លុយចាយមិនអស់មែន តែក៏ត្រូវបាត់មណ្ឌលទិព្វនិមិ្មតមួយនេះទៅក្នុងដៃមនុស្សថ្មី?
ចុះជនជាតិដើម ចុះអ្នកស្រុក ចុះស្រីស្អាតសំណព្វទ្រូង?
គេមិនមាត់ តែសុភក្តិដឹងចិត្តច្បាស់។ អ៊ីចឹងហើយ បុរសកំហូចចាប់ផ្តើមរុកកួនចិត្តអ្នកកម្លោះ៖
«អ្នកស្រីតូចជាមនុស្សល្បិចខ្ពស់១០០ជំពូកណាស់! ប្រុសធំត្រូវប្រយ័ត្ន! គាត់មានពុតច្រើន ចេះវិធីធ្វើបាបចិត្តប្រុសតូច ហើយចុងក្រោយស្លាប់ខ្លួនក៏នៅតែស៊ីញ៉េឱ្យកោះទៅប្រពន្ធទាំងដែលមិនដែលបានរួមរស់នឹងគ្នា ដូចប្តីប្រពន្ធពិតប្រាកដសោះ!»
គីម៉ាល់ មិនដឹងត្រូវអរឬកើតទុក្ខឡើយ។
គេងាកចំហៀងស្មាមកត្រងត្រាប់ស្តាប់ទាំងក្រៀមក្រំ ។ ក្នុងភ្នែកនាយមើលមិនឃើញមុខពូសុភក្តិម្នាក់នេះទេតែអ្វីដែលគេឃើញ គឺរូបរាងប្អូនប្រុសនៅកៀកបង្កើយក្នុងការចងចាំ។
ឯងពិតជាត្រូវគ្រាំគ្រាជាងបងបែបហ្នឹងផងអាសិដ្ឋ ដែលមកស្គាល់មនុស្សស្រីម្នាក់នេះ?
«មនុស្សស្រីម្នាក់នេះ អាយុទើបតែម្ភៃស្តើង តែប្រុសធំកុំទុកចិត្តថា គេគិតការរាក់ៗដូចក្មេងស្រីផ្សេងឱ្យសោះ! អាថ៌កំបាំងលើកោះនេះ មិនដែលមានអ្នកណាម្នាក់បានដឹងពិតទេ! ពូឮថាសូម្បីរឿងរៀបការជាមួយប្រុសសិដ្ឋក៏ជាអន្ទាក់ ! ប្រុសធំជ្រុលមកដល់ស្រុកខ្មែរ ពូសំណូមពរបើកការស៊ើបអង្កេត រកមុខអ្នកនៅពីក្រោយការធ្វើបាបចិត្តប្រុសតូចរហូតដល់ស្លាប់!»
គីម៉ាល់ឱនមុខសម្លឹងដី។
ចិត្តគេពេលនេះ គឺមានចម្លើយខ្លីសម្រាប់ខ្លួនឯងតែប៉ុណ្ណោះ គឺគេមិនត្រូវការអ្នកណាមកស៊ើបទាំងអស់ ។
«ខ្ញុំនឹងសួរចម្លើយនាងដោយខ្លួនឯងផ្ទាល់ហាន់ដា!»
គេប្រាប់បេះដូងខ្លួនឯង តែមិនខ្ចីចរចាអ្វីនឹងបុរសនេះឡើយ។
សន្ធឹកចម្លែកមួយ ពុះជ្រែកភាពស្ងប់ស្ងៀមនៃអាគារសំណាក់ដ៏សែនមនោរម្យនេះ។ មួយដង្ហើមដំបូង គីម៉ាល់ស្មានថាជា សត្វបក្សីធំៗ ចំនួនបី បង្ហាញខ្លួនទទះស្លាប ឆ្វែលជុំវិញដើមជ្រៃជាហ្វូង តែពេលមើលចំគ្រប់គ្នាបានកើតឡើងនូវ ភាពញាប់ញ័រមួយរំពេច។
នៅពេលដែលម្នាក់ៗចំហមាត់សម្លឹងទៅហ្វូងសត្វ ក្អែកមិនមែនក្អែក កណ្តុរមិនមែនកណ្តុរបែរជាមានស្លាប និងភ្នែកខ្មៅក្រឹប។
ប្រចៀវ?
គីម៉ាល់ពោលតិចៗទាំងភ្ញាក់ផ្អើល។
នេះជាប្រភេទសត្វប្រចៀវដ៏ធំចម្លែកមិនធ្លាប់ឃើញ ពិសេសទម្រង់ក្រហមក្រមៅច្បាស់ទែងលើត្រចៀកទាំងសងដែលបះវែងត្រង់ទៅលើ។
គ្មានអ្នកណាម្នាក់មានអារម្មណ៍ល្អទេ ខ្លះទាញកៅអីក្រោក ខ្លះអង្គុយភាំង។
មិនទាន់គិតយល់ថា នេះជាធម្មជាតិ ឬអ្វីផង ស្រាប់ការវាយប្រហារកម្រោលមួយចេញឡើងពីសត្វនាំមុខគេ ដែលបានបោលសម្រុកទៅរកអ៊ុន។
ដោយភាន់ភាំង អង្គរក្សនេះលើកដៃរងការពារមុខខ្លួន តែមួយឆាបប៉ុណ្ណោះកំភួនដៃគេរងរបួសខ្វោកដោយចង្កូមកំណាច។
បុរសទាំងអស់ដកថយពីក្រោមដើមជ្រៃ ទោះបីជាមានគ្នាច្រើននាក់តែគ្មានអ្នកណាងាកទៅជួយអ៊ុនដែលកំពុងឱបដៃរបួសស្រែកទាំងឈឺចាប់នោះទេ។ គីម៉ាល់ម្នាក់ឯងជាប់នៅក្បែរអាគារ ព្រោះចំហមាត់សម្លឹងកូនចៅ។
ដោយមិនអាចប្រដេញអ្នកផ្សេងទាន់ រលកនៃថនិកសត្វបំបែរទិសមករកអ្នករបួស។ ក្នុងអំឡុងពេលស្រឡាំងកាំងអ៊ុននៅធ្មាំងតក់ស្លុតសម្លឹងសត្រូវដែលត្របាញ់មក។
ដូចផ្លេកបន្ទោរ គីម៉ាល់ស្រវាបានកៅអីបញ្ឈរធ្វើអំពីផ្តៅ។
បុរសប្រើកម្លាំងមួយទំហឹងកូនប្រុស គប់សំដៅថនិកសត្វកំណាច ជាហេតុបណ្តាលឱ្យធ្លាក់ខ្ពាកមួយចំណែកទៅលើដី ចំណែកពីរទៀតខ្ទាតថយទៅលើអាកាស។
អ៊ុនផ្ងារក្រោយពីលើកៅអីបង្អែក ។
ប្រចៀវពីរទៀតញ៉ឹងត្រចៀកវិលខ្ញាល់បកក្រោយតម្រង់មករកគីម៉ាល់។ ដូចផ្លេកបន្ទោរគេបែរក្រោយរត់ចូលទៅក្នុងសាល ហើយដៃទាំងពីរលូកទាញទ្វារបិទ។
បើទោះជាកម្លាំងនិងសន្ទុះដៃនាយ ដែលវែងៗរហ័សរហួនកម្រិតណា ក៏ទ្វារមិនអាចបិទទាន់ទាំងស្រុងមុនកម្លាំងហោះត្របាញ់ក្រពុលមុខនោះដែរ។ ជាមួយទីបង្ហើបសល់មិនដល់មួយបណ្តោយម្រាមដៃមនុស្សចាស់ សត្វកំណាចទីពីរបានរុលមកបុកមួយចង្កូមឆឹប ស្ពឹកស្មាឆ្វេងនាយ ។ ចំណែកសត្វទីបីទំនងជាមិនអាចបន្ថយល្បឿនបានទាន់ទើបបុកទ្វារធ្លាក់ខ្ពាកនៅខាងក្រៅ…..
គីម៉ាល់បែរក្រោយយឺតៗ ព្រោះពីកន្ទុយភ្នែកនាយឃើញសត្វដែលបានប្រខាំខ្លួនកំពុងនៅទីនោះនៅដដែលឡើយ។ សត្វចង្រៃកំពុងទុំលើគែម រនុកសោរឈើបុរាណដែលមានទំហំប្រមាណប៉ុនបាតដៃមនុស្សចាស់ ហើយប្រឱបស្លាបវាទាំងសងបង្ហាញចង្កូមដូចជាមេកណ្តុរមហាធំ ភ្នែកក្រឡែតតែត សម្លក់មកលើចំណីអាហារ។
ជាមួយដំណក់ញើសជោគខ្លួនគេមិនដឹងថា នឹងអាចរកបានអ្វីមកស៊ូនឹងចង្កូមវាទេ ក្រៅតែពីលើកដៃមកប្រុង…..
ឈឹប….. ព្រួញមួយបោលមកពីក្រៅ ចំល្អណាស់ គឺចំកណ្តាលទ្រូងសត្រូវតូចមួយនេះ….បណ្តាលឱ្យវាប្រកាច់ចលាចលរង់ចាំក្តីមរណា…..
