ហាន់ដាបែរក្រោយ រត់ភ្លាមទៅកាន់បន្ទប់ក្នុងមួយជាន់ទៀត ហើយបើកទូឈើ រាវរកអាវមួយផ្សេងមកគ្រង ដណ្តប់កាយបន្ទាប់ពីអាវមុនត្រូវដាច់ដោចខ្ទេចខ្ទាំ។
ភ្នែកទាំងសងនៅក្រឡិចក្រឡាប់ដោយក្តីភ័យខ្លាច។ នាងខ្លាចគេសុខៗកើតរោគចិត្តចូលមកទៀត តែគ្រប់យ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ល្អ។ នាងសម្រួលសម្លៀកបំពាក់ហើយ ក៏បែរមកតាមមើលបុរសនេះ។
គីម៉ាល់នៅឈរបែរខ្នង ឯមាត់ទ្វាររង់ចាំនាង។ អ្វីមួយលើស្មាស្តាំរបស់គេធ្វើ ឱ្យស្រស់ស្រីចាប់ភ្លឹក។
«ពន្លែងសត្វចង្រៃឱ្យមកខាំមិនទាន់អស់ចិត្ត លើកព្រនង់មកចាំវាយសម្លាប់បំបិទមាត់ទៀត?»
នាងដើរមួយៗទៅរកគេទាំងមិនដឹងខ្លួន។
មុខរបួសនោះធំឬតូច ជ្រៅឬរាក់ ជាឬនៅ នាងចង់ដឹងណាស់។ បេះដូងនាងភ្លេចអស់រឿងមុននេះដែលវិះនឹងត្រូវដាច់មនោសញ្ចេតនាពីគ្នាដោយអំពើហិង្សារបស់គេ។
ម្រាមស្រីលូកទៅរកបង់រុំនោះហើយប៉ះគេ….
គីម៉ាល់ងាកមុខមកចំហៀងស្តាំពេលដឹងថា មនុស្សស្រីម្ចាស់ផ្ទះកំពុងប៉ះពាល់ខ្នងខ្លួន….
«ស្អីគេទៅគីម៉ាល់! ទៅត្រូវនឹងអី?!»
នាងនិយាយទាំងថប់ដង្ហើមព្រោះសភាពរបស់របួសនេះ ទោះមិនបានឃើញមុខវាតែស្លាកស្នាមខ្មៅនៅស្លេកងាំងជុំវិញ បានប្រាប់នាងថា នេះអាចជាថ្នាំពុលឬជាពិស មិនមែនមុតនិងមិនមែនបះទង្គិចធម្មតាទេ។
នាងជាពេទ្យនាងដឹងអំពីទំហំគ្រោះថ្នាក់របស់វា បើវាជារបួសថ្មី ហើយមានជាតិពុលមិនទាន់យកចេញអស់ គេមុននេះខឹងខ្លាំង ធ្វើសកម្មភាពកម្រោលទៀតជាតិពុលអាចជ្រាបដល់សរសៃឈាមបាន។
នាងរញីរញ័រគាំងៗព្រោះអារម្មណ៍អកុសលផ្ទួនៗ ចំណែកបុរសនេះក៏បែរមកវិញសន្សឹមៗទាំងមុខស្មើ និងសម្លឹងនាងដោយប្រើក្រសែភ្នែកខូចចិត្ត។
ស្រីស្អាតព្រិចត្របកភ្នែកដែលពោរពេញទៅដោយទុក្ខសោកចុះឡើងពីរបីដង ទើបសម្រេចចិត្តងើបមុខសម្លឹងគេ។
គីម៉ាល់មិនចង់ថ្ពក់ខ្សែភ្នែកជាមួយនាងទេ។
គេបូញមាត់ងាកមុខចេញ ទាំងមិននិយាយមិនស្តី។ ដៃមួយចុចទូរសព្ទរង់ចាំអ្នកខាងណោះទទួលនឹងអាលនិយាយម៉ាត់ៗ៖
«ខ្ញុំចុះអេតាស៊ីវិលជាមួយហាន់ដាព្រឹកស្អែកនេះ! រៀបចំឱ្យស្រេច! គឺនៅលើកោះនេះ!»
គេដាក់ទូរសព្ទចុះ ហើយលូកដៃមកចាប់នាងទាំងមិនខ្ចីមើលមុខអូសបណ្តើរទៅតម្រង់ទ្វារ។ សារជាថ្មីនាងរត់តាមជំហានវែងៗរបស់គេច្រងាប់ច្រងិល៖
«ទៅណា?!»
«ទៅភ្នំពេញ!»
«ហេតុអី?»
«មិនបាច់សួរ!»
«ខ្ញុំមិនទៅ!»
បុរសនេះនៅធ្មឹងលែងដើរ។
គេងាកមកក្រោយដោយក្តាប់មាត់សម្លឹងមុខតូចច្រឡឹងរបស់នាង។
ភ្នែកនាងម៉ក់ៗសម្លឹងប្រស្រីភ្នែកគេ នាងចង់រុករកភាពស្លូតបូត មនោសញ្ចេតនានិងចិត្តថ្លើមល្អៗរបស់គេ តែ….អត់មានទេ….ស្នាមញញឹមមួយ ក៏បបូរមាត់គេមិនព្រមផ្តល់មកឱ្យនាងទៀតដែរ….
«គីម៉ាល់….»
នាងចង់និយាយអីតែនិយាយមិនចេញបានត្រឹមហៅឈ្មោះគេពីរម៉ាត់ បុរសសើចទាំងមិនសប្បាយចិត្ត៖
«ហៅឱ្យហើយទៅដុកទ័រ! ចាប់ពីស្អែកទៅ ប្តីឱ្យដឹងប្តី! បើហៅឈ្មោះគ្នាចំៗទៀត ដឹងដំបងហើយ!»
នាងលូកដៃម្ខាងទៀតទាញកណ្តាប់ដៃគេចេញតែមិនរបូត។ នាងនិយាយទាំងមិនខ្លាចនឹងមិនដក់ភ្នែកចេញពីការសម្លឹងរបស់ប្រុសស្នេហ៍៖
«អ្នកណារៀបការ?!»
«គ្រាន់តែស៊ីញ៉េទេដុកទ័រ! ស៊ីញ៉េឱ្យជីវិតនាង មកនៅជាមួយខ្ញុំជារៀងរហូតទៅដោយស្របច្បាប់!»
«អ្នកណាព្រម?»
នាងសួរទាំងញ័រមាត់។
សុងសក្តិនិយាយហើយថា មនុស្សនេះមិនបានស្រឡាញ់នាង ថែមទាំងរៀបចំគ្រប់យ៉ាង ដើម្បីរឿងមរតក តែប៉ុណ្ណោះគ្រាន់តែគេធ្វើពុតជាមិនចង់បាន។ ឥឡូវនេះតម្រុយចេញមកបណ្តើរៗហើយ ស៊ីញ៉េ?
«នីដាក៏ដោយហាន់ដាក៏ដោយ ! គេជាប្រពន្ធខ្ញុំ មរតកគេ កិត្តិយសគេ ជាមរតកខ្ញុំនិងកិត្តិយសខ្ញុំ អ្នកណាមិនសុខចិត្តចង់តតាំងជាមួយគេ ត្រូវតតាំងជាមួយខ្ញុំ!»
នារីក្តាប់មាត់ខឹង។ សមមុខណាស់នាងដែលទៅងប់សម្តីគេកណ្តាលទន្លេ ឱបគេដូចតួប្រុសក្នុងរឿងហូលីវូដ ពេលនេះជ្រុលក្បាលក្រពើហើយ អ្វីៗជាអន្ទាក់។ ចុងក្រោយពេលមិនបានអ្វីៗដូចបំណងកាលពីយប់ម្សិល ព្រឹកឡើងកាលណាគេក៏ទៅដឹកនាំពួកមនុស្សក្បាលរឹងៗនៅសណ្ឋាគារឡើងមករុកកួនដល់លើកោះក្បែរច្រមុះទៅហើយ។
ហ្នឹងហើយ សមមុខដែលងងើលឆាប់លង់អន្ទាក់ស្នេហ៍ប្រុសស្អាត!
ហាន់ដាបន្ទោសខ្លួនឯង។ ឥឡូវនៅតទល់មុខគ្នា នាងដឹងថា គេគ្មានសញ្ញាណាមួយដែលបង្ហាញថាប្រុសម្នាក់នេះពិតជាចេះស្រឡាញ់ ចេះយល់ចិត្ត អាណិតការពារ ដូចរូបភាពកាលពីលើកបីនាងចុះជម្រាល លើកឡើងលើទូក ផ្តល់អាហារផ្តល់កម្លាំងចិត្តទៀតទេ គេជាមនុស្សសោះអង្គើយ ហិង្សា និងមានគំនិតជ្រៅៗយ៉ាងគ្រោះថ្នាក់ផង។
«ហាន់ដា! បើលោតែឯងថ្លោះធ្លោយបណ្តោយខ្លួន ឱ្យស្ថិតនៅក្រោមចំណងអាពាហ៍ពិពាហ៍ជាមួយបុរសកំណាចម្នាក់នេះពិតមែន វាមិនដូចកាលឯងចងអំបោះក្រហមជាមួយពិសិដ្ឋប្អូនប្រុសរបស់គេទេនាង!»
សំឡេងសម្ងាត់ខ្សឹបក្នុងខួរក្បាល ធ្វើឱ្យមនុស្សស្រីម្នាក់នេះអន្ទះអន្ទែងរលាស់ដៃម្តងហើយម្តងទៀត។ ម្រាមនាងបេះផងបោចផង មាត់ក៏ខាំចូលគ្នានិយាយសឹងមិនអាចចេញសំឡេងច្បាស់៖
«ខ្ញុំមិនស៊ីញ៉េអីទាំងអស់ មនុស្សរោគចិត្ត! អេតាស៊ីវិលស្អី?!»
នាងរើបម្រះដោះលែងដៃខ្លួនឯងពីគេ រើមិនរួចក៏នៅតែបន្តរើរហូតដល់ខាងប្រុសពន្លែងចេញមួយទំហឹងព្រោះធុញពេក។
នាងខ្ទាតទៅម្ខាងគ្រាន់តែមិនដួល។
ស្រីស្អាតសម្លឹងបុរសនេះទាំងឆ្អែតចិត្ត នាងវាចាអួលណែន៖
«ចុះអេតាស៊ីវិល នឹងអាលបានលុយទៅគ្រប់គ្រង នឹងអាលបានបំផ្លាញខ្ញុំស្របច្បាប់ នឹងអាលបានធ្វើអ្វីៗតាមលំនាំគំនិតពុតត្បុតអស់ហ្នឹងមែនអត់? បានហើយ! ឈប់លេងទៅ ខ្ញុំគ្មានពេលលេងជាមួយទេ គីម៉ាល់! មុខក៏កុំឱ្យខ្ញុំឃើញផង កុំថាឡើយរៀបការភ្ជាប់ជីវិតខ្ញុំជាមួយ!»
បបូរមាត់នេះពូកែនិយាយឌឺណាស់ ស្រីមុខឌឺ។
គេសម្លឹងនាងទាំងភ្នែកមមី ចិត្តរំពៃនឹកដល់សម្តីពេលថ្មីៗដែលចាក់ទម្លុះបេះដូងខ្លួននៅលើដែនជលធា
«ចិត្តខ្ញុំចំពោះសិដ្ឋ ដូចទឹកនិងត្រី មានស្មោះឱ្យគ្នា មិនមែនដោយកាមតណ្ហា ឬដោយសារទ្រព្យធន! ខ្ញុំបានស្បថថា នឹងចាស់ទៅជាមួយគេ រួមរស់ជាមួយគេជារៀងរហូត!»
គេនៅស្ងៀមនាងសម្លក់មួយរួចចាកចេញទៅទាំងមិនខ្ចីស្តាយអ្វី មិនខ្ចីងាកក្រោយ។
«បានតើ ដុកទ័រ! ហត់ពេកមិនបាច់លេងទេ តែកោះនេះត្រូវដូរម្ចាស់ហើយ!»
នាងពិតជាដើរទៀតមិនរួចមែន ត្បិតតែនាងខំប្រឹងតាំងចិត្តថាមិនស្តាប់។
ស្រីស្អាតងាកក្រោយទាំងមុខមាំ។ បុរសនេះញាក់ចិញ្ចើមឌឺនាង ដូចហួតយុត្ថនាឌឺពៅបញ្ញាជាញឹកញយហ្នឹងដែរ។
«ព្រោះទុកចោលធ្វើអី? តម្លៃវា មិនមែន៧០ម៉ឺនទេដុកទ័រ! រាប់លានដុល្លារអាមេរិក!»
នាងខាំមាត់ ទឹកមុខក្រោធ ។ នារីនេះមិនឆេវឆាវទេតែនាងពិតជាគ្រឺត។ គេចង់បង្ខំនាងដូចតួប្រុសបង្ខំតួស្រី មានតែក្នុងរឿងភាគប៉ុណ្ណោះដែលទៅរួច។
នាងសួរវិញទាំងមិនញឹនដូចគ្នា៖
«លោកអាងអី? លោកអាងអីគីម៉ាល់? លោកមានសិទ្ធិដែរអត់? កុំឱ្យខ្ញុំនិយាយច្រើនជាងនេះទៀតនឹងអាលបានខឹងគ្នាជ្រៅៗ»
បុរសដើរមកមួយៗទល់មុខនាង។ ហាន់ដាក៏មិនគេចទៅណាដែរ ព្រោះនាងចង់ប្រាប់គេម្នាក់នេះថានាងមិនបានចាញ់សម្លុត។
បុរសភ្នែកមមី តាមថាកំពុងបង្ហាញឫកពាមានៈចង់តែកាចបង្ក្រាបនាង។ គេសម្លឹងនាងទាំងញញឹមតាមពន្លឺ ភ្នែក។
នាងក៏សម្លឹងវិញមិនចុះញ៉ម។
គេស្រាប់តែបន្លឺមកខ្សោយៗល្មមឮពីរនាក់៖
«ខ្ញុំកំពុងរកអ្នកស៊ើបឯកជនកំពូលៗពីស្រុកក្រៅមកហើយ! ត្រឹមពីរបីយប់ គេនឹងរកឃើញច្បាស់ដូចថ្ងៃ ពីអាថ៌កំបាំងដែលប្អូនប្រុសខ្ញុំស្លាប់!»
បុរសក្តាប់មាត់ខណៈខាងស្រីក្តាប់ដៃ។
នាងទម្លាក់មុខរេភ្នែកគិតយ៉ាងរហ័ស។
ហាន់ដាស្រាប់តែនៅសុខៗ បោះបង់ចោលឫកពាខែងរ៉ែងហើយហាក់ភិតភ័យចម្លែកម្ល៉េះ?
ទោះនាងខំលាក់អារម្មណ៍តែគីម៉ាល់សម្គាល់ឃើញ។ គេពោលបន្ថែម៖
«មិនត្រឹមតែរបស់ទាំងអស់ហ្នឹងលែងមានសុពលភាពសម្រាប់មនុស្សអាក្រក់ខ្លះ ថែមទាំងថែមបានខ្នោះដៃ និងចម្រឹងដែកមួយជីវិតទៀតក៏ថាបាន!»
«ធ្វើអីធ្វើទៅ! ស្មានថាខ្ញុំខ្លាច? ខ្ញុំធ្វើអីខុសបានត្រូវខ្លាច?»
នាងនិយាយញ័រៗ។
បុរសនេះញញឹមតិចៗ ហើយដើរចេញទៅបន្សល់ឱ្យខាងស្រីនៅឈរស្កុបម្នាក់ឯង សញ្ជឹងគិតដោយចម្រូង ចម្រាស់ចិត្ត។
កិច្ចសន្យាថ្មី
មេឃងងឹតលែងមានពន្លឺទិនករច្បាស់ហើយ។ គីម៉ាល់ ដើរម្នាក់ឯងទាំងស្រងូតតាមបណ្តោយដងទន្លេវិលសំដៅមករកផ្ទះពូផានវិញ។
ក្នុងទ្រូងពេលនេះ បើនឹងគិតមែនទែនគឺអាចបែងជា១០០ចម្រៀងព្រោះអារម្មណ៍សង្ស័យ។
កាលនារីភានិយាយអំពីការស្លាប់របស់ពិសិដ្ឋ ខ្លួនចាប់អារម្មណ៍ដែរ តែមិនអាចប្រៀបបាននឹងអាកប្បកិរិយាគួរឱ្យសង្ស័យតឹងទ្រូងពេលនិយាយជាមួយហាន់ដាអម្បាញ់មិញទេ។
សភាពនាងដូចជាកាន់តែបង្ហាញតម្រុយថាមានអ្វីមួយមិនប្រក្រតី នៅពីក្រោយមរណភាព និងការទទួលបានមរតកដ៏សម្បើមពីប្តីនាង?
ភ្នែកបុរសយើងរេ សម្លឹងមើលដែនទិដ្ឋភាពប្រៀបសួគ៌ាល័យនៅជុំវិញខ្លួនដោយការអាក់អន់ចិត្តយ៉ាងខ្លាំង ដែលនារីគេកាន់តែស្គាល់ កាន់តែឃើញថានាងបានលាក់បំពួននូវរបាំងជាច្រើនទាក់ទងជាមួយគ្រួសារខ្លួន។
ចិត្តបុរសហត់នឿយណាស់ គេអង្គុយចុះសម្រាកនៅលើខឿនកៅអីឈើប្របដើមជ្រៃក្រឹម។
«គីម៉ាល់!»
ស្រីនេះមកដល់ពីអង្កាល់ នាងដើរស្រាលស្ងើកដូចស្រមោលខ្មោច? ប្រុសស្អាតមិនងាកក្រោយទេ ក៏មិនឆ្លើយនឹងសំឡេងនាងដែលហៅឈ្មោះពីរម៉ាត់ហ្នឹងផង។ ក្លិនខ្លួនក្រអូបប្រហើរក្នុងការចងចាំរបស់នាយចំពោះនាង បានកើនឡើងជាលំដាប់។ គេដឹងថានាងមកដល់ ឈានចូលកាន់តែជិតទើបបុរសវាចាមកតិចៗ៖
«ព្រោះតែចង់បានលុយ យើងរួមដៃជាមួយអ្នកណាខ្លះធ្វើបាបប្អូនខ្ញុំរហូតដល់ស្លាប់?!»
«អត់មានទេ!»
នាងរបូតមាត់ឆ្លើយភា្លមឡើង ធ្វើឱ្យបុរសសើចស្ងួតសម្លឹងទឹកហូរ។ គេនិយាយមួយៗម្នាក់ឯង៖
«មានចោរឯណាព្រមសារភាពមុនពេលគេវាយសួរចម្លើយនោះ?!»
«គីម៉ាល់វាយហាន់ដាដល់ស្លាប់ ក៏កែការពិតនេះមិនបានដែរ!»
«ការពិតស្អី?»
គេបែរក្រោយសម្លឹងមនុស្សស្រីដែលមានវោហារមិនចេះរីងស្ងួត និងថែមទាំងមានមធ្យោបាយគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការធ្វើឱ្យសំឡេងនិយាយម្តងៗចេញពីមាត់របស់នាង លាន់ទាបនិងបង្កអារម្មណ៍អាណិតយល់ចិត្តពីអ្នកដែលបានស្តាប់ឮ។
គេចង់បានចម្លើយណាស់ ទោះបីគេមិនដែលគិតថានឹងធ្វើបាបនាង។
«ការពិតគឺគ្មានអ្វីនៅពីក្រោយការស្លាប់នេះទៀតទេ! គាត់មានបញ្ហាសុខភាព!»
«បើមាត់រឹងអ៊ីចឹងដដែល តាមមកធ្វើអី?!»
គេថាចប់ក៏ងាកមុខចេញ។
«ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យគីម៉ាល់ហៅអ្នកស៊ើបឯកជនមកកម្ពុជា!»
«បើខ្លួនពិតជាល្អ ចាំបាច់ខ្លាចដែរ?»
គេនិយាយទាំងកំហឹងនៅចុងច្រមុះ។
នាងឈានមកក្បែរហើយនិយាយឡើងខ្សឹបៗ៖
«សណ្ឋាគារមួយក្នុងចំណោមសណ្ឋាគារទាំង៦មានរឿងក្រោមតុខ្លះ ដែលធ្លាប់បង្ខំចិត្តត្រូវដោះស្រាយ! ហើយបើពួកស៊ើបឯកជនមករកការពិតឃើញ នឹងប៉ះពាល់ដល់គ្រុបទាំងមូលបាន!»
គីម៉ាល់និយាយតបដោយហួសចិត្ត៖
«កុហក! ចង់កុហក កុហកឱ្យសមផងដុកទ័រ! គ្រួសារនេះមិនដែលរកស៊ីខុសច្បាប់ មិនដែលខ្លាចអ្នកណាស៊ើបទេ!»
គេគិតថានាងមានអារម្មណ៍ភិតភ័យបានជានាងតាមមក ហើយពេលនេះគេកាន់តែចង់ដឹងការពិតពីរយៈពេល៨ឆ្នាំដែលខ្លួនមិនបាននៅកម្ពុជា ចំណែកប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយដែលនាងរៀបការចូលមកជាកូនប្រសា រឹតតែជាចំណោទធំដែលគេចង់ដឹង។
«ជាថ្នូរហាន់ដានឹងស៊ីញ៉េអេតាស៊ីវិល សន្យានៅក្បែគីម៉ាល់រហូតទៅ!»
នាងនិយាយតិចៗ តែមានឥទ្ធិពលអាចទាញបុរសនេះឱ្យងាកមកបាន។ គេមិនចង់បញ្ឈប់សំណួរសំខាន់ទាំងអស់នេះទេ ប៉ុន្តែសំណើរនាងពិតជាទាក់ចិត្តណាស់។
គេពិតជាចង់បានឱ្យមានរឿងនោះកើតឡើង មិនថាដោយវិធីណាក្តី គេចង់បាននាងមកជាកម្មសិទ្ធិឱ្យខាងតែបានទោះនាងអាក្រក់ល្អសខ្មៅ។
ភ្នែកប្រុសស្អាតសម្លឹងជាមួយវាចាឌឺដង៖
«ព្រោះតែលាក់កំបាំងឧក្រិដ្ឋកម្មរបស់ខ្លួន បក្សពួកខ្លួន ស្អីក៏ហ៊ានធ្វើដែរ!»
«ព្រោះហាន់ដាស្រឡាញ់គីម៉ាល់តែប៉ុណ្ណឹង!»
នាងតមាត់មកទៀត ធ្វើឱ្យគេទម្លាក់ចោលអ្វីៗដែលបម្រុងនឹងដៀលត្មះនាង។
មិនថា ពាក្យដែលស្រីទើបនឹងវាចាទាំងនេះ ក្លែងក្លាយឬពិតកម្រិតស្តួចស្តើងយ៉ាងណា តែគេនៅតែចង់ស្តាប់ណាស់។
«កុហកគ្មានព្រិចភ្នែកទេស្រីជើងល្អ!» គេរអ៊ូម្នាក់ឯង។
«មិនបង្ខំឱ្យជឿទេ!» នាងថាតិចៗទាំងក្រៀមក្រំ។
បុរសរេភ្នែកសម្លឹងដៃនាងដែលក្តោបចូលគ្នា និងចង្វាក់ដង្ហើមដែលរំជួលព្រោះភាពរន្ធត់ចិត្តគេដឹងថាទោះមិនបាច់ជួលអ្នកស៊ើប ក៏ខ្លួននឹងរកឃើញការពិតពីការរស់នៅក្បែរមនុស្សស្រីម្នាក់នេះ។
«កុំស្តាយក្រោយឱ្យសោះ!»
បានដូចចិត្ត បុរសនេះនាំនាងនិងក្រុមគេឡើង Helicopter ទាំងយប់ឆ្ពោះមកកាន់រាជធានីភ្នំពេញដើម្បីបំពេញផែនការសំខាន់របស់គេ។
«ប្រសិនបើធ្លាក់អីពេលកំពុងហោះហើរ ចោលវា កុំព្យាយាមលូកយកឮដែរ?!»
គេនិយាយប្រាប់នាងនៅពេលខ្លួនទៅអង្គុយកន្លែងបញ្ជា។ បុរសនេះមិនត្រឹមបើកកាណូត បើកអូប័រស្ទាត់ ឥឡូវនេះសូម្បីតែឧទ្ធម្ភាគចក្រ?
«ខ្ញុំគ្មានអីមកជាប់ខ្លួនទេ!»
នាងនិយាយទាំងមុខក្រញូវ ចង់ឌឺដងបុរសនេះចំពោះការបង្ខំរបស់នាយ។ បុរសដៀងមកសម្លឹង គេមិនថាអ្វីគិតតែពីដៀងមើលមុខភរិយាជិតក្លាយជាផ្លូវការម្នាក់នេះ។ នាងងាកមុខចេញមិនសម្លឹងតបឡើយ។ គេលូកដៃមកផ្តើមយកកាសដោតត្រចៀកឱ្យ។
«ប្រហែលនៅខាងលើមានសំឡេងរំខានខ្លាំងហើយ!» នាងគិតក្នុងចិត្តទើបមិនប្រកែកប្រណាំង។ រៀបការពីរបីឆ្នាំមកក្នុងគ្រួសារនេះ នាងដឹងថាពិសិដ្ឋក៏ដូចបងប្រុសគេ គឺអាចបើកបរអ្វីៗបានដោយខ្លួនឯងសឹងតែទាំងអស់ គេមានជំនិះដុះស្លាបនេះបញ្ឈរទុកនៅសណ្ឋាគាររង់ចាំយកភ្ញៀវមកពីភ្នំពេញទៅប្រទេសថៃ ឬពីថៃមកភ្នំពេញតែនាងមិនធ្លាប់សូម្បីឡើងជិះម្តងណា។
«យើងចេញដំណើរហើយ ទៅរកជីវិតថ្មីរបស់យើង!!»
គីម៉ាល់ដៀងមើលខ្សែក្រវាត់ស្រីស្នេហ៍ រួចលបមើលរាងកាយនាងពីលើដល់ក្រោមយ៉ាងរហ័ស ព្រមទាំងពិនិត្យឃើញការដកដង្ហើមជ្រៅៗភ័យបារម្ភរបស់នាងដែរ។
គេលូកដៃមកក្តោបម្រាមនាង ធ្វើឱ្យតរុណីងាកមកសម្លឹងមុខវិញទាល់តែបានទើបអស់ចិត្ត។
«ភ័យរឿងណាមួយ? រឿងមានប្តី ឬក៏រឿងហោះទៅលើមេឃជាមួយបក្សីតូចៗនេះ?»
«ខ្ញុំមិនយល់ថាហេតុអ្វីក៏អន្ទះសាម្ល៉េះ?»
នាងរអ៊ូដាក់កែវភ្នែកនាយ ធ្វើឱ្យបុរសងាកទៅវិញរោទ៍ម៉ាស៊ីនធ្វើមិនដឹង។
មាត់គេឌឺនាងតិចៗ៖
«សង្ឃឹមថា មានអ្នកខ្លះនឹងមានបទពិសោធរីករាយជាមួយការជិះ Helicopter លើកដំបូងនេះប៉ុន្តែមិនបាច់ Excited ពេកក៏បានព្រោះនឹងមានអ្វីគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលច្រើនទៀតត្រៀមទទួល!»
នាងរកដកភ្នែកចេញពីបុរសនេះមិនរួចទេ។ ពន្លឺភ្នែកនាង គឺភ័យនឹងសម្តីគេ ភ័យនឹងរឿងថ្ងៃស្អែក ហើយក៏ភ័យចំពោះអ្វីម៉្យាងដែលគ្មានអ្នកណាស្ទង់ដឹងបាន ព្រោះវាជាអាថ៌កំបាំងដ៏ជ្រៅនៅក្នុងបេះដូងនាង។
ពីក្រោយខ្នងពួកគេ អ៊ុននិងវុធកំពុងងាកមុខមិនហ៊ានមើលទេ។
គេឃើញម្ចាស់ប្រុសមានកិរិយាឌឺដង ដែលគេកម្របានឃើញបំផុតហើយបង្ហាញចេញតែនៅរាល់ពេលនារីនេះមានវត្តមានតែប៉ុណ្ណោះ។
ពួកគេរមែងដឹងចិត្តគីម៉ាល់ច្បាស់ តែក៏គិតមិនបានយល់ដូចគ្នាថាហេតុអ្វីបានជាប្រញាប់ចង់ស៊ីញ៉េលិខិតអេតាស៊ីវិលដល់ម្លឹង។
«បង! ខ្ញុំដាច់ចិត្តនិយាយហើយ ព្រោះខ្លាចហួសពេល! ចាប់តាំងពីរឿងប្រចៀវភ្លើងមក ខ្ញុំយល់ថា ហាន់ដាមិនមែនជាមនុស្សស្រីធម្មតាទេ! ជាប្រភេទមនុស្សគ្រោះថ្នាក់ បងគីមាល់គិតឡើងវិញសិនមុនពេលស៊ីញ៉េលិខិតស្នាមប្តីប្រពន្ធអីហ្នឹង!»
នេះជាអ្វីដែលវុធដាច់ចិត្តនិយាយឱ្យយោបល់នៅផ្ទះពូផានមុនពេលចាកចេញមក។ គីម៉ាល់នៅចងចាំសម្តីពួកអ្នកហែហមជានិច្ចក៏ប៉ុន្តែអ្វីដែលនៅចាល់ជាងគេក្នុងទ្រូងគឺ «បើសួរមែនសួរឱ្យអស់ផង! ហេតុអ្វីវា គេចពីកោះទៅខេត្ត ពីខេត្តទៅកោះ? ហេតុអ្វីប្តីស្លាប់ទាំងមូលគ្មានទឹកភ្នែកមួយសរសៃ? ហេតុអីមកឱបស្រឡាញ់ប្រុសថ្មីងាយៗត្រឹមស្គាល់គ្នាប៉ុន្មានម៉ោង? ហេតុអ្វីព្រឹកមិញប្រញាប់ឱ្យពេទ្យសុងសក្តិបញ្ជូនម្តាយនឹងប្អូនឡើងទូកបកទៅខេត្ត? ហេតុអីវាឱ្យអាពួកម៉ាក់ឈ្មោះជេន ចេញចូលដេកបន្ទប់ជាមួយនៅភ្នំពេញរាប់ដងភ្លេច?»
គីម៉ាល់ធ្វើមុខស្មើ។
ម្តងៗគេដៀងសម្លឹងអនាគតភរិយាដែលធ្វើមុខស្ងួតច្រឺង។
«ថ្ងៃណាមួយ ឆាប់ៗនេះ អាម្នាក់នេះនឹងដឹងអស់ពោះវៀនពិតរបស់យើងហាន់ដា!»
