ថ្ងៃពិសេស
ហាន់ដាភ្ញាក់ដឹងខ្លួនឡើង នៅពេលសំឡេងរោទ៍ពីទូរសព្ទដាស់។ នារីជ្រួញថ្ងាសហើយនៅជូតមុខដំអក់ មុនពេលព្រមច្រត់ដៃក្រោកឡើងមក។
«គីម៉ាល់!»
ឯងម៉េចហ្នឹងនាង ក្រោកមកនឹកឃើញហៅឈ្មោះគេភ្លាម?
នាងថាឱ្យខ្លួនឯងទាំងហួសចិត្ត ហើយលូកមកបត់ភួយ រៀបចំគ្រែខ្នើយ។ ស្រីស្អាតដើរចេញទៅខាងមុខផ្ទះសម្លឹងឆ្ពោះទៅបន្ទប់មួយក្បែរគ្នា រករំឭកទីអនុស្សាដែលកាលពីយប់មិញមនុស្សម្នាក់នោះ បានបញ្ចេញឫកពាសម្តីសំដៅប្លែកៗជាមួយនាង។
ថ្ងៃនេះគឺជាថ្ងៃរៀបការតាមរយៈការស៊ីញ៉េដែលជាការផ្លាស់ប្តូរជីវិតសារជាថ្មីម្តងទៀតរបស់ឯង ហាន់ដា។
នាងប្រែទឹកមុខ និងដៀងភ្នែកសម្លឹងទៅថាសឈើ ដែលមានសេនវិចនិងទឹកក្រូចច្របាច់។
នេះជាអាហារដែលគេធ្លាប់ធ្វើឱ្យនាងចម្អែតកាលនៅស្ទឹងត្រែង ហើយថ្ងៃចុះអេតាស៊ីវិលក៏មិនចោលវា ធ្វើដូចភ្នំពេញនេះគ្មានអាហារណាល្អជាងវាអ៊ីចឹង។
ហាន់ដាញញឹមលើកដៃជ្រោងសក់។
យប់មិញញ៉ាំអាហារជាមួយគ្នាគ្មានអី្វនិយាយ ព្រោះការពិតដ៏ជ្រៅបានស្រែកចេញមកអស់នៅបង្កាន់ដៃខាងមុខបន្ទប់ទៅហើយ។
មិនដឹងថាខាងកូនកម្លោះបានចូលគេងកាលពីថ្មើរម៉ានទេ តែនាងវិញចាំថាខ្លួនឯងងោកងុយលើកៅអីអាហារពេលយប់ ហើយក៏ក្រោកឡើងមកឃើញខ្លួនឯងត្រូវបានគេផ្គាប់ដូចជាព្រះនាងនៅទីនេះ។
តុៗ
«សុំចូលរៀបចំខ្លួនជូនកូនក្រមុំ!»
ជាសំឡេងក្រុមអ្នកMake Up នាងគិត។
មិនបាច់នាងឆ្លើយទ្វារត្រូវបានបង្ហើបមក។
នាងងក់ក្បាលទទួលអនុញ្ញាត ឱ្យក្មេងៗជំទង់ភេទទីបី ទាំងបីប្រាណដែលត្រកងរ៉ូបវែងមួយចូលមក។ ហាន់ដាបើកភ្នែកធំៗ៖
«ត្រូវស្លៀករ៉ូបហ្នឹងដែរ?!»
«បាទបង!»
ពួកគេឆ្លើយនិងទាញកៅអីសំអាងឱ្យនាងអង្គុយផង។
«ខ្ញុំទៅងូតទឹក សម្អាតខ្លួនសិន! ទើបនឹងក្រោក! ចាំរួច ខ្ញុំហៅបានទេ?»
អ្នកតុបតែងប្រឹងញញឹមផ្គាប់ចិត្តម្ចាស់បន្ទប់រួចកេះគ្នាចាកចេញ។ ហាន់ដាស្រវាទៅក្បាលគ្រែ រកចុចទូរសព្ទហៅរកគីម៉ាល់ ដឹងអីនាងឃើញកូនក្រដាសតូចបិទនៅលើនោះ។
«ជិតក្លាយជាប្រពន្ធល្អម្នាក់ហើយ ហាមខលទៅណាទាំងអស់!»
នាងរេភ្នែកសម្លឹងខ្សែទូរសព្ទដែលត្រូវបានដកចោល។ អារម្មណ៍តឹងណែនដែលត្រូវបានហួងហែង វិលមក
វិញ។ ស្រីស្អាតដើរទៅខាងមុខបន្ទប់ហើយលើកទឹកផល្លាមកក្រេប។
ពីទីនេះសម្លឹងទៅបន្ទប់មួយទៀត នាងឃើញគេកំពុងគ្រងសម្លៀកបំពាក់យ៉ាងសង្ហាស្មើទេវបុត្រក្នុងរឿងមនោសញ្ចេតនាអភិជន។
ដៃនាងនៅស្ពឹកៗមិនទម្លាក់កែវចុះ ក៏មិនក្រេបបន្ត។
ហេតុអីគេទុកវេលាស៊ីញ៉េនេះពិសេសដល់ម្លឹង? សម្រាប់យើង វាដូចជារឿងធម្មតា ហើយមិនមានអ្វីយកជាការខ្លាំងក្លាដល់ម្លឹងឡើយ សំខាន់មានរឿងល្អក់កករ ការជំទាស់មិនឈប់ឈរទៀត យើងសប្បាយចិត្តម៉េចកើតចុះហេតុអីគេដូចសប្បាយចិត្តយ៉ាងនេះ។
ទំនងជាឃើញនាងតាមកញ្ចក់ បុរសបែរមកភ្លាម….
នាងសម្លឹងដៃគេដែលកំពុងពាក់នាឡិកា ហើយនិងចិញ្ចើមឌឺរបស់គេ ភ្នែកគេដៀងសម្លឹងនាងមាត់ញញឹមមិនឈប់ ស្រីស្អាតក្របួចមាត់ចង់តែថាឱ្យ «កាច់រាងណាស់ មនុស្សកាច់រាង!» តែនាងមិនមាត់វិញ។
ស្នូរគោះទ្វារនាងដកភ្នែកចោលកូនកម្លោះហើយដើរសំដៅទៅ….
នោះមិនមែនអ្នកតុបតែងសក់ទេគឺជេន។
ពីក្រោយទ្វាររបើកនាងចំហមាត់ព្រោះភ័យ។ នឹកឃើញឡើងវិញមុននេះម៉ោងប្រមាណជាពីរទាបភ្លឺជេនបាន ខលមកម្តងហើយ ទំនងជាពេលនេះគេខលមកនាងលែងកើតបានជាគេឡើងមកតែម្តង។
ដោយទឹកមុខសៅហ្មង ជេនលូកទាញកដៃហាន់ដា នាំចាកចេញ។
ស្រីស្អាតក្រាញនៅរហូតបុរសនេះបែរមកសម្លក់ទាំងខាំធ្មេញ៖
«ទៅផ្ទះខ្ញុំសិនចាំនិយាយគ្នា ហើយគ្មានទេអារឿងចុះអេតាស៊ីវិលឆ្កួតយក៍ស្អីអស់នេះ!»
នាងនៅក្រាញទាំងទឹកមុខអង្វរករ។ ជេនខាំមាត់លើកដៃចង្អុលមុខនាង៖
«ទោះជ្រុលជ្រួសស្អីជាមួយអាម្នាក់ហ្នឹងហើយ ក៏កុំបាច់អីទៅស៊ីញ៉េអេតាស៊ីវិលជាមួយវា ប្រយ័ត្នស្តាយក្រោយ!»
នាងទាញគេចូលមកក្នុងបន្ទប់ ហើយរុញទ្វារបិទចាក់គន្លឹះ។
ជេនសម្លឹងបន្ទប់នេះហាក់ពិនិត្យពិច័យ លុះឃើញថាគ្មានអ្វីសង្ស័យអំពីទំនាក់ទំនងរាងកាយប្រុសស្រីទាំងទ្វេកាលពីយប់ គេដកដង្ហើមឃូរធូរទ្រូង។ ប៉ូលិសដកដៃចេញពីនាងហើយ ឱនទៅបើកទូរៀបចំរកមើលខោអាវសមរម្យ ឱ្យនាងស្លៀកពាក់នឹងអាលនាំចាកចេញ….
«ជេន ខ្ញុំនៅនេះខ្ញុំអត់ទៅស្ទឹងត្រែងវិញទេ ទាល់តែពិធីចប់!»
នាងខ្សឹបៗតិចបំផុតខ្លាចប្រុសស្នេហ៍នៅក្បែរបន្ទប់ឮ ក៏ខ្លាចជេនស្តាប់មិនច្បាស់បង្ករឿងឡូឡា។ ជេនងាកមកទាំងខឹង។ នាងស្ទុះទៅក្បែរបុរសនេះហើយខ្សឹបបន្ត៖
«ជេន! ជេនកុំជឿម៉ាក់ហើយយល់ខុសណា៎ គេមិនបានបង្ខំខ្ញុំ គឺខ្ញុំស្រឡាញ់គេ ខ្ញុំចង់នៅជាមួយគេខ្លួនឯង!»
ជេនក្រញូវៗ បោកអាវគ្របក្រៅរបស់នាងដែលគេកំពុងកាន់ប្រុងថាហុចឱ្យហាន់ដាពាក់ គឺបោកទៅលើពូកបញ្ចេញកំហឹងចិត្ត។
«ឯងស្រឡាញ់វាបានប៉ុន្មានយប់អ្ហះ ប្រុសល្មោភដូចវា ឯងស៊ូចរិតព្រានវាបានប៉ុន្មានភ្លើងនីដា! ឯងចង់ទឹកភ្នែកជូតក្បាលជង្គង់ដែរអត់? ស្លៀកពាក់ ទៅស្ទឹងត្រែងវិញ!»
នាងប្រុងហាមាត់ ស្រាប់តែ
តុៗៗ
នារីបើកភ្នែកធំៗ….បើឱ្យអ្នកណាម្នាក់ឃើញជេននៅក្នុងបន្ទប់ពីរនាក់នាង ចប់ហើយ!ៗៗៗ
នាងរួសរាន់ឆ្លេឆ្លា….
«អូនសម្លាញ់!»
សំឡេងគីម៉ាល់លាន់មកតិចៗ តែប្រៀបដូចជាសំណុំគ្រាប់សំណកំពុងបោលមក។
ដោយមិនដឹងខ្លួន នាងរុញជេនទៅពួនក្នុងបន្ទប់ទឹក។
ជេននៅក្រាញទាំងមុខក្រហមង៉ូវ….នារីនេះលើកដៃសំពះភ្លាម….
«ជេនកុំធ្វើឱ្យមានរឿង គេនេះកម្រោលណាស់ អត់បានទេណា៎ សុំចិត្ត!»
ជេនបន្ថយកម្លាំងឱ្យនាងរុញទៅញាត់ក្នុងបន្ទប់ទឹកព្រោះមិនដាច់ចិត្តនឹងការអង្វរករ។
ស្រីស្អាតរៀបរយទាញទ្វារបិទហើយសម្រួលទឹកមុខ មុនពេលទៅបើកទ្វារឱ្យប្រុសស្នេហ៍….
គីម៉ាល់ដាក់ដៃលើស៊ុមទ្វារសម្លឹងនាងដែលស្លេកស្លាំង….
ហាន់ដាខំបង្កើតស្នាមញញឹមសន្សឹមៗ….
«កំពុងរៀបចំងូតទឹក! ពូកែរំខានបានអីងូតរួច?!»
នាងធ្វើជានិយាយសង្ឃឹមថាគេចេញទៅ តែគេហាក់ចង់ចូលមកក្នុង។
នាងរុញចេញទាំងម្ញ៉ិកម្ញ៉ក់។
«ពូកែចូលបន្ទប់គេម៉េះ? ប្រាប់ហើយថាងូតទឹក!»
«ចូលការពារ!»
នាងភ័យបុកពោះ តែធ្វើជាសើច មិនសូវទំនង៖
«ស្អីគេ!?»
គេអើតសម្លឹងមកក្នុងទោះនាងរុញទ្រូងចេញ ។
«ដូចធុំក្លិនចម្លែក!»
«កុំចេះតែស្មាន!»
«ទឹកអប់មនុស្សប្រុស!»
គេនិយាយហើយដៀងសម្លឹងនាងហាក់សង្ស័យ។ ហាន់ដាបូញមាត់សើច៖
«ប្រុសដល់ទៅបីនាក់! ជួលអ្នកតែងមុខមក សុទ្ធតែមនុស្សប្រុសទាំងអស់ ទើបតែដេញចេញមិញហ្នឹង!»
គេសម្លឹងនាង ដែលមើលទៅហាក់ស្រស់ស្រាយញញឹមញញែមច្រើនជាងរាល់ដង។ គេងក់ក្បាលហើយខ្សឹបដាក់កែវភ្នែកនាង៖
«ត្រូវ! មិនបាច់ទុកចិត្តទេ! ខ្ទើយក៏ដោយ អីក៏ដោយ! យកល្អឱ្យប្តីមកយាមពេលងូតទឹក អាហ្នឹងបានមានសុវត្ថិភាព!»
នាងសម្លក់គេមួយឆ្វាច់ព្រោះក្នាញ់សម្តី ទេសកាលអីក្រសែភ្នែកបុរសដែលប្រុងថានឹងចាកចេញវិញ ក្រឡេកទៅឃើញអាវក្រៅរបស់នាងលើកម្រាលពូក។ ក្បែរនោះ ទូរសព្ទដៃមួយ សោឡានមួយ។
អ្វីម្យ៉ាងលេចឡើងក្នុងបេះដូងគីម៉ាល់….
គេទម្លាក់ស្នាមសើច ហើយដៀងភ្នែកមកមើលថ្ពាល់ស្លាំងស្លេករបស់នាង….
ហាន់ដាសម្លឹងគេដោយកែវភ្នែកស្រទន់តែបង្កប់ក្តីព្រួយបារម្ភ….
កុំប្រាប់ថា នាងមានលាក់សាហាយក្នុងមាត់ ហើយលបខ្ជាក់វាចេញមកប្រលែងគ្នា ពេលស្តេចអារក្សមិននៅណា៎ហាន់ដា….ខ្ទេចឆ្អឹងទាំងពីរនាក់មិនខាន….
គេគិតទាំងមុខស្មើហើយកៀសនាងចេញពីការរារាំង….
បុរសនេះដើររ៉េវសំដៅគ្រែ ដោយលូកដៃទៅលើកសោឡានមកពិនិត្យ។
នាងគ្មានទូរសព្ទ គ្មានសោឡានទេ។ ពិសេសសោឡានក្រឡាដូចឯកសណ្ឋានប៉ូលិស។
ហាន់ដាដើរទៅឈរអេះម៉េះពីក្រោយស្មានាយនៅពេលគេរេភ្នែកសម្លឹងទៅរានហាលខាងក្រៅ រេមកវិញពិនិត្យជុំវិញបន្ទប់ ក្រោមគ្រែ និងទូខោអាវដែលនៅបើកចំហនៅឡើយ។
ចុងក្រោយគេឈប់ភ្នែកត្រង់បន្ទប់ទឹក….
គីម៉ាល់បោះជើងទៅកាន់ទីនោះ ធ្វើឱ្យស្រីស្អាតខំស្រវាតោងដៃគេ តែត្រូវគេរលាស់ចេញ….
ហាន់ដាដើរមិនដែលទាន់គីម៉ាល់ស្រាប់ហើយ។
បុរសនេះរុញទ្វារបន្ទប់ទឹកចូលខ្វាំង ធ្វើឱ្យខ្សែភ្នែកដំបូងរបស់គេប៉ះគ្នានឹងទឹកមុខមិនញឹនរបស់ជេនដែលរង់ចាំស្វាគមន៍….ប៉ូលិសមុខងងើលឈរផ្អែកនឹងកញ្ចក់បន្ទប់ទឹក សម្លឹងមកទាំងញាក់ចិញ្ចើមបញ្ឈឺគេ។
ដោយស្រឡាំងកាំង គីម៉ាល់ក្តាប់មាត់ហើយសន្សឹមៗគេងាកមកមើលស្រីល្អ ដែលកំពុងស្រវេស្រវាតោងដៃទាំងទ្វេត្រជាក់ស្រឹប….
«សូមអង្វរណ៎ាគីម៉ាល់!»
គីម៉ាល់មមីភ្នែកនឹកដល់សម្តីរបស់នារីភា។ គេដឹងតែម្យ៉ាងថា ពេលនេះ វិនាទីនេះ បើមិនបានដាល់កណ្តាលមុខប៉ូលិសម្នាក់នេះ មិនអាចស្រាកស្រន់ភាពស្រងាកចិត្តដ៏ធំចំពោះមុខបានឡើយ។
គេទាញទម្លាក់ដៃនាងចេញ តែនាងនៅតែខំតោង ហើយស្រវាឱបចង្កេះនាយ ទ្រោបមកលើទ្រូងនាយជាមួយសំឡេងខ្សឹបៗ៖
«មិនដូចគីម៉ាល់គិតទេ កុំបង្កចលាចល កុំធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាដឹង!»
បេះដូងគេលោតដូចសន្ទុះរញ្ជួយដី ក្បែរត្រចៀកស្រីស្អាត។
ហាន់ដាខំប្រតោងរាងកាយដែលក្តៅគគុកនេះ ទាំងខ្សឹបអង្វរមិនឈប់មិនឈរ៖
«គាត់មកយកខ្ញុំទៅស្ទឹងត្រែងវិញ តែខ្ញុំមិនទៅទេគីម៉ាល់ ខ្ញុំនៅនេះ ខ្ញុំនៅធ្វើជាប្រពន្ធរបស់គីម៉ាល់ណ៎ា កុំឡូឡាណាសូមអង្វរ!»
គីម៉ាល់ខាំមាត់សម្លក់កែវភ្នែកឌឺ១០០របស់កម្លោះជេន។ មនុស្សនេះមិនដឹងមានទំនាក់ទំនងកម្រិតណាជាមួយប្រពន្ធខ្លួន បែរជាមានសំណាងទៅកាន់ក្តាប់សណ្ឋាគារគ្រហើៗ ខ្លួនមិនទាន់បានទូទាត់លាត់គិតនៅឡើយផង ពេលនេះម៉ោងនេះ មេឃព្រហាមស្រាង គេមានវត្តមានពួនអាត្មាលឹបលក្នុងបន្ទប់កូនក្រមុំ?
«អ្ហែងចូលមកផ្ទះអញធ្វើអី?!»
គេខាំមាត់និយាយតិចៗ ធ្វើឱ្យនារីខំរុញប្រាណប្រុសនេះទៅម្ខាងហើយហៅអង្វរឱ្យជេនចាកចេញ។
«ជេនចេញទៅ! ទៅៗណា៎! កុំឱ្យមានព័ត៌មាន ចេញទៅណា៎ជេន!»
ជែនក៏មិនមែនត្រជាក់ចិត្តដែរ។ គេមកនេះគឺមកនាំនាងទៅ មិនមែនចេញទៅវិញដៃទទេឡើយ។
«នីដា ទៅជាមួយខ្ញុំ បើមិនចង់ខ្មាសគេ!»
គីម៉ាល់គ្រហឹម៖
«ចង់ធ្លាក់ពីជាន់ទី៤០ សាកមើលទៅ!»
ស្រីស្អាតតក់ស្លុត នាងងើបមុខនិយាយដោយញាប់ញ័រមួយគីម៉ាល់៖
«កុំ! អត់ទេ! កុំឈ្លោះគ្នា!»
គីម៉ាល់ទាញនាងចេញហើយបោះទៅលើពូកដូចបោះខ្នើយមួយស្រាលស្ងើក។
ហាន់ដាស្ទុះឡើងមកវិញ នៅពេលដែលដៃគីម៉ាល់ប្រតោងកអាវប៉ូលិស ចំណែកនាយប៉ូលិសក៏ក្រៀកគីម៉ាល់តបកម្លាំងមិនចាញ់មិនញឹន។
ពីរនាក់នេះមិនអាចរបួសទេ….ហាន់ដាប្រាប់ខ្លួនឯងទាំងស្លន់។
នាងស្ទុះស្ទាឡើងមក ហើយនិយាយទៅរកគេ៖
«គីម៉ាល់! បើមានអ្នកណាឃើញជេននៅឈ្លោះជាមួយគីម៉ាល់ក្នុងនេះ! ខ្ញុំឈប់រៀបការភ្លាម! លែងគាត់! ឮខ្ញុំប្រាប់អត់?!»
គីម៉ាល់នៅប្រតោងទាំងមុខខឹងស្លេក ភ្នែករេសម្លឹងប៉ូលិសមិនព្រិចភ្នែក ហេតុតែចង់ដឹងថា ពួកគេហេតុអ្វីជិតដិតនឹងគ្នាថ្នាក់នេះ?
ជេនវិញ ក៏រឹតតែរឹងមានៈជាង គេនិយាយមួយៗ៖
«ឯងមិនបាច់រៀបការទេ! ទៅផ្ទះវិញឥឡូវនេះ!»
នាងអស់វិធី មានតែដើរថយក្រោយគម្រាមពួកគេ។
ហាន់ដានិយាយទាំងទឹកភ្នែក៖
«បើទាំងពីរនាក់សុទ្ធតែអស្ចារ្យ សុទ្ធតែខ្លាំងអ៊ីចឹង មានតែបង្ខំឱ្យខ្ញុំគ្មានផ្លូវដើរដោយខ្លួនឯង!»
នាងខាំមាត់បែរខ្នងចាកចេញធ្វើឱ្យជែនស្រវាពន្លែងដៃចេញពីគីម៉ាល់ ស្ទុះទៅតាម។
«ម៉ោវិញហាន់ដា!»
គីម៉ាល់ហៅទាំងទោសៈ ព្រោះគេទ្រាំណាស់ មិនចង់មានរឿងក្នុងថ្ងៃសិរីនៃខ្លួន បានជាអត់ធន់មិនពន្លែងមួយដៃចំមុខថ្គាមខ្លារបស់ប៉ូលិសស្ទឹងត្រែង។
គេមិនចង់មានរូបភាពហិង្សាក្នុងកែវភ្នែកនាង និងមិនចង់ឱ្យនាងមើលមកថាគេជាមនុស្សកំហឹងទល់កំហល់ តែសម្តីវិញមិនអាចមិនប្រើអំណាចជាប្តីបាននោះទេ។
មកដល់មាត់ទ្វារបន្ទប់ នាងពិតជាឈប់ជើងហើយដៃមិនមួលសោបើកទេ។
មិនដឹងថានាងខ្លាចអ្នកខាងក្រៅដឹងរឿងក្នុងបន្ទប់នេះ ឬខ្លាចគីម៉ាល់ឡើយ តែជេនដឹងថា ចិត្តនាងនៅនេះនាងមិនចង់ចាកចោលពិធីដាច់ខាត។
ពេលស្រីស្អាតទ្រោបក្បាលយំលើទ្វារ បុរសនេះដើរមួយៗទៅក្បែរ។
គេលើកដៃប្រុងអង្អែលស្មានាងតែស្រមោលគូស្នេហ៍នាងនៅពីក្រោយ ធ្វើឱ្យជេនដកដៃមកវិញហើយនិយាយ មួយៗ៖
«បើប្រាកដថា រៀបការហើយសប្បាយចិត្ត! ខ្ញុំត្រឡប់ទៅវិញ!»
នាងយំគគ្រូក ហើយមិនបែរមុខមកទេ។
គីម៉ាល់សម្លឹងរ៉ូបកូនក្រមុំ ដែលវែងអន្លាយដាក់ព្យួរនៅលើធ្នើរយ៉ាងសមសួនកាច់ជ្រុងកញ្ចក់បង្អួច។ បុរសដើរទៅលើកយកមកសំដៅនាងធ្វើឱ្យជេនសម្រេចចិត្តថយទៅម្ខាង។
គេហុចអាវហើយនិយាយមួយៗ៖
«ជិតដល់ពេលហើយ ភ្ញៀវមកបណ្តើរៗហើយ!»
នាងរេភ្នែកសម្លឹងអាវក្នុងដៃត្រកងរបស់គេ ប្រៀបដូចជាជីវិតនាងដែលកំពុងឈានដល់របត់ថ្មីនៃការមានតែគេជាម្ចាស់ម្នាក់គត់ និងគ្មានវត្តមានប្រុសផ្សេង។
នារីនេះជូតទឹកភ្នែកលើកដៃមកទទួល ហើយនិយាយទៅកាន់ជេនទាំងមិនហ៊ានសម្លឹងគេ៖
«អាពាហ៍ពិពាហ៍នេះ ជាអ្វីដែលខ្ញុំជ្រើសយក! ខ្ញុំនឹងធ្វើវាឱ្យល្អបំផុត! មិនថាថ្ងៃមុខមានអ្វីកើតឡើង សប្បាយឬទុក្ខព្រួយ អ្នកណាក៏ខ្ញុំអត់បន្ទោសដែរជេន!»
ជេនដៀងសម្លឹងមកទឹកមុខរបស់នាង ហើយកន្ទុយភ្នែកគេរេរកគីម៉ាល់។ ស្នាមញញឹមមានតិចតួចលើផ្ទៃមុខ កូនកម្លោះពិតមែន តែអ្វីមួយបានប្រាប់ចិត្តប៉ូលិសម្នាក់នេះស្ងាត់ៗថា ការសម្រេចចិត្តរបស់ហាន់ដាលើកនេះ មិនដូចកាលពីរៀបការជាមួយពិសិដ្ឋឡើយ។
គេងក់ក្បាលផ្ងក់ៗ៖
«សូមឯងមានក្តីសុខ!»
មុនចាកចេញគេពោលបន្ថែម៖
«ស្អែកបងមកលេងឯងម្តងទៀតហើយចងដៃឯង ថ្ងៃនេះប្រញាប់មិនមានអីមកតាមទេ! បើថាញ៉ាំបាយនៅសណ្ឋាគារបងឱ្យគេរៀបចំ»
«មិនបាច់ក៏បាន!» គីម៉ាល់បន្ទោរ។ ហាន់ដាទម្លាក់ដៃដែលកំពុងត្រកងកាន់អាវវែងនេះចុះត្រឹមចង្កេះព្រោះហត់ចិត្ត ដែលត្រូវធ្មេចភ្នែករង់ចាំស្តាប់គេឌឺគ្នា។
ជេនងើយមុខតែមិនងាកសម្លឹងកូនកម្លោះទេ ហាក់ទុកពេលឱ្យគីម៉ាល់ពោលបន្ត៖
«ប្រពន្ធខ្ញុំចង់នៅលើទឹក! គេចង់ទៅកោះ ចង់ទៅស្ទឹងត្រែង! តាមមើលដំណើរក្រេបចន្ទទឹកឃ្មុំលើកនេះ យូរយារណាស់ មិនចង់ឱ្យមានអ្នកណាមកក្បែរៗរំខាន នាំខាតពេល ខូចពេលា!»
ជេនមិនខ្ចីបែរ។
នាយសម្លឹងហាន់ដាបន្តិចក៏ទាញទ្វារចាកចេញ។
ហាន់ដាដកដង្ហើមធំ ហុចអាវមកសងកូនកម្លោះចំណែកនាងចូលទៅក្នុងបន្ទប់ទឹកដោយមិននិយាយអ្វីនឹងគេឡើយ។
