ភរិយាថ្មោងថ្មី
ថ្ងៃរះខ្ពស់ហើយ រហូតចាំងភ្នែកគេទាំងគូដល់ក្នុងយល់សប្តិ។ គីម៉ាល់ប្រែខ្លួន ខណៈគំនិតគេស្វាងមកវិញលឿនជាងការបើកភ្នែកទទួលយកព្រឹកដំបូងនៃជីវភាពជាស្វាមី គឺហត្ថាថ្លៃរាវរកប្រាណទន់ល្មើយនៃស្រីល្អគាប់ចិត្ត មុនពេលបើកភ្នែកទាំងសងដែលកំពុងចង់ធ្មេចបន្ត។
អត់ឃើញនាងទេ!
គេស្ទុះក្រោកអង្គុយដំណាលនឹងការបើកភ្នែកឡើងមកវិញ។ ការបណ្តែតទឹកនេះគួរណាស់តែដល់ទីរួមខេត្តស្ទឹងត្រែងហើយ? នាយប្រាប់ខ្លួនឯងដោយសម្លឹងទៅក្រៅបង្អួច។
ទូកពិតជាបានអែបច្រាំងមែន….គេថយមកទ្វារ ហើយដើរមួយៗចេញមកក្រៅនឹងអាលស្វែងរកមនុស្សសំខាន់ ជាមួយមាឌដ៏ធំ ដំណើរមានអំនួត និងមានភាពទាក់ទាញដែលមិនបាច់អ្នកណានិយាយ។
ហាន់ដានៅឈររៀបចំអ្វីៗលើតុរបស់ពួកគេ។
សម្រាប់គីម៉ាល់ គេតែងតែគិតថាម្នាក់ស្រីនេះគឺស្រស់ស្អាតតាមគ្រប់ទម្រង់ ដែលរាល់ពេលគេឃើញនាងម្តងទៀត គឺនាងមានរបៀបស្អាតថ្មីដែលទេសភាពព្រឹកក្តី ថ្ងៃក្តី យប់ងងឹតក្តី នៅតែមិនដែលអាចផ្លាស់ប្តូរការចង់គយគន់របស់គេបាន។
មិនដឹងយ៉ាងម៉េច គេឈរច្រត់ចង្កេះក្បែរតុ សម្លក់អាហារដែលនាងកំពុងរៀបចំ ។ សក់នាងទម្លាក់សំយ៉ាក មានទម្ងន់ក្រាលគ្របសាច់ស្មាសហ្មត់ ក្រោមអាវសំយេះពណ៌បៃតងចាស់ ចំណែកសរសៃខ្លះ នៅតែហិចហើរចុះឡើងស្រាលៗតាមអំណាចខ្យល់នាពេលព្រហាម។ ព្រះអាទិត្យនៅស្រទន់ឯនាយឆ្ងាយដាច់សង្វែង មិនខ្លាំងស្មើកម្លាំងសន្សើមដែលមិនទាន់រលាយបង្កជាធាតុត្រជាក់ចំណែកល្មមបង្កជាបរិយាកាសល្អ។
«អរុណសួស្តីមនុស្សស្អាត!»
គេនិយាយតែមិនបានញញឹមនឹងមិនសម្លឹងស្រីទេ។ ភ្នែកបុរសនេះសម្លឹងចានបាយនិងសាចត្រីចៀននៅលើតុ។
«អង្គុយម៉ោ!»
«ហៅប្តីឱ្យស្រួលបួល!»
គេរអ៊ូតិចៗ ធ្វើឱ្យនាងងើបមុខសម្លឹងទាំងញញឹមកកមិនរុះរោយ មិនរីកថែមលើបបូរមាត់ពណ៌ស៊ីជម្ពូចាស់។
ដៃស្តាំគេលោមកក្រៀកចង្កេះស្រីស្អាត ។ នាងរេភ្នែកសម្លឹងម្រាមឆ្វេងគេ ដែលកូរកាហ្វេខ្មៅងងឹតក្នុងកែវក្តៅហុយៗ។
«ចង់ឱ្យហៅថាម៉េច?!»
ដោយប្រើដៃឆ្វេងយ៉ាងស្ទាត់ គីម៉ាល់លើកកែវកាហ្វេមកក្រេបក្រោមការតាមមើលរបស់នាង។ គេដៀងភ្នែកមករកម្ចាស់ចិត្ត ហើយទើបបញ្ចុកនាងតាមក្រោយ។
នាងគេចងាកចេញទាំងបូញមាត់៖
«អត់ទាន់ទេ! ញ៉ាំបាយសិន!»
គីម៉ាល់នៅតែបញ្ចុកមកបន្ថែមទៀត រហូតដល់នាងសម្លក់ហើយបង្ខំចិត្តក្រេបឱ្យឆាប់ចប់។
ដៃបុរសនេះ រេមករកត្រគាកនាងធ្វើឱ្យស្រីមានរំញោចសឹងរបូតមាត់ពីពែងកំពប់ខ្ចាយខ្លះ។ ដ្បិតតែបានក្លាយជាគូសម្ព័ន្ធស្របច្បាប់ តែហាន់ដាដឹងថា កាលពីស្រវឹងយប់មិញមិនមានរឿងភេទសម្ព័ន្ធកើតឡើងរវាងពួកគេទេ។
«អង្គុយគីម៉ាល់!»
ស្រីបញ្ជាធ្វើឱ្យបុរសនេះងរង៉ក់ធ្វើមុខស្មើសម្លឹងភ្នែកនាងម្តងឆ្វេងម្តងស្តាំ។
«ខ្ញុំមិនចេះហៅប្តី ហៅស្វាមី មើលតែកុនភាគ!»
នាងថាទាំងបូញមាត់ហើយទាញពែងទម្លាក់ចុះ លូកដៃចាប់ដួសបាយ។
គីម៉ាល់ច្រត់ដៃលើបង្អែកកៅអីទាំងសង ឱនសម្លឹងម្រាមដៃទងវងទាំងសងមាត់នាយរអ៊ូ៖
«បានដូចកុនក៏ល្អ! នៅក្រៅរោងនេះវិញមិនដឹងស្អីឱ្យប្រាកដ? យប់ផ្សំដំណេកស្រវឹងមមើដេកធ្លាក់គ្រែ! ព្រឹកឡើង ចៀនត្រីទទួលអាហារពេលព្រឹកប្តី? ហៅប្តីមួយម៉ាត់ខ្លាចជ្រុះមាស១០គីឡូ?!»
«ប្រុសរអ៊ូ!»
នាងថាហើយងាកលូកដៃទាញរាងកាយនោះ តែនៅជាប់ម៉ឺងដោយការច្រត់របស់គេ។ គីម៉ាល់ជាបុរសដែលមានសក់ ក្រាស់ហើយខ្មៅរលោងមិនស សមឈ្មោះបរទេសរបស់គេឡើយ។
ជាមួយរោមចិញ្ចើមទាំងសងរឹងមាំនិងត្រង់ស្អាត គេមានបបូរមាត់ធំទូលាយ កំណត់ជាមួយនឹងលម្អមន្តស្នេហ៍មិនដែល រីងស្ងួតមិនថាពេលញញឹមឬធ្វើស្មើ។ ចំណែកពេលដែលកំពុងដៀងមកសម្លឹងនាងដូច្នេះ បេះដូងស្រីឃើញកាលណាធ្វើទុក្ខកាលណោះ។
«ឯងចប់ហើយនាងល្អ! យប់មិញស្រវឹង! និយាយស្អីឱ្យគេដឹងខ្លះហើយនាង?»
តូចតន់ហាន់ដាគិតទាំងធ្វើភ្នែកម៉ក់ៗ មុខភ័យសម្លឹងគេភាំងៗ។ ប្រុសស្អាតលូកដៃចាប់ហត្ថាស្រី បណ្តើរកាត់ចាកចេញពីតុបាយមកកាន់បង្កាន់ដៃក្បែរផ្ទៃទឹក។ គេបង្វែរនាងឱ្យផ្អែកទីនោះ រួចដាក់ដៃទាំងសងព័ទ្ធជុំវិញរាងកាយ ឃុំខ្លួននាង។
ហាន់ដា សម្លឹងនាយហើយងាកមើលជុំវិញក្រែងមានមនុស្ស តែមិនអីទេ នេះជាផ្នែកលយទៅក្នុងទឹកស្ងាត់ល្អគ្រាន់បើ។
ហាន់ដាមិនបានប៉ះពាល់នាយតបទេ ហើយក៏មិនបានរើខ្លួន ឬរេភ្នែកទៅណាចោលបុរសនេះទៀតដែរ។ ពណ៌ក្រហមព្រឿងៗបានឡើងមកលម្អថ្ពាល់ទាំងសងរបស់នាង បណ្តោយឱ្យទម្រង់មុខរាងពងក្រពើនៃនារីពេទ្យ កាន់តែមានសម្រស់រួមជាមួយ កែវភ្នែកខ្មៅភ្លឺរលោងដោយភាពងឿងឆ្ងល់។
នៅពេលនេះអារម្មណ៍ហាក់នឹកឆ្ងល់ពិភាល់ មិនយល់អំពីអ្វីដែលគីម៉ាល់ចង់បាន និងកំពុងគិតរឹតតែបូកបញ្ចូលច្រើនឡើងៗសម្រាប់ហាន់ដា៖
«គីម៉ាល់មិនចូលចិត្តត្រី? ដឹងអត់ត្រីនៅស្ទឹងត្រែងឆ្ងាញ់ ផ្អែម ហើយស្រស់ ហើយ….»
គេនេះដឹងថានាងចេះតែរកលេសនិយាយទេ។ បបូរមាត់ប្រុសស្អាតខាំតិចៗ មុនពេលនាងភាំងៗអស់ពាក្យនិយាយព្រោះនាងដឹងថាគេកំពុងត្រៀមតែនឹងត្របាក់សំឡេងនាងយកទៅហាមទុក។
បបូរមាត់ស្រីល្អនៅគាំងៗ ក្រោមអំណាចសម្លុតនៃពន្លឺភ្នែកប្រុសស្នេហ៍។
«កុំថើបខ្ញុំកណ្តាលវាល! កុំនឹកឃើញកន្លែងណាថើបកន្លែងនោះ! កុំយកខ្ញុំជារបស់គ្មានវិញ្ញាណហើយឃុំឃាំងមិនឱ្យខ្ញុំរើពីស្នាមថើបរបស់ខ្លួនណាគីម៉ាល់!»
នាងគិតទាំងមិនបាននិយាយអ្វី គិតពីសម្លឹងភ្នែកគេជាមួយទឹកមុខស្លូតបូត ហើយចុះចាញ់។
«បង មួយម៉ាត់ពិបាកហៅម៉េះដុកទ័រ!»
គីម៉ាល់សួរស្រាលៗ ដោយរេសម្លឹងភ្នែកនាងទាំងសងខាង សំឡេងនេះ សួរឡើងខ្សឹបៗនិងដោយថ្នមៗតែនៅគ្មានចម្លើយ បានត្រឹមទទួលជំនួសនូវពន្លឺភ្នែកក្មេងសេចក្តីដែលមើលមកនាយភ្លឹះៗ។
នាងចាំឱ្យគេញញឹម តែខាងប្តីនៅបន្តធ្វើមុខឌឺដងដូច្នេះញញឹមខ្លួនឯងទើបជាមធ្យោបាយ។ នាងញញឹមដាក់ភ្នែកនាយ ហើយញញឹមដាក់បបូរមាត់គេ ដែលនៅចម្ងាយមិនដល់បីម្រាមដៃពីគ្នា។
គេនៅតែមិនញញឹមតប។
«What do you want Kemal?»
នាងសួរខ្សឹបៗជាមួយខ្យល់ដង្ហើមស៊ិចស៊ី ហត់ៗ ជ្រៀតសន្ធឹកបេះដូងក្តៅគគុក ឆ្លងចូលសព្វសរសៃឈាមខាងប្រុសដូចចរន្តអគ្គីសនីប៉ះគ្នា។
«អ្ហះ? ប្រាប់មើល៍? រករឿងម៉េះ? What do you want?!»
«You»
គេឆ្លើយខ្លី តែច្បាស់ ជ្រៀតឈឹបចូលបេះដូងខាងស្រីដូចគ្នា។ នាងនៅភាំងជាមួយបបូរមាត់កាចៗរបស់គេ មុនពេលហាឆ្លើយឆ្លងវិញខ្សាវៗដូចកំពុងគេងខ្សឹបលើគ្រែកណ្តាលអធ្រាត្រ៖
«ចុះ….ចុះ….ជាប្រពន្ធហើយតើ! ស៊ីញ៉េរួចហើយ! មានបានគេចទៅណា?!»
«ប្រពន្ធស្អី? ដេកស្រវឹងហៅឈ្មោះអ្នកផ្សេងពេញត្រចៀក ពេញគ្រែ ពេញយប់ផ្សំដំណេក ប្រពន្ធជើងល្អ!»
នារីនេះអៀនខ្មាសពេក មានក្រហមមុខង៉ូវ រួចបិទភ្នែកសន្សឹមៗគេចចេញពីការរិះគន់របស់នាយ។
«បើកភ្នែកភ្លាមមនុស្សខូច!» គេហៅខ្សាវៗ។
ហាន់ដា បើកភ្នែកសន្សឹមៗ ខណៈបេះដូងរបស់នាងចាប់ផ្តើមលោត។ នៅទីនោះ…គឺនៅចុងបបូរមាត់គេ នាងចង់ប៉ះណាស់ ចង់លោទៅប៉ះគ្នាឥឡូវ ដោយប្រើបបូរមាត់ដែរ តែនាងធ្វើមិនកើត ទៅមិនរួច កាយវិការមិនព្រមធ្វើតាមបេះដូង គឺនៅរឹងៗធ្មាំងៗ ខំប្រឹងហាមខ្លួនឯងទាំងដង្ហើមតឹងសឹងឈ្លក់ស្លាប់។
ហាន់ដៃលើកម្រាមស្តាំទាំង៥ស្ទាបថ្ពាល់ឆ្វេងប្រុសស្អាត។ ចលនាដៃនាងលើភក្ត្រានាយបង្ហាញថា នាងស្រឡាញ់គេជ្រួតជ្រាបពេញដួងវិញ្ញាណចិត្តកាយ លើសពីអ្វីដែលនាងអាចប្រាប់ និងលើសពីអ្វីដែលគេអាចយល់។
ខ្យល់បន្តផាត់បង្ហើរសក់នាង។ ដោយមិនមានការស្ទាក់ស្ទើរ ខាងប្រុសឈានថែមមួយជំហានបង្ខិតរាងកាយយ៉ាងជិតទៅនឹងភរិយា។ ភ្នែករបស់គេកាន់តែភ្លឺដូចផ្កាយពេលសម្លឹងសាច់ស្មានាង ហើយចាប់ឱនក្បាលចុះថើបថ្នមទីនោះយ៉ាងរហ័ស។
សភាពព្រឺស្រើបបណ្តាលឱ្យសាច់សទៅជាក្រហមភ្លាមៗ។
«ឈប់ពាក់អាវអស់នេះ!»
គេបញ្ជាតិចៗ។
ស្រីស្អាតជ្រួញចិញ្ចើម។ បុរសនេះមើលទៅហាក់កំពុងពេញចិត្តនឹងការតុបតែងរបស់នាងចុះចម្លែកអី សម្តីគេ?
«មកទើសអីអាវទៀត?!»
«ដូរចេញទៅ ក្រែងពួកនៅលើទូកនេះឃើញហើយនាំពិបាក!»
ហាន់ដាសម្លឹងខ្លួនឯង៖
«មិនឃើញមានបញ្ហាអីផង?!» នាងពន្លែងពាក្យតិចៗ។
«មានបញ្ហាគឺមានហើយ!»
គីម៉ាល់ងើបមុខមកទន្ទឹមនឹងភរិយាថ្មោងថ្មីវិញដៃម្ខាងនាយជូតក្រែមចេញមាត់នាងចោលយឺតៗ៖
«លាបក្រែមលាបម្សៅអី?!»
នារីដក់ដង្ហើមឃូរទម្លាក់ដៃពីថ្ពាល់គេ ហើយរអ៊ូដាក់ភ្នែកមមីរបស់គេ៖
«គីម៉ាល់ ថប់ដង្ហើមណាស់ដឹងអត់!»
បុរសបន្តជូតពណ៌លើបបូរមាត់នាងចោល ទាំងទឹកមុខព្រងើយកន្តើយនឹងពាក្យរិះគន់របស់ខាងស្រី។
«នេះជាជីវិតចាប់ពីថ្ងៃនេះតទៅក្នុងនាមជាប្រពន្ធ! រៀនធ្វើប្រពន្ធម្នាក់ ធ្វើឱ្យល្អផង»
បុរសឆ្លើយតិចៗជាមួយទឹកមុខស្មើ គ្មានត្រង់ណាបង្ហាញថានិយាយលេងៗទេ។ រាងកាយនៅជាប់គ្នាទាំងពីរនេះលែងអាចទាក់ទាញហាន់ដាឱ្យរំភើបអ្វីទៅក្នុងកាមារម្មណ៍ទៀតហើយ សំណួរមួយថ្មីលេចឡើងមកក្នុងគំនិតនាង
«គេនេះ ម៉េចក៏ពេលខ្លះស្លូត ពេលខ្លះល្អ ពេលខ្លះតឹងតែងលើសៗ? ទាំងបីយ៉ាងក៏អនុវត្តមកមិនដូចនឹងទម្លាប់មនុស្សប្រុសទូទៅសោះ? មានអារម្មណ៍ថាគេមិនដូចប្រុសគេឯងធម្មតា បើធៀបនឹងពិសិដ្ឋប្អូនគេទៀតរឹតតែមេឃនឹងដី ម៉េចទេ? ឯងជាពេទ្យផ្នែកវិកលសាស្ត្រគួរចាប់អារម្មណ៍ថា វិបល្លាសបែបធ្លាក់ទឹកចិត្តដ៏ធំ ឬអាចជាស្ថានភាពផ្លូវចិត្តដែលមនុស្សម្នាក់កំពុងឈរនៅនឹងមុខឯងនេះ យល់ពីសារៈសំខាន់ផ្ទាល់ខ្លួនលើសការគិតពីអ្នករួមជីវិតជាមួយខ្លួន? គេមានតម្រូវការខ្លាំងឱ្យមនុស្សយកចិត្តទុកដាក់ហួសហេតុតែបែរជា កង្វះការយល់ចិត្តអ្នកដទៃ។
នាងចាប់កដៃគេហើយនិយាយហាក់មិនសូវចង់បន្តឆាកផ្អែមល្ហែម៖
«ខ្ញុំត្រូវទៅមន្ទីរពេទ្យ!»
«កុំសង្ឃឹម!»
បុរសឆ្លើយមកខ្លីហើយងាកមុខចេញដើរត្រឡប់ចោលនាងទៅកាន់តុបាយ។
នាយអង្គុយចុះ ចំណែកខាងស្រីដើរមួយៗមកឈរសម្លឹងក្បែរៗនាយដោយទឹកមុខមិនសប្បាយចិត្ត។ បុរសចាប់ផ្តើមទំពាអាហារដែលនាងរៀបមកដោយមិនជាស្រស់ស្រាយអ្វីដូចគ្នា។ សម្តីរាយការណ៍កាលពីយប់នៅលាន់រងំក្នុងចិត្តនាយ៖
«បងគីម៉ាល់ៗ ! ពូផានប្រាប់ថា ក្នុងសត្វនេះមិនមានវីរុសដែលពូជឿនបាននិយាយគ្នាកាលនៅកោះទេ ប៉ុន្តែគាត់ថា នៅលើសត្វមានសល់ស្នាមដែលអាចត្រូវប៉ះពាល់ដោយស្រោមដៃក្នុងមន្ទីរពិសោធន៍។ តាមធម្មតា ស្រោមដៃប្រភេទនោះមានតែពួកពេទ្យនៅបន្ទប់ពិសោធន៍ទៀតទេបើមានប្រើ! ខ្ញុំគិតថាប្រពន្ធបងសិដ្ឋអាច….»
គេគិតមិនមាត់មិនក ចំណែកនាងគិតវិភាគអំពីអត្តចរិតស្ងាត់ៗដូចគ្នា។
បញ្ហាបុគ្គលិកលក្ខណៈដែលនាងបានសិក្សាមក ជាទូទៅអាចមើលទៅលើក្រុមមនុស្សដែលមិនសប្បាយចិត្ត ជានិច្ច និងខកចិត្តភ្លាមៗ នៅរាល់ពេលពួកគេមិនត្រូវបានអ្នកដែលគេផ្តោតលើនោះ ផ្តល់ការពេញចិត្ត ឬការកោតសរសើរត្រឡប់។ ជាការពិតបើគីម៉ាល់មានសកម្មភាពភាពបែបនេះច្រើនឡើងៗ ប្រាកដណាស់គេអាចចាត់បញ្ចូលក្នុងចំណោមអ្នកមានបញ្ហាផ្នែកបុគ្គលិកលក្ខណៈPersonality Disorder។
ហាន់ដាសម្លឹងបុរសនេះដោយបារម្ភ និងចម្លែកចិត្ត។
យើងរៀបការជាមួយគេដោយរំភើបចំពោះសកម្មភាពរ៉ូមេនទិករបស់គេ តែមិនបានដឹងច្រើនអំពីគេលើសពីអ្វីដែលគេបង្ហាញឡើយ។ មានប្រភពជាច្រើនដែលនាងចង់សួរចង់ពិភាក្សា សំខាន់នាងគ្មានទូរសព្ទតាំងពីចេញពីកោះមកម្ល៉េះ នាងគ្មានអ្វីជាកម្មសិទ្ធិនោះទេ។
«គីម៉ាល់ ខ្ញុំទៅធ្វើការ! ហើយខ្ញុំត្រូវការទូរសព្ទមួយសម្រាប់ទាក់ទង!»
នាងនិយាយតិចៗហើយអង្គុយចុះថ្នមៗ នៅនឹងមុខមនុស្សដែលហាក់មិនប្រែប្រួលទឹកមុខខ្លាំង ក៏ប៉ុន្តែនាងឃើញដៃគេទៅជាឈប់បញ្ចុកបាយ ហើយគោះស្លាបព្រាលេងៗលើចានតិចៗ។
ស្រីស្អាតដៀងភ្នែកសម្លឹងផ្ទៃទឹកដោយចិត្តនៅនឹកគិតអំពីភាពខុសគ្នារវាងគេម្នាក់នេះនឹងប្រុសផ្សេងៗទៀតដែលនាងធ្លាប់ឃើញ។
ហាន់ដាលើកបាយញ៉ាំម៉ាត់ដំបូងដោយទំពាយឺតៗប្តូរបរិយាកាស ស្រាប់តែបុរសនេះឆ្លើយ៖
«យើងត្រឡប់ទៅកោះបេះដូង!»
នារីនេះចង់នៅស្ងៀមមិនតបដែរ តែនាងពិបាកទទួលយកបានពេកទើបហាន់ដាឆ្លើយ៖
«ខ្ញុំនៅជាប់ការងារនៅមន្ទីរពេទ្យតរាប់ខែទៀត! យល់ផង!»
«ធ្វើជាមនុស្សស្រី ប្តីទៅណាខ្លួនទៅហ្នឹង!!»
ស្រីស្អាតដាក់ដៃចុះបញ្ចេញសញ្ញាថាលែង បរិភោគ។ នាងមិនបាច់ទ្រគោះសំឡេងស្លាបព្រាទង្គិចចានដូចខាងប្រុស ក៏ល្មមឱ្យបុរសនេះមានអារម្មណ៍ដូចត្រូវគេបញ្ជោះដែរ។ គីម៉ាល់កំពុងវិលវល់នឹងបញ្ហាជាច្រើន។ គេចង់ដឹងរឿងប្រចៀវភ្លើងគឺត្រូវដល់ប្រភពដើម។ អត្តសញ្ញាណអ្នកពាក់ស្រោមដៃពិសេសពីមន្ទីរពិសោធន៍ដែលពាក់ព័ន្ធនឹងសត្វឧត្បាតនោះបេះដូងគេប្រាប់ថា មិនមែនស្រីម្នាក់ដែលគេរៀបការជាមួយនេះទេ រីឯជនដៃដល់ជាអ្នកណា គេត្រូវការដឹងឆាប់បំផុត។
មុនពេលវែកមុខជននោះបាន គីម៉ាល់មិនចង់ឱ្យមនុស្សជាទីស្រឡាញ់ចាកចេញឆ្ងាយពីទូ្រងសូម្បីតែមួយជំហានណាក្តី។
នាយទម្លាក់ស្លាបព្រាចោលលាន់សូរតិចៗដូចគ្នា ក៏មានអត្ថន័យឌឺដងដូចគ្នា។
«នៅនេះស្រុកខ្មែរ! មិនមែនឌូបៃទេ!»
«នៅណាក៏ដោយ! មនុស្សស្រឡាញ់គ្នា មានចិត្តឱ្យគេ គេទៅណាទៅជាមួយគ្នា!»
ស្រីលើកកាហ្វេមកក្រេបក្រែងអាចរំងាប់ចិត្តបានផ្អែមមកវិញខ្លះ ដឹងអីកាន់តែញ៉ាំនាងកាន់តែចង់ផ្ចាញ់។ ហាន់ដាដាក់ពែងចុះក្រពាត់ដៃផ្អែកខ្នងវាចាតបត៖
«ខ្ញុំមិនដែលដឹងទេ ថាអ្នកដែលខ្ញុំចុះអេតាស៊ីវិល ប្រផាប់ប្រភីងមកស្រុកខ្មែរ មកស្ទឹងត្រែង និងទៅកោះបេះដូងធ្វើអ្វី ធុរៈអី!»
«ប្តីម្នាក់នេះក៏មិនដែលចង់ដឹងថាប្រពន្ធទៅមន្ទីរពេទ្យធ្វើអីដូចគ្នា!»
«ចុះគិតថាខ្ញុំទៅធ្វើអី?!»
ជាមួយសំនួរនាងសម្លឹងមុខគេបង្ហាញចំៗថានាងខឹង។ គីម៉ាល់ញាក់ស្មាឆ្លើយធ្វើធម្មតា៖
«អត់បានគិត ព្រោះគង់តែមិនឱ្យទៅ!»
ឫកពាឌឺដងរបស់គេ ដំបូងឡើយពិតជាសិចស៊ីតែមកដល់នាទីនេះ នាងឆ្អែតចិត្ត។
ស្រីលែងខ្ចីចរចាក្រោកវឹងចោលកៅអីអង្គុយ។ នាងដើរសំដៅបន្ទប់ទឹក លុបលាងមុខរៀបរយសក់ ហើយចាកចេញមកវិញ។
នៅមាត់ជណ្តើរចេញពីទូកនាងឃើញបុរសនេះឈរក្រពាត់ដៃរង់ចាំជាស្រេចជាមួយសម្លៀកបំពាក់ដេករបស់គេ។ នារីរេភ្នែករកមើលវត្តមានវុធនិងអ៊ុន នាងឃើញពួកគេកំពុងរៀបចំតុបាយទំនងជាប្រុងអង្គុយហូប។
«ខ្ញុំចុះហើយ! ព្រោះប្តីរវល់ មិនបាច់ជូនប្រពន្ធទៅក៏បាន!»
នាងមិនបានដូរអាវដ៏ស្រស់ប្រផូរនេះចេញទេ ថែមទាំងមិនសម្លឹងមុខនាយ ពិសេសឫកពានាងគឺគ្មានអ្នកណាអាចឃាត់បានស្រាប់ហើយ។ ដៃបុរសលូកមកចាប់កដៃមាត់និយាយតិចៗ ៖
«ឡូយម៉េះដុកទ័រ! បើពន្យល់ឱ្យស្រួលថាទៅដាក់ពាក្យសុំគេឈប់ ប្រហែលជាអាចទៅបាន »
នាងនៅស្ងៀមមិនតប តែក៏មិនមានសញ្ញាយល់ស្របអ្វីចំពោះសេចក្តីសរុបនេះដែរ។ គីម៉ាល់និយាយបន្ថែម៖
«ប្រាប់គេទៅ ថាអូនមានប្តីហើយ រឿងមិនសំខាន់ខ្លះនឹងត្រូវបញ្ចប់ ត្រូវរៀបរយចេញម្ខាង មកជិះទូក ជិះអូរប័រ ពេញទន្លេមេគង្គជាមួយប្តី»
វាជាពាក្យដែលនាងបានពោលសន្យា នាងងើបមុខសម្លឹងគេយឺតៗ។ កែវភ្នែកបុរសនេះពេញដោយទុក្ខព្រួយខុសអំពីសម្តីកំបុត គ្រោតគ្រាតបង្គាប់បញ្ជារបស់គេ។
ខាងស្រីដកដង្ហើមធំ និយាយពន្យល់៖
«យប់មិញខ្ញុំស្រវឹងបាននិយាយអីខ្លះ? នៅសុខៗក្រោកមករករឿង? អាវនេះ ស្អីៗទាំងអស់នេះ គឺខាងប្តីទិញមកទាំងអស់ ខាងស្រីត្រូវគេអូសនាំមក គ្មានសូម្បីតែពាក្យផ្តាំអ្នកផ្ទះមួយម៉ាត់ណា! ខ្ញុំត្រូវទៅជួបម្តាយខ្ញុំ ខ្ញុំត្រូវទៅធ្វើការងារ ខ្ញុំត្រូវរៀបរយអ្វីៗដែលជាតម្លៃនៃជីវិតមនុស្សម្នាក់ៗ! បើគីម៉ាល់ជាប្តីចង់ទៅកន្លែងណាក៏ត្រូវពិភាក្សាជាមួយភរិយា ហើយសម្រេចចិត្តទាំងអស់គ្នាថាទៅដើម្បីអ្វី គួរទៅឬអត់ មិនមែនសម្រេចចិត្តម្នាក់ឯងទេ។!»
គេហាមាត់ចង់និយាយស្រាប់តែថ្លោះទឹកមុខ។ បបូរមាត់គេហាក់ល្វើយអស់កម្លាំងចំណែកអណ្តាតស្ងួត។ ការឈឺចាប់បង្ហាញចេញមកតាមរយៈកែវភ្នែកគេ ។
