ប្រចណ្ឌបង
នៅលើជ្រោយចុងបង្អស់នៃដែនកោះស្រស់ប្រផូរ ព្រះអាទិត្យរក្សាពន្លឺនៅទីនេះយូរជាងទីដទៃព្រោះវាជាពយចុងកោះ ស្ថិតនៅទិសបស្ចិមក្បែរព្រៃរបោះតូច ក៏ជាទួលមួយរារាំងកោះបេះដូងជាមួយច្រាំងខ្ពស់ចោត។
អាហារពេលយប់ត្រូវបានរៀបចំឡើងដោយតុផ្តៅនិងកម្រាលប្រណីត ត្រីប៉ាស៊ីអ៊ី រុក្ខជាតិហូបផ្លែដែនមេគង្គ អមជាមួយស្រាជនជាតិដាក់ក្នុងពែងបុរាណ។
គ្រប់យ៉ាងសក្តិសមណាស់ជាមួយត្រកូលអ្នករកស៊ីសណ្ឋាគារផ្កាយ៥ច្រើនជំនាន់មកហើយ។ គ្រួសារនេះចង់បានបដិសណ្ឋារកិច្ចនៅឯណា ទីនោះនឹងក្លាយជាស្ថានសួគ៌ភ្លាមៗ។
គ្មានអ្វីរហ័សនិងមានអំណាចជាងទឹកប្រាក់ទៀតនោះទេ។
គីម៉ាល់អង្គុយចុះលើកៅអីដោយក្រឡេកមើលអាវវាលស្មានៃលោកជំទាវស្រស់ស្អាតបំផុតនៅពីមុខខ្លួន។ នារីភាស្អាតគ្មានបវរកញ្ញា ឬដួងតារាណាម្នាក់នៅឌូបៃអាចផ្ទឹមនឹងនាងបានទេ។ អាវរ៉ូបក្រហមចោមពុមរបស់នាងហោចណាស់ក៏មានតម្លៃរាប់ពាន់លុយអាមេរិកដែរ តែស្មានាង បានដាស់ចិត្តប្រុសម្នាក់នេះនឹកឃើញតែស្នាមថើបរបស់គេលើសន្លឹកស្បែកត្រកាលត្រកុំនៃភរិយាតូចរបស់ខ្លួន។
«What do you want Kemal?»
ទ្រួងគេនឹកឆឹប ដល់សំឡេងសួរខ្សឹបៗរបស់នាង ដែលម្តងណា ហាស្តីលាយឡំជាមួយខ្យល់ដង្ហើមស៊ិចស៊ី ហត់ៗ ជ្រៀតសន្ធឹកបេះដូងក្តៅគគុក ឆ្លងចូលសព្វសរសៃឈាម។
«អ្ហះ? ប្រាប់មើល៍? រករឿងម៉េះ? What do you want?!»
«You»
គេដៀងភ្នែកសម្លឹងជ្រុងតុ និងពន្លឺភ្លើងទៀនដោយទឹកមុខក្រហមង៉ូវ នឹកដល់រាត្រីកាលបន្តិចទៀតដែលនឹងអាលបានត្រកងឌឺដងឱបស្រីស្រស់ពេញរង្វង់ដៃ។
អាការៈនេះនាំឱ្យនារីភាញញឹមតាម។
«ស័កសើចអីហ្នឹង មិនចែកគ្នាសើចផង!»
គីម៉ាល់ដកអារម្មណ៍មកវិញ ហើយជាបណ្តើរៗទឹកមុខនាយវិលមកស្មើធម្មតា។
«យើងញ៉ាំបាយនិយាយគ្នារឿងការងារ មិនចាំបាច់រ៉ូមេនទិក ភ្លើងទៀនអីទេជំទាវ!»
នេះនាយមិននិយាយដល់អាវរោលរាលរបស់នាងផង។
នារីនេះមិនMake Upដូចរាល់ដងទេ។ នាងចង់ប្រាប់ថានាងស្គាល់ចិត្តខាងប្រុសច្បាស់។ គេចូលចិត្តនាងដែលមិនមានក្រែមម្សៅមួយល្អងណា ហើយបើនាងធ្វើតាម គេនឹងថ្នាក់ថ្នមនាងដូចបុប្ផាសួគ៌ឬទេពធីតាក្នុងរឿងនិទាន។
គ្រប់យ៉ាងកន្លងហួសយូរណាស់ហើយតែនាងនៅចងចាំគ្រប់ស្នាមថើប និងហត្ថាពេញដោយមន្តស្នេហ៍របស់បុរសនេះ។ ឥឡូវនេះ គេនៅចំពោះមុខនាងហើយរាត្រីនេះនាងសង្ឃឹមជានិច្ចថាអាចប៉ះប៉ូវរឿងរ៉ាវកាលពីជាង៨ឆ្នាំមុនវិញបានដោយពាក្យមួយ «រងើកភ្លើងចាស់!»។
នារីភាញញឹមពេលដៃបុរសនោះចាក់សុរា។ គេនេះសឹងថាញ៉ាំស្រាជំនួសទឹកទៅហើយចាប់តាំងពីគេបាត់បង់នាង។ ទោះគេផ្លាស់ប្តូរចាស់ជាងមុនឆ្ងាយ សឹងម្ភៃឆ្នាំពីអតីតកាលរបស់គេ តែនាងនៅតែចង់បានដៃនេះមកថ្នាក់ថ្នមប្រាណសារជាថ្មី។
«ស័ក!»
«ហៅខ្ញុំថាគីម៉ាល់!»
«ខ្ញុំមិនធ្លាប់ទេ!»
«នេះជារឿងដែលមិនពាក់ព័ន្ធធ្លាប់មិនធ្លាប់ទេជំទាវ វាជាការពិត! អាស័កស្លាប់បាត់កាលពី៨ឆ្នាំមុនហើយ!»
នាងព្រិចភ្នែកបង្ហាញទុក្ខព្រួយ។
«បងនៅខឹងបានន័យបងនៅនឹកឃើញ! អូនត្រេកអរ!»
គីម៉ាល់សើចស្ងួតខ្លី។ គេមិនឆ្លើយឆ្លងលើប្រធានបទនេះទៀតព្រោះមិនចង់វែងឆ្ងាយជាមួយនាង។ ដៃម្ខាងលើកស្រាក្រេបភឹង ដៃម្ខាងគេទម្លាក់ចុះសន្សឹមៗ គេនិយាយដោយភ្នែកសម្លឹងម្ហូបម្ហារៀបចំយ៉ាងវិចិត្រ ៖
«និយាយរឿងពិសិដ្ឋទាំងអស់ប្រាប់ខ្ញុំ!»
«ងាយម៉េះ?!»
នារីអាវក្រហមឆ្លើយខ្លីៗទាំងលើកកែវស្រាផឹកតាម។
«ចង់បានអី?!»
«ចង់បានសង្សារសំណព្វរបស់ខ្ញុំត្រឡប់មកវិញ!»
គីម៉ាល់ងើបមុខសម្លឹងនាង។ នារីនេះក៏ញញឹមសម្លឹងនាយមុតៗដោយបើកចំហ។ នារីភាបង្ហាញស្នាមខួចលើថ្ពាល់ទាំងសងខាងជ្រៅៗ ជាថ្ពាល់ដែលធ្លាប់ទាញស្រូបបេះដូងនាយយ៉ាងរឹងមាំកាលពីអតីតកាល។ គីម៉ាល់ចំហមាត់គ្រលាស់អណ្តាតឌឺដងទៅនឹងកែវភ្នែកសិចស៊ីរបស់នាង គេពិតជាឌឺទំនងណាស់ល្មមឱ្យនារីភាលង់សឹងស្ទុះមកក្បែរកណ្តាលចំណោមបាន។
បុរសសួរទាំងញាក់ស្មា៖
«ជំទាវស្អាតកម្រិតនេះ ម៉េចបានសង្សារដើរចោល?!»
នាងដូរទឹកមុខហើយស្រពោន។ នាងគ្មានពាក្យឆ្លើយតែដៃនាងរាវរកប្រអប់ដៃប្រុស នាងអង្អែលស្បែកដៃគេ សូម្បីតែបន្តិចបន្តួចណាក៏អស់ចិត្តដែរ។
ស្ត្រីអភិជនវាចាតិចៗ៖
«គេយល់ខុសចំពោះខ្ញុំ! គេខឹង តែខ្ញុំនឹកគេណាស់នឹកសឹងផុតដង្ហើមម្តងៗ! ខ្ញុំប្រឹងរស់ក៏ព្រោះតែចង់សុំទោសគេ!»
គីម៉ាល់មិនបានដកដៃចេញទេ ព្រោះស្នាមប៉ះរបស់នាងមិនមានឥទ្ធិពលអ្វីមកលើអារម្មណ៍របស់គេស្រាប់ហើយ។ បុរសនិយាយទាំងភ្នែកស្រទន់សម្លឹងការប៉ះពាល់របស់នាង៖
«ហើយជំទាវគិតថា បើខ្ញុំដូរខ្លួនប្រាណកំដរជំទាវយប់នេះ ខ្ញុំបានដំណឹងពិតទាំងអស់ពីប្អូនប្រុសខ្ញុំមែនដែរអត់?!»
នាងដកដៃចេញព្រោះកំហឹង។ គេនេះប្តូរហើយ ប្តូរហួសពេក ប្តូរដល់ថ្នាក់នាងទទួលយកសម្តីមាក់ងាយរបស់គេមិនបាន ទោះបេះដូងត្រូវការគេកម្រិតណាក៏ដោយ។
ជាមួយកែវភ្នែកនិងទឹកមុខឈឺចាប់របស់នាង គីម៉ាល់ញញឹមឌឺដងបន្ថែមជាមួយប្រយោគមិនថមថយ៖
«ខ្លួនប្រាណមាន សម្រាប់អ្នកចង់បាន តែបេះដូងអត់មានទេ! សម្រាប់តែប្រពន្ធខ្ញុំ! ហាន់ដា! ពេលណាក៏ដោយ នៅឯណាក៏ដោយ ខ្ញុំនឹកគេតែម្នាក់ ឃើញស្រីណាក៏ខ្ញុំនឹកគេ ដៃអ្នកណាប៉ះខ្ញុំអត់អារម្មណ៍ទាំងអស់ជំទាវ ព្រោះ អារម្មណ៍ដែលស្លាប់របស់ខ្ញុំ វាកម្រើកឡើងមកវិញតែជាមួយគេម្នាក់ប៉ុណ្ណោះជំទាវ! ខ្លួនប្រាណដូចគល់ឈើនេះ បើលោកជំទាវត្រូវការ មានអី! និយាយថ្លៃដោះដូរមក! ខ្ញុំស្តាប់ទំនង ថារឿងប្អូនខ្ញុំពិតប្រាកដ ខ្ញុំនឹងសងទាំងថ្លៃដើមទាំងការ អានេះបើលោកជំទាវត្រូវការ! តែស្រាពីរបីកែវហ្នឹង ខ្ញុំសងលោកជំទាវបានគ្រប់ហើយ កុំភ័យ!!!»
គេនិយាយទាំងគោះដៃលេងមិនរវល់នឹងកែវភ្នែកឈឺចាប់សឹងស្រក់ឈាមរបស់នាងឡើយ។ បុរសឃើញសញ្ញាអ្វីមួយនៅជ្រុងតុ គេដៀងទៅមើលអេក្រង់ទូរសព្ទខ្លួន។ វាជាសញ្ញា Tracking បង្ហាញថាប្រពន្ធសម្លាញ់កំពុងមានវត្តមាននៅក្បែរៗនេះ។
គេងាកសម្លឹងរំពៃជុំវិញយ៉ាងរហ័ស ជាមួយសន្ធឹកបេះដូងបង្គាប់ឱ្យច្រាស់ច្រាល់ថាហេតុអ្វីនាងមកដល់កន្លែងនេះបាន?
នាងគិតបែបណាពេលឃើញខ្លួននៅក្នុងសភាពរ៉ូមេនទិករបៀបនេះ?
ស្រីស្អាតឈរប្រមាណជា១៥ម៉ែត្រប៉ុណ្ណោះពីកន្លែងពួកគេ។ ហាន់ដា ឈរស្កុបទាំងដៃកាន់ទូរសព្ទ តែនាងមិនដឹងឡើយថាឧបករណ៍នេះប្តីនាងបាន Track រហូតមិនថានាងទៅទីណា។
គីម៉ាល់ក្រោកឈរសន្សឹមៗធ្វើឱ្យជំទាវនារីភាងាកទៅរកប្រភពដែលធ្វើឱ្យប្រុសសង្ហារំជួលអារម្មណ៍។ ស្ត្រីនេះខឹងណាស់ ព្រោះថាឋានៈរបស់ហាន់ដាបានធ្វើឱ្យអង្គរក្សនៅខាងក្រៅមិនហ៊ានឃាត់ឃាំងនាងឡើយ។
ពេលនារីភាផ្អែកខ្នងទៅនឹងបង្អែកកៅអីព្រោះអ្វីៗទៅជាខូចការ ពីកន្ទុយភ្នែកនាងឃើញប្រុសស្អាតដើរទៅរកភរិយា ចំណែកហាន់ដាមិនដើរតម្រង់ប្តីទេ គឺនាងដើរមករកតុអាហារទៅវិញ។
«បាយល្ងាចរ៉ូមេនទិកជួបជុំគ្រួសារ ម៉េចក៏មិនហៅសមាជិកឱ្យបានគ្រប់គ្នាផង!»
សំឡេងនាងណែនណាន់ជាមួយភាពអួលឈឺបន្លឺឡើងហាក់ប្រចែប្រចណ្ឌមិនសំចៃឡើយ។ នារីភាញញឹមព្រោះដឹងថាការប្លុងរូបថតចាស់ៗទាងនោះពិតជាមានប្រសិទ្ធិភាពមែន។
ប្រុសស្អាតដើរមកទាន់ដំណើរប្រពន្ធនេះ គេលូកដៃទាញកដៃនាងហាក់ចង់និយាយបកស្រាយអ្វីតែនាងហាក់មិនចង់ស្តាប់ថែមទាំងមិនសម្លឹងមុខគេ។
«ម៉េចមិនចាំបងនៅផ្ទះ!»
«ខ្ញុំក៏ឃ្លានបាយ នឹកចង់ញាំអាហាររបៀប Luxury ដែរតាស! »
នាងទាញកៅអីអង្គុយទុកឱ្យប្រុសស្អាតនៅឈរក្បែរៗទាំងងឿងឆ្ងល់។ ទោះយ៉ាងណាកាយវិការឆ្លេឆ្លារបស់គេ នារីភាដឹងថាគេទុកហាន់ដា ជាព្រះនាងរួចទៅហើយ។
ដោយចិត្តច្រណែន នាងនិយាយឌឺដង៖
«អត់ដឹងដែរ! ស័កអ្នករៀបចំ! ហើយមនុស្សផុនគេអ្នកទៅហៅខ្ញុំមក! មិនដឹងថាមានតែពីរនាក់អ៊ីចឹងហើយបរិយាកាសប្រណីតអ៊ីចឹងទៀត ! Surpriseដូចគ្នា!»
ក្តៅសឹងផ្ទុះឱរ៉ាហើយ។ ហាន់ដាមិនដែលខឹងអ្វីស្មើពេលនេះវិនាទីនេះទេ។ សំឡេងគេនាងនៅចាំបាន។
«បងមានការងារធ្វើ!» «ហើយល្ងាចនេះ បងមិនបានទៅញាំបាយទេ! ដាទៅផ្ទះពូផានជជែកលែងជាមួយប្រពន្ធគាត់ណ៎ា ចាំពេលចប់បងនឹងទៅរកនៅនុះ! ប៉ុណ្ណឹងសិនហើយបងរវល់»
នាងងក់ក្បាល ខណៈខាងប្រុសលើកដៃបញ្ជាឱ្យគេលើកកៅអីមកថែម ។
ដៃនាយដាក់លើសក់ស្រីអង្អែលៗតិចៗឱ្យស្រន់កំហឹងនាង តែត្រូវនាងរលាស់ចេញត្រម៉ាំងត្រមោក។ ខាងប្រុសត្រូវញញឹមចំហមាត់ ដែលឃើញនាងបញ្ចេញឫកពាប្រចណ្ឌលើសកម្រិតហួសISOទៅហើយ។ ស្រឡាញ់ប្តីហួងហែងដល់ថ្នាក់ហ្នឹងហាន់ដា? សំឡេងខ្សឹបសួរក្នុងបេះដូងនាយ។
សំឡេងគ្រូពេទ្យឆ្លើយបែបគ្រលរៗអួលៗតបទៅនារីភាបព្រោះខឹង៖
«មែនតាស!! Surpriseណាស់ម៉ាក់ក្មេក!! Surpriseបំផុតនៀក! ហើយមើលចុះ ម៉ាក់ស្អាតនុះស្អាត អាវក្រហមវាលខ្នងទៀត! កូនថា ប្តីកូននេះមុខតែមិនចូលចិត្តច្រើនជាង ព្រោះព្រឹកមិញអាវកូនស្រីចំហស្មាតែបន្តិច គេនេះដេញកូនឱ្យទៅដូរចេញ មនុស្សនេះយ៉ាប់!»
នាងបូញមាត់ក្រោមពន្លឺភ្នែកស្រទន់របស់ប្តី។ ទឹកមុខគេដែលសម្លឹងនាងអាចបញ្ជាក់ថា បើនៅក្នុងបន្ទប់តែពីរនាក់សំឡេងឡុលៗនេះមុខតែត្រូវគេលេបបាត់ដល់ប្រអប់កន្លើតមិនខាន។
គេនៅឈរសម្លឹងកាយវិការច្រង៉េងច្រ៉ងាងដែលហាន់ដាចាប់បាយមកញ៉ាំលើចានខ្លួន ស្របពេលមានអ្នកលើកកៅអីមកឱ្យ។
គេទាញមកអង្គុយច្រង៉ាងជើងក្បែរភរិយា ហើយលើកដៃស្តាំពាក់កនាង ឱនមើលរបៀបនាងញ៉ាំបាយដែលធ្វើទាំងខឹង។
«តិចៗ ប្រយត្ន័អួល!!» គេប្រាប់ខ្សឹបៗ ។
«បើស្លាប់ក្រែងមានអ្នកសប្បាយចិត្តច្រើន!»
នាងឆ្លើយឌឺទាំងខឹងទាំងក្នាញ់។
សមនិងស្លាបព្រានាងលូកទៅបេះត្រីដែលមានសាច់ផ្អែមល្មួត តែក៏ល្បីថាមានឆ្អឹងច្រើនបំផុតដែរធ្វើឱ្យបុរសភ័យប្រញាប់ដណ្តើមយកហើយនិយាយស្រាលៗថ្នមចិត្តនាង៖
«បងចាប់ឱ្យហាន់ដា! យឺត!»
បានដូចចិត្តនាងពន្លែងសមនឹងស្លាបព្រាឱ្យទៅគេហើយដៃទាំងពីរបែរមកថ្ពក់តោងហត្ថាប្រុសរកតែគេរើខ្លួនធ្វើអ្វីមិនបាន។
«ប្តីសម្លាញ់បេះឆ្អឹងឱ្យអស់ ព្រោះប្រពន្ធធ្លាប់ឆ្លាក់ឆ្អឹង ហើយប្រពន្ធមុតឈឺយំច្រើនថ្ងៃសឹងអី!»
នាងមាយាហើយឌឺដង ធ្វើឱ្យគេញញឹមស្មើៗហើយ ថែមពាក្យប្តីសម្លាញ់ទៀតខាងប្រុសរេភ្នែកសម្លឹងនាងទាំងអារម្មណ៍ហោះហើរ។
នារីភាក្របួចមាត់ខឹង ម្តងងាកមុខចេញមិនចង់ឃើញ ម្តងងាកមកវិញធ្វើមុខមាំនិងហាក់រិះគន់សកម្មភាពរោលរាលនេះតាមពន្លឺភ្នែកគ្រាន់តែមិននិយាយស្តី។
«តោងជាប់ចឹង បងដួសកើតដែរ?!»
«មិនបាច់ដួសទេ! អត់ឆ្ងាញ់ផង! អូនលែងចង់ញ៉ាំ! មានអារម្មណ៍ ថាប៉ាស៊ីអ៊ីថ្ងៃនេះទៅជាអត់ជាតិមិនដឹងមកពីស្អីហ្នា៎គ្មានជាតិសោះ!»
ប្រុសស្អាតញញឹម ទម្លាក់សមស្លាបព្រាចុះហើយបន្ទោសតិចៗ៖
«ឈប់កូរឮនៅ? តោះទៅញ៉ាំនៅផ្ទះ នៅក្នុងបន្ទប់យើងធានាថាមានជាតិ!»
ស្រីស្អាតឃើញនារីភាក្រោកចោលកៅអី ទាំងក្តៅក្រហាយ។ ដោយចិត្តប្រចណ្ឌ នាងនៅមិនទាន់សម្អាតបានអារម្មណ៍ចង់ឈ្នះ ហាន់ដាស្រែកតាមពីក្រោយ៖
«ម៉ាក់ឈប់ញ៉ាំហើយ? មានអារម្មណ៍អត់ជាតិដូចកូនដែរហ្មែន?!»
«បាន! សម្រាកដុកទ័រ! លេងម៉េះអ្ហះយើងហ្នឹង?»
បុរសនេះខ្សឹបៗដាក់ថ្ពាល់នាងលាយជាមួយស្នាមថើបតិចៗ។ នាងងើបមុខយឺតៗ និងលែងដៃពីនាយ។ គេប្រុងឱនមកទៀតសម្រន់កំហឹងលើផ្ទៃមុខនាង តែត្រូវស្រីរុញមុខចេញទាំងខឹងមិនទាន់បាត់។
«សង្សារចាស់ដើរទៅហើយ មិនទៅតាមលួងគេ?!»
ថាហើយនាងក្តិចស្មាបុរសនេះខ្លាំងៗ ខណៈគេនៅទ្រាំមិនស្រែកហើយសម្លឹងមុខនាងញឹមៗ។
«ឮអត់ គីម៉ាល់ ទៅតាមមនុស្សជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្លួនទៅ ឮនៅ?!»
«មនុស្សបងស្រឡាញ់នៅនេះ! បងកំពុងបីយកទៅផ្សំដំណេក!»
នាងភាំងៗនឹងសម្តីគេ។
ទើបមកនឹកឃើញថា យើងមិនដែលប្រគល់ខ្លួនប្រាណឱ្យគេសូម្បីម្តងនៅឡើយនាង អាងអីមកចេញចរិតប្រចណ្ឌ ហើយរំអុកកូរពេញកោះ ដោយសាររូបថតប៉ុន្មានសន្លឹក។ មនុស្សប្រុសនេះក៏ស្រាប់តែចិត្តធ្ងន់ មិនត្រឹមមិនតបតនឹងកាយវិការឆ្គាំឆ្គងរបស់នាង សូម្បីតែបង្ហាញការខ្វល់នឹងអារម្មណ៍ម្តាយចុងគេបន្តិចក៏អត់។
ហាន់ដានៅភ្លឹកសម្លឹងកែវភ្នែកប្រុសស្អាត។
គេញញឹមចុងមាត់តិចៗសម្លក់នាងវិញ ជាសញ្ញាថាមនុស្សរករឿងដូចនាង សមនឹងទទួលពិន័យហើយ។ គីម៉ាល់ បីនាងឡើងហើបជើងពីកម្រាលស្មៅ….
គីម៉ាល់ដាក់ខ្ញុំចុះ!
រាត្រីស្នេហ៍
បុរសបីនាងបណ្តើរញញឹមសម្លឹងផ្ទៃមុខរាងពងក្រពើ ដែលធ្វើភ្នែកក្រឡង់ៗសម្លឹងមុខនាយ។ ដៃហាន់ដាទន់ល្វក់ឱបកស្វាមីទាំងបបូរមាត់ក្តាប់ខឹង។ មាត់នាងមានផ្ទៃទ្រលុកទ្រលន់ស័ក្តិសមនឹងច្រមុះរលោងព្រឿងៗ សម្លឹងពេលណាសម្រាប់គីម៉ាល់នៅតែជាគោលដៅដែលមាត់នាយចង់ប៉ះពាល់បំផុតនិងគ្រប់ពេលវេលា។
«មិញអ្នកណាប្រចណ្ឌ?!»
គេសួរខ្សឹបៗ នាងតបវិញរ៉ាវ៖
«ឥឡូវក៏នៅតែប្រចណ្ឌ!»
«ហើយគិតធ្វើម៉េចអ៊ីចឹង?!»
បុរសឆ្លើយទាំងញញឹមបានចិត្ត។ នាងរលាស់ខ្លួនប្រុងចុះ តែដោយសារខាងប្រុសផ្តល់នូវអារម្មណ៍ល្អជាមួយនឹងកែវភ្នែកភ្លឺថ្លា បបូរមាត់ញញឹមស្រស់ស្រាយពេលនាងនៅដំអក់លើហត្ថនាយទាំងតម្អូញ៖
«មានសង្សារចាស់ស្អាតខ្លាំង ពាក់អាវក្រហមវាលខ្នង ក៏តាំងចិត្តចេញមក ទុកប្រពន្ធចោលនៅផ្ទះ!»
នាងក្តិចនាយឈឺៗ បន្តខ្ញាំក្តិចចុះឡើងរហូតដល់ទ្រាំលែងបានខាងប្រុសព្រមាន៖
«ទម្លាក់លើស្មៅ ប្រដៅកណ្តាលវាលឥឡូវហើយហាន់ដា!»
នារីនេះឈប់ដៃ តែមាត់នាងមិនបានឈប់ភាពអួតអាងយ៉ាងទន់ភ្លន់និងភ្លឺរលោងទេ បណ្តាលឱ្យប្រុសចិត្តដែកឯណាក៏មកទ្រាំមិនបានដែរ។ ប្តីដាក់នាងចុះ ហើយរេភ្នែកសម្លឹងជុំវិញ។
ទីនេះជាជាយព្រៃរបោះ។ មេឃងងឹតលាយបញ្ចូលគ្នាជាមួយផ្លេកបន្ទោរផ្គរគ្រហឹមហាក់ជូនពរដ៏រីករាយដល់ការស្គាល់ចិត្តស្គាល់ថ្លើមនៅតែបន្តិចទៀតអាចនឹងស្គាល់រាងកាយគ្នាហើយ។
បុរសក្រសោបចង្កេះដោយដៃម្ខាង ហើយទុកដៃម្ខាងទៀតផ្ទប់ខ្នងនាងមកទល់នឹងរាងកាយ ចំណែកមាត់នាយគឺកំពុងលោទៅរកសងសឹកទៅលើបបូរមាត់ដែលមុននិយាយស្តីឡុលៗដាក់នារីភា ដូចមនុស្សស្រវឹងស្រាតាប៉ែដល់កម្រិត។
នាងដឹងខ្លួនណាស់ បានជាខំខ្ជឹបមាត់បិទជិត ធ្វើឱ្យខាងប្រុសញញឹមគ្រឺត ។ គីម៉ាល់និយាយដៀមដាម ដាក់ភ្នែកក្រឡិងក្រឡង់របស់នាងដែលខ្មៅក្រឹបក្រោមស្បៃរាត្រីកាល៖
«ហាមាត់ហាន់ដា! ហាមាត់អូនសម្លាញ់! ប្តីចង់រាវរកឆ្អឹងដែលឆ្លាក់! អ្ហះ? មិញអូនបងពីរោះណាស់យើងហ្នឹង! ឥឡូវបិទមាត់ធ្វើស្អីអ្ហះ ដុកទ័រ!»
នាងគ្រវីក្បាលយ៉ាងញាប់។ កាន់តែគ្រវីខាងប្រុសកាន់តែរឹតដៃ ។ ចរិតនាងមិនអាចធ្វើឱ្យប្តីម្នាក់នេះទ្រាំឱ្យដល់ផ្ទះបានពិតមែន ណាមួយនាងជាបុស្បាដែលស្អាតខ្លាំងឡើងៗក្នុងភាពងងឹត អាចនិយាយបានថា ផ្ទៃមុខមួយនេះជាទស្សនីយភាពល្អឥតខ្ចោះបំផុតសម្រាប់បេះដូងគីម៉ាល់។
ខាងប្តីរមៀលប្រអប់បាតដៃឆ្វេងមកលើលុះដល់ចង្កោមសក់ស្រីក្បែរគុម្ពត្រចៀក ដោយគ្មានខ្វល់អ្វីនឹងការបដិសេធរបស់នាងឡើយ។ មួយប៉ប្រិចភ្នែកប៉ុណ្ណោះគេដណ្តើមបានការដកដង្ហើមរបស់នាង ហើយចាប់ផ្តើមបន្តជីវិតទៅមុខដោយប្រើខ្យល់អុកស៊ីសែនតែមួយជាមួយគ្នា។
នាងផ្អៀងក្បាលទៅតាមការបង្ខំថើបនេះ រហូតដល់ជើងចំជំទើតតទល់ទៅនឹងកម្ពស់របស់គេ។ វាដូចជារាងកាយរបស់នាងកំពុងតែក្បត់ការតាំងចិត្ត ហើយជម្នះធ្វើសកម្មភាពដោយគ្មានការអនុញ្ញាតពីខួរក្បាលនាងសោះ ចប់ហើយហាន់ដា។
ដៃនាងទាំងពីររុញស្មាបុរសនេះចេញ ខណៈដៃនាយនៅមានៈ ក្រសោបនាងជាប់ កុំថារបូតសូម្បីរេចេញពីមាត់គេតែបន្តិចក៏គ្មានផ្លូវដែរ។
នាងគោះស្មាគេម្តងហើយម្តងទៀត សង្ឃឹមបុរសនេះដឹងខ្លួនមកវិញថានេះនៅកណ្តាលវា ក្រោមលំហមេឃប៉ុន្តែនៅពេលដែលបបូរមាត់ខាងប្រុសដែលនាងបានលង់ចិត្តជាយូរមកហើយរេចុះឡើងថ្នាក់ថ្នមចង្វាក់ដង្ហើមជាមួយនាង ក្លិនខ្លួនគេ ឈាមជ័រនិងគ្រប់យ៉ាងនៃរាងកាយគេហាក់កំពុងក្លាយមកជាកម្មសិទ្ធចែករំលែកជាមួយនាង ដែលជាចំណីពិសេសបំផុតមួយឱ្យខួរក្បាលរបស់នាងស្លុតស្លុងលែងរឹងមាំបាន។
ដៃគីម៉ាល់ទម្លាក់មករុំជុំវិញចង្កេះរបស់ហាន់ដា ព្រោះក្បាលនាងលែងរើ លែងរេហើយ។ ដៃស្រីស្អាតរេឡើងផុតពីស្មាប្រុសម្នាក់នេះ ច្រវាត់រកគ្នានៅក្នុងសំណុំសក់ខាងប្រុសរហូតដល់គេ មានអារម្មណ៍ថា ម្រាមដៃរបស់នាងកំពុងរេរាំទៅតាមស្នាមថើបមួយនេះ។
ផ្គរគ្រហឹមប្រាវពួកគេនៅតែមិនកម្រើកចេញពីគ្នារហូតទាល់តែមេឃភ្លៀងខ្ជោល…..
