ទម្រាំស្គាល់ចិត្តគ្នា
ដើរដោយជើងទទេទៅក្នុងល្អាងដែលបានជួបគ្នាកាលពីម្សិលរួចមកហើយ គីម៉ាល់បានទុកឱ្យកូនចៅបីនាក់ចាំនៅខាងក្រៅ។
គេចូលម្នាក់ឯងទៅខាងក្នុងខណៈត្រូវការស្រាយចម្ងល់ជាច្រើនជុំវិញស្ថានភាពវិវត្តថ្មីៗនៅលើកោះនេះ។
ពួកចិននៅទីនោះអង្គុយចាំដោយជក់បារីហុយទ្រលោមតែគ្មានសំឡេងអ្វីធំដុំទេ។ ពួកគេទំនងជាធ្វើការដោយប្រុងប្រយ័ត្នណាស់ ។ គីម៉ាល់បង្ហាញខ្លួនដោយចំហមិនរុញរា ធ្វើឱ្យចិនម្នាក់ដែលរលាក់ដៃគេកាលពីម្សិល ធ្វើសញ្ញាបណ្តេញកូនចៅឱ្យចេញទៅយាមកាមខាងក្រៅ។
ទីនេះសល់តែពីរនាក់គេ….
«ពួកត្រីកោណមាសដើរបន្ថែមមួយជំហានហើយ! ពួកវាសម្លាប់បំបិទមាត់សាក្សី ដុកទ័រសុងសក្តិនិងនារីភា»
«ពីរនាក់នោះស្លាប់ហើយ?!»
«សភាពគឺអ៊ីចឹង យើងអាចទស្សន៍ទាយបាន ទោះជាមិនឃើញសាកសព!»
គីម៉ាល់នឹកភ្នកដល់ម្ចាស់បេះដូងនៅផ្ទះវិញភ្លាមមួយរំពេច គេរអ៊ូ៖
«ពីរនាក់នោះប្រហែលជាដឹងរឿងពួកវាច្រើនឬធ្វើឱ្យខូចការអីមួយ!»
ចិនងក់ក្បាល។
«ដាក់គ្នាលោក ឱ្យការពារគ្រួសារខ្ញុំ គ្នីគ្នារបស់ខ្ញុំ!» គីម៉ាល់ចេញបញ្ជាបន្ទាន់ បេះដូងគេនឹកទៅដល់តែប្រពន្ធសម្លាញ់ចិត្ត។
ចិនសើចតិចៗ៖
«ខ្ញុំថា មិនបាច់ភ័យទេគីម៉ាល់! គ្រួសារលោកមានរបងការពាររឹងមាំហើយ!»
គីម៉ាល់ចងចិញ្ចើម ឆ្ងល់។
ចិនបានរុញរូបមួយលើអេក្រង់មកឱ្យមើល។ គីម៉ាល់ចំហមាត់ ។
«ម្នាក់នេះសមាសភាពច្រើន! មើលពីក្រៅជាប៉ូលិសខ្មែរ! តែអាចជាមនុស្សរបស់ Interpol ចាត់មកធ្វើការ! គេការពារប្រពន្ធលោក ហើយនឹងមនុស្សទាំងអស់ជុំវិញ!»
«ជេន?!»
គេភ្លាត់មាត់តិចៗហើយឱនទៅពិនិត្យជិតជាងមុន។ មនុស្សនេះមិនត្រឹមលបចូលបន្ទប់ប្រពន្ធខ្លួនថែមទាំងកំពុងដឹកនាំមនុស្សជាច្រើននៅគ្រុបសណ្ឋាគារនៅភ្នំពេញផង។
គេនេះមានស្អីលើសពីអ្វីដែលមើលឃើញទៀត។
គីម៉ាល់ងើបមុខសួរ៖
«ខាងលោកស៊ើបបានអីខ្លះពីមនុស្សម្នាក់នេះ?»
«គេមានសភាពដូចកំពុងត្រូវតាមដានពីពួកត្រីកោណមាសដែរ តែម្នាក់នេះឆ្លាតខ្លាំង! ម្តងនៅភ្នំពេញ ម្តងស្ទឹងត្រែង ម្តងនៅតារានិរតី ដូចអំពិលអំពែក!»
គីម៉ាល់ក្រពាត់ដៃមិនសប្បាយចិត្ត។
«ខ្ញុំចង់សម្អាតអារម្មណ៍ចេញ! វានេះបង្ហាញខ្លួនក្បែរហាន់ដាច្រើនដងហើយ ខ្ញុំចង់ដឹងបំណងវា!»
ចិនបើកសំណុំសឺមីហុចឯកសារពីរបីសន្លឹកជារបស់កូពីទាំងអស់មកឱ្យម្ចាស់លុយអាន។
គីម៉ាល់ដៀងមើលហើយមិនទាន់ព្រមអាននៅឡើយទេ។ គេមិចភ្នែកសួរជនជាតិនេះ រហូតសល់បុរសនោះព្រមពន្យល់៖
«ជេននេះ មានឈ្មោះដើមថា វង្សា! ជាបងប្រុសរបស់ប្រពន្ធលោក! និយាយតាមច្បាប់គេជាបងថ្លៃលោក!»
គីម៉ាល់ដកដង្ហើមឃូរធូរទ្រូង។ ភ្នែករេមើលប្រភេទឈាម និង DNAដែលចែងក្នុងក្រដាស។ ថ្ងៃកើតនិងឈ្មោះឪពុកម្តាយពួកគេ។
«ឪពុកមួយម្តាយពីរ?»
គេហាមាត់គ្រលាស់អណ្តាតរលាស់ចុះឡើង នឹកឃើញដល់នាងនិងសភាពនាងតោងដៃគេក្បែរបន្ទប់ទឹកដែលជេនកំពុងឈរឌឺ។
«ម្តាយក្មេកលោក ធ្លាប់ស្នាក់នៅរៀនសូត្រនៅផ្ទះរបស់ម្តាយជេន! ទាំងពីរនាក់រាប់គ្នាដូចបងប្អូនចុងក្រោយមានប្តីតែមួយជាមួយគ្នា! រឿងនេះពួកគេលាក់បាំងពីសាធារណមតិ តែប្រពន្ធលោកនិងជេន ដឹងរឿងនេះ ពួកគេជាបងប្អូនគ្នា ទុកចិត្តគ្នារហូតមក!»
«អាប៉ូលិសបងថ្លៃសំគិះរបស់ខ្ញុំមានរឿងអីជាមួយពួកត្រីកោណមាស?»
គេសួរព្រោះគិតគូរចាប់ផ្តើមទុកជេនដូចជាគ្នាឯងម្នាក់។ ប្រសិនប៉ូលិសនេះមានរឿង ប្អូនស្រីគេយំជោកច្រាំងទន្លេមិនខាននេះបើតាមអារម្មណ៍វាយស្មានរបស់ប្តី។
ជនជាតិចិនឆ្លើយតបនឹងសំណួរនាយគ្មានចន្លោះត្រង់ណាទេ៖
«ទាំងបងទាំងប្អូនពីរនាក់នេះអាចជាសាក្សីដឹងរឿងដែលថា ប្អូនប្រុសលោកនៅរស់ គីម៉ាល់!»
គីម៉ាល់រេភ្នែកសញ្ជឹង។ សារជាថ្មីគេនឹកដល់ម្រាមដៃនាងដែលញ័រចំប្រប់ពេលស៊ីញ៉េអេតាស៊ីវិល។
បបូរមាត់ស្រស់ប៉ប្រឹមដូចគ្មានកាន់ទុក្ខអ្វី។ សំពត់ពណ៌លឿងស្រស់ និងចរិតញ៉ិកញ៉ក់មិនដែលមានស្នេហា ខ្លួនប្រាណសម្លឹងត្រង់ណាក្រហមត្រង់ណោះ។
«បើមែន ពួកវាអាចនឹងបង្វែរទិសមកធ្វើបាបពីរនាក់នេះទេ?!»
«អត់ទេ! មិនទាន់ទេ!» ចិនឆ្លើយ។
«បើមែនពីរនាក់នេះ គ្រោះថ្នាក់យូរហើយ! ដំបូងពួកនោះបញ្ជូនសុងសក្តិមកធ្វើការ ក្រោយមកប្អូនលោកស្លាប់! ក្រោយមកទៀតគេរៀបក្រឡាឱ្យលោកមកភ្នំពេញហើយមកជួបស្រឡាញ់ប្រពន្ធលោក! រឿងនេះប្រាកដណាស់គេនៅព្រាវនៅឡើយថារវាងទាំងពីរនាក់ អ្នកណាម្នាក់ដែលដឹងដំណឹងពិតរបស់ពិសិដ្ឋ»
«ខ្ញុំមិនដែលទាក់ទងប្អូនខ្ញុំ៨ឆ្នាំហើយ!»
«ថយពេលលោកត្រឡប់មកវិញនេះពួកគេសង្ឃឹមថា លោកនឹងទទួលបានដំណឹងដែលប្អូនលោកទាក់ទងមក!»
គីម៉ាល់គ្រវីក្បាលតិចៗ។
«គោលដៅបន្ទាប់គឺខ្ញុំ?!»
«ត្រូវ! ខ្ញុំហៅលោកមកព្រមានឱ្យប្រុងប្រយ័ត្ន! ពិសិដ្ឋអាចនឹងទាក់ទងមក! គេអាចនឹងប្រគល់អ្វីមួយឱ្យលោក!»
«ស្អីទៅ!»
«ខ្ញុំមិនដឹងទេ! មិនទាន់ដឹង! យើងមិនដឹងទាំងអស់គ្នា! វាអាចអ្វីដែលសំខាន់ខ្លាំងសម្រាប់ពួកសង្គមងងឹតនោះ! ហើយពីដំបូង គេចង់ឱ្យពិសិដ្ឋរៀបការដើម្បីប្រាប់វាមកប្រពន្ធគេ តែការរៀបការនេះមិនមែនជារឿងពិត ដូច្នេះគ្រប់យ៉ាងបានបាត់ទៅ ជាមួយដំណឹងមរណភាពរបស់គេ គឺប្អូនលោក! សុងសក្តិប្រើពេលច្រើនជាងមួយខែតាមដាននីដាមិនឃើញមានអ្វី គេក៏លេងល្បិចហៅលោកមក សង្ឃឹមថាពិសិដ្ឋនឹងលេចមុខ! ដោយសារសុងសក្តិមានស្នេហាជាមួយនារីភាប្រហែលជាបានភ្លាត់ព័ត៌មានពិសិដ្ឋទៅខាងស្រី ចុងក្រោយពួកគេត្រូវបំបិទមាត់! សាច់រឿងមុនត្រូវចប់! ពេលនេះវគ្គបន្ត ត្រូវសាងមកលើខ្លួនលោកដែលជាមនុស្សចុងក្រោយនៃគ្រួសារនេះ!»
គីម៉ាល់សើចតិចៗក្រពាត់ដៃថយទៅអង្គុយលើថ្មកម្ពស់ប្រហែលចង្កេះគេ។
«បំភ័យខ្ញុំបានការអី! ខ្ញុំមិនដឹងហើយមិនយល់អីទាំងអស់!»
«សង្ឃឹមថាពួកគេជឿសម្តីលោក!»
គីម៉ាល់រេភ្នែកគិត។ ជាបន្តបន្ទាប់គេនឹកឃើញនាងដែលអង្គុយយំកាលពីយប់មិញក្នុងអាងទឹកក្តៅ។ នាងខ្លាចប្រាប់រឿងនេះនឹងរាលដាលនាំទុក្ខដល់ប្តី។
បុរសនិយាយទាំងមុខស្មើ៖
«សភាពពេលនេះខ្ញុំគួរស្វែងរកដំណឹងប្អូនខ្ញុំដែរទេ?!»
ជនជាតិចិនឆ្លើយដោយគ្រញែងខ្លួន៖
«ស្រេចតែលោកគីម៉ាល់ តែលោកត្រូវរ៉ាប់រងគ្រោះថ្នាក់នេះដោយខ្លួនឯង!»
«ហេតុអីប្រាកដថាពួកវាមិនធ្វើអីប្រពន្ធខ្ញុំ?!»
«ព្រោះពួកវាមិនគិតថាចង់បានចម្លើយទេ! ពួកវាចង់បានមនុស្ស!»
«បានន័យថាម៉េច?» គីម៉ាល់បញ្ជាក់សួរ។
«បានន័យថា ពួកអស់នោះច្បាស់ពីរឿងពិសិដ្ឋនៅរស់! គេមិនចាំបាច់បង្ខំ ឱ្យនីដាសារភាពទេ! តែបើគេសម្លាប់ប្រពន្ធលោកអាចថា លែងមានអ្នកដែលនឹងពិសិដ្ឋទាក់ទងមក! អាចថាបាត់ដានទាំងស្រុង!»
«ខ្ញុំគួរធ្វើម៉េច?!»
«លោកចូលក្នុងអន្ទាក់ទៅហើយមានតែសំងំសិនកុំរើ! យើងត្រូវការពេលមួយខែ ស៊ើបអំពីបំណងពិតដែលពួកវាចង់បានលើខ្លួនពិសិដ្ឋ! ពេលដឹងការពិត ទើបរកដំណោះស្រាយឃើញ»
គីម៉ាល់នៅស្ងៀមទាំងចិត្តយល់ស្របថា ខ្លួនដែលវិលមកមាតុប្រទេសវិញតាមពិតជាផ្នែកមួយនៃការ Set up ហើយនាង ក៏ទំនងជាផ្នែកមួយនៃសេណារីយ៉ូរបស់គេ កាលនាងឡើងមកច្រឡំទូកក៏ប្រហែលជាគម្រោងការរបស់សុងសក្តិ ហើយគ្រប់យ៉ាងកំពុងដំណើរការទៅស្រាប់តែសុងសក្តិបានភ្លាត់រឿងសម្ងាត់ដល់ត្រចៀកនារីភា នារីនោះបានស្រែកឡូឡានៅពិធីចុះអេតាស៊ីវិលដូច្នេះក្រុមនោះយល់ថា នារីភានិងសុងសក្តិលែងជាកូនអុកសំខាន់ក៏ចាប់ផ្តើមទាត់ចោល។
គេគិតហើយក៏ឱនមកពិនិត្យសារលើអេក្រង់ដែលទើបលោតមក។
«ប្រពន្ធទៅតែមួយភ្លែតទេ ទៅសុំគេផ្អាកពីការងារមន្ទីរពេទ្យ ឆាប់មកវិញទេ ប្តីកុំខឹងឱ្យសោះ!»
គេគិតទាំងហួសចិត្ត ងើបមុខគិតម្នាក់ឯងនាងចាកចេញទៅនេះមានដឹងគ្រោះថ្នាក់ក្បែរច្រមុះដែរ? នាងទៅជាមួយអ្នកណាអ្ហះប្រពន្ធជើងល្អ?
ជនជាតិចិនសួរភ្លាមពេលឃើញប្រតិកម្មនេះ៖
«មានរឿងអី?!»
«ប្រពន្ធខ្ញុំឡើងទូកហើយ! ខ្ញុំត្រូវទៅតាមគេ!»
គេឡើងទូកជាមួយកូនចៅហើយបកក្បាលទូកវិលត្រឡប់ទៅខេត្ត។ ការធ្វើដំណើរបញ្ចា្រសខ្យល់មានសភាពយឺតយ៉ាវជាងពេលមក។
បុរសមកដល់ដីម៉ោងប្រមាណជា៣រសៀលហើយ។ នាងមិនបានទៅលឿនជាងគេឆ្ងាយទេ។
ទូកហៀបនឹងចតគេឃើញនាងពីចម្ងាយ។
ស្រីស្អាតកំពុងឈរក្បែរច្រាំងបាំងដោយបណ្តោយសួននាងហាក់មិនឃើញទូករបស់គេឡើយ។
ទោះបីយ៉ាងណា ឃើញនាងបានសុខ ចិត្តគេស្រណុកវិញខ្សាក។
ស្វាមីដើរមួយៗសំដៅទៅកាន់ភរិយាដោយតាំងចិត្តថានឹង មិនខ្វល់ពីអ្វីទាំងអស់ ថែមទាំងមិនចង់យកមកគិតបន្តនូវបណ្តារឿងស្មុគស្មាញកខ្វក់នានាលើលោកនេះផង។ គីម៉ាល់មានតែបំណងតែម្យ៉ាងនាពេលនេះគឺចង់នាំស្រីថ្លៃទៅលាក់ខ្លួនរស់ផ្តាច់ពីគេឯងកណ្តាលដងទន្លេពីរនាក់ កៀកកើយនែបនិត្យមិនថាល្ងាចព្រឹក មានតែសម្តីសាសងឌឺដងស្នេហ៍។
នាងបែរខ្នងនិយាយផងតោងដៃជេនផង។
ហាន់ដា មិនដឹងថាប្តីតាមមកដល់ហើយកំពុងនៅចាំមើលពីក្រោយខ្នងទេ។ ដោយដឹងសមាសភាពជេនហើយ គីម៉ាល់ព្រមតម្អក់ពន្យារឱ្យពួកគេពីរនាក់បងប្អូនបានសាសងគ្នា រហូតដល់ជេនទេដែលក្រឡេកមកឃើញដោយខ្លួន ឯងហើយមិចភ្នែកស៊ីញ៉ូប្អូនស្រី។
ហាន់ដាងាកក្រោយយឺតៗ។ នាងដឹងច្បាស់រួចទៅហើយពេលឃើញបងប្រុសស៊ីញ៉ូប្រាប់ ថាគ្មានអ្នកណាមកតាមអន្ទោលពីក្រោយនាងក្រៅពីលោកប្តីម្នាក់នេះឡើយ។
ស្រីស្អាតញញឹម ហើយទម្លាក់ដៃចេញពីជេន ពេលឃើញភ្នែកគីម៉ាល់សម្លឹងដៃពួកគេដែលនៅកាន់គ្នានៅឡើយ។
សភាពនាងគឺខ្លាចគេគិតខុស ម៉្លោះហើយ ដើម្បីធ្វើដូចមិនដឹងរឿង គីម៉ាល់បង្ហាញភាពស្មើធេងមិនខ្ចីញញឹមលើផ្ទៃមុខ។ បុរសនេះកាន់តែ មានភាពទាក់ទាញខ្លាំងឡើងរាល់ពេលគេមិនសើច។ បបូរមាត់ស័ក្តិសមទាំងគូ នៅក្តាប់តម្រង់មករកមនុស្សស្រីដែលគេបានបីត្រកងពេញមួយរាត្រីមកហើយ។
នាងរត់មករកគេមិនមែនដើរធម្មតាទេ។
បុរសនៅឈររង់ចាំនៅទីដដែល ទាំងបេះដូងអាណិតស្រីស្នេហ៍ព្រួច។
គេអាណិតទឹកមុខក្មេងសេចក្តី និងស្នាមញញឹមស្រស់ស្រាយយកចិត្តយកថ្លើមដែលនាងបារម្ភ ថ្នមអារម្មណ៍ខ្លាចប្តីខឹង។
នាងបានមកដល់ គេធ្វើជាសំឡឹងមើលមុខស្រស់ប្រផូរនោះតែត្រឹមមួយក្រឡេក ហើយងាកទៅម្ខាងមិនចង់ឱ្យនាងឃើញចិត្តស្រឡាញ់ជ្រាលជ្រៅរបស់ខ្លួន។
«តាមមកលឿនម៉េះប្តីខ្ញុំ!»
គីម៉ាល់ដៀងមករកពន្លឺភ្នែកស្រស់ស្រទន់របស់ស្រីល្អ។ ពេលឃើញស្នាមញញឹមនៅលើមុខរបស់នាងគេមិនដាច់ចិត្តថាមិនឆ្លើយ ទើបខាងប្រុសរអ៊ូតិចៗ៖
«ជើងវែងទាល់តែដាក់ច្រវាក់ហើយ!»
គ្មានអ្វីដែលគួរឱ្យឆ្ងល់ឡើយដែលនាងមើលទៅហាក់ស្លេកស្លាំង ដកដង្ហើមហត់ៗ ហាក់ដូចជាមាន អារម្មណ៍ចុះចាញ់ការសម្លុតរបស់គេ….
បុរសងាកទៅសម្លឹងឌឺជេនមួយសិនមុនពេលលូកចាប់កដៃដឹកនាំភរិយាត្រឡប់ទៅរកទូក។
ហាន់ដាដើរស្រាលៗ ទៅតាមយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់បន្សល់ឱ្យបងប្រុសមើលឃើញមនោសញ្ចេតនារបស់ពីរនាក់នេះច្បាស់ក្រឡែតពីលើគោកទៅ។
«ទីបំផុតឯងរកឃើញមនុស្សប្រុសដែលស្រឡាញ់ឯងពិតហើយនីដា!»
គេគិតទាំងញញឹមតិចតួច រួបបែរខ្នងចាកចេញតម្រង់ឡានប៉ូលិសចាស់ក្រមៅរបស់គេ។
នៅឯណេះបុរសជាប្តីបានចិត្តជាខ្លាំងដែលបានដឹកដៃបណ្តើរនាងដោយគ្មានការប្រកែកប្រណាំង អ្វីចំណែកបងប្រុសនាងក៏មិនបានអើពើមកតាមការពាររារាំង។ គីម៉ាល់នាំភរិយាស្រស់ស្អាតដើរកាត់ហួសពួកអ្នកជំនិតឆ្ពោះទៅរកបន្ទប់របស់ពួកគេ។
ចូលដល់ក្នុងកាលណាជើងនាយកៀសទ្វារបិទស្រឹបវិញ ដូចថ្ងៃដំបូងដែលស្ថិតនៅក្នុងវាំងននមួយតែពីរនាក់។
នារីនេះត្រូវគេបង្វិលឱ្យឈរផ្អែកនឹងទ្វារបន្ទប់ប្រឈមតទល់នឹងកែវភ្នែកស្រទន់របស់ប្តី។
ហាន់ដាលើកហត្ថា ជូតញើសដែលដាមលើផ្ទៃមុខខណៈគីម៉ាល់សួរតិចៗ៖
«អ្ហះ ប្រហែលត្រូវការច្រវាក់ជើងជាប់នឹងគ្រែបានអស់រត់!»
នាងសម្លឹងបបូរមាត់នៅកៀកគ្នាបង្កើយជាមួយអារម្មណ៍ដឹងហើយថាគេមិនបានខឹង តែភរិយានៅតែបកស្រាយប្រាប់ខ្សាវៗ៖
«ចេញមកជួបគេតែម្តងនេះទៀតទេ ចង់សុំគេឈប់!»
«ចុះម៉េចក៏មុខស្លេក? ម៉េចចាំភ័យ? មានធ្វើអីខុសមែនអត់?!» នាយខ្សឹបសម្លុតតិចៗ។
«គឺ….ភ័យព្រោះរងសម្ពាធ!»
«សម្ពាធអីគេ?»
«រងសម្ពាធពេលឃើញប្តីមក ចិត្តកំពុងនឹកប្តីយ៉ាងខ្លាំង ហើយបេះដូងនេះចាប់ផ្តើមលោតព្រោះឥឡូវនៅកៀកគ្នាណាស់ ហើយមានតែពីរនាក់ទៀត!»
គេសប្បាយចិត្តដូចបានហោះទៅលើមេឃ តែប្រឹងធ្វើជាសួរដោយភ្នែកមមី៖
«គិតម៉េចទៅចឹង?!»
នាងលោមកថើបបបូរមាត់គេ។ នាយឃើញចលនានាងដែរតែមិននឹកស្មានថា ស្នាមថើបនេះរហ័សយ៉ាងនេះទេ ។ ខណៈខាងប្រុសភាំង ដៃស្រីទាំងទ្វេក៏បោះមកព័ទ្ធជុំវិញស្មារបស់គេទៀត។
«បើគីម៉ាល់មិនធ្វើដៃដល់ ថ្ងៃណាមួយហាន់ដាអាចនឹងថើបគីម៉ាល់ដោយខ្លួនឯង!» គេនឹកឃើញឡើងវិញដល់ពាក្យពេចន៍របស់នាង។
បុរសនៅស្ងៀមមិនតបតស្នាមថើបរបស់នាងនៅឡើយដោយ ទុកឱ្យបបូរមាត់ស្រីល្អនៅទីទើររារែក។ គេមិនមែនមិនចង់ថើបនាងឬមិនចង់លេបនាងទុកនោះទេ តែគេចង់ស្តាប់ណាស់ ពាក្យសម្តីស្នេហ៍លាន់ចេញពីបេះដូងនាង ពាក្យពេចន៍ទាំងឡាយដែលគេរង់ចាំចង់ឮជាយូរមកហើយ ហើយមិនមែនចង់ឮតែម្តងឈប់នោះដែរ។
ឃើញមនុស្សដៃដល់ចរិតរលាមពេលនេះស្រាប់តែនៅស្ងៀមមិនកម្រើកអ្វី ទុកឱ្យនាងគ្រប់គ្រងបបូរមាត់ខ្លួនដែលធ្លាប់តែជាអ្នកស្រេកឃ្លាន ពេលនេះគេចង់ដឹងថា រសជាតិធ្វើជាមនុស្សដែលត្រូវគេស្រេកឃ្លានវិញ តើល្អកម្រិតណាទៅ?
នាងឈប់ នាងដកថយ ហើយងើយសម្លឹងម្ចាស់ចិត្តដែលដៀងភ្នែកមើលនាងជ្រៅសន្លឹមដល់ជម្រៅបេះដូង។
សេចក្តីស្រឡាញ់មិនអាចលាក់កំបាំងបានទេ។ នាងកំពុងពេញច្រាលចេញហៀរហូរចេញមកពីបេះដូងពិតៗ ព្រោះថ្ពាល់ពេញក្រពុំទាំងសងខាងអស់ពីស្លេកទៅជាក្រហមធ្វើឱ្យខាងប្រុសព្រឺព្រួចធ្លាក់ជ្រលង់ទៅក្នុងកាមា។
«ឈប់ធ្វើអី?!»
គេសួរទាំងភ្នែកមមីមាត់ស្ទើរញញឹមស្ទើរស្លេក។
«មានការចង់ប្រាប់!» នាងឆ្លើយតិចៗតបជាមួយក្រសែភ្នែកខាងប្រុស។
«ការស្អីទៅ មនុស្សពូកែកុហក!»
«ចង់ថើប! គឺ….ឮអត់? ចង់ថើបប្តីខ្លាំងណាស់ គិតច្រើនដងមកហើយ លាក់ទុកតែម្នាក់ឯង មិនហ៊ានឱ្យអ្នកណាដឹងទាំងអស់ ចង់ថើបគីម៉ាល់ជានិច្ច កុំក្បត់ចិត្តដា ទៅថើបស្រីផ្សេង! ពេលជិះទូកចេញមក អូនមានអារម្មណ៍ប្លែកណាស់ ជាអារម្មណ៍អត់ល្អទេ! អូននឹកបង នឹកផ្ទះរបស់យើង ហើយនឹកគ្រប់យ៉ាង ដែលគីម៉ាល់ល្អចំពោះប្រពន្ធ!»
នាយក្រហមពេញមួយតួខ្លួនដូចមនុស្សស្រវឹងស្រា ដោយអណ្តាតភ្លើងស្នេហ៍និងភាពស្កប់ស្កល់នៃសេ្នហាសត្វលោក។ ម្រាមដៃស្តាំទាំងប្រាំរបស់ខាងប្រុសលើកមកអង្អែលបបូរមាត់សិចស៊ីខាងស្រី ដែលគេតែងរំញោចចិត្តជានិច្ចរាល់ពេលនឹកឃើញដល់នាងកាលណា។ មិនស្មានថា ថ្ងៃនេះទាំងស្នាមថើបទាំងសម្តីផ្អែម សុទ្ធតែទទួលបានមកទាំងភ្នែកស្រស់បែបនេះសោះ។
«បោកសុទ្ធ!»
គេរអ៊ូតិចៗទាំងស្នាមញញឹមលួចបង្កប់នាចុងមាត់ទាំងសងខាង។ នារីនេះណាអៀនខ្មាស ណាមានៈប្រឹងជំទើតជើងហើយលោបបូរមាត់មករកថ្ពាល់នាយសារជាថ្មី ព្រោះនាងនឹកឃើញសម្តីទាំងអស់របស់គេ
«ស្រីៗច្រើនណាស់កំពុងចង់បានការថើបមួយនេះ ដឹងអត់អ្ហះ!» «ទៅៗ! ទៅថើបពួកហ្នឹងទៅ អ្នកណាចង់បាន ថើបអ្នកហ្នឹងទៅ!»។
នាងក្នាញ់ណាស់ឱ្យតែនឹកឃើញដល់ថ្ងៃនោះម្តងៗ ដូច្នេះពេលនេះនាងចាំបាច់ត្រូវតែហួងហែងនាយឱ្យខាងតែបាន។
«សំខាន់ត្រូវស្រឡាញ់ប្រពន្ធតែម្នាក់!» នាងនិយាយខ្សឹបៗញ៉ិកញ៉ក់។
ខាងប្រុសលើកហត្ថក្រសោបយោងចង្កេះតូចស្តើងរបស់នាងហាក់មិនចង់ឱ្យនាងបញ្ឈប់ការស្រង់ក្លិននានាលើផ្ទៃមុខរបស់ខ្លួនឡើយ។ បន្ទាប់មកគេចាប់ដៃនាងរុំច្រវាត់ម្រាមដៃជាមួយគ្នា ដើម្បីបានឱកាសសម្លឹងមើលដើមទ្រូងដែលពោរពេញទៅដោយចង្វាក់ដង្ហើមស្នេហ៍។
គេងើបមុខមកទទួលបបូរមាត់នាង ជម្នះការពិបាកដកដង្ហើម តឹងទ្រូងនិងអន្ទះសានេះជាមួយគ្នាដូចក្មេងមិនដែលស្គាល់ស្នាមថើប ដូចមនុស្សខ្ចាត់ព្រាត់ទើបនឹងបានជួបគ្នាវិញ។
តាំងពីពេលណាមកដែលអូនស្រឡាញ់បងតែមិននិយាយ តាំងពីពេលណាមកដែលបងតាំងចិត្តថាបេះដូងនេះស្នាមថើបមួយនេះសម្រាំងទុកសម្រាប់តែអូន?
គ្មានអ្នកណាឆ្លើយបានទេ បេះដូងពួកគេជាប់រវល់អស់ហើយ។
នៅពេលបេះដូងអ្នកពេញដោយអំណរ អ្នកមិនសូវរវល់ជាមួយរំញោចឬប្រតិកម្មរាងកាយទេ។ ខាងប្រុសមិនសូវចង់ងប់ងល់ទៅក្នុងការប៉ះពាល់គ្នាទៀតឡើយគេចង់ស្តាប់នាងច្រើនជាង។
គីម៉ាល់ដកបបូរមាត់មកវិញ ធ្វើឱ្យខាងស្រីបើកភ្នែកមកវិញខ្វាក ។ នាងសម្លឹងបុរសនេះជាមួយពន្លឺភ្នែកដែលអាចឱ្យរាងកាយខាងប្រុសអស់កម្លាំងបាក់ស្រឹបបាន។
«ទោះអូនកំពុងលេងល្បិចក៏បងព្រម!»
គីម៉ាល់គិតស្ងាត់ៗ ជាមួយកែវភ្នែកសម្លឹងនាងមិនចេះធុញទ្រាន់។ មាត់គេដែលមុននេះបានរារាំងដកចោលស្នាមថើបរបស់ស្រីស្អាត ចាប់ផ្តើមកម្រើកសួរយ៉ាងមានទំនុកចិត្ត៖
«ស្រឡាញ់ហ្នឹង អត់ខ្លាចមនុស្សមានជំងឺចរិតលក្ខណៈ អត់ខ្លាចមនុស្សកាមតណ្ហាបាំងមុខ អត់ខ្លាចមនុស្សពាលទេ!»
ស្រីស្អាតរេភ្នែកមកសម្លឹងបបូរមាត់ឌឺនៃបុរសកំពូលឌឺលើលោក។ ចិត្តស្នេហ៍របស់នាងគឺផ្ញើនៅទីនេះទាំងអស់ហើយ នាងដឹងថាបណ្តាថ្ងៃតទៅមុខទៀត ដង្ហើមដែលដកផ្តើមជាមួយឈ្មោះរបស់គេ និងសំឡេងគេ សំនួរគេក្លិនខ្លួនគេ ហត្ថាឱបត្រកងរបស់គេគ្រប់យ៉ាងជាជីវិតនាង។
«អូនអត់ខ្វល់ទេ! ទោះអ្នកថានេះជាអ្វី ជាស្នេហាមួយមិនចេះខ្មាស រៀបការជាមួយបងថ្លៃខ្លួន ស្រឡាញ់មនុស្សមានជំងឺផ្លូវចិត្ត គូស្នេហ៍រោគចិត្ត!»
បបូរមាត់ដែលនាងកំពុងលើកម្រាមចង្អុលស្តាំទៅប៉ះពាល់ គេនៅស្ងៀមញញឹមខ្លះរំភើបខ្លះក្រោមម្រាមដៃនាង
ហត្ថាស្តាំបុរសលូកមកក្រសោបចង្កេះនាង ដៃម្ខាងទៀតទប់ជញ្ជាំង ជារនាំងការពាររាងកាយទាំងពីរកុំឱ្យទ្រេត នាងនិយាយខ្សឹបខ្សៀវជាមួយខ្យល់ដង្ហើមបង្អូស៖
«រស់នៅជាមួយមនុស្សតណ្ហាក្រាស់ទប់ទល់បានប៉ុន្មានថ្ងៃ រៀបការព្រោះស្រឡាញ់កេរមរតក….ចោលអាជីពដែលខំរៀបមករាប់ឆ្នាំ ជាមនុស្សស្រីអត់ចេះខ្មាស អ្ហឺយច្រើនណាស់ តែអត់ចង់ខ្វល់ទេ! ដឹងតែថា អូនស្រឡាញ់គីម៉ាល់ អូនចង់នៅបែបនេះ ជាមួយបង ជារៀងរហូតទៅ!»
សូរអ្វីមួយ នៅខាងក្រៅ….
«មានមនុស្សឡើងទូក!» គីម៉ាល់ដៀងភ្នែកគិត តែនាងទាញមុខគេមកវិញហើយខ្សឹប៖
«ឡើងអីឡើងទៅ! ខ្វល់ធ្វើអី! ស្តាប់អូននិយាយ!»
«បាន! ស្តាប់អូននិយាយ!»
បុរសបែរត្រឡប់មកវិញជាមួយការលង់ជ្រៅក្នុងពាក្យផ្អែមដែលនាងបានបណ្តាលើឱ្យគេរង់ចាំជាយូរមកហើយ
គេតឿន៖
«ហើយនិយាយឱ្យលឿនណាហាន់ដា ព្រោះបន្តិចទៀតទោះនិយាយអីក៏បងមិនស្តាប់ចូលដែរ ឮនៅ?»
គេឱនមកថើបត្រចៀកនាង ហើយរាលដល់សរសៃសក់ក្រអូបផូរផង់។
ស្នូរបោកទង្គិចតួទូកជាលើកទីពីរ បណ្តាលឱ្យទីនេះឃ្លោងយ៉ាងដំណំ ហាក់កំពុងកម្រើកខ្ទាតចាកចេញពីចំណត កាត់ផ្តាច់រាងកាយប្រុសស្រីទាំងទ្វេរបូតចេញពីការឱបត្រកងគ្នា។
នាងធ្លាក់ហួសទៅមុខគ្រែ ចំណែកគីម៉ាល់ផ្ទប់ទៅនឹងជ្រុងជញ្ជាំងប្រឹងទប់ជំហរខ្លួនឯងដោយពិបាក។ ទូកហាក់រឺយ៉ែរោទ៍ទ្រហឹង វិលខ្ញាល់ក្នុងអន្លង់មួយជុំទើបបោលឌាំងចាកចោលច្រាំង។
គីម៉ាល់លូកដៃទាញកាយភរិយាយោងឡើង ខណៈនៅខាងក្រៅបង្អួចដងទន្លេកំពុងរត់ខ្ចាយញ្ច្រាសទឹកសំពោងឡើង។
អ្វីមួយលេចឡើងក្នុងអារម្មណ៍គីម៉ាល់។
