អ្នកណាបើកទូកគំហុករបៀបនេះ? នៅខាងក្រៅមានរឿងអីកើតឡើង។
ដៃគូស្នេហ៍ទាំងទ្វេច្រវាត់ចូលគ្នា តម្រង់មកទ្វារ តែគីម៉ាល់លើកម្រាមមួយស៊ីញ៉ូកុំឱ្យនាងឮមាត់។ គេប្រើដៃម្ខាងទៀត បង្ហើបបើកទ្វារសម្លឹងមកហេតុការណ៍ខាងក្រៅ។
គ្មានមនុស្សទេ។
គេរុញនាងឱ្យសញ្ញានៅស្ងៀមតាមរយៈទឹកមុខហើយទើបខ្លួនឯងសម្លឹងពិនិត្យសារជាថ្មី។ មុនពេលបង្ហើបទ្វារចាកចេញ នាយឆ្លៀតងាកមកខ្សឹបដាក់ភ្នែកភ័យបារម្ភរបស់ខាងស្រី៖
«ចាក់គន្លឹះសិន! ឮ?»
គីម៉ាល់ផ្អៀងខ្លួនដើរចេញទៅតាមប្រលោះទ្វារដែលបង្ហើបតិចតួច។
ហាន់ដាប្រញាប់ចាក់គន្លឹះតាមគេប្រាប់ ហើយស្ទុះទៅក្បែរបង្អួចពិនិត្យសភាពនៅក្រៅ។
នាងឃើញមនុស្សមួយក្រុមបីបួននាក់ ក្នុងនោះមានម្នាក់ហាក់ត្រូវគេក្រៀក។ ម្នាក់នោះដូចជាអ៊ុន នាងមើលមិនច្បាស់ព្រោះប្រផិតប្រផើយថែមទាំងល្បឿនទូកនេះស្រាប់តែស្លេវចេញចោលច្រាំង។
ស្រស់ស្រីទប់ស្កាត់ការភ័យស្លុត ហើយប្រះខ្នងមកទប់ដោយឈរផ្អែកជញ្ជាំងដែលមាំ។ បន្ទាប់មកនាងស្រវាលូកតោងក្បាលគ្រែតែម្តង ព្រោះល្បឿនទូកលើកនេះបោលលឿនណាស់ ហេតុការណ៍មិនប្រក្រតីមួយកំពុងឈានមកដល់….នាងគិត។
ខណៈបេះដូងរឹតតែលោតញាប់ឡើង នាងផ្តោតឮស្នូរជើងមនុស្សរត់ឌឹបៗនៅខាងក្រៅ។ នាងបិទភ្នែកទាំងសងបែរបន់ វាជាទម្លាប់ដែលហាន់ដាតែងតែធ្វើនៅរាល់ពេលនាងស្លន់។
សំខាន់នាងមិនមែនសុំសម្រាប់ខ្លួនឯងទេគឺនាងផ្សងសុំកុំឱ្យបុរសដែលទើបនឹងចេញទៅនោះមានរឿងអ្វីឱ្យសោះ។
សម្រែករន្ធត់លាន់ឡើង បន្ទាប់មកស្នូរគ្រាប់កាំភ្លើង។
នាងរបូតដៃដែលតោងទាម ហើយដួលរេលទៅលើកម្រាល។
ភ្នែកស្រីស្អាតបើកធំៗ…..
វាមិនមែនជាសុបិនទេ…..រឿងអកុសលកំពុងកើតមាននៅខាងក្រៅ…..
នាងដឹងថាទឹកភ្នែកកំពុងសើមស្អិត….
រនុកទ្វារនៅបង្កើយ គេបានផ្តាំថាឱ្យនាងរង់ចាំតេនាងមិនចង់ចាំទេ។ ពេលវេលារំលងទៅជាមួយភាពមន្ទិល។ ក្រោយស្នូរផ្ទុះ អ្វីៗស្ងាត់មកវិញហើយ។
គេនៅឯណា?
នាងក្រោកឡើងដករនុក យោងខ្លួនចេញក្រៅបន្ទប់កណ្តាលភាពគ្រលេងធេងធោររបស់ទូក….
ស្រីស្រស់ចងចិញ្ចើមគិត….វីវរហើយ! សភាពនេះអ្នកណាម្នាក់កំពុងតែបញ្ជាទូកកាត់អន្លង់ទឹក?
ពួកគេអាចមិនមែនអ្នកថ្នឹកដើរទូកនៅមេគង្គស្ទឹងត្រែងហើយមិនស្គាល់តំបន់ទឹកហាមឃាត់ទេដឹង?
នៅខាងក្រៅគ្មានអ្នកណាទាំងអស់។
ពួកគេប្រហែលផ្តុំគ្នានៅកាប៊ីន?
នាងនឹកឃើញដល់ក្រុមមនុស្សដែលមុននេះស្រីសម្លឹងពីក្នុងបន្ទប់មកឃើញពួកគេកំពុងតែនៅផ្តុំគ្នា ហើយហាក់មានកាន់ក្រៀកក្លេគ្នាទៀត?
ហាន់ដាប្តូរទិសដៅទៅខាងស្តាំដៃ….
ពីចម្ងាយ….នាងឃើញមនុស្សប្រុសប្លែកមុខពីរនាក់នៅឈរទីនោះ។
ពួកគេមានកាយសម្បទាធំខ្ពស់ មិនមែនជនជាតិអាស៊ីទេ។ ម្នាក់ចាប់ក្រៀកអ៊ុន ម្នាក់ទៀតភ្ជង់អ្នកណានៅកែងខាងឆ្វេងនាងមើលគេមិនឃើញ។ ពួកគេមានកាំភ្លើង?
មែនហើយមុននេះតើពួកគេបាញ់មែនទេ? គេបាញ់អ្នកណា?ឯណាគីម៉ាល់។
ដោយប្រញាប់បោះជំហានទៅមាត់នាងស្រែកសួរផង៖
«មានរឿងអី?!»
បុរសមុខបារាំងស្រម៉ូម និងមានភ្នែកខៀវថ្លា ឈរឆ្ងាយផុតពីគេងាកខ្វាច់មករកនាង ជាមួយកាំភ្លើងខ្លីភ្ជង់សំដៅក្បាលស្រីស្អាត។
ហាន់ដាទន់ជើង ដើរទៅមុខលែងរួច។
ជនបរទេសទាំងទ្វេនាងមិនដែលឃើញគេទេ ហើយនាងមិនខ្វល់ឡើយ ប៉ុន្តែពិតណាស់នាងដឹងពីបំណងរបស់ពួកគេ។
ស្រីស្អាតគ្រវីក្បាលយឺតៗ។
គីម៉ាល់ៗៗៗ
នាងរអ៊ូហៅឈ្មោះគេខណៈបារាំងនោះដើរទឹបៗសំដៅមក។ ដៃស្រីស្រស់តោងបង្កាន់ដៃដែកតែចាប់មិនជាប់ព្រោះចាប់ប៉ះពោងសម្រាប់ហែលទឹកទៅវិញ។
នាងដួលផ្ងារក្រោយដោយសារការគ្រលែង។
នៅលើកម្រាលក្រោកមិនបាន នាងខំស្រែកប្រាប់ជាភាសាអង់គ្លេស៖
«ខាងមុខជាអន្លង់ទឹកកួច! អាចស្លាប់ទាំងអស់គ្នា! ឆាប់ងាកក្បាលទូកចេញ!»
កំភួនដៃធំមួយ លូកមកទាញកអាវហាន់ដាហើយកន្ត្រាក់ យោងរាងកាយនាងឡើង។
«ពិសិដ្ឋនៅឯណា?!»
ជនជាតិបារាំងនិយាយភាសាខ្មែរច្បាស់ណាស់។ ដូចស្រស់ស្រីស្មានទុកនេះជាសំណួរដែលនាងគេងមិនលក់ព្រោះភ័យរន្ធត់រាប់រយរាត្រីរួចមកហើយ។
បបូរមាត់ស្រីញ័រចំប្រប់ ខណៈនៅពីលើដំបូល កន្ទុយភ្នែកនាងឃើញហាក់ប្រទះឃើញវត្ថុមានជីវិតធ្វើចលនា។
ហាន់ដាក្រឡេកទៅទីនោះវឹងហាក់ដូចជាតម្រុយបង្ហាញឧក្រិដ្ឋជនឱ្យដឹងខ្លួននិងបំបែរចុងកាណុងសំដៅដាក់ស្នាមផ្ទុះមួយត្រណោតទៅជាមួយផង។
អ្នកនៅខាងលើដឹងថាលែងអាចពួនបានតទៅទៀត ចំណែកជីវិតគឺប្រលែងនឹងគ្រាប់សំណបោលទំលុះម្ល៉ោះហើយនាយមានតែក្រឡាស់ខ្លួនលោតទៅក្នុងលំហទឹក។
«គីម៉ាល់»
នាងបម្រះខ្លួនក្នុងរង្វង់ដៃជនបរទេសសម្លឹងទៅស្វាមីដែលលោតប្រូងទៅក្នុងគំនួចជលស័យ។
«ជេនៗៗៗ ជួយផង!»
ហាន់ដាស្រែកអស់សំឡេងប្រណាំងនឹងកាប៊ីនដែលរោទ៍បន្ថយល្បឿនរឺយ៉ែរេក្បាលប្រផាប់ប្រភីង។ តាមពិតនាងរន្ធត់អំពីប្រុសស្នេហ៍ដែលធ្លាក់ទៅក្នុងទឹកទើបនាងស្រែក តែនាងដឹងស្រាប់ហើយថា ទូកបានចាកចោលច្រាំងឆ្ងាយពេកហើយ ជេនធ្វើម៉េចនឹងឃើញទាន់?
«ចង់ដឹងពីពិសិដ្ឋពួកឯងលោតមកតាមយើង!»
គីម៉ាល់ស្រែកឡើងមកពីក្រោយទឹកធ្វើឱ្យជនជាតិបារាំងអើតឱនទៅមើលគេទាំងរារែកសោកស្តាយ។ គ្នាវានៅខាងមុខហាមាត់ស្រែក No ព្រោះស្រឡាំងកាំងនឹងអន្លង់កួចធំមួយ កំពុងបង្ហាញខ្លួនសន្សឹមៗប្រមាណជា២០ម៉ែត្រខាងមុខ។
ចម្ងាយប៉ុណ្ណឹង និងល្បឿនប៉ុណ្ណឹង ទូកនេះមិនអាចសង្គ្រោះកើតទេ។ អន្លង់នេះជ្រៅនឹងមានកម្លាំងកួចខូងចុះក្រោមខ្មៅក្រឹបសូម្បីសម្លឹងពីចម្ងាយ។ វាជាតំបន់ហាមឃាត់ដ៏គ្រោះថ្នាក់សម្រាប់ផ្លូវទឹកមួយនេះ…..
ពួកគេមើលមុខគ្នា ហើយស្ទុះព្រមៗមកក្រៀកហាន់ដាដៃម្ខាងម្នាក់និងលោតចុះទៅក្រោម។
ប្រូង….
នៅក្រោមរលកទឹក ហាន់ដាកំពុងត្រដាបត្រដួសទាំងវង្វេងដូចជាត្រីកំពុងត្រូវក្រុងក្នុងអង្រុត។ នាងខំផ្ចង់អត់ដង្ហើមទធាក់ជើងឡើងរកផ្ទៃទឹកវិញ តែកអាវខាងក្រោយហាក់ត្រូវជាប់ច្បាម។
អ្នកណាម្នាក់នៅតែចាប់នាងជាប់យ៉ាង ពេញដៃតែខោអាវគេ មិនដូចឧក្រិដ្ឋជនពីរនាក់នៅខាងលើទូកមុននេះទេ។ ជាបណ្តើរៗនាងឃើញដៃគេ និងអាវគេ ។
«គីម៉ាល់»
បេះដូងនាងអរភើតខណៈគេនោះខំប្រឹងហែលនឹង យោងនាងឡើងទៅតាមផង។
ទាំងពីរកាយខំបណ្តែតខ្លួនជម្នះធាក់ទឹកឡើងរកផ្ទៃខាងលើក្នុងសង្វាក់ស្របគ្នាប៉ុន្តែ….
ការសម្រុករបស់នាងហាក់ដូចជាតឹងឡើងៗ មានអារម្មណ៍ថាអ្វីមួយកំពុងប្រតោងជើងនាង….
ដំបូងវាទាញជើងនាងបានតែមួយជំហានទេប៉ុន្តែក្រោយមកវាចាប់ជើងជាប់ទាំងសង ហើយរាលដាលយ៉ាងរហ័សឡើងដល់កំភួនជើង…..
ហាន់ដាគិតថា ជាស្នាដៃនៃបុរសបរទេសទាំងទ្វេពិតណាស់ប៉ុន្តែគិតបន្តិចទៅ កម្លាំងរឹតនេះមិនសមជាដៃមនុស្ស វាសមតែជាអ្វីផ្សេង…..
គីម៉ាល់ងាកក្រោយខណៈរាងកាយស្រីមិនត្រឹមតែមិនអាចយោងទៅមុខថែមទាំងកំពុងត្រូវប្រទាញគាំង។
បុរសបើកភ្នែកធំៗសម្លឹងរាងកាយប្រពន្ធសំណព្វដែលជាប់ដល់គល់ភ្លៅនៅក្នុងសំណុំអន្លង់ទឹកកួចដូចជាមាត់បិសាចធំចង្ក្រាង ប្រទាញស្រូបរាងកាយនាងដណ្តើមគំហុកជាមួយនាយ។
គេងាកមើលមកស្រីស្នេហ៍ទាំងដែលនិយាយគ្នាមិនរួច…..។
ពន្លឺព្រះអាទិត្យជ្រាលជ្រេនៅខាងលើបង្ហាញថា នៅតែបន្តិចទៀតពួកគេឡើងដល់ផ្ទៃទឹកហើយ តែក៏ប្រាប់ពីដំណឹងអស់សង្ឃឹមផងដែរថា គ្មានអ្នកណាធ្លាប់ហែលមកប៉ះចរន្តទឹកកួចនេះហើយមានវាសនា អណ្តែតឡើងបានទៅស្រូបអុកស៊ីសែននាផ្ទៃទឹកខាងលើសារជាថ្មីម្តងទៀតបាននោះទេ។
ដៃនាងរបូតពីគេ ។ បេះដូងនាងឈប់ដើរ…..តែខួរក្បាលនាងនៅដំណើរការ….
នាងជាអ្នកស្រុកនេះ សមត្ថភាពហែលទឹកនិងល្បឿន ព្រមទាំងកម្លាំងកាយប្រទាញរបស់គីម៉ាល់គឺកម្រមានណាស់នាងដឹង តែពេលនេះគេរបូតដៃហើយ នាងក៏ព្រមទទួលស្គាល់ដែរថា នេះជាលើកចុងក្រោយដែល នាងបានប៉ះដៃគេ។
«លាហើយគីម៉ាល់!»
ការយល់ឃើញដ៏ខ្សោយរបស់នាងបានបណ្តាលឱ្យរាងកាយស្រីរសាត់លឿនស្លេវទៅក្រោយ។
លោកនេះមានអព្ភូតហេតុដែរទេ?
គ្មានទេ! គ្រប់គ្នានឹងស្លាប់ តែអូនស្លាប់ទាំងមិនទាន់បានស្រឡាញ់បងតបវិញ ស្លាប់ទាំងមានរឿងជាច្រើនអូនមិនទាន់បាននិយាយប្រាប់ប្តី។ ហេតុអីពេលវេលារបស់យើង ខ្លីម៉្ល៉េះ?
ខណៈដែលនាងលែងខ្ចីចង់ដឹងទៀត រាងកាយនាងបានប្តូរទិសដៅ ហើយល្បឿននាងបានរឹតប្តឹងប្រទាញមកវិញ។
ដៃនាងឈឺណាស់ លាន់ប៉្រសៗក្នុងសរសៃប្រសាទនាង ដូចជាសរសៃនឹងរបូតរបាញដាច់ដោច។
កដៃនាងរឹងកំព្រឹស ស្ពឹក ហើយត្រូវអ្នកណាម្នាក់ចាប់ទាញប្រណាំងមួយទំហឹងត្រឡប់លើ។
គេមិនបានបោះបង់នាងចោលទេ! ប្រុសម្នាក់នេះបានវិលមកវិញ ហើយប្រើកម្លាំងទាំងអស់ដែលគេមាន ប្រទាញទាមទារប្រឆាំងនឹងកម្លាំងព្រហ្មលិខិត
«សូម្បីតែហក់ចុះពីអាគារនេះ កន្លែងនេះ ឥឡូវនេះក៏ខ្ញុំអាចធ្វើ!» «ចុះមានអ្នកណាឃាត់! អ្ហះ អ្នកណាឃាត់ហាន់ដា! លោតជាមួយគ្នាបានណ៎ា កំដរបានហាន់ដា! ចង់ឃើញអត់ ឬអត់ហ៊ាន? លោតមុនឱ្យមើលបាន! ប្តីស្លាប់ម្នាក់ហើយ ស្លាប់ម្នាក់ទៀតមានអីអស្ចារ្យទៅហាន់ដា?!»
គេបានប្រឹងអស់មួយទំហឹងទាមទារយកនាងចេញពីមច្ចុរាជ។ រាងកាយមនុស្សស្រីរបូតស្លេងឡើងមកលើ ត្រូវបានគ្រវែងឆ្ងាយព្រោះកម្លាំងប្រទាញនេះបានធ្វើអស់ពីជំហរដែលអាចគ្រប់គ្រងបាន។ នាងខ្ទាតចេញពីជញ្ជាំងគំនួចខ្ទាតមកលើផ្ទៃទឹក ។ នៅខាងក្រោម ហាន់ដាមើលឃើញរលករាងកាយបុរសដែលបានវិលច្រើនជុំ ត្រឡប់ទៅកាន់ទីតាំងដើមជំនួសនាងវិញ។
ត្រូវហើយ!
ពេលប្រទាញនាងឡើង គេគ្មានអ្វីសល់ខ្លួនឯងដើម្បីទប់ទៀតទេ។ គេធ្លាក់ចុះទៅហើយ គេធ្ងន់ជាង និងបាត់ជំហរទាំងស្រុង….អន្លង់ទឹកកួចកំពុងចំហទ្វាររង់ចាំបុរសនេះ….
គីម៉ាល់លាតសន្ធឹងដៃរបស់នាយស្រវាចាប់នាងម្តងទៀត។ ខ្សែដៃរបស់គេដែលនាងពាក់ជាប់ប្រាណ ដាច់ខ្វាក ទម្លាក់រូបរាងបុរសម្នាក់នេះធ្លាក់ថយក្រោយទៅក្នុងអន្លង់បិសាច…..
ហាន់ដាហាមាត់ស្រែក….បេះដូងនាង ដង្ហើមនាងជន់លិចទៅដោយទឹក និងការកកស្ទះ….
នាងស្រែកមិនចេញទេ…..តែនាងនៅតែស្រែក……
រឿងជាច្រើនលើលោកនេះ យើងមិនអាចគ្រប់គ្រងវាបានទេ…..អ្វីដេលយើងអាចគ្រប់គ្រងបានគឺ ប្រើពេលវេលាដែលមានឱ្យមានអត្ថន័យល្អ ហើយកុំសោកស្តាយ…..
ទន្លេទឹកភ្នែក
«គីម៉ាល់!»
នាងស្រែកភ្លាត់សំឡេងហើយស្ទុះក្រោកឡើង…..
វាំងនននៅបង្អួចចុងជើងបក់រវិច។ នាងភ្លេចបិទកញ្ចក់ទៀតហើយ។ ច្រើនខែមកនេះ កោះមួយនេះស្រពោនស្រពាប់។
ភ្លៀងមិនលោះថ្ងៃ ភ្លៀងដល់កណ្តាលយប់ រហូតគ្រាប់លម្អងភារុណតូចៗ អាចជ្រាតមកផ្សើមមុខនាងខ្លះ។ ពេលនេះវាក៏បានចូលមកបំផ្លាញភស្តុតាង បន្លំមិនដឹងមួយណាជាទឹកភ្លៀងមួយណាជាទឹកភ្នែកឱ្យប្រាកដឡើយ។
ហាន់ដាមិនដែលចាកចេញទីនេះទេ។
គ្រប់គ្នាឱ្យនាងសាកល្បងរស់សារជាថ្មី តែនាងបានរើសយកវិធីបង្ខាំងខ្លួនឯងទៅក្នុងអនុស្សាវរីយ៍ចាស់ នាងមិនព្រមទទួលយកការរំលងទៅនៃពេលវេលាឡើយ។
«គីម៉ាល់ បងជិតមកផ្ទះហើយមែនទេ? បងជិតមកSurpriseអូន ហើយបងនឹងធាក់ទ្វារបន្ទប់ឫស្សី បងនឹងបីអូនធ្វើដំណើរទៅកាន់ព្រៃរបោះ ហើយបងនឹងចូលមក ដើម្បីថើបថ្ងាសប្រពន្ធម្នាក់នេះថ្នមៗរហូតនាងគេងលក់មិនមានទុក្ខព្រួយភ័យអ្វីទាំងអស់!»
ទឹកភ្នែកដែលគ្មានសំឡេង ធម្មតាវាជាសញ្ញានៃការឈឺចាប់ជ្រាលជៅមួយ។
«បើគង់អ៊ីចឹង យើងជួបគ្នាធ្វើអីទៅ? បងនៅក្នុងទឹក បងពួនប្រពន្ធមែនដែរទេ?!»
នាងក្រោកដើរទៅ ហើយបានទន់ជើងដួលចុះនៅលើកម្រាលឈើ ខណៈដែលការឈឺចាប់ខ្លាំងនិងមុតៗ បានបាញ់មកលើខ្នងរបស់នាង ជើងនាង ក្បាលនាងបេះដូងដែលនាងបានដឹងថា មួយក្នុងចំណោមនោះជាព្រួញព្រហ្មលិខិតដែលនាងចង់តវ៉ា ចង់រើបម្រះ តែកាន់រើ ចិត្តនាងកាន់តែឈឺចាប់។
នាងយោងខ្លួនឯងទៅផ្អែកនឹងជើងកៅអីវែង។ ទីនេះនាងធ្លាប់លាងរបួសឱ្យគេ ហើយសម្តីគេមួយម៉ាត់ៗចងជាប់ក្នុងការចងចាំរបស់នាងដូចអាត់សំឡេងទុក
«ទាន់ប្តីនៅស្រឡាញ់ មានអីនិយាយក៏និយាយគ្នាឱ្យហើយមកហាន់ដា!»។
សាក់កាដូខោអាវគេដែលស្ពាយមកពីលើទូកទម្លាក់នៅទីនេះ វានៅកន្លែងនេះនៅឡើយ។ រាប់ខែហើយគ្មានអ្នកណាមានសិទ្ធិយកវាចេញពីនាងទេ។ ហាន់ដាស្រវាយកមកឱបជាប់ទ្រូង ហើយបិទភ្នែកទាំងសងបន្តយំយែកម្នាក់ឯង។
«បើកភ្នែកមនុស្សខូច?»
សំឡេងខ្សឹបរបស់គេនៅក្នុងការចងចាំរបស់នាង។ រាល់ពេលនាងអៀនខ្មាសនឹងការចែចង់របស់គេ នៅរាល់ពេលនាងគេចចេញមិនចង់ឱ្យគេឃើញចិត្តតាមរយៈពន្លឺភ្នែក នាងតែងតែបិទភ្នែកនៅនឹងមុខគេ។
រាល់ដងអូនបិទភ្នែក ព្រោះអូនបានចិត្ត! អូនអាងថា បងនៅទីនេះ កំពុងសម្លឹងអូន ព័ទ្ធពែនដៃដ៏រឹងមាំរបស់បងមកការពារអូន ហើយឱ្យតែអូនបើកភ្នែកឡើងមកនឹងឃើញបង តែពេលនេះ អូនបើកភ្នែកច្រើនដងហើយ អូនមិនបានឃើញបងបង្ហាញខ្លួនទេ។
នាងសោយសោកដូច្នេះស្ងាត់ៗសឹងក្លាយជាទម្លាប់ ។
អាវគេជាគ្រឿងដែលនាងតែងនិយមយកមកឱបថើប ជូតទឹកភ្នែក ដូចពេលនេះទៀតនាងនៅតែធ្វើ…..
នាងទាញអាវបុរសនេះមកពិនិត្យហើយផ្តិតថើបស្វែងរកក្លិនសេសសល់ពីរាងកាយគេ….
របស់មួយធ្លាក់ចុះមកលើភ្លៅ….នោះគឺម៉ាសបាំងមុខដែលនាងបានប្រគល់ឱ្យគេ….
«ខ្ញុំមានម៉ាសតែពីរហ្នឹង! ភ្លេចគិតថា វារូបតុក្កតា!»
«ខ្ញុំឈ្មោះគីម៉ាល់!»
នាងគិតទាំងព្រិចស្រទាប់រោមភ្នែកងរខ្ទើតទាំងសងហើយហៅឈ្មោះខ្លួនឯង «ហាន់ដា!»។
គេរក្សាវាបានរហូតមក លាក់វានៅទីនេះ របស់ដំបូងដែលនាងពាក់ឱ្យគេ។ ចំនែកខ្សែដៃគេដែលទើរមកលើទ្រូងនាង បានធ្លាក់លិចសូន្យបាត់ទៅក្នុងដងមេគង្គហើយ។
