ក្រុមនេះហួសចិត្តដែរ ដែលកំពុងនិយាយអាក្រក់ពីខ្ញុំមិនទាន់ចប់ស្រួលបួលក៏ឃើញខ្ញុំមកដល់។ គេងាកមកមើលខ្ញុំគ្រប់គ្នា ជាក្មេងប្រុសទាំងអស់។
ខ្ញុំធ្វើមុខស្មើសម្លឹងទៅកាន់ពួកគេនេះគឺចង់បញ្ជាក់ថា ខ្ញុំបានឮនូវគ្រប់អ្វីដែលពួកគេទើបតែនិយាយ។
ភ្លាមនោះ ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេដែលខ្ញុំស្គាល់ច្បាស់ថា មានឈ្មោះថាឌីន ព្យាយាមសើចស្ញេញស្ញាញធ្វើដូចជាត្រឹមត្រូវ ថ្លៃថ្នូរ ហើយកែសម្ដី៖
«ជេមស៍! ជាការយល់ច្រឡំទេ! ខ្ញុំអត់មានចេតនាទេ!»
ខ្ញុំមមីរភ្នែកគិតក្នុងចិត្ត។ លោកនេះពេលកាន់តែដើរឆ្លងកាត់ ក៏រឹតតែយល់ច្បាស់។ ពីមុនមិនដែលគិតឡើយថា ខ្លួនឯងនេះ ហ៊ានដើរមកប្រឈមម្នាក់ឯងឯកោ ជាមួយមនុស្សទាំងក្រុមដែលកំពុងចង្អុលលាបពណ៌យើងនោះទេ ចំណែករឿងមនុស្សដែលនិយាយដើមយើងកកោកក៏មិននឹកស្មានថា ឮផ្ទាល់ប៉ុណ្ណឹងហើយនៅតែគេមកប្រកែកញ៉ាញបានទៀត។
«នៅអត់ចេតនាទៀត?!»
នេះមិនមែនសំឡេងខ្ញុំទេ គឺសំឡេងណាទីដ៏ស្រួយស្រោកលាន់មកទាំងខឹងពីជ្រុងម្ខាង។
ខ្ញុំងាកសម្លឹងទៅណាទីដែលកំពុងតែរុញប្រអប់បាយនាងទម្លាក់ចូលក្នុងធុងសម្រាម។ អតីតអ្នករករឿងខ្ញុំម្នាក់នេះ ចេញមកពីកន្លែងណាមិនដឹងទេ តែសម្តីនាងហាក់បានឃើញខ្ញុំនិងក្រុមមួយនេះពូកែនិយាយអេចអូចនេះ ហើយនាងក៏លូកមាត់មកឌឺឱ្យឌីន។
ខ្ញុំមិនដឹងនាងមានចេតនាអ្វីទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនខ្វល់ឡើយ ខ្ញុំឆ្លើយខ្លី៖
«មិនមែនរឿង you ទេ!»
ម្នាក់ទៀតខ្ញុំស្គាល់ដែរគេឈ្មោះ មាន ហេង ដែលជាកូនថៅកែចិនលក់ពេជ្រម្នាក់ រាងធាត់និងទាប។ គេបានកេះឌីនឱ្យចាកចេញ ស្របពេលណាទីនិយាយតាមពីក្រោយ៖
«ប្រុសសោះនាំគ្នាចោមនិយាយដើមគេ! អន់ណាស់!»
ម្នាក់ទៀតសម្បុរខ្មៅឈ្មោះរក្សា ស្រែកខ្លីដាក់ណាទី៖
«បានហើយអាទីអ្ហើយ! ត្រឹមត្រូវឱ្យបានយូរអ្ហែង!»
គ្នាគេបួននាក់ចាកចេញទៅដោយមិនបានសូម្បីតែសូមទោសខ្ញុំមួយម៉ាត់ណា។ ទៅបានឆ្ងាយបន្តិចហើយ ស្រាប់តែឌីនឆ្លៀតបែរមកវិញហើយស្រែកមកពីចំងាយ៖
«Crush you ហ្មែន? ការពារម៉េះខ្លួន? ប្រយ័ត្នស្រឡាញ់ចំចេកអំបូងទៅ!»
គឺពួកគេនៅមិនអស់ចិត្ត ថែមទាំងបែរជេរថា ណាទីនេះស្រឡាញ់ខ្ញុំ។ សម្តីពួកគេដូចជាចង់បង្ហើបថា នាងមិនដឹងខ្ញុំ ជាមនុស្សស្រឡាញ់ប្រុសដូចគ្នាទេ។
ខ្ញុំដៀងភ្នែកដែលស្ពឹកៗព្រោះអៀនជំនួសនាង សម្លឹងទៅណាទី។ នាងជាមនុស្សដែលរករឿងខ្ញុំបណ្តាលឱ្យខ្ញុំមានបញ្ហា ជជែកជាមួយគ្រូជីវៈ តាមថាពេលមកដល់ទីនេះព្រឹកមិញខ្ញុំចង់សួរនាំគេដែរ ថាសប្បាយចិត្តទេ ដែលខ្ញុំឃើញអ៊ីចឹង បាត់ពីសាលាអស់បីថ្ងៃ?
ណាទីមានទឹកមុខស្រស់ស្រាយដែលបានបណ្តេញក្រុមឌីនចេញទៅប្រកបដោយប្រសិទ្ធិភាព។ នាងមានចិត្តសងកំហុសកាលពីថ្ងៃមុនហើយមើលទៅ។ គ្មានត្រង់ណាដែលហាក់ឃើញណាទីមានចិត្តឌឺដងរអាក់រអួលជាមួយខ្ញុំទៀតទាល់តែសោះ។
«អត់ញ៉ាំបាយទេ?!»
នាងសួរដោយបង្វិលខ្លួនចុះឡើងមិនសម្លឹងខ្ញុំចំៗទេ។
«ម៉ាក់ខ្ញុំខ្ចប់មកច្រើនពេក ញ៉ាំអត់អស់!»
ខ្ញុំប្រាប់នាងមិនទាន់ផុតនាងក៏ចូលដល់ប្រធានបទចាស់ភ្លាម៖
«ពួកគេហ្នឹងធ្លាប់កាងសាលាណា៎ គ្រូឱ្យ Detentionឡើងធ្លាប់ទៅហើយ!»
«មើលទៅពួកហ្នឹងដូចខ្លាចណាទីឯង?!»
«ខ្ញុំរៀនការ៉ាតេដូ!»
«អូ! ប៉ុណ្ណឹងសោះហ្នឹង!»
ខ្ញុំធ្វើជាក្រឡេកចុងភ្នែកសម្លឹងនាងពីលើដល់ក្រោមហើយឆ្លើយឌឺ ធ្វើទឹកមុខដូចជារូបរាងនាងមិនគួរហ៊ានមកអួតអីអួតយ៉ាងនេះទេ។ ស្រាប់តែណាទីពន្យល់មកវិញភ្លាម៖
«បួននាក់ហ្នឹងរៀនការ៉ាតេជាមួយល្ងាចៗ! ខ្ញុំដាក់ដួលរហូតហ្នឹង! ថ្ងៃណាក៏គុំខ្ញុំដែរ!»
«ឡូយម្ល៉េះយើងហ្នឹង?!»
វគ្គ
ស្រីតាមស្រឡាញ់
ការស្វែងរកស្នេហា គឺជារឿងដ៏មមាញឹកសស្រាក់សស្រាំនៅក្នុងជីវិតយុវវ័យ មិនថាភេទណាទាំងអស់ តែងបានខូចចិត្ត ខាតពេលវេលា ដោយសារតែពួកគេឆាប់ចាប់ចិត្ត មានការចាប់អារម្មណ៍និងចង់បានជានិច្ច ប៉ុន្តែមិនមានភាពក្លាហានប្រាប់ទៅមនុស្សដែលគេស្រឡាញ់ ឬបានមកហើយពួកគេមិនដឹងថែរក្សាបែបណា។
ប៉ុន្តែក៏មានមនុស្សខ្លះមានសេចក្ដីក្លាហាន សារភាព ឬក៏មានសកម្មភាពបង្ហាញគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីទាមទារនូវសេចក្ដីស្នេហាតាមបេះដូងចង់បាន។ នេះក៏មិនមែនសុទ្ធតែទទួលបានជោគជ័យទៅតាមអំពើចិត្តនោះឯណា ត្រូវឆ្លងកាត់ពិសោធនិងបណ្តាឧបសគ្គនៅពេលសេពគប់គ្នាទៀត។
ចំណែកខ្ញុំ បើទោះបីជាខ្ញុំធ្លាប់មានរបួសផ្លូវចិត្តជាមួយទេពណារ៉ាកាលពីនៅសាលាចាស់ ហើយមិនដែលគិតថានឹងកសាងស្នេហា នៅមុនពេលដែលខ្ញុំមានអាជីពមួយច្បាស់លាស់ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនល្ងង់ដល់ថ្នាក់មិនដឹងថាអ្នកណាម្នាក់ធ្វើល្អចំពោះខ្ញុំនោះទេ។
ចំពោះណាទីម្នាក់នេះ ដែលបានរករឿងខ្ញុំដល់ថ្នាក់ថា ខ្ញុំស្អប់នាង តែងតែគំរោះគំរើយដាក់នាង ក្រោយមកក៏ក្លាយទៅជាអ្នកដែលចេញមុខការពារខ្ញុំពីពួកអេចអូច នាងឧស្សាហ៍ញ៉ាំបាយជាមួយខ្ញុំគ្រាន់បានគ្នា ហើយចុងក្រោយវិវត្តមកជាមិត្តភក្តិជិតស្និទ្ធ ដែលគេឃើញដើរទៅណាមកណាជាមួយខ្ញុំពេញនៅក្នុងសាលានេះ។
បន្ទាប់ពីពេលដែលខ្ញុំបានក្រឡាខ្លួនក្លាយជាសិស្សជើងថ្មីម្នាក់ តាមការនាំមកដល់ទីនេះដោយប៉ារបស់ខ្ញុំ គឺនាងជាមនុស្សម្នាក់គត់ដែលខ្ញុំអាចនិយាយរឿងរ៉ាវក្នុងផ្ទះប្រាប់។
«ប៉ាខ្ញុំនៅផ្ទះជួលមួយសិន! គាត់កំពុងរកការងារធ្វើ! គាត់ថាបើរកបានគាត់នឹងគិតគូរទិញផ្ទះមួយទៀត!»
«ត្រាឯងនឹងទៅនៅជាមួយគាត់?!»
«មិនដឹងទេ ប៉ុន្មានខែទៀតខ្ញុំអាយុ១៨ឆ្នាំហើយ! ខ្ញុំអាចជ្រើសរើស!»
ខ្ញុំនឹកឃើញភ្លាមដល់ប៉ា។ គាត់ហេតុតែឮខ្ញុំស្រែកយំ គាត់បានវិលមកស្រុកខ្មែរវិញយ៉ាងតក់ក្រហល់ហើយពេលនេះស្ថិតក្នុងសភាពគ្មានការងារធ្វើនៅឡើយ។ ខ្ញុំស្រពោន ចិត្តតែកាន់តែនឹកស្រឡាញ់ប៉ាខ្ញុំទ្វេឡើង។
«មនុស្សដូចពួកដែលធ្វើបាបត្រាឯងមុនក្រោយគង់តែបំផ្លាញខ្លួនឯងទេ!»
«អ្នកណា?!» ខ្ញុំធ្វើជាសួរតបទៅនឹងសម្តីចច្រែតរបស់ណាទីព្រោះស្មានតែនាងលើកមកនិយាយអំពីពួកឌីន ឬ មាន ហេង កូនអ្នកលក់ពេជ្រដឹងអីនាងឆ្លើយមកផូង៖
«ឥស្សរាចរិយាស្អីគេហ្នឹង!»
បេះដូងខ្ញុំមិនទាន់សះទេ ជាមួយឈ្មោះដ៏មុតរបស់នារីហាយសូ ចំណែករឿងដែលរឹតតែឈឺឡើងគឺ ម្តេចណាទីនេះ ក៏ដឹងរឿងទាំងអស់ពីមុនរបស់ខ្ញុំដូចគ្នា? ពិភពលោកនេះអ្នកណាក៏ដឹងដែរមែនទេ រឿងទេពណារ៉ាបោកខ្ញុំ? រឿងខ្ញុំជាភេទទីបីម្នាក់ដេលត្រូវគេបោកឡើងក្លាយជាមនុស្សមានរោគចិត្ត។
«កុំពិបាកចិត្ត មនុស្សនៅសាលានេះ មនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងពិភពលោកនេះអ្នកណាក៏មានរឿងអាស្រូវដែរ ពិសេសក្រុមរបស់ឌីន!»
ខ្ញុំហួសចិត្តញញឹមសម្លឹងនាងដែលតែងតែបង្ហាញខ្លួន បង្ហាញភាសាកាយវិការ បង្ហាញនូវចរិតបើកចំហនិងភាពស្វាគមន៍របស់នាង ដែលថានាងអាចធ្វើអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង ធ្វើយ៉ាងណាឱ្យតែខ្ញុំមានអារម្មណ៍កក់ក្ដៅសប្បាយចិត្ត ។
«ហើយកុំកាន់ដៃបានអត់? គេមើលយើង!»
នាងទម្លាក់ដៃចុះវិញហាក់អន់ចិត្ត ឬអៀនប្រៀនទេ ខ្ញុំមិនដឹងចិត្តនាងឡើយ ដូច្នេះក៏ដៀងភ្នែកសម្លឹងទៅ ណាទីហើយនិយាយលេងកំប្លែងប្តូរបរិយាកាស៖
«ណាទីមានរឿងអាស្រូវអីវិញ?!»
«ខ្ញុំល្ងង់ទៅប្រាប់?!»
«ចុះមិញថា អ្នកណាក៏មានរឿងអាស្រូវ!»
«ចុះគិតអ៊ីចឹងដែរអត់?!»
«ខ្ជិលឆ្លើយណាស់ នែ៎ ត្រា! ស្អែកល្ងាចគេមានកម្មវិធីប្រណាំងកង់មួយ!»
ខ្ញុំដៀងភ្នែកសម្លឹងទឹកមុខស្រស់ស្រាយនិងស្នាមញញឹមនាងបង្ហាញធ្មេញទាំងពីរជួរត្រង់ស្មើ។ ណាទីកូនកាត់ឥណ្ឌាម្នាក់នេះមានសម្បុរ ស និងច្រមុះស្រួចខ្ពស់។ នាងតែងមានកិរិយា សប្បាយចិត្តខ្លាំងណាស់ រាល់ពេលចួបគ្នានេះបើមើលតាមរបៀបសើចរបស់នាង។
ប្រហែលជាដូចកាលដែលខ្ញុំបានចួបទេពណារ៉ាដំបូងៗកាលពីមុន មានសភាពល្ងីល្ងើនឹងស្នេហារបៀបនេះដែរទេដឹង?
ពាក្យថា «កង់» ធ្វើឱ្យខ្ញុំនឹកឃើញដល់បណ្តាអនុស្សាវរីយ៍ចាស់។ នឹកឃើញដល់រឿងជាច្រើនដែលទោះបីជានឹកទៅ វារាងសាបរលាបមិនសូវមុត មិនសូវឈឺ មិននៅក្តៅ ប៉ុន្តែនៅតែមានស្លាកស្នាមមករំខានៗ។
«ខ្ញុំអត់ទៅទេ!»
សាជាថ្មីខ្ញុំដៀងភ្នែកសម្លឹងទៅដៃនាងដែលកៀកជាមួយដៃទៀត។ ខ្ញុំទោះបីជាខ្ញុំប្រាប់ប៉ុន្មានដងហើយក្តីនាងនៅតែមកស្និទ្ធស្នាលបែបនេះ។
ខ្ញុំគិតថានាង «ចូលចិត្តខ្ញុំ» តែមកធ្វើការយវិការបន្លំៗតាមរបៀបជាមិត្តភក្តិ ប៉ុន្តែសភាពដែលនាងភ័យៗពេលឃើញក្រឡេកមកប៉ះនឹងកែវភ្នែកខ្ញុំ ធ្វើឱ្យខ្ញុំដឹងថា ណាទីច្បាស់ណាស់មានចិត្តជាមួយខ្ញុំ?
ហេតុអីបានជានាងមកមានចិត្តស្រឡាញ់ខ្ញុំ ទាំងដែលនាងដឹងហើយថា ខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សស្រឡាញ់ស្រី។ ខ្ញុំធ្លាប់ខូចចិត្ត ដូច្នេះហើយខ្ញុំខ្លាចបំផុតនៅក្នុងការធ្វើឱ្យអ្នកណាម្នាក់ទៀតត្រូវខូចចិត្ត។
«ឱបដៃទៀតហើយយាយ!»
ខ្ញុំនិយាយធ្វើលេងបន្ទោសមែន។ នាងក៏ដកដៃចេញយឺតៗហើយនិយាយ៖
«ខ្ញុំស្មានតែត្រាចូលចិត្តជិះកង់ និងប្រណាំងកង់!»
«រឿងពីមុនទេ!»
ឃើញនាងស្រពោនខ្ញុំក៏មិនដាច់ចិត្តទើបនិយាយប្រាប់បន្ថែម៖
«តែណាទី ទៅៗ ! ខ្ញុំលើកទឹកចិត្តណាទីប្រាកដជាឈ្នះ! ខ្ញុំទៅមើលបានតើ គ្រាន់តែខ្ញុំមិនទៅប្រឡង! តែខ្ញុំនឹងអាចទៅ កម្លាំងចិត្តខ្ញុំធ្វើជាទស្សនិកជនបាន!»
នាងញញឹមសាជាថ្មី អាការៈរបស់នាងដូចជាព្រួយបារម្ភថា ខ្លួននាងរញ៉េរញ៉ៃ ហើយមានមនោសញ្ចេតនារវើរវាយ។
«តែងខ្លួនស្អាតម៉េះ?»
មិនមែនសំឡេងខ្ញុំទៅកាន់នាងទេគឺសំឡេងមនុស្សម្នាក់ទៀត។ គេនោះឈ្មោះថាឡុង មនុស្សប្រុសកូនកាត់ចិនសាច់សៗ មានភ្នែកតូចៗ រាងខ្ពស់ស្គមហើយមាំ។
ឃើញណាទី តាំងពីពេលណាមកមិនដឹងទេ ប៉ុន្តែបង្ហាញវត្តមានពេលនេះកាលណា ខ្ញុំដឹងថាឡុងប្រហែលជាមានចិត្តមកលើណាទីយូរ ហើយពីព្រោះលើកនេះជាលើកទីមួយដែលខ្ញុំបានឃើញគេនិយាយមកកាន់ណាទី នៅចំពោះមុខខ្ញុំ ប៉ុន្តែមិនមែនជាលើកទីមួយទេដែលខ្ញុំឃើញគេនៅក្បែរៗពីរនាក់ខ្ញុំ។
តាមពិត ឡុងគេមិនបានបង្ហាញខ្លួនធម្មតាទេ ដែលខ្ញុំឃើញរាល់ដង គឺតាមពិតគេតាមមើលណាទី ហើយដោយសារតែណាទីតាមខ្ញុំដូចស្រមោលអន្ទោលតាមប្រាណ ដូច្នេះហើយខ្ញុំក៏ឃើញឡុងរាល់ដងគ្រាន់តែមិនចាប់អារម្មណ៍។
«ទៅអត់អ្ហះ ប្រណាំងកង់ស្អែកណា៎!»
នាងហៅភ្លាម ឡុងឆ្លើយអូខេភ្លែត។
ឡុងជាមនុស្សប្រុសមានកម្ពស់ខ្ពស់ប្រហែលខ្ញុំដែរ ប៉ុន្តែគេស្គមជាងខ្ញុំទៀត តែសាច់ឈាមសជាងខ្ញុំនិងណាទីទៅទៀត។
«ទៅម៉ោងហ្មាន ហើយចួបគ្នានៅហ្នា៎? បើខ្ញុំមិនមកសួរនេះណាទី ឯងមិនបបួលខ្ញុំទេមែនអត់?»
ខ្ញុំញញឹមហើយទុកឱ្យពួកគេនិយាយគ្នា ដោយមុនចាកចេញក៏ធ្វើសញ្ញាលើកដៃស្ដាំលាទៅមុន។ ណាទីស្រែកមកពីក្រោយខ្នង៖
«នែ ត្រា! កុំភ្លេចសម្ដីណ៎ា ថាទៅតាមលើកទឹកចិត្តខ្ញុំនោះអី!»
ខ្ញុំលើកម្រាមពីរស៊ីញ៉ូដាក់ក្រោយខ្នងដោយមិនងាក ជាសញ្ញាថា «មិនភ្លេចទេ» ។
យប់នោះខ្ញុំធ្វើកិច្ចការសាលាគរជាគំនរ ទើបតែបានអាក់ខានប៉ុន្មានថ្ងៃសោះ កម្មវិធីសិក្សាមិនបានដំអក់រង់ចាំយើងទេ។
ចំណែកពេលវេលានៃជីវភាពរបស់យើងក៏មិនបានដំអក់រង់ចាំយើងនោះដែរ មានបញ្ហានៅកន្លែងណាដោះស្រាយនៅកន្លែងនោះ។ ជាងមួយអាទិត្យមកនេះគ្រប់យ៉ាងនៅសាលាហាក់ធម្មតាវិញសម្រាប់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំក៏មានសមាធិល្អនៅក្នុងការវិលមកទម្លាប់អានសៀវភៅដូចដើម ណាមួយប៉ាក៏ទិញមកច្រើន។ ក្រៅពីនោះខ្ញុំចាប់ផ្ដើមតាំងចិត្តថា ខំប្រឹងប្រែងរៀនឡើងវិញឱ្យអស់ពីសមត្ថភាពរបស់ខ្ញុំ។
ធម្មតាចាប់តាំងពីឈានចូលដល់វ័យជំទង់ ពួកយើងគ្រប់គ្នាចង់បានស្វ័យភាព។ ពួកយើងក៏ស្រេកឃ្លានក្នុងការចង់បង្កើតអត្តសញ្ញាណខ្លួនឯងថាខ្លួនឯងជាអ្នកណា ពូកែអ្វី ចូលចិត្តអ្វី និងធ្វើអ្វីបាន មានលក្ខណៈពិសេសអ្វី ចំណែកការយកខ្ញុំទៅប្រៀបធៀបគឺខ្ញុំមិនចូលចិត្តឡើយ។ ចំណែកពេលនេះ ខ្ញុំជិតក្លាយជាយុវវ័យទៅហើយ ខ្ញុំរឹតតែត្រូវការ «ភាពជាខ្លួនឯង!» ដែលខ្លួនឯងខ្ញុំក៏មានមោទនភាពជាមួយ។
«នៅសាលាម៉េចហើយកូនព្រឹកមិញ?» សំឡេងម៉ាក់ឡើងមកដល់។
គាត់ធ្វើជាសួរទេ ខ្ញុំដឹង។ ប៉ាបាននាំខ្ញុំវិលទៅចូលរៀនវិញច្រើនថ្ងៃហើយ គាត់លើកទឹកដោះគោមកថ្ងៃនេះធ្វើជាសួរនាំ រឿងនៅសាលាតាមថាប្រហែលមានអ្វីចង់លួងលោមខ្ញុំឬសួរនាំរឿងអីផ្សេងទៀត។ ខ្ញុំដឹង ខ្ញុំស្គាល់ចិត្តម៉ាក់ច្បាស់។
ជាលើកដំបូងដែលឃើញម៉ាក់មកអង្គុយជាមួយកូនក្បែរតុរៀនហើយញញឹម ញញែមដូចមានមោទនភាពនឹងកូនដែលកំពុងធ្វើកិច្ចការផ្ទះ។
«នឹកឃើញឡើងវិញ ម៉ាក់រវល់ពេក ខានធ្វើជាម៉ាក់ល្អយូរណាស់មកហើយ! ម៉ាក់ចាំបានថា ពីមុនម៉ាក់តែងតែនៅអង្គុយធ្វើលំហាត់ជាមួយកូនម៉ាក់!» គាត់វាចាមួយៗ ធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ម៉ាក់ខ្ញុំថ្ងៃនេះមានមនោសញ្ចេតនាស្រទន់ស្រទោណាស់។
សម្តីរំឭករបស់គាត់ ខ្ញុំក៏នឹកឃើញឡើងវិញដែរ។ វាជារឿងចាស់យូរហើយ។ ម្តាយខ្ញុំតែងតែនៅអង្គុយក្បែរៗខ្ញុំដើម្បីបង្ហាត់បន្ថែម ឬកំដរខ្ញុំធ្វើលំហាត់។ ខ្ញុំជាសិស្សសាលាអន្តរជាតិតាំងពីក្មេងៗមក យើងរៀនពីរភាសានិងពីរកម្មវិធីសិក្សា ម្ល៉ោះហើយគ្មានយប់ណាដែលថាមិនមានលំហាត់គរទេ។
តាំងពីនៅផ្ទះចាស់ បរិវេណតូចនិងមានតែបន្ទប់ពីរ គឺបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវនិងបន្ទប់គេង ខ្ញុំគេងជាមួយប៉ាម៉ាក់ ហើយធ្វើកិច្ចការនៅកន្លែងគេងតែម្តង។
ម៉ាក់តែងចង់បានផ្ទះមានស្តង់ដាមានកន្លែងរៀនត្រឹមត្រូវសម្រាប់ខ្ញុំ។ ចុងក្រោយយើងក៏បានរើមកនៅបុរី ដែលមានសួនហាត់ប្រាណនិងមានបន្ទប់លើសពីចំនួនសមាជិកគ្រួសារ។ ដើម្បីទទួលបានអចលនទ្រព្យមួយនេះ ម្តាយខ្ញុំបានខិតខំធ្វើការលើសមុន ហើយគាត់ក៏បានបាត់បង់ពេលវេលា ដែលធ្លាប់មានសម្រាប់មកធ្វើលំហាត់ជាមួយកូនទាំងស្រុងទៅ។
ជាក់ស្តែងប្រសិនបើពិចារណាអំពីជីវិត ខ្ញុំមិនគួរមានការត្អូញត្អែរអ្វីឡើយ។ ចង់បានអ្វីមួយ ត្រូវបាត់អ្វីមួយវិញ យើងចង់បានលុយយើងត្រូវតែលះបង់ពេលវេលា របស់គ្រួសារយើង គឺនេះវាយុត្តិធម៌ពេកហើយ។
«ខ្ញុំលែងនៅកុមារទៀហើយម៉ាក់! សូម្បីវ័យជំទង់ក៏ជិតហួសដែរ! ខ្ញុំជិតចាស់ហើយ!»
ខ្ញុំនិយាយលេងលាយមែនហើយបន្តសរសេរទៀត ស្រាប់តែម្តាយខ្ញុំនិយាយមកបន្ថែម៖
«អាយុប៉ុណ្ណាក៏ដោយ កូននៅតែជាកូនតូចម្នាក់របស់ម៉ាក់!»
ខ្ញុំនឹកឃើញដល់ស្វ័យភាពនៃភាពជាមនុស្សធំ ដែលខ្ញុំនឹងបានមកដល់ក្នុងកណ្តាប់ដៃនាពេលខាងមុខ។
«ម៉ាក់ចង់ឱ្យកូនគិតឃើញដល់ម៉ាក់មុនគេ រាល់ពេលចង់់ពិភាក្សាអំពីរឿងសំខាន់ៗណាមួយ!»
ខ្ញុំនៅង៉ក់លែងសរសេរហើយត្រិះរិះគិត។ សម្តីគាត់ដូចម្លែកៗ ប៉ុន្តែខ្ញុំចង់ដឹង។
«មានរឿងអីម៉ាក់?»
ម្តាយខ្ញុំរុញទឹកដោះគោមកឱ្យខ្ញុំក្រេប។ តែខ្ញុំអាចលបមើលឃើញទឹកមុខបារម្ភរបស់គាត់ ទោះបីកំពុងជាប់ក្រេបភេសជ្ជៈជាតិទឹកដោះ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាកែវភ្នែកម៉ាក់បង្កប់មកទាំងព័ត៌មាន វិជ្ជមាននិងអវិជ្ជមាន ប៉ុន្តែជារឿងអ្វី?
«ម៉ាក់ខឹងអីជាមួយប៉ាទៀតហើយ?!»
ខ្ញុំសួរ។ ដ្បិតតែប៉ាលែងលះនឹងម៉ាក់ គាត់ចែកផ្ទះគ្នានៅ ទៅហើយ តែសម្រាប់ខ្ញុំនៅតែជឿថាគាត់ឧស្សាហ៍មានរឿងជាមួយគ្នាដរាប។ ទោះម្នាក់ៗមិនទាន់មានអ្នកថ្មីរៀងខ្លួនចំណែកលើកនេះ រឿងពីរដែលខ្ញុំបារម្ភពេលឃើញវត្តមានចូលមករបស់ម៉ាក់ក្នុងបន្ទប់ខ្ញុំថ្មើរណេះ គឺអាចទេ គាត់មកប្រាប់ថា គាត់មានប្តីក្រោយ ហើយមកឱ្យខ្ញុំហៅគេនៅថាប៉ា?
ខ្ញុំខ្លាចបំផុត វាជាសុបិនអាក្រក់ដែលមានរហូតមក ក្នុងជីវិតកូនៗដែលមានឪពុកម្តាយលែងលះ។ ឬរឿងអ្វីផ្សេង? ទាក់ទងនឹងប៉ាខ្ញុំមានប្រពន្ធក្រោយដឹង? ចិត្តគាត់អាចនៅខឹងច្រណែនកើតទុក្ខបានជាចូលមករកជជែកជាមួយខ្ញុំពេលនេះ?
«គឺរឿងកូនឯងទេ! ម៉ាក់បារម្ភពិតមែន!»
ខ្ញុំចងចិញ្ចើមព្រោះឆ្ងល់។ ខ្ញុំគិតថា ជាងមួយសប្តាហ៍នេះខ្ញុំធ្វើបានល្អបំផុតហើយ។ ខ្ញុំមិនបានបង្ករឿង ខ្ញុំញ៉ាំបាយតាមពេលនីមួយៗអស់ៗ ខ្ញុំមិនបានចេញដើរលេងបាត់ពីផ្ទះ លើកលែងតែកាល ណាទីប្រណាំងកង់ ម៉ាក់ខ្ញុំបានអីមកបារម្ភទៀតហើយ?
«ខ្ញុំធ្វើអីខុសម៉ាក់?!»
ខ្ញុំសួរភ្លាមៗតាមទម្លាប់។ ម៉ាក់ខ្ញុំទីទើរចុះឡើង។ គាត់ជាស្ត្រីខ្លាំងម្នាក់មានការសន្ទនាច្បាស់ៗ និងចូលប្រធានបទចំៗ លើកនេះគាត់ទីទើរ រារែក ខ្ញុំក៏ឃើញថា ទំនងជារឿងមិនស្រួលក្នុងលើកមកពិភាក្សាគ្នាពិតមែន។
«ខ្ញុំសួរថារឿងអី?!» ខ្ញុំខ្សឹបគាត់បន្ថែម។
ម៉ាក់តបដោយមុខស្មើៗ៖
«ព្រឹកមិញ អ្នកដែលត្រូវកូនឯងដាក់មួយកៅអីឈាមក្បាលនោះ បានមករកកូនឯងដល់ផ្ទះ!»
ខ្ញុំនៅស្ងៀម។ បេះដូងខ្ញុំត្រូវគាំងភឹបនៅក្នុងរបត់មួយ ដែលទាមទារត្រូវការពីរបីដង្ហើមទៀតទើបអាចដើរមកវិញស្រួលៗ ធ្វើដូចជាគ្មានរឿងអ្វីកើតឡើងបាន។ ទេពណារ៉ាជាបទពិសោធផ្ទាល់ខ្លួនដ៏ជ្រាលជ្រៅ និងអាស្រូវមួយ។ ជាមួយគេ ខ្ញុំមានស្លាកស្នាមទាំងផ្អែមល្ហែមនិងឈឺចាប់។ បុគ្គលនោះមិនមែនជាអ្វី ដែលជីវិតខ្ញុំពេលនេះកំពុងរង់ចាំទេ ។ ទោះចិត្តខ្ញុំនៅតែមិនទាន់ភ្លេចគេប៉ុន្តែ ជាលើកដំបូងដែលខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ដំណឹងពីម៉ាក់មកប្រាប់ កំពុងទាញខ្ញុំឱ្យវិលថយក្រោយទៅក្នុងជីវិតដ៏ងងឹតស្លុបកាលពីប៉ុន្មានខែមុន។
នៅពេលដែលម្តាយខ្ញុំរំឭកឡើងពីទេពណារ៉ា ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ដូចជាមុតៗ ឈឺៗ ខ្សត់ខ្សោយ ស្លេកស្លាំង ដូចជាមិនមានរសជាតិ ដូចជាហេងហាងឡើងៗ ដូចជាខ្ញុំនេះជាមនុស្សចាស់ម្នាក់ មិនដូចជាយុវវ័យដែលទើបតែធំនោះទេ។
«គេមករកអី?»
ខ្ញុំនិយាយខ្សាវៗដៃខ្ញុំខំទប់ញ័រ ព្រោះឃើញថា ភ្នែកម៉ាក់ដៀងមកតាមដានមើលអាការៈរបស់ខ្ញុំតាំងពីលើដល់ក្រោម។
«គេសុំចួបកូនជេមស៍! ប៉ុន្តែមើលតាមសភាពអាកប្បកិរិយា គេដូចជាចង់ចួបកូនខ្លាំង! ជេមស៍ មិនមែនម៉ាក់ចង់ព្រមានកូនទេ ប៉ុន្តែម៉ាក់ត្រូវតែនិយាយ! ម៉ាក់ចង់ប្រាប់កូនថា មនុស្សនេះបង្ហាញខ្លួនពេលណា នឹងនាំមកនូវបញ្ហាក្នុងជីវិតរបស់កូន! កុំទន់ចិត្តឱ្យសោះ!»
ម្ដាយខ្ញុំ សឹងថាមិនបាច់រៀបរាប់ប្រាប់ខ្ញុំច្រើនជាងនេះទៀតនោះទេ ត្រឹមសម្ដីរបស់គាត់ប៉ុណ្ណឹងដូចជាប្រាប់ខ្ញុំពិស្តាររួចជាស្រេចហើយថា ទេពណារ៉ាមិនបានបញ្ឈប់។ គេមកនេះ គឺមករកខ្ញុំក៏ព្រោះតែគេ ចង់បន្តស្នេហារបស់ពួកយើងឡើងវិញ ព្រោះរោគលើគ្រែ ស្នៀតកាមគុណ និងភាពត្រេកត្រអាលពិបាករំលត់របស់គេ។
ទើបតែទាញរឿងមកចូលគ្នាក៏កាត់យល់បានថា ដែលឥស្សរាចរិយាទើបនឹងលេងមួយក្បាច់លើហ្វេសប៊ុកដៀមដាមប៉ុន្មានថ្ងៃមុន មែនហើយគ្មានអ្វីក្រៅមកតែប្រុសបញ្ញើក្អែករបស់នាងនៅតែគ្មានបេះដូងនៅនឹងកន្លែងឱ្យនាង។
ចាប់តាំងពីពេលដែលទេពណារ៉ាមិនប្ដឹងផ្ដល់ខ្ញុំរឿងបែកក្បាល ហើយសូម្បីតែទេពណារ៉ា នៅបន្តនឹកឃើញដល់ខ្ញុំ ឬមួយក៏រស់នៅបែបក្លែងក្លាយជាមួយនាងនេះហើយ បានជាធ្វើឱ្យនាងកើតទុក្ខមិនសុខចិត្ត ដេកមិនលក់បក់មិនល្ហើយនៅក្នុងភាពស្កឹមស្កៃបែបអភិជនហ្វេសប៊ុករបស់នាង ហើយតាមមកឈ្នានីស ច្រណែនរករឿងសូម្បីមនុស្សតូចតាចដូចជាខ្ញុំ។
ខ្ញុំញញឹមជូរចត់ មុនពេលចាប់ផ្តើមឆ្លើយប្រាប់ម្តាយ៖
«ម៉ាក់! កូនជិតអាយុដប់ប្រាំបីឆ្នាំហើយ!»
ខ្ញុំនិយាយតែប៉ុណ្ណោះ គាត់ក៏នៅផ្ទៀតរង់ចាំស្ដាប់តទៀតព្រោះឃើញខ្ញុំមិននិយាយអ្វីបន្ថែម។
ទម្លាប់ខ្ញុំ គឺមិននិយាយច្រើន ដូចគំនិតដែលកំពុងគិតត្របាញ់នោះឡើយ។ ខ្ញុំគិតវែងណាស់ប៉ុន្តែខ្ញុំនិយាយខ្លីៗ ដូច្នេះហើយម្តាយខ្ញុំសួរមកវិញ៖
«ហើយវាយ៉ាងម៉េចដប់ប្រាំបីឆ្នាំហ្នឹង? វាយ៉ាងម៉េចទៅជេមស៍! កូនដឹងទេ ម៉ាក់បារម្ភណាស់! ផ្ទះនេះមិនចង់ទទួលមនុស្សចម្លែកមុខ ម្នាក់ហើយម្នាក់ទៀតទេ! ជាពិសេសភេទទីបីអស់ទាំងនោះ!»
បេះដូងខ្ញុំគាំងខ្ទប់។ តាមថាខ្ញុំឈឺធ្លាប់ហើយ! ម្តាយខ្ញុំនៅតែឱ្យតម្លៃភេទទីបីទៅក្នុងប្រភេទមនុស្សតាមបែបដែលគាត់យល់ឃើញ។ គាត់ស្អប់ពួកយើង ហើយក៏ចង់ទាញថា ពួកយើងទាំងអស់សុទ្ធតែជាមនុស្សបង្កបញ្ហា។
ខ្ញុំទាញបិទសៀវភៅ។ សកម្មភាពនេះជាការធ្វើឱ្យម្ដាយខ្ញុំដឹងកំហុសគាត់ដែលកំពុងតែព្យាយាមមកបង្អាក់ដំណើរការផ្ចង់សិក្សាឡើងវិញរបស់ខ្ញុំ។ គាត់ដឹងថាខ្ញុំខឹងបានជាម៉ាក់អង្អែលកំភួនដៃខ្ញុំថ្នមៗ ហើយនិយាយលួង៖
«កូនជាកូនទោលរបស់ម៉ាក់! ជាកូនតែម្នាក់គត់ ដែលម៉ាក់បានផ្ដល់ក្ដីសង្ឃឹមលើ! ម៉ាក់បារម្ភជារឿងត្រឹមត្រូវ! កុំបន្ទោសម៉ាក់ណ៎ាកូន! កូនមិនទាន់ស្គាល់ខ្លួនឯងច្បាស់ទេ នៅថ្ងៃណាមួយ កូននឹងធំ ចាស់ចិត្តចាស់គំនិត ហើយកូននឹងមើលបកក្រោយឃើញខ្លួនឯងក្នុងវ័យនេះថា សុទ្ធតែជារឿងកំប្លែង! គ្រប់យ៉ាងឥឡូវនេះដែលកូនយល់ថាល្អ វាជារឿងគួរឱ្យអស់សំណើចទាំងអស់!»
ខ្ញុំដកដង្ហើមធំ ដោយនៅតែរកពាក្យមកនិយាយតបតនឹងគាត់មិនបាន។ បើសិននៅចំពោះមុខខ្ញុំ ជាបងរាហ៊ូឬជាប៉ា ប្រហែលជាខ្ញុំអាចមានពាក្យនិយាយច្រើនជាងនេះ ប៉ុន្តែនៅចំពោះមុខម៉ាក់ខ្ញុំពិបាកនិយាយណាស់។
ត្រូវដឹងថា បើសិនជាអ្នកណាម្នាក់ឱ្យតម្លៃខ្ញុំ អត្តសញ្ញាណរបស់ខ្ញុំ ហើយស្វែងយល់ឬក៏ផ្តល់នូវសញ្ញាណាមួយថា ព្រមទទួលស្គាល់ពីភាពពិតរបស់ខ្ញុំ ពីការគិតរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំប្រហែលជាអាចបើកចំហចិត្ត និយាយជាមួយចេញមកនូវពាក្យពិតៗបានច្រើនជាងនេះ ប៉ុន្តែការស្រឡាញ់របៀបម៉ាក់ពេលនេះ ហាក់មិនគ្រប់គ្រាន់ទេ ដើម្បីឱ្យខ្ញុំមានទឹកចិត្តក្នុងការនិយាយពន្យល់គាត់តបវិញ។
បើទេពណារ៉ានៅស្រឡាញ់ខ្ញុំ វាក៏ជាកំហុសរបស់ខ្ញុំដែរនោះ ខ្ញុំមិនបាច់បកស្រាយអីជាមួយម៉ាក់ទេ ខ្ជិលណាស់។ ហើយបើគាត់ជឿថាខ្ញុំនឹងទៅលង់ទឹកនៅកន្លែងដដែល ក្នុងកំហុសដដែលម្តងទៀត មានន័យថា គាត់មិនស្គាល់កូនគាត់ច្បាស់ផង តើខ្ញុំទៅពន្យល់គាត់ធ្វើអី?
«ប្រាប់ម៉ាក់មក! សន្យាមកណាជេមស៍! ថាមិនដើរផ្លូវខុសម្ដងទៀត!»
ខ្ញុំលេបទឹកមាត់ហើយក្រោកដើរទៅបង្អួច ពេលឮពាក្យទាំងនេះ។ ម្ដាយខ្ញុំមិនចេញទៅទេ ទោះខ្ញុំនៅស្ងាត់ស្ងៀម ឈរឆ្កឹង។ គាត់នៅបន្តអង្គុយចាំទីនោះដដែល ម្ល៉ោះហើយខ្ញុំបែរមកវិញហើយទម្លាក់ខ្លួនផ្កាប់មុខគ្រឹបទៅលើគ្រែពូក។
«ម៉ាក់! ម្នាក់នោះគេបោកប្រាស់ខ្ញុំ ខ្ញុំមិនឱ្យគេបោកប្រាស់បានម្ដងទៀតទេម៉ាក់!»
«ម៉េចក៏គេមករកកូនអ្ហះ?!»
«ស្អីក៏ដោយ កូនមិនដឹង! កូនមិនបានពាក់ព័ន្ធ! ម៉ាក់កុំបើកទ្វារទៅវាចប់ទៅហើយ!»
«បើកូនមិនទាក់ទង ម៉េចគេហ៊ានមក?» ម្តាយខ្ញុំតវ៉ា ព្រោះគាត់គិតថាខ្ញុំនិងទេពណារ៉ានៅមិនទាន់ដាច់ស្រេច?
«បើខ្ញុំទាក់ទងគេមែន គេមិនមកដល់ផ្ទះទេម៉ាក់! នេះព្រោះតែគេគ្មានលេខថ្មីរបស់ខ្ញុំ និងមិនអាចឈែតរកខ្ញុំ មិនអាចទាក់ទងខ្ញុំ បានជាគេមករកបែបទ័លដូច្នេះ!»
ម៉ាក់នៅស្ងៀមខ្ញុំក៏និយាយបន្ថែម៖
«គ្មាននរណាម្នាក់ចូលចិត្តមនុស្សបោកប្រាស់ទេម៉ាក់! ខ្ញុំមិនអាចសន្យាថាទៅមុខនឹងឈប់ធ្វើខុសទេ! សូម្បីតែម៉ាក់ក៏មិនអាចសន្យារឿងនេះបានដូចគ្នា! ខ្ញុំគ្រាន់តែអាចសន្យាបានថា ខ្ញុំនឹងមិនធ្វើនូវកំហុសដដែលៗ! ខ្ញុំមិនមែនជាប្រូក្រាមកុំព្យូទ័រនោះទេ! ទាមទារឱ្យខ្ញុំលែងមានកំហុស ម៉ាក់ចង់ឱ្យខ្ញុំលែងធ្វើអ្វីបាន?»
ហេតុអីបានជាខ្ញុំនិយាយបានច្រើនម្ល៉េះជាមួយម្តាយខ្ញុំ? ប្រហែលជាមកពីខ្ញុំផ្កាប់មុខលាក់មុខខ្ញុំទៅក្នុងកម្រាលពូកបែបនេះហើយមើល។
ទៅទីបំផុតខ្ញុំក៏គេងលង់លក់នៅក្នុងទុក្ខសោក។
ស្អែកឡើងខ្ញុំបានសរសេរខេបសិនមួយនៅលើហ្វេសប៊ុកថា «រឿងដែលចប់ហើយគឺចប់មែន! វាមិនយុត្តិធម៌សម្រាប់ខ្លួនខ្ញុំនោះទេ នៅក្នុងការចំណាយពេលវេលាសម្លឹងបកក្រោយ ជាពិសេសចំណាយពេលវេលាជាមួយមនុស្ស ដែលធ្លាប់បំផ្លាញខ្ញុំ!»
តាមថាខ្ញុំមិនទម្លាប់សរសេរអ្វីច្រើនទេ ប៉ុន្តែមិនដឹងយ៉ាងម៉េចនៅឆ្នាំចុងក្រោយនៃភាពជាកូនក្មេងនេះ ពេលដែលជីវិតចាប់ផ្តើមជាមួយវិញ្ញាសារ វិបត្តិស្នេហ៍និងគ្រួសារ ខ្ញុំក្លាយជាអ្នកសរសេរច្រើនដល់ម្ល៉ឹង? សឹងរាល់ពេលដែលស្មុគ គឺចង់តែសរសេរ?
ប៉ុន្តែមិនអីទេ! សម្រាប់លើកនេះ ខ្ញុំមានទស្សនៈការពារថា ខ្ញុំក៏គួរតែសរសេរមែន ពីព្រោះគេអាចនឹងមើលឃើញវា ជាជាងឱ្យគេទូរស័ព្ទមករំខាន ឬក៏មករកខ្ញុំដល់ផ្ទះទៀត។
វគ្គ
ជីវិតពេលខ្លះដូចក្នុងរឿងកុន
ព្រឹកថ្ងៃនោះដដែលនៅក្បែរបណ្ណាល័យសាលាឡុងបានដើរទើមៗមករកខ្ញុំ។
«ព្រឹកមិញឃើញសរសេរហ្វេសប៊ុក!»
ខ្ញុំដឹងថាគ្រប់គ្នាចូលចិត្តតាមដានអ្វីដែលខ្ញុំសរសេរ។ ប្រហែលជាដោយសារតែខ្ញុំកម្រ
សរសេរ ឬដោយសារខ្ញុំតួល្បីរឿងអាក្រក់ប្រចាំសាលា?
ដូច្នេះហើយខ្ញុំក៏ឆ្លើយប្រាប់គេ៖
«អត់ទាក់ទងជាមួយនឹងឡុងឯងទេ!»
«មិនបាច់គំរោះពេកក៏បាន!» គេតបមកវិញហើយដាក់បង្គុយភា្លមក្បែរខ្ញុំ ជាឱកាសឱ្យខ្ញុំសួរឡើងដូចឆោត៖
«ហេតុអី?!»
«រឿងអី?!» ឡុងហាមាត់សួរវិញធ្វើឆ្ងល់ដូចគ្នា។
«ដែលមកស្អិតជិតខ្ញុំនេះ មកពីឡុងឯងស្រឡាញ់ណាទីហ្មែន? បើមែន ឡុងឯងប្រាប់គេខ្លួនឯងទៅ! កុំចំណាយពេលនិយាយជាមួយខ្ញុំ តាមខ្ញុំស្អិតៗ ខ្ញុំជាមួយគេអត់មានអីទាក់ទងគ្នាទេ!»
ឡុងងាកមករកខ្ញុំតែខ្ញុំខ្ជិលមើលមុខម្នាក់នេះ ក៏ធ្វើហីមិនងាកតប។ សំឡេងគេលេងមកខ្ញុំវិញតិចៗ៖
«ខ្ញុំមិនទាន់ហាមាត់យាយសូម្បីតែបន្តិច ម៉េចបានឯងចេះតែគិតថា ខ្ញុំគិតពីរឿងណាទីជាមួយឯង!»
«ព្រោះគ្រប់គ្នាឃើញណាទីដើរតែជាមួយខ្ញុំ! និយាយឱ្យច្បាស់មិនល្អ? តាមពិតគេនិងខ្ញុំ គ្រាន់តែជាមិត្ត! ចំណែកពេលខ្ញុំស្និទ្ធនឹងគេកាលណាក៏លេចឯងចេញមកដែរ ឯងតាមខ្ញុំរហូតព្រោះគេ មិនអ៊ីចឹង?!»
«ត្រូវហើយ! ខ្ញុំស្រឡាញ់គេខ្លាំងណាស់!» ឡុងរអ៊ូតិចៗដូចនិយាយប្រាប់ខ្លួនឯង តែខ្ញុំក៏ឮគ្រប់យ៉ាងបានព្រោះនៅក្បែរគ្នា ប្រហែលត្រឹមជាងមួយចំអាមទៀត ប៉ះសាច់គ្នាទៅហើយ។
ពាក្យសារភាពរបស់ឡុងលឿនពេក ច្បាស់ពេក ធ្វើឱ្យខ្ញុំទៅជាអស់សំណើច រួចងើបមុខសម្លឹងឡុង។ ខ្ញុំឃើញអ្វីម្យ៉ាងនៅក្នុងកែវភ្នែកគេដែលដៀងមើលមុខខ្ញុំ។ គឺអត្ថន័យនៃការតូចចិត្ត ការចង់បាន ការចង់ដឹង ការងឿងឆ្ងល់និងសេចក្ដីរំភើបមួយចម្លែក។
យូរណាស់ទៅហើយដែលខ្ញុំគ្មានអារម្មណ៍បែបនេះ។
ខ្ញុំនឹកឃើញឡើងវិញភ្លាមដល់ថ្ងៃដែលខ្ញុំបានឃើញគេនៅក្នុង Locker។ មនុស្សម្នាក់ដ៏អាស្រូវនោះ។
«ទៅប្រាប់គេទៅ!»
ខ្ញុំថាឱ្យឡុងតិចៗ។
ឡុងឆ្លើយវិញដូចមមីរមមើរ៖
«ប្រាប់រឿងអី?!»
«អ្ហា៎ក!»
ខ្ញុំហួសចិត្តដៀងមើលឡុង ធ្វើឱ្យដុំក្រដាសស្ករគ្រាប់មួយសំណុំធំបុកមកចំទ្រូងខ្ញុំ។
«ភ្នែកដៀងអី?!»
ណាទីមកដល់ពីមុខពួកយើង។ នាងបូញមាត់ដូចក្នាញ់ច្រណែន។
«ភ្នែកឡើងស្រឹមដាក់គ្នា! កុំប្រាប់ថាត្រាឯងស្រឡាញ់ឡុងណ៎ា!»
ខ្ញុំឱនទាញសម្បកស្ករដែលមានរមូរចូលគ្នាគប់មកពីរនាក់យើង។ នេះជាកាយវិការពន្យារពេល ព្រោះខ្ញុំកំពុងត្រូវពាក្យថា «ត្រាឯងស្រឡាញ់ឡុង» មកប៉ះស្រទាប់ណាមួយនៃជម្រៅចិត្ត។
នាងមកដល់កាន់តែកៀកខ្ញុំងើបឡើងត្រង់ខ្លួនហើយនិយាយ៖
«ស្ករគ្រាប់គ្រូហាមមិនឱ្យយកមកសាលាទេ! ចាំមើលប្រាប់គ្រូ!»
«សម្បកទេតើ!» នាងតវ៉ាហើយអង្គុយប៉ុកមកក្បែរខ្ញុំមួយចំហៀងទៀត។ ពួកគេពេលនេះអមខ្ញុំសងខាងតែម្តងហើយ។ ខ្ញុំលួចសម្លឹងឡុងកន្ទុយភ្នែក មុនពេលនិយាយស្រាលៗ៖
«Princess របស់ឯងមកហើយ! មានអីនិយាយដែរទេ! ឱកាសមិនងាយមានទេ!»
ឡុងដៀងភ្នែកមើលខ្ញុំ។ មុខគេក្រហម មិនដឹងខឹងឬអៀនប្រាកដទេ។ ពេលខ្ញុំញាក់ចិញ្ចើមស៊ីញ៉ូឱ្យនិយាយ គេក៏និយាយតិចៗ៖
«ណាទីមើល Alex Strange love អត់?»
«ម៉ាក់អត់ឱ្យបង់លុយ Netflix ផង» នាងឆ្លើយតបទាំងមុខក្រៀម។ តែខ្ញុំវិញមិនត្រឹមមុខក្រៀមទេ បែរជាមុខក្រហមជាងឡុងផង។
ភាពយន្ត Alex Strange love ខ្ញុំចូលចិត្តណាស់ មើលពីរបីដងទៅហើយ។ រឿងនេះនិយាយពីសិស្សម្នាក់ថ្នាក់វិទ្យាល័យដូចពួកខ្ញុំគឺ Alex ដែលចេញរឿងមកគឺបានសេពគប់ជាមួយកញ្ញា Claire តាំងពីយូរមកហើយ នៅសាលាអ្នកណាក៏ឃើញ។ ប៉ុន្តែពេលមួយពីរនាក់នេះ ចាប់ផ្តើមចង់ណាត់ចួបគ្នាដោយ កក់បន្ទប់សណ្ឋាគារនៅញូវយ៉ក អាឡិចស្រាប់តែបានចួបចៃដន់ជាមួយ ក្មេងជំទង់ស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នាម្នាក់ឈ្មោះ Elliot ។
ពីរនាក់នេះចួបគ្នាកាលណា អាឡិចមានអារម្មណ៏ស្រើបស្រាលសម្ងាត់ជាមួយអេលីយ៉ូត ដោយប្លែកៗផ្អើលៗរហូតដល់មកផ្ទះវិញ អាឡិច ចោទសួរខ្លួនឯងអំពីរឿងភេទសម្ព័ន្ធពិតរបស់គេ។ គេមិនដឹងថា ដោយសារតែការសម្រេចចិត្តថា ជិតទៅចួបជាមួយ Claire ហើយភ័យអំពីការបាត់បង់រាត្រីទីមួយទើបស្ត្រេស ឬមួយខ្លួនឯងពិតជាមកលង់ស្រឡាញ់ Elliot ដែលជាប្រុសស្រឡាញ់ប្រុស?
ការថប់បារម្ភនេះបាន នាំឱ្យគេភាន់ច្រឡំចុះឡើងពេញមួយផ្ទៃរឿង។ ថ្ងៃមួយពេលកំពុងជជែកគ្នាជាមួយ Elliot អាឡិចទប់ចិត្តមិនបានក៏ថើប Elliot យកតែម្តង។ ភ្លាមៗនោះគេដឹងពីអារម្មណ៍ពិតនៃភេទសម្ព័ន្ធរបស់ខ្លួន តែនៅមានៈថាខ្លួនជាប្រុសស្រឡាញ់ស្រីហើយគិតថាគ្រប់យ៉ាងមកកពីស្ត្រេស។ នៅពេលល្ងាចនៃការណាត់ចួបលើកដំបូងជាមួយClaire ទីបំផុតAlexបានរកឃើញខ្លួនឯង គេបានសារភាពប្រាប់នាងថា ខ្លួនតាមពិតទើបនឹងដឹងច្បាស់ថាខ្លួនមានអារម្មណ៍ចំពោះអ្នកផ្សេង។ Claire នាងខឹងណាស់ ថែមទាំងបានដេញតួប្រុសម្នាក់នេះចេញ។
ខ្ញុំនឹកឃើញរឿងភាពយន្តដ៏ជក់ចិត្តមួយនោះឡើង តែមិនបាននិយាយអ្វីទាំងអស់ សូម្បីតែងាកមើលឡុងឱ្យចំក៏ធ្វើមិនបាន ដូចជាមុខស្ពឹកៗទាញមិនចង់បែរម៉េចមិនដឹង។
ឡុងឌឺឱ្យណាទី ឬខ្ញុំឱ្យប្រាកដ? ឡុងក៏ស្រឡាញ់ប្រុស?
សញ្ញាចម្រុះ!
ខ្ញុំច្រឡំអំពីគេដឹង? គេបង្ហាញខ្លួនតាមខ្ញុំ ឯខ្ញុំយល់ថាគេតាមណាទី? មុននេះគេថាស្រឡាញ់ តើគេស្រឡាញ់អ្នកណា? គេចង់និយាយអ្វីមួយ ហើយខ្លាចការបដិសេធ?
មានមនុស្សជាច្រើនអាចនឹងកំពុងមានអារម្មណ៍លាយឡំគ្នា មិនដឹងថាតើខ្លួនឯងចូលចិត្តប្រុសឬស្រី ខ្ញុំដឹងពីរឿងនេះតាមរយៈការអាន និងទ្រឹស្តីដែលថា ស្នេហានិងការភ័យខ្លាចអាចមានទំនាក់ទំនងគ្នា ធ្វើឱ្យមនុស្សច្រឡំអំពីចិត្តគេខ្លួនឯង ពិសេសអ្នកដែលមិនច្បាស់នៅឡើយថាខ្លួនឯងជាភេទទីបី។
ម៉ោងចូលរៀន កណ្តឹងលាន់ឡើងយើងក៏ត្រូវបែកស្លេះគ្នាត្រឹមណេះ។
យប់នោះវិលមកគេងវិញ មិនដឹងយ៉ាងម៉េច ខ្ញុំស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ចម្លែកចំពោះឡុង។ ក្រសែភ្នែកក្រៀមស្រពោនរបស់ឡុង ទីបំផុតទៅនៅតែផ្តិតក្នុងចិត្តខ្ញុំ។ ខ្ញុំចេះតែសួរខ្លួនឯងថា តើខ្ញុំមានបញ្ហាជាមួយឡុងដោយសារតែណាទី ឬមួយក៏ខ្ញុំពិតជាមានការទាក់ទាញជាពិសេសជាមួយនឹងឡុង?
ពាក្យចាស់លោកពោលថា អាណិតស្អិតជាងស្រឡាញ់។ ខ្ញុំមិនភ្លេចឡុង ដោយសារខ្ញុំស្រឡាញ់ឡុង ឬខ្ញុំអាណិតគេ?
ដោយសារតែខ្ញុំចង់ឱ្យឡុងចួបជាមួយណាទី?
ប្រធានបទសំខាន់នៅក្នុងពេលនេះ គឺក្នុងជីវិតយុវវ័យ សេចក្ដីស្នេហារមែងតែងនៅព័ទ្ធជុំវិញពួកយើង ទោះបីជាពេលវេលារំលងទៅដោយកាលវិភាគសិក្សាជាច្រើន តែមិនមានមួយដង្ហើមណាយើងមិនគិតគូរអំពីរឿងស្រឡាញ់ និងចង់ផ្សារភ្ជាប់ខ្លួនឯងជាមួយភាពរំភើបនោះទេ។
សូម្បីតែយុវជនខូចចិត្តដូចជាខ្ញុំនេះហើយក្តី។
បើខ្ញុំប្រាប់ថាខ្ញុំមិនចង់បានស្នេហាទៀត ខ្ញុំកុហកទេ! ប្រហែលអាចខ្ញុំខ្លាចការឈឺចាប់ដោយសារទំនាក់ទំនងអតីតកាលត្រូវកើតឡើងដដែលទៀត ហើយចួនកាលខ្ញុំខ្លាចការបដិសេធ។
ខ្ញុំគិតថាភេទទាំងអស់ដូចតែគ្នាទេ មានអារម្មណ៍ថាងាយរងគ្រោះនៅពេលស្រឡាញ់នរណាម្នាក់ ជាពិសេស ប្រសិនបើបេះដូងធ្លាប់ខូចកាលពីអតីតកាលផង អាចធ្វើឱ្យយើងខ្លាចរហូតដល់ទៅអនាគតនៅតែខ្លាច។
ស្អែកឡើង នៅមាត់ទ្វារខ្ញុំឃើញឡុងទៀត។
«មានបោះជំរំមួយនៅខ្នងផ្សារទៅអត់?!»
គេសួរខ្ញុំដោយភ្នែកស្រទន់។ ភ្នែកនេះឱ្យសញ្ញាមកថា គេកំពុងធ្លាក់ក្នុងអន្លង់ស្នេហ៍ តែគេខ្លាចៗ។ គេមើលទៅ មិនសូវហ៊ានប្រឈមមុខ តែក្លាហានហ៊ានបបួល។
ខ្ញុំចង់បញ្ជាក់ឱ្យច្បាស់ បានជាខ្ញុំដាក់ជន្ទល់កង់ផង សួរផង៖
«ចង់ឱ្យខ្ញុំហៅណាទីឱ្យហ្មែន? មិនមែនអ្នកនាំសារទេ!»
«ស្អីគេ?!»
ឡុងចងចិញ្ចើមដូចជាកំពុងត្រូវរងប៉ះទង្គិចគ្នារវាងសម្តីខ្ញុំនិងចិត្តពិតរបស់គេ។ គេហាក់ខឹង ខ្វល់ខ្វាយ ប៉ុន្តែនៅទាក់ទើរ ក្នុងការលបសម្លឹងមើលខ្ញុំជារឿយៗតែងាកចេញភ្លាមៗពេលខ្ញុំមើលវិញ។
«ខឹងហើយ? អារម្មណ៍មិនល្អ!»
ខ្ញុំឌឺទាំងដៃទាំងពីរលើកទៅក្រោយទាញសាក់កាដូខ្លួនឯងយ៉ាងសង្ហា បង្អួតរាងកាយរបស់ខ្ញុំនិងទំនុកចិត្តមួយអាថ៌កំបាំង។
ឡុងខាំមាត់តិចៗងាកមកវិញ តែគេមិននិយាយអ្វីបានត្រឹមមើលមុខខ្ញុំហាក់ខូចចិត្ត។ ក្រសែភ្នែកបង្អូសវែងៗបែបនេះ មានតែទេពណារ៉ាប៉ុណ្ណោះធ្លាប់ប្រើមកលើខ្ញុំ ក្រៅពីនេះគ្មានទេ សូម្បីមាសមន្តាឬបងរាហ៊ូ ឬមួយអ្នកណាក្តី។
