ក្នុងករណីណាក៏ដោយ ការមើលរបស់គេលើកនេះ ជាសញ្ញាច្បាស់ថាឡុងមានអារម្មណ៍និងទាក់ទាញខុសពីធម្មតាមកលើខ្ញុំ ហើយគេចង់បង្ហាញឱ្យខ្ញុំដឹង។
«បោះជំរំហ្នឹងគេធ្វើអីខ្លះ?»
«មិនខ្វល់ទេ! គ្រាន់តែយកវាជាលេសនឹងអាលបានគេងពេលយប់ត្រជាក់ៗក្នុងតង់ជាមួយជេមស៍!»
ក្រៅពីឆ្លើយចំៗបុកមកដូចរន្ទះបាញ់ផូងហើយ នៅហៅឈ្មោះខ្ញុំនៅផ្ទះទៀត! ស្រឡាញ់ណាស់ ត្រង់ធ្វើដូចស្គាល់គ្នាមកយូរពាន់ឆ្នាំហើយអ៊ីចឹង។ ភាពទន់ភ្លន់នៅក្នុងភ្នែករបស់គេធ្វើឱ្យខ្ញុំបានចិត្ត។ អារម្មណ៍ត្រូវបានគេញ៉ែ គឺជាអារម្មណ៍ល្អនិងក្រអឺតបន្តិចបន្តួច ប្រសិនអ្នកនោះជាមនុស្សសមរម្យនឹងយកមកពិចារណា ដូចយ៉ាងគេម្នាក់នេះ។
តណ្ហាក្នុងភ្នែកឡុងកំពុង បង្ហាញថាជាការចង់បាននៃបេះដូង ដែលជ្រៅជាងតណ្ហា ក៏ជាសញ្ញាមួយទៀតដែលថា យើងពេញចិត្តគ្នាព្រោះអារម្មណ៍ឱ្យតម្លៃគ្នាមិនមែនព្រោះរឿង Sex ទេ។
«និយាយចំៗម៉េះ?» ខ្ញុំថាតិចៗទាំងចិត្តកំពុងវិលវល់។
តាមពិតសភាពពេលនេះ ខ្ញុំជោរណាស់ ហើយធ្វើងរង៉ក់រេភ្នែកចេញ តោងសម្ពាយក្រោយខ្នងជាប់រលាស់ខ្លួនចុះឡើង។
នៅពេលមនុស្សម្នាក់មកបង្កើតជាអារម្មណ៍រំភើបផ្តល់មកយើង ភាគច្រើនអារម្មណ៍ទាំងនោះ ធ្លាក់ចូលក្នុងចំណោមពីរប្រភេទនេះ គឺទីមួយប្រភេទអារម្មណ៍ស្រាលៗ ដែលធ្វើឱ្យយើងជាភាគីរងអំពើ មានភាពរីករាយតែស្រពេចស្រពិលត្រឡប់ទៅដេកគិតមិនអស់មិនហើយ រីឯមួយទៀតគឺជាប្រភេទអ្នកសារភាពបែបម៉ាញ៉េទិច ដែលជាការសារភាពអារម្មណ៍ពេញលេញ១០០ភាគរយថា នេះជាចម្លើយជាក់លាក់មួយឆក់ជាប់តែម្តង ពិបាករើគេចឬបង្វែរបាន។
ឡុងច្បាស់ជាមើលដឹងហើយថាខ្ញុំនៅ៥០/៥០ បានន័យថា មិនអូខេក៏មិនបដិសេធ។ គេបង្ហាញការព្យាយាមយកឈ្នះដោយ មិនស្ទាក់ស្ទើរ ឬបោះចោលឱកាសកណ្តាលទីឡើយ។
«ស្រមៃមើល៍ បើអាចទៅរួចមែន តើលោកនេះល្អយ៉ាងណា? គីរីរម្យកក់ក្តៅកម្រិតណា?»
ខ្ញុំងើបមុខសម្លឹងគេ ព្រោះនឹកចង់លេងសម្តីបន្ថែមទៀតរួចត្រៀមនឹងចាកចេញវឹង ទុកឱ្យគេយប់នេះដេកនឹកខ្ញុំលេងម្នាក់ឯងទៅចុះ តែប៉ះកែវភ្នែកគេ ខ្ញុំក៏មើលឃើញការគោរពមួយ ការឱ្យតម្លៃមួយនៅក្នុងជម្រៅភ្នែករបស់ឡុង។ គេចេះវិធីសម្លឹងចូលដល់ក្នុងចិត្តវិញ្ញាណព្រលឹងអ៊ីចឹងពីពេលណាមក?
រកវិធីដកភ្នែកមកវិញមិនបានពិតមែន! ច្របូកច្របល់ណាស់ មានស្នេហាទៀតហើយអ្ហីជេមស៍ ក្រែងឈឺមិនទាន់ជាផងអ្ហី? មានមន្តស្នេហ៍ម៉េះយើងហ្នឹង?
«ធ្លាប់មានបទពិសោធន៍ច្រើនហើយដឹង!» ខ្ញុំរអ៊ូតិចៗថាឱ្យឡុង ដឹងអីគេក៏មិនញឹនញាក់ស្មាបង្អួតរាងកាយរបស់គេ បង្ហាញសម្ងាត់ថា គេនេះមិនខ្លាចនឹងបើកចំហរឿងស្នេហ៍ចំពោះមុខខ្ញុំទេ។
គិតថានេះជាវិធីត្រង់មួយ ដើម្បីឱ្យខ្ញុំដឹងចិត្តគេថា គេមិនត្រឹមជាបុរសស្រឡាញ់បុរសមានបទពិសោធរួច ថែមទាំងមិនខ្លាចបើកចំហទៀត។
«នេះសាលារៀន!» ខ្ញុំតបហើយចាកចេញ។
តែគេតត្រុកមកតាមស្អិត មាត់ក៏និយាយជានិច្ច៖
«ដឹង! អ៊ីចឹងហើយបបួលទៅភ្នំជាមួយគ្នាហ្នឹងមិនឃើញទេ?!»
«សង្ឃឹមថ្ងៃក្រោយ ខ្ញុំអាចទៅបាន!»
«ចាំទម្រាំពេលហ្នឹងដាច់ខ្យល់មិនខាន!»
ខ្ញុំសើចខឹកៗបែរមករកឡុង។ សភាពក្រៀមក្រំនៅក្នុងកែវភ្នែកគេ និយាយប្រាប់ខ្ញុំជាសម្ងាត់ថាគេចង់ឱ្យខ្ញុំទៅជាមួយគេ ហើយខ្ញុំនឹកឃើញដល់រឿងជ្រៅជាងនេះ ភ្នែកដៀងរកទ្រូងគេ និងដៃស្មាមាំៗរបស់គេ។
ខ្ញុំមានដង្ហើមតឹងៗក្តៅៗ។
ធម្មជាតិមួយនេះខ្ញុំបោះវាចោលមិនបានទេ តែមាត់ខ្ញុំ ខ្ញុំបញ្ជាបាន។
«គ្មានខ្យល់លក់ទេ!»
គេមិនដាច់ខ្យល់ទេខ្ញុំដឹង តែគេនេះចេះញ៉ែញ៉ងសឹងចំណាប់ដូចទេពណារ៉ា។
ពេលយប់ជាពេលល្អមួយក្នុងការសញ្ជឹងគិតរឿងបេះដូង។ ឡុងនេះយ៉ាងម៉េច បានជាចេះតែមួយរយៈនេះមកបង្ហាញខ្លួនក្នុងជីវិតខ្ញុំញឹកញាប់ម្ល៉េះ? ហើយតាមមកមើលខ្ញុំដល់ក្នុង ពេលសម្រាកយប់ឡើងទៀត។
មិនមែនទេ ចិត្តខ្ញុំខ្លួនឯងដែលចេះតែនឹកនាគេ។
អូ ម៉ាយ ហ្គូស! គេចូលទៅខមមិនឌឺៗត្រូលៗដាក់ឱ្យឥស្សរាចរិយាក្នុងផេកនាងហាយសូទៀត ធ្វើអីចឹងធ្វើអី? តើឡុងធ្វើហ្នឹងមានន័យថាម៉េច? ខ្ញុំមិនដឹងយ៉ាងម៉េចទេ? ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា មានអ្វីមួយថ្ពក់ជាប់រវាងគេនិងខ្ញុំ។
ក្រសែភ្នែករបស់គេដែលសម្លឹងមកខ្ញុំ មានអត្ថន័យជាងសម្ដីដែលគេនិយាយមកកាន់ខ្ញុំទាំងអស់នោះច្រើនដងទៅទៀត។
តើនេះជាសេចក្ដីស្នេហាតាមរបៀបមនុស្សភេទដូចយើង?
ខ្ញុំបានបំភ្លេចទេពណារ៉ាឈឹងសូន្យ។ តើមកពីឡុងឬមកពីខ្ញុំខ្លួនឯង?
ទីបំផុតខ្ញុំបានអង្គុយក្បែរគេលើឡានក្រុងទៅបោះជំរំមែន។
«នៅពេលដែលខ្ញុំឃើញឯងចូលសាលានេះពីដំបូង ខ្ញុំស្អប់ជេមស៍ឯងណាស់! ទីមួយដោយសារខ្ញុំឃើញឯងជាមនុស្សមានប្រវត្តិមិនល្អមកពីសាលាផ្សេង ទីពីរខ្ញុំឃើញឯងដើរជាមួយនឹងណាទីមនុស្សដែលខ្ញុំស្រឡាញ់! តែនៅពេលដែលខ្ញុំតាមសម្គាល់ឯងយូរទៅ ខ្ញុំក៏ចាប់ផ្ដើមរកឃើញអ្វីម្យ៉ាង ដែលខ្ញុំមានវានៅក្នុងខ្លួន ប៉ុន្តែខ្ញុំរកបញ្ចេញវាមកក្រៅមិនកើត! ខ្ញុំគិតថាយើងនេះមិនដែលសូម្បីនឹងនិយាយគ្នាលើសពីពីរបីម៉ាត់ផង ខ្ញុំមិនដឹងហេតុអ្វីទេ ប៉ុន្តែរាល់ពេលខ្ញុំទៅផ្ទះវិញខ្ញុំក៏នឹកឃើញឯង ហើយខ្ញុំតែងតែរកមើលជេមស៍ឯងនៅក្នុងបណ្ដាញសង្គម! ទីបំផុតខ្ញុំដឹងរឿងពិត ឯងជាមួយនិងសង្សារចាស់!»
សម្តីរបស់គេដូចជាម្ជុលមកចាក់បេះដូងរបស់ខ្ញុំ។ ហេតុអីចាំបាច់រំឭកពីរឿងសង្សារចាស់? ខ្ញុំស្រពោនហើយងាកមុខសម្លឹងធម្មជាតិដែលរត់ថយក្រោយ។
ឡុងដូចជាយល់ចិត្តខ្ញុំណាស់ព្រោះគេនេះឆ្លាតវៃ ស្មើនឹងភ្នែកតូចៗទាំងគូរបស់គេ។
«ខ្ញុំសូមទោសបើសិនជាខ្ញុំនិយាយទៅធ្វើឱ្យជេមស៍មិនសប្បាយចិត្ត!»
«រឿងអី?»
ខ្ញុំធ្វើពើសួរបកវិញ ធ្វើឱ្យគេសើចខឹក។ ភ្លាមនោះឡុងលូកដៃឱបចង្កេះខ្ញុំ។ គេនេះគួរតែខ្លាចពួកអ្នកក្នុងឡានមើល។ តែខ្ញុំមិនបេះចេញទេ ខ្ញុំហាក់កក់ក្តៅនិងសប្បាយចិត្តសម្ងាត់។
រឿងមិនសប្បាយចិត្តចួបច្រើនមកហើយ អនុញ្ញាតឱ្យចិត្តបានលង់ជាមួយរឿងសប្បាយចិត្តខ្លះក៏ល្អ។
«ចេញមកម៉ាក់ជេមស៍មិនហួងហែងទេ?!» គេសួរខ្ញុំតិចៗដូចប្រុសៗខ្សឹបសួរស្រីស្នេហ៍។
«មិនដឹងយ៉ាងម៉េច ខ្ញុំសុំថាទៅបោះជំរំហើយម៉ាក់ក៏មិនមកសួរនាំខ្ញុំអ្វីច្រើនទេ ឱ្យដោយសន្តិវិធី»
«មកពីគាត់ជឿលើជេមស៍!»
«គាត់ទំនងជឿខុសហើយ!» ខ្ញុំឌឺឡុងហើយលួចប្រើកន្ទុយភ្នែកសម្លឹងគេ។ គេដៀងមករកខ្ញុំដូចជាខ្ញុំនេះស្អាតបំផុតក្នុងកែវភ្នែកគេ។
«និយាយធ្វើមើលតែខ្ញុំហ្នឹងបោកយកជេមស៍លក់!»
ជាលើកដំបូងដែលខ្ញុំទៅបោះជំរំ។ ដោយសារតែខ្ញុំជាមនុស្សស្ងប់ស្ងាត់ ខ្ញុំមិនចូលរួមអ្វីដែលជាសហគមន៍ទ្រង់ទ្រាយធំឬក៏បង្ហាញមុខមាត់នោះទេ។ ទីមួយខ្ញុំមិនសូវចេះនិយាយ ទីពីរខ្ញុំមិនចូលចិត្តថតរូបដើម្បីផ្សព្វផ្សាយលើហ្វេសប៊ុក ប៉ុន្តែលើកនេះខ្ញុំរកឃើញរូបខ្លួនឯង នៅក្នុងបណ្ដាញសង្គមច្រើនឡើងៗ ហើយដែលពិសេសទៅទៀតនោះ ខ្ញុំឃើញខ្លួនខ្ញុំហាមាត់សើចធំៗ យ៉ាងសប្បាយចិត្ត។
នេះគឺជាទិដ្ឋភាពចម្លែកក្នុងជីវិត ដែលខ្ញុំខ្លួនឯងក៏មិនដែលឃើញដែរក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយដែលដឹងក្តី។
តើអ្នកណាធ្វើឱ្យខ្ញុំសើចបានសប្បាយយ៉ាងដូច្នេះ?
គឺមនុស្សម្នាក់ដែលនៅក្បែរខ្ញុំ កាន់ហ្គីតាមួយ សម្បុរសភ្នែកគេតូចៗ ហ្នឹងហើយ គឺគេ គឺឡុង។
«សង្សារថ្មីហ្មែន? បងឃើញមានរូបថតមកច្រើន ពិតជាផ្អែមៗពេកហើយសម្រាប់មនុស្សចាស់!»
បងរាហ៊ូដដែលជាអ្នកចង់ដឹងចង់ឮ។
ខ្ញុំតបឈែតគាត់។
«បងឯងបាត់ខ្លួនទៅណា? រៀនក្បាច់គុនមហារំអិលបាត់ស្រមោលមកពីណា?! ទៅក៏លឿនមកក៏គ្មានសំឡេង!» ខ្ញុំសប្បាយចិត្តពេលឈែតជាមួយគាត់។
«បងមកពីស្រុកថៃ! បាននាំគ្នាយើងទៅបង្ហាញម៉ូត ប៉ុន្តែបងមកវិញរកបបួលជេមស៍ដើរលេងផឹកកាហ្វេជជែកត្រាវៗជាមួយគ្នា ស្រាប់តែឃើញជេមស៍មានសេចក្ដីសុខបាត់ទៅហើយ! អ្នកភូមិគួរតែរំខានដែរអត់?!»
«រំខានបានមិនអីនោះទេ! ធ្វើដូចមិនចង់ឃើញគ្នាមានសេចក្ដីសុខ!»
«បងឃើញឯងសប្បាយចិត្តចម្លែក!»
«ពីពេលណាមក បងឯងជឿលើអេក្រង់ទូរសព្ទចិននិងបណ្តាញសង្គម?! សុខឬទុក្ខ ដែលឃើញតាមនុ៎ង វាពិតបានហ្មានភាគរយទៅបង?!»
«ហើយមនុស្សប្រុសនៅក្បែរនោះជាសង្សារ?!»
«ឡុង!» ខ្ញុំឆ្លើយខ្លី។
ពួកយើងសាជាថ្មីបានចួបគ្នាទៀត។ ដោយសារថាខ្ញុំមានទម្លាប់មិននិយាយច្រើន តែបានពូកែស្តាប់យោង យើងត្រូវគ្នាខ្លាំងព្រោះគាត់ពូកែនិយាយហើយនិយាយគិតគេណាស់ មិនងាយធ្វើឱ្យអ្នកណាឈឺចិត្តទេ។ បងរាហ៊ូឆ្លៀតពេលនោះ គាត់បានពន្យល់ខ្ញុំថា បន្លាមុតត្រូវយកបន្លាជួស រនាបបាក់ក៏ត្រូវយករនាបជួស រឿងដែលហួសឱ្យវាហួសផុតទៅ។ ហេតុនេះគាត់ថា ខ្ញុំធ្វើត្រូវដែលបញ្ចប់អតីតកាលចាប់យករឿងថ្មីឡើងវិញ។
ខ្ញុំត្រឡប់មកផ្ទះវិញ តែងតែគិតឃើញចុះឡើងអំពីទំនាក់ទំនងខ្ញុំជាមួយនឹងឡុង។ គេតែងតែឈែតមករកខ្ញុំជារៀងរាល់ថ្ងៃនិងនិយាយឆ្លើយឆ្លងគ្នាយ៉ាងធូរល្ហុយ រហូតដល់២នាក់ខ្ញុំត្រូវគេឃើញ ដើរជាមួយគ្នានៅក្នុងសាលាដូចរលកញីឈ្មោល ញ៉ាំបាយជាមួយគ្នា ធ្វើHomeworkជាមួយគ្នា។ គ្មានស្អីទៀតទេបើយើងមិនមែនជាសង្សារ ឈ្មោះជាអីវិញ?
«ថ្ងៃដប់បួនកុម្ភៈនេះមានរវល់អីអត់គេ?»
ខ្ញុំក៏ឆ្លើយតបវិញ៖
«ជួយរៀបចំផ្ទះម៉ាក់ ពីព្រោះជិតចូលឆ្នាំចិន!»
«អីគេ ហ្នឹងចិនដែរ?!»
«ចិនគឺជារឿងផ្តាច់មុខរបស់ឡុងឯងហ្មែន? មនុស្សឈ្មោះឡុងបានសែនចិនបានហ្មែន! ប៉ុន្តែខ្ញុំក៏មិនចង់ធ្វើចិនអីដែរ ធ្វើឱ្យឆ្អែតចុះកឺៗ ខ្ញុំគ្រាន់តែជួយគាំទ្រម៉ាក់តែប៉ុណ្ណឹង!»
«អូខេ ប៉ុន្តែពីរថ្ងៃទៀតបានចូលឆ្នាំចិន ថ្ងៃដប់បួនយើងញ៉ាំកាហ្វេជាមួយគ្នាទៅ!»
«ខ្ជិលសន្យាណាស់!» ខ្ញុំតបដោយរីកបេះដូងប៉ុនចង្អេរ។
ទីបំផុតទៅអ្វីដែលនៅសល់ជាឧបសគ្គ ជារបងធំដែលត្រួវផ្តួលចោល គឺណាទី។ នាងបង្ហាញអាការៈខឹង ហើយនិងតាមស្អប់ពួកយើង។ វាជាសម្អប់មួយដែលកើតឡើងព្រោះស្រឡាញ់ ម៉្លោះហើយខ្ញុំត្រូវតែប្រឈមមុខពន្យល់នាង។
ការធ្លាក់ក្នុងអន្លង់ស្នេហ៍ ឬអារម្មណ៍«ចូលចិត្ត»នរណាម្នាក់យ៉ាងពិសេសមិនមែនជាកំហុសទេ។ ខ្ញុំមិនចង់បាត់បង់មិត្តម្នាក់ដូចណាទីដោយសាររឿងនេះឡើយ។
នាងបានអង្គុយម្នាក់ឯងគួរឱ្យអាណិតណាស់ នៅបង់ពីមុខសាលធំនៃសាលា។ កន្លងមកយើងទាំងអស់គ្នាតែងនិយមអង្គុយទីនោះ វាជារឿងធម្មតាទេដែលពេលឥឡូវនាងតែងក្រោកចោលកៅអីពេលឃើញខ្ញុំនិងឡុងពីចម្ងាយ។
ការទាក់ទាញខាងរាងកាយ មនោសញ្ចេតនា អារម្មណ៍ ផ្លូវចិត្តឬស្មារតី យើងទាំងអស់គ្នាជាមនុស្សហើយយើងធ្លាប់ចួបប្រទះ ដូច្នេះយើងយល់ណាស់។
សម្រាប់បុរសស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នាដូចពួកយើងនេះ មិនមែនមានន័យថាយើងត្រូវ«ចេញ»ពីពិភពលោកបាត់សូន្យទៅក្នុងពិភពអណ្តែតអណ្តូងតែពីរនាក់យើងឯណា? ប្រភេទមនុស្សដូចណាទីគួរ ត្រូវបានគេចាប់អារម្មណ៍ ហើយបើនាងយល់ខុសឬខឹងគួរតែយើងបកស្រាយ។
ពេលនេះខ្ញុំទៅរកនាង នាងគេចចេញទៀត។
យប់នោះខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តឈែតទៅរកណាទីថា៖
«ខ្ញុំដឹងថា ឯងខកចិត្តដែលមាននរណាម្នាក់ដកខ្លួនចេញពីភាពជាពិសេសដែលឯងខំឱ្យមក! តាមពិតខ្ញុំចូលចិត្តឯងណាស់ តែឯងដឹងហើយខ្ញុំនិងគេមានស្នេហា ហើយឯងក៏ដឹងដែរមនុស្សដូចខ្ញុំវាយងាប់ក៏មិនចែករំលែករឿងអាថ៌កំបាំងខ្លួនឯងប្រាប់អ្នកណាទាំងអស់ ប្រាប់ឯងពេលនេះព្រោះទុកចិត្តណាស់ ហើយគិតថាឯងចេះគិត មិនចង់បាត់បងមិត្តដូចឯងទេ! ហើយក៏មិនចង់ធ្វើឱ្យឯងមានអារម្មណ៍ឈឺចាប់ដែរ! ល្អទេជាមិត្តដដែលដូចមុនវិញ?”
គេមិនឆ្លើយតបឈែតខ្ញុំទេ តែគេបានអានវា។ ខ្ញុំប្តេជ្ញាចិត្តនឹងបន្តប្រព្រឹត្តចំពោះណាទីដូចកាលពីមុនវិញ គឺជាមិត្តភក្តិម្នាក់ដែលពិសេសជាងអ្នកផ្សេងៗទៀត។
ពាក្យថាស្នេហា គឺអារម្មណ៍ត្រូវការគ្នាចែករំលែករឿងទាំងអស់ជាមួយគ្នា តែចំពោះមិត្តគឺនាងនឹងដឹងរឿងជាច្រើនដែលឡុងមិនដឹង ខ្ញុំមិនចង់និយាយជាមួយឡុង។
មនុស្សគ្រប់គ្នាមានពេលវេលាច្រើនក្នុងជីវិតដើម្បីបង្កើតទំនាក់ទំនងដ៏មានអត្ថន័យជាមួយមនុស្សផ្សេងៗទៀត មិនបាច់ធ្វើព្រងើយនឹងអ្នកដែលល្អជាមួយយើងដោយសារតែយើងកំពុងមានដៃគូនោះទេ។ នេះមិនមែនបោកចិត្តពួកគេនោះឡើយ តែត្រូវស្មោះត្រង់និយាយប្រាប់ពួកគេអំពីការពិត។ មនុស្សគ្រប់គ្នាស្អប់ក្នុងការឮអំពីការពិតណាដែលខុសចិត្តរបស់គេ តែគង់អាចអភ័យទោសឱ្យ ជាជាងស្តាប់ការណ៍មិនពិត។
ការបន្តស្វែងយល់អំពីអត្តសញ្ញាណផ្ទាល់ខ្លួនរបស់យើង ជារឿងធម្មតាទេដែលយើងត្រូវការ ស្មោះត្រង់ចំពោះខ្លួនឯងសិន មុនពេលចង់ឱ្យអ្នកដទៃគេមកស្តាប់អារម្មណ៍ផ្ទាល់ និងផ្តល់កម្លាំងចិត្តទទួលស្គាល់យើងក្នុងសភាពជាយើង។
វគ្គ
ជីវិតប៉ារបស់ខ្ញុំ
រឿងដែលខ្ញុំពិបាកចិត្តបន្ត នៅក្នុងពេលដែលខ្ញុំលែងសូវមានបញ្ហាផ្ទាល់ខ្លួន គឺបកមករឿងគ្រួសារវិញដដែល។
នេះជាជីវិត វាមិនចេះអស់កង្វល់នោះទេ។ ប៉ាខ្ញុំមិនអាចរកបានការងារធ្វើនៅក្នុងកម្រិតដែលគាត់គួរតែទទួលបាននោះនៅឡើយ។
វាមិនងាយទេ ខ្ញុំក៏ដឹង។ ខ្ញុំបានចំណាយពេលទៅគេងផ្ទះជួលជាមួយប៉ាខ្ញុំខ្លះ ដែលមានតែគ្រែមួយសម្រាប់យើងទាំងពីរ និងពេលខ្លះក៏គេងនៅផ្ទះខ្ញុំវិញ។
តាមថា ម៉ាក់មិនសប្បាយចិត្តទេប៉ុន្តែខ្ញុំត្រូវតែធ្វើ ទោះបីជាគាត់មិនសប្បាយចិត្តក៏ដោយ។
ខ្ញុំបាននិយាយជាមួយប៉ាខ្ញុំនៅយប់មួយថា ខ្ញុំមានសង្សារទៀតហើយ ក៏ជាភេទទីបីដដែល។ គាត់ថា៖
«ប៉ាដឹង! កូនរបស់ប៉ា ធ្វើអីក៏ឱ្យប៉ាដឹងដែរ!!»
«តើប៉ាព្រមក្លែងក្លាយមែនអត់? ប៉ាផ្គាប់ចិត្តព្រោះខ្លាចខ្ញុំខូចចិត្ដ បានជាប៉ាចេះតែយល់ព្រមជាមួយខ្ញុំ?!»
«មិនមែនទេ ប៉ុន្តែប៉ាចង់ឱ្យកូនចេះដោះស្រាយបញ្ហាដោយខ្លួនឯង!»
ប៉ាប្រាប់ខ្ញុំថា គាត់បានដឹងគ្រប់យ៉ាង អំពីការប្រើជីវិតជាក្មេងជំទង់ ព្រោះគាត់ធ្លាប់ខ្លួនគាត់។ គាត់ថា នេះគឺជារយៈពិបាកស្មុគស្មាញមួយដោយសារការផ្លាស់ប្តូររហ័សណាស់ ទាមទារឱ្យឪពុកម្តាយយល់ដឹង និងសម្របសម្រួលជានិច្ច។
«ប៉ាចង់ធ្វើជាគំរូដ៏ល្អសម្រាប់កូន តែប៉ាក៏មិនទៅរួច!» គាត់និយាយ ប៉ុន្តែខ្ញុំយល់ថាគាត់សំដៅលើលុយកាក់ឬឋានៈអ្វីមួយដូចម៉ាក់តែងចង់បាន តែសម្រាប់ខ្ញុំ ខ្ញុំយល់ថាសំណាងហើយដែលខ្ញុំមានឪពុកម្នាក់យល់ចិត្តកូនដូច្នេះ។
មិនមែនមកពីប៉ាសម្របតាមខ្ញុំ បានជាខ្ញុំគិតអ៊ីចឹងទេ ប៉ុន្តែជាការពិតអារម្មណ៍ថា មានសុវត្ថិភាពនិងមានគេព្រមស្តាប់ ព្រមឱ្យតម្លៃពិភាក្សា ជាតម្រូវការមាសមួយសម្រាប់វ័យជំទង់ជិតចូលយុវវ័យពេញលេញដូចជាពួកខ្ញុំនេះមែន។
ប៉ាតែងតែប្រាប់ខ្ញុំឱ្យហ្វឹកហ្វឺនវិធីមើលថែខ្លួនឯង នៅរាល់ពេលមានភាពតានតឹងអារម្មណ៍ ព្រោះវ័យនេះងាយណាស់ក្នុងការប៉ះទង្គិចចិត្ត ងាយធុញទ្រាន់ និងងាយបោះបង់ចោល ងាយព្រួយបារម្ភដោយគ្មានហេតុផល។ ប៉ានាំខ្ញុំធ្វើលំហាត់ប្រាណជាប់លាប់តាំងពីក្មេងៗមក ហើយប៉ាចំណាយពេលដើម្បីសម្រាកជាមួយកូនច្រើនជាងបុរសមេគ្រួសារផ្សេងៗជិតខាងយើង។
សម្តីគាត់តែងតែនៅក្នុងការចងចាំរបស់ខ្ញុំថា ការសុំជំនួយមិនមែនជាសញ្ញានៃភាពទន់ខ្សោយនោះទេ។ ដោយសារការប្រៀនមួយនេះដែលខ្ញុំស្រែកទ្រហោយំសុំគាត់មកជួយ កាលម៉ាក់ចង់យកខ្ញុំទៅស្រែ។
ពេលនេះខ្ញុំស្តាយណាស់ ព្រោះដោយសារខ្ញុំប៉ាត្រូវបាត់បង់ការងារនិងគ្មានលុយកាក់។ បើគាត់បន្ទោសខ្ញុំមួយម៉ាត់ក៏មិនអី តែប៉ាខ្ញុំជាប៉ាដ៏ពិសេសបែបនេះហើយ។
«ខ្ញុំមិនធ្វើឱ្យប៉ាព្រួយបារម្ភអំពីខ្ញុំទៀតទេ! ជាមួយឡុង ទោះមានលទ្ធផលអ្វី ក៏មិនប៉ះទង្គិចជីវិតខ្ញុំធំដុំឡើយប៉ា!»
ខ្ញុំចង់និយាយឱ្យគាត់ធូរស្រាលការបារម្ភមកលើខ្ញុំ តែគាត់តបមកវិញ៖
«មនុស្សធ្លាប់ខូចចិត្តរឿងស្នេហា ឬខូចចិត្តជាបន្តបន្ទាប់ទៀត ក៏នៅតែធម្មតាដែរក្នុងឆាកជីវិត! ទោះយ៉ាងណា កុំព្រោះអ្នកមុនមិនល្អ យើងក៏វាយតម្លៃអ្នកក្រោយ! ធ្វើអ្វីត្រូវមានភាពស្មោះត្រង់ចាំធ្វើ ព្រោះថាបើមិនស្មោះដដែល គង់តែនាំទៅរកបរាជ័យ យើងទៅខាតពេលធ្វើវាធ្វើអីកូន?!»
នេះជាសំណួរចោទស្មុគស្មាញគួរសមនៅក្នុងជីវិតស្នេហាលើកនេះសម្រាប់ខ្ញុំ។ ទាំងអស់នេះគ្មានអ្នកណាឆ្លើយជំនួសខ្ញុំបានទេ ព្រោះសាមីខ្លួនខ្ញុំគង់នៅជាមួយភាពរអាក់រអួលមិនច្បាស់លាស់។
យើងជាតួអង្គក្នុងជីវិត ជាអ្នករៀបចំភាពរញ៉េរញ៉ៃទាំងអស់នោះឡើងមក គឺជាគន្លងលំដាប់លំដោយដែលអាចកើតមានឡើង ក្នុងសភាពការណ៍ខ្លះក៏ដូចចិត្តប៉ង ខ្លះក៏រញ៉េរញ៉ៃមិនច្បាស់លាស់ ព្រោះសម្របតាមដំណើរព្រហ្មលិខិតសិន។
ខ្ញុំសួរទៅគាត់៖
«ចុះប៉ាគិតយ៉ាងម៉េច បើសិនប៉ាដឹងថាម្នាក់នោះ…គឺTN ធ្លាប់ចង់បកមករកខ្ញុំវិញ! ចង់និយាយថាបើជាប៉ា ប៉ាទុកឱកាសឱ្យអ្នកចាស់ទេ?»
«ប៉ាចង់ប្រាប់ឯងថា ជីវិតមនុស្សមានបរិយាកាសខុសៗគ្នា! កុំថាឡើយបរិស្ថានរស់នៅនិងការប្រឈមខុសគ្នា សូម្បីតែហេតុផលអ្វីមួយសម្រាប់សម្រេចចិត្ត ឬយកមកធ្វើជាគោលមុនសម្រេចចិត្តក៏មានស្ថានភាពមិនដូចគ្នាដែរ! កុំយកជីវិតរបស់កូនមកប្រៀបជាមួយប៉ា ឬមួយក៏យកជីវិតគេផ្សេងមកផ្គូរផ្គងជាមួយកូន! យើងមិនដូចគ្នានោះទេពីម្នាក់ទៅម្នាក់ ហើយវាក៏មិនចាំបាច់ត្រូវរ៉ូវជាមួយជាមួយម៉ាក់ឯងវិញទើបហៅថាជោគជ័យដែរ! ជោគជ័យក្នុងជីវិតខុសពីការសាងសំណង់! ជោគជ័យគឺការឆ្លងកាត់បាន មិនមែនការសម្រេចបានទេ! ក៏ត្រូវគិតបន្តិចអាចនឹងរកឃើញចម្លើយហើយ!»
ខ្ញុំនៅស្ងៀមយល់ខ្លះមិនយល់ខ្លះ។ ម៉្លោះហើយប៉ាបន្ថែមមកទៀត៖
«ពាក្យមួយទៀតដែលគេពេញនិយមគ្រប់សម័យកាលគឺថា របស់ដែលខូចហើយគឺខូចហើយ យើងបំភ្លេចវាចោលទៅរករបស់ថ្មីមកប្រើ នេះក៏មិនមែនមានន័យថា ទំនាក់ទំនង
មនោសញ្ចេតនាចាស់មិនអាចជានាគ្នាវិញនោះទេ មានអ្នកខ្លះគេអាចជានាវិញ ប៉ុន្តែមិនមែនគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែអាចធ្វើបានដូចលំនាំដដែលទេ! ដូច្នេះកុំចំណាយពេលទៅគិត បើសិនជាវាមិនមែនដូចដែលយើងចង់បាន! នេះជាវ័យរៀន ទុករៀនជាអាទិភាព! របស់ផ្សេងទៀតអាចជាការកម្សាន្តដកពិសោធន៍ ឬអាចជាការរៀនឆ្លងកាត់ ហើយកុំទុកជាការពិតទាំងអស់ពេក»។
ចេញពីប៉ាមក ខ្ញុំត្រូវបងរាហ៊ូណាត់ គាត់ចង់ត្រាវរឿងឥស្សរាចរិយានិងទេពណារ៉ាប្រេះឆាគ្នា។
បងរាហ៊ូឮមកថា ឥស្សរាចរិយាប្រកាសក្នុងហ្វេសប៊ុកផ្តាច់ពាក្យហើយ ដោយសារតែទេពណារ៉ាបានជ្រើសរើសការពន្យាររៀបការជាមួយនាង ហើយត្រូវនាងតាមទាន់ថា ទេពណារ៉ាមានក្មេងប្រុសពីរបីនាក់ទៀត។
ខ្ញុំមិនសូវចាប់អារម្មណ៍ទេ ប៉ុន្តែក៏នៅក្នុងចិត្តក៏ស្តាប់ទុកថាក៏ជាមេរៀនទៅ។ នៅពេលដែលយើងព្យាយាមចង់រៀបការជាមួយមនុស្សម្នាក់ដែលមិនពិតជាស្រឡាញ់យើង ឬមួយក៏ដោយបង្ខំចិត្តប្រការណាមួយ ភាគីទាំងសងខាង មុខតែគ្មាននរណាម្នាក់សប្បាយចិត្តពិតនោះដែរ។ លោកនេះបានបង្រៀនឱ្យខ្ញុំដឹងថា តណ្ហាអាចបង្កើតសោមនស្សឡើងមក តែក៏អាចបំផ្លាញមនុស្សវិញបានយ៉ាងជ្រៅៗដូចគ្នា។
នៅថ្ងៃដែលទៅលោខោអាវដើម្បីធ្វើ Pre-wedding ទេពណារ៉ាបានបាត់ខ្លួនព្រោះគេបានលបទៅគេងជាមួយក្មេងប្រុសថ្មីស្អាតម្នាក់ ក្រោយមកត្រូវក្មេងនោះបញ្រ្ចកស្រវឹងក្រោកមិនបាន។
ខ្ញុំគិតថាទេពណារ៉ា តាមពិតគឺជាមនុស្សមានការញៀនលើការរួមភេទជាជាងមានសេចក្ដីស្នេហាពិតប្រាកដ។
បែរមកខ្ញុំវិញ ខ្ញុំនិងឡុងមិនបានប៉ះពាល់គ្នាស៊ីជម្រៅអ្វីទាំងអស់។ កាលទៅគេងបោះតង់ សឹងតែនិយាយគ្នាក្បែរភ្នក់ភ្លើងដាច់យប់ទៅហើយ។
គំនិតរឿងរួមភេទអី នៅតិចជាងអារម្មណ៍ឌឺដងញ៉ែប៉ប្រែគ្នាទៅវិញ។ គេពិតជាខុសពីទេពណារ៉ា។ ស្នេហារបស់ឡុងនិងខ្ញុំ មិនមែននៅក្នុងបន្ទប់បិទបួនជ្រុងទេ។ គេបង្ហាញខ្លួនជាមួយខ្ញុំបើកចំហ គ្រប់ទីកន្លែង ដូចជាលោកនេះមានតែគេហើយនិងខ្ញុំ។
គ្រប់គ្នាអាចគិតថា ដោយសារតែខ្ញុំនេះជាមនុស្សធ្លាប់មានសេចក្ដីស្រឡាញ់ចុះស្នាមនឹងព្រានដៃដល់កាលពីដំបូង ដូច្នេះលើកទីពីរទីបី លែងជាអ្វីដែលពិបាកតឹងតែងទៀតហើយ អ៊ីចឹងការដោះដូរខ្លួនប្រាណជាមួយដៃគូផ្សេងៗ អាចថាជារឿងធម្មតាៗ ទោះយ៉ាងណាការសម្រេចចិត្តមិនដូចគ្នាទេ ភេទណាក៏ដោយមានអាថ៌កំបាំង និងការយល់ឃើញផ្ទាល់ខ្លួន។
ការសម្រេចកាមគុណ វាមិនដែលពិបាកស្មើការសម្រេចចិត្តរកត្រូវនិងខុសទេ។ វត្ថុខ្ញុំកំពុងតែស្វែងរក មិនមែនសម្រាប់យកមកបំផ្លាញជីវិតខ្ញុំ តែក៏កុំធ្វើឱ្យអ្វីៗទៅជាតឹងតែងលំបាកលំបិនស្មុគស្មាញពេកទៅបានហើយ។ គ្រប់យ៉ាងអាចថា អាស្រ័យលើវប្បធម៌អប់រំក្នុងគ្រួសារនីមួយៗ និងការចេះវិភាគគិតគូរផ្ទាល់ មិនថាភេទជាភេទណាក្តី។
«ស្រឡាញ់គ្នាស្រឡាញ់ទៅ! ទៅខ្វល់អីអ្នកណាគិតពីឯងថាម៉េចក៏គិតឱ្យស្លាប់ខ្លួនគេចុះ! ទុកថា គ្មានពួកគេទាំងអស់នេះនៅក្នុងលោកនេះជាមួយយើងក៏បាន!»
សំដីបងរាហ៊ូអន្លាយៗបង្អូសមើលតែតួកុនថៃ វក់រឿងភាគថៃពេកហើយបងម្នាក់នេះ។ ពេលណាក៏ខ្ញុំស្តាប់ហើយសើចក្អាកក្អាយរំសាយទុកដែរ។
«ចុះបងឯង? ឯណាគ្នា? ១៤កុម្ភៈបបួលខ្ញុំចេញមក ធ្វើមើលតែខ្ញុំសង្សារបងឯង!»
«ហើយចុះឯងណាឡុងរបស់ឯង ថ្ងៃនៃក្តីស្រឡាញ់ទាំងមូលណា៎!»
«តិចទៀតចេញពីបងឯង ទៅចួបគា្នហើយ! ភ័យជំនួសហ្មែន!»
«អឺល្អ! មានឱកាសកុំឱ្យរួចពីដៃ ប្រើយុវវ័យឱ្យអស់ពីកម្លាំងប្រាក់រំលោះទៅ! កុំឱ្យចាស់ឡើងដេកនឹកស្តាយ!»
«ស្អីកម្លាំងប្រាក់រលោះបងឯង? លើកទឹកចិត្តឱ្យប្អូនធ្វើអ្វីមួយមិនល្អពូកែម៉េះ?!»
«មើលៗៗៗៗ បើសិនជាការរួមភេទ ការមានស្នេហាជារឿងមិនល្អ លើលោកនេះគ្មានមនុស្សជាតិទេជេមស៍! គ្រប់គ្នាកើតឡើងពីក្តីស្រឡាញ់ ឬកើតចេញពីក្តីស្អប់ខ្ពើមអ្ហះ? បើមែន លើលោកនេះសោះកក្រោះស្លាប់អស់ហើយ! គ្មានការបន្តជីវិត គ្មានការរស់នៅ គ្មានមនោសញ្ចេតនា ការតស៊ូ គ្មានស្នាមញញឹមអីនោះទេជេមស៍!»
ឱ! នេះហើយបងរបស់ខ្ញុំ ដែលគាត់និយាយទៅ ខ្ញុំមិនយល់ស្របទាំងស្រុងនោះទេ ប៉ុន្តែពិតជាត្រូវចិត្តខ្ញុំច្រើនចំណុចណាស់។
«ហើយអបអរទេហ្នឹង? ស្រីស្អាតហាយសូផ្តាច់ពាក្យ!»
«អត់ចាប់អារម្មណ៍ទេបង! អត់ទាក់ទងគ្នា!»
ដូចខ្ញុំនិយាយពីខាងដើមអ៊ីចឹង សូម្បីតែរវល់រឿងខ្លួនឯងក៏មិនគ្រប់ផង មានពេលឯណាទៅរវល់ជាមួយនឹងពួកតារាសាធារណៈសាច់រឿងពូកែបត់បែននោះ? ពួកគេចួបបែកកាន់តែច្រើន មានតួអង្គលេងជាមួយកាន់តែសម្បូរបែប គេកាន់តែលេងឡើងលានហ្វូឡូដែរមិនខានព្រោះសម្បូររឿងឱ្យទស្សនា។
ខ្ញុំដឹងថាគ្រប់គ្នាដែលចូលចិត្តខ្ញុំ និងដឹងរឿងកម្សត់របស់ខ្ញុំ ដែលធ្លាប់ស្មោះមកត្រូវគេបោកប្រាស់និងមាក់ងាយ ពិតជាចង់ឃើញឥស្សរាចរិយា និងTNដល់អន្តរធាន ប៉ុន្តែកុំអី ខ្ញុំភ្លេចពួកគេហើយ មិនថាអតីតកាលធ្វើឡើងព្រោះក្ដីលីលា ឬក៏បែកបាក់គ្នាព្រោះកម្មអតីតជាតិ សូមទាំងអស់គ្នាសម្រេចចិត្តថា នេះមានជីវិត! គ្មានអ្វីអាក្រក់ខ្លាំង ហើយក៏គ្មានអ្វីដែលល្អឥតខ្ចោះនោះដែរ។
ពៀររំងាប់ដោយការបញ្ចប់វា។ ជោគជ័យខ្ញុំគឺអាចបានបំភ្លេចពួកគេ។ ជីវិតយើងពិតមិនមែនរឿងល្ខោនភាគ ដែលតួអាក្រក់នឹងត្រូវចប់ដោយស្លាប់ឬឆ្កួតនៅចុងបញ្ចប់ទេ។ គ្រប់អំពើមានផលកម្មម្យ៉ាងម្នាក់ៗ បណ្តោយតាមជតារាសីម្នាក់ៗទៅចុះ។ ត្រូវមានជំនឿថា គ្រប់យ៉ាងតែងមានគន្លាក់សម្រាប់ចាប់ផ្តើមឡើងវិញបានជានិច្ច កុំភ្លេចធ្វើតាមខ្ញុំ បោះចោលគំនុំរឿងចាស់ ហើយអភ័យទោស និងឈប់តាមដាន ឈប់តាមចងពៀរគ្នា។ ខ្ញុំរវល់ណាស់ជាមួយនឹងការរៀបចំជីវិតសាជាថ្មី ការត្រៀមចូលរៀននៅមហាវិទ្យាល័យជាងមួយឆ្នាំទៀតនេះ។
ខ្ញុំពេលនេះ មានបងរាហ៊ូជាមិត្តល្អម្នាក់ដែលទេពណារ៉ាបានបន្សល់ឱ្យ ជាបងដែលតែងតែនិយាយត្រង់ទៅត្រង់មកប្រាប់ខ្ញុំ។ ជាមួយនោះក៏ទើបមានសង្សារម្នាក់គឺឡុង មានមិត្តម្នាក់ដែលខ្ញុំមិនចង់បាត់បង់ដូចណាទី មានប៉ាម្នាក់ដែលខ្ញុំពិភាក្សាបានគ្រប់រឿងស្មើទីប្រឹក្សាអាជីព មានម៉ាក់ម្នាក់រញ៉ាំរញ៉ូវតែស្រឡាញ់ផ្គត់ផ្គង់ខ្ញុំ រវល់តែរឿងខ្ញុំនិងមនុស្សសំខាន់ៗរបស់ខ្ញុំមិនគ្រប់ផង បើសិនជាឱ្យខ្ញុំទៅគិតបារម្ភរឿងអ្នកដទៃទៀតចប់មិនខាន។
ថ្ងៃខ្លះខ្ញុំសួរខ្លួនឯងថា ចុះបើសិនជាថ្ងៃណាមួយ ខ្ញុំនិងឡុងត្រូវជួបរឿងដូចលំនាំកាលបែកជាមួយទេពណារ៉ា តើខ្ញុំនឹងឈឺយូរទៀតដែរទេ? រហូតដល់ថ្នាក់ធ្វើឱ្យមានបញ្ហាជះឥទ្ធិពលដល់ការសិក្សាទៀតឬអត់ ខ្ញុំប្រាប់ខ្លួនឯងថាទេ!
ពីនេះទៅមុខគឺផ្សេងគ្នា។ មិនថាខ្ញុំខូចចិត្តកម្រិតណា ខ្ញុំមិនបណ្ដោយវាឱ្យមកប៉ះពាល់ជាមួយនូវការសិក្សារបស់ខ្ញុំជាដាច់ខាត។
ខ្ញុំត្រូវតែបន្តទៅមហាវិទ្យាល័យតាមគម្រោងរបស់ខ្លួនឯង ហើយខ្ញុំនឹងធ្វើរឿងមួយនេះឱ្យទាល់តែបានសម្រេច រហូតដល់ខ្ញុំក្លាយជាមនុស្សម្នាក់មានវិជ្ជាជីវៈមួយពិតប្រាកដ។
«បានផ្កាហ្មានទង?!»
ឡុងសួរភ្លាមពេលគេចូលមកដល់ ក្រោយដែលបងរាហ៊ូចាកចេញបានបន្តិច។ របៀបទាញកៅអីធ្ងន់ត្រម៉ោករបស់គេ ហាក់ចម្លែកមិនដូចឡុងរាល់ដងសោះ។ ថែមក្លែមសំណួររឿងផ្កាភ្ញីអីទៀតខ្ញុំភាំងៗ។ គេនេះប្រចណ្ឌដឹង?
«មិញជជែកគ្នារឿងអីសប្បាយចិត្តប្លែក?!»
គេថែមមកឃ្លាថ្មីបានន័យថាប្រុសស្អាតកូនចិន បានមកដល់ហាងនេះមុនពេលខ្ញុំនិងបង
រាហ៊ូចប់។ គេទំនងជាចំណាយពេលនោះ លបមើលពីរនាក់ខ្ញុំជជែកស្និទ្ធស្នាលខាងក្នុងហើយយល់ខុស។
«បងខ្ញុំទេ!» ខ្ញុំប្រាប់ទាំងលើកកែវមកក្រេប។
«ក្រែងកូនទោលអ្ហី?!»
«បងរាប់អានគ្នា! ហើយម៉េច?»
«ថ្ងៃ១៤កុម្ភៈណ៎ា! មើលពីក្រៅកញ្ចក់មក ក៏អាចថត Spot រ៉ូមែនទិកមួយបានដែរ!»
«ស្អីគេ Creative ម៉េះ?»
គេមុខក្រហមដាក់ខ្ញុំ ហើយក្រឡេកកែវបងរាហ៊ូ ថែមទាំងវាសចេញទៅម្ខាងសម្តែងភាពមិនពេញចិត្ត មុនពេលក្រោកទៅហៅអីមកញ៉ាំ។
ប្រចណ្ឌល្អមើលណាស់ម្នាក់នេះ។
ស្រមៃមើល ប៉ុនបងរាហ៊ូចំណាស់ហ្នឹងហើយគេយកមកប្រចណ្ឌបាន ពូកែរកប្រធានបទមករករឿងគ្នាដែរតើ។
វគ្គ
ស្រឡាញ់ម្តងទៀត
ការមានអារម្មណ៍ច្រណែនប្រចណ្ឌ នៅក្នុងទំនាក់ទំនងអ្នកស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នាគឺភាគច្រើនបញ្ចេញមកបើកចំហ មិនសូវក្រែងដូច្នេះឯង។ ខ្ញុំដឹងរឿងនេះច្បាស់ហើយនេះជាភាពធម្មជាតិឥតខ្ចោះរបស់ពួកយើង។ យើងមានលក្ខណៈធម្មជាតិមួយ ដែលទម្លាប់មិនសូវលាក់អារម្មណ៍ឡើយជាពិសេសពេលណាដែលមានរឿងមិនសុខចិត្ត គឺផ្ទុយពីឥស្សរាចរិយាដែលលេងល្បិចៗ វាយខ្ញុំពីក្រោយហើយធ្វើជាថ្លៃថ្នូរ។
នៅពេលពួកយើងខឹងគ្រប់គ្នានឹងឃើញពិតៗ ហើយពេលយើងចង់ធ្វើអ្វីមួយ ឧទាហរណ៍ដូចពេលនេះឡុងអាចមានអារម្មណ៍ច្រណែនប្រសិនបើគិតថា បងរាហ៊ូសង្ហាសមជាមួយខ្ញុំ គេនឹងបញ្ចេញឱ្យដឹងតែម្តង ថាគេប្រចណ្ឌ។
សម្រាប់គ្រប់គ្នា ទំនាក់ទំនងស្នេហាដៃគូមួយទល់នឹងមួយ មានសារៈសំខាន់ព្រោះតែមិនចង់ឱ្យមានរឿងប្រចណ្ឌច្រណែននេះឯង។ ស្នេហាដែលគ្មានអារម្មណ៍ថាមានសុវត្ថិភាព មិនមែនជាស្នេហាដែលពួកយើងចង់បានទេ។ គ្មានភេទណាចង់បានឡើយ។
កំពុងអង្គុយជាមួយអារម្មណ៍ជ្រាលជ្រៅដូចអ្នកនិពន្ធឬទស្សនវិទូស្រាប់តែ ដៃមួយលោមកប៉ះមុខខ្ញុំ។
បន្ទាប់មក អូសទៅអង្អែលសក់ខាងក្រោយរបស់ខ្ញុំទៀត។
បេះដូងខ្ញុំលោតភឹប។ គ្រាន់តែមួយបង្អូសនេះ ខ្ញុំនឹកឃើញឡើងវិញភ្លាមដល់រាត្រីកាលមួយដែលប៉ានឹងម៉ាក់សម្រេចបែកផ្ទះ….
យប់នោះ ខ្ញុំបានមានៈយកលេសក្នុងផ្ទះ ចាកចេញទៅជាមួយទេពណារ៉ាទាំងទុក្ខសោក។ មនុស្សម្នាក់ បានចារទុករបៀប«ប៉ះពាល់»ពិសេសមួយលើរាងកាយខ្ញុំ។ សញ្ញាណនៃបាតដៃគេដែលប៉ះមកលើខ្លួនប្រាណខ្ញុំ មិនថាដោយរបៀបណាឬទីកន្លែងណា សឹងអាចធ្វើឱ្យខ្ញុំភាំងស្លុតបាន។
ទេពណារ៉ាទាញកៅអីមកអង្គុយពីមុខខ្ញុំច្រង៉ាងៗ ជាមួយទឹកមុខមមីរឌឺ។ បាច់ផ្កាមួយធំ ដាក់សង្កត់ពេញលើតុនេះ ក្រោមក្រសែភ្នែកអ្នកផងគ្រប់គ្នា។
«លើកនេះ យើងនៅកណ្តាលហាងកាហ្វេ លែងក្នុងបន្ទប់ស្ងាត់ៗបួនជ្រុងទៀតហើយ!»
គេនិយាយតិចៗតែសម្លឹងជ្រៅៗមកក្នុងកែវភ្នែកក្រឡង់ៗរបស់ខ្ញុំ។ បុរសម្នាក់ដែលធ្លាប់សង្ហាហួសហេតុក្នុងបេះដូងខ្ញុំ ជាបុរសដ៏មានសុជីវធម៌ មានប្រជាប្រិយភាព និងមិនព្យាយាមធ្វើឱ្យអ្នកណាចាប់អារម្មណ៍ រម្យទមសិចស៊ី ពេលនេះលេចឡើងមកវិញបានទាំងអស់នូវអារម្មណ៍ឆាបឆេះជាមួយគេកាលពីមុន។
ការប្រើភ្នែកស្កេនមើលរាងកាយខ្ញុំពីលើចុះក្រោម ដូចព្យាយាមចង់ដឹងថាខ្ញុំស្គមឬធាត់ សុខសប្បាយឬកើតទុក្ខ នាថ្ងៃនៃក្តីស្រឡាញ់មួយនេះ។
ក្រឡេកមើលទៅឡុង គេកំពុងឈរច្រង៉ាងក្បែរតុគិតលុយហើយសម្លឹងមកទាំងមុខស្មើ។
លោកនេះ គ្មានអ្នកណាមិនស្គាល់សង្សារចាស់ដ៏ល្បីរបស់ខ្ញុំទេ។ ពិសេសរឿងត្រូវមួយជើងកៅអីបែកក្បាលព្រោះតែហេតុផលខ្ញុំមានឌីប្រេសិន។
ខ្ញុំលេបទឹកមាត់ភ័យកាលបើមើលឃើញការសម្លឹងផ្លូវកោងរបស់ឡុង ហើយការស្រមើស្រមៃដ៏អាក្រក់មួយកំពុងបណ្តាលចិត្តខ្ញុំ ឱ្យក្រោកឈរឡើងសន្សឹមៗប្រុងថា នឹងអូសដៃឡុងចាកចេញ។
«ជេមស៍ស្អាតណាស់! ស្អាតជាងមុនទៅទៀត!»
នៅពេលបុរសម្នាក់សរសើរអ្វីមួយលើខ្លួនខ្ញុំ ខ្ញុំដឹងថាគេព្យាយាមទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍ឱ្យមកស្លុងស្លុបនឹងភាសាស្នេហាចាស់កាលពីមុន ដែលឈឺៗនៅឡើយនៅក្នុងទីអាថ៌កំបាំងមួយនេះ។
មានភាពខុសប្លែកគ្នា រវាងបុរសម្នាក់ដែលទើបតែដើរចូលមកក្នុងបេះដូងយើង និងម្នាក់ទៀតដែលបានរុករានក្លាយជាម្ចាស់ទីនោះមុនហើយជ្រៅផង។
ខ្ញុំចង់ស្រែកគំហកថា «មកធ្វើអី» គ្មានអ្នកណាស្វាគមន៍ទេ តែស្រែកមិនចេញ បានត្រឹមឈរឡើងស្កុប។ ឡុងបោះបង់ចោលការរង់ចាំកុម៉្មង់ដោយដើរត្រលប់មកវិញយឺតៗ
«ម៉ោធ្វើអី?!»
ឡុងសួរដោយញាក់ស្មា។ ចំណែកទេពណារ៉ាវិញ មិនខ្វល់បែរក្រោយមើលប្រភពសំណួរទេ គេងាកមកចំហៀងមិនដល់៣០ដឺក្រេផង បានន័យថាគេតោះតើយនឹងវត្តមានឡុង ទុកថាគ្មានបានការអ្វីសម្រាប់ភ្នែកគេក្នុងការចំណាយទៅមើលឡុង។
«អ្ហែងមុខក្រាស់ម៉េះអ្ហ៎ា!»
ឡុងថាមកទៀតទោះបីរាងឆ្គងហើយទេពណារ៉ាចាស់ជាងឡុងច្រើន។
រាងកាយរបស់គេប្រឈមមុខនឹងខ្ញុំ ទុកខ្នងចោលឱ្យឡុង ខ្ញុំខ្លាចតែឡុងកម្រោលទេ។ ពេលនេះ តើខ្ញុំបារម្ភទេពណារ៉ា ឬឡុងឱ្យប្រាកដទៅ។
ខ្ញុំលូកដៃទាញយកទូរសព្ទនៅក្រោមបាច់ផ្កាយ៉ាងតក់ក្រហល់ ស្រាប់តែថ្ពក់ទំនាក់ទំនងភ្នែកជាប់ជាមួយការសម្លឹងដ៏ក្រៀមស្រពោនមួយរបស់គេ ទេពណារ៉ា។
ព្រានម្នាក់នេះ មានអំណាចទាក់ថ្ពក់ពេកហើយ។ សួម្បីគេធ្លាប់ទះកំផ្លៀងខ្ញុំវិលខ្ញាល់ ក៏នៅតែពន្លឺភ្នែកគេពេលនេះឆក់ខ្ញុំបានជាប់ឆឺង ចុះទម្រាំក្មេងថ្មីៗទៀត?
បុរសម្នាក់ដែលគ្មានអ្វីដែលត្រូវបាត់បង់នោះ មិនមានអ្វីពិបាកក្នុងការសម្តែងកម្សត់ទេខ្ញុំដឹង។ តែម៉េចខ្ញុំឈានចេញមិនចង់បាន?
ដៃឡុងក្របួចមករកកអាវគេ មានតែខ្ញុំទេដែលមើលឃើញ។ មិនថាទេពណារ៉ា មានចេតនាឱ្យសង្សារថ្មីខ្ញុំមានរឿងឬអ្វី ខ្ញុំមិនអាចឈរមើលទេ។
ការមើលទៅក្នុងភ្នែកយូរនិងចម្លែកនេះ ជាការប៉ះផ្ទាល់ដល់ជម្រៅបេះដូងតូចច្រម៉ក់របស់ខ្ញុំ ជាការព្យាយាមចែចង់ រង់ចាំការឆ្លើយតបជាមួយការអង្វករមួយ តែហាក់មានអំនួតពន់ពេកហើយ។
«អរគុណដែលចូលមកក្នុងជីវិតខ្ញុំ» នឹកដល់ពាក្យចាស់មួយឃ្លារបស់ខ្លួនឯង ដែលខ្ញុំថាពេលទ្រោបគេងលើទ្រូងគេ ក្រោមស្នាមញញឹមកម្រនៃសិស្សច្បងដែលរីកមកប៉ប្រឹមកំដរជីវិតក្មេងមានបញ្ហាគ្រួសារម្នាក់នេះ។ ថ្ងៃនេះម៉ោងនេះ ខ្ញុំបែរជាចង់សួរគេថា «ម៉េចទៅមិនផុតពីជីវិតខ្ញុំសោះ?»
ខ្ញុំទាញភ្នែកគ្រវាត់ចោលការសម្លឹងរបស់គេ ហើយទៅដល់ពីមុខឡុងភ្លាមៗ។ ដៃខ្ញុំស្រវាក្តោបដៃឡុង ទោះបីឡុងប្រឹងរលាស់យ៉ាងណា ខ្ញុំប្រឹងហើយប្រឹងទៀតថ្ពក់យកម្រាមទាំង១០របស់គេមកឱ្យទាល់តែបាន។
«កន្លែងនេះអត់សប្បាយទេឡុង! យើងចេញទៅកន្លែងយើងវិញណ៎ា!»
ទេពណារ៉ាក្រោកមកដែរ គេបែរមកតាមខ្ញុំ ធ្វើឱ្យឡុងសម្លក់ភ្នែកទៅរកគេ មិនព្រមមើលមុខអង្វរ
