និស្ស័យជឿថាមនុស្សជាច្រើនបានចាប់អារម្មណ៍នឹងករណីឃាតកម្មនៅស្ទូឌីយោលេខ៧ ជាហេតុធ្វើឱ្យស្ថានីយយុវវ័យដែលទើបតែកកើតថ្មីមួយនេះ កាន់តែល្បីឈ្មោះថែមឡើង នាពេលប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះ។
នាងនិយាយទៅកាន់លោកនាយកវ័យក្មេងបន្ថែម៖
«ត្រូវហើយ! មនុស្សភាគច្រើនបានអានព័ត៌មានទាក់ទងនឹងរឿងកាលពីជាងពីរឆ្នាំមុន!»
«បាទ! មួយរយៈនោះ មានអ្នកសារព័ត៌មានមកសួរនាំមិនដាច់ទេ!»
វិទូឆ្លៀតពេលនេះ ចូលដល់ប្រធានបទតែម្ដង៖
«បងសុទ្ធ! បងនៅចាំទេ ថាកន្លងមក អ្នកដែលមកសួរនាំរឿងក្ដីនៅស្ទូឌីយោលេខ៧ មានប្រភពមកពីកន្លែងណាខ្លះ?!»
វិសុទ្ធងាកមកសម្លឹងវិទូ សំណួរគេដូចជាងាយ តែក៏ពិបាកឆ្លើយ។
លោកនាយកវ័យក្មេងពន្យារពេលឱ្យខ្លួនឯង ដើម្បីនឹងរកចម្លើយដែលត្រឹមត្រូវជាក់លាក់មួយផ្ដល់ទៅឱ្យម្ចាស់សំណួរ ត្បិតគេដឹងថាគ្រប់ពាក្យចម្លើយរបស់ខ្លួន ប្រាកដជាត្រូវនាយប៉ូលិសម្នាក់នេះយកទៅធ្វើការវិភាគអ្វីមួយមិនខាន ពុំដូច្នោះទេ គេមិនមែនមកកាន់ទីនេះដោយគ្មានដំណឹងជាមុនដូច្នេះដែរ។
«ទូ ឯងចង់សួរថា….??? និយាយទៅ មានអ្នកមកសួរនាំច្រើន កាលពីចប់រឿងក្ដីដំបូងៗ ប៉ុន្តែភាគច្រើនគឺអ្នកសារព័ត៌មាន និងមន្ត្រីស្ថានទូតអាមេរិក ព្រោះនាយវិស្វករថូនីជាពលរដ្ឋអាគាំង!»
វិទូដឹងថា បើមិនចង់ឱ្យវែងឆ្ងាយទេ គឺត្រូវពន្យល់វិសុទ្ធឱ្យដឹងពីគោលបំណងដែលគេមកកាន់ទីនេះជាមួយមេធាវីស្រី។
គេនិយាយពន្យល់ភ្លាម៖
«បងសុទ្ធ! ប៉ុន្មានថ្ងៃមុននេះ មានករណីឃាតកម្មលើអ្នកបញ្ចូលភ្លេងទូរសព្ទឈ្មោះណិច!»
«ខ្ញុំបានអានកាសែតដែរ!»
«បាទ! រឿងរ៉ាវគឺមានការទាក់ទងវែងឆ្ងាយគួរសម! មេធាវីខ្មែរអាមេរិកម្នាក់ដែលមកលេងទីនេះត្រូវបានប៉ូលិសឃុំខ្លួន ដោយសង្ស័យពីបទពាក់ព័ន្ធនឹងឃាតកម្មនេះ! រឿងរ៉ាវប្រទាក់ក្រឡាវែងឆ្ងាយ!ហើយអ្នកនាងសូត្រ និស្ស័យនេះជាមេធាវីការពារក្ដីរបស់គាត់! ក្នុងជំហានដំបូងនេះ យើងដាក់ការសង្ស័យថាគាត់ត្រូវបានគេទម្លាក់រឿងពីលើទាំងគ្មានកំហុស! អ្នកនៅពីក្រោយល្បែងនេះបានរៀបចំអន្ទាក់ចាក់ស្រែះ ដោយយករឿងជាច្រើនមកបញ្ឆោតគាត់ឱ្យមកកាន់ក្រុងព្រះសីហនុ! ក្នុងចំណោមរឿងទាំងនោះ ស្ទូឌីយោលេខ៧ក៏ជារឿងមួយសំខាន់ដែរ! អ្នកដៃដល់ទំនងថាដឹងដំណើរដើមទងនៃសំណុំរឿងនេះ!»
វិសុទ្ធនៅស្ងៀមបើកភ្នែកភ្លឺថ្លា សម្លឹងវិទូដែលរៀបរាប់ប្រាប់។
សភាពហ្មត់ចត់របស់នាយប៉ូលិស ធ្វើឱ្យលោកនាយដឹងថាគេកំពុងវិលមករកការងារចាស់របស់គេវិញ ដែលខុសពីឋានន្តរសក្ដិរបស់គេនាពេលបច្ចុប្បន្ន ដូច្នេះប្រាកដជាមានអ្វីសំខាន់សម្រាប់គេក្នុងសំណុំរឿងថ្មីនេះ ប៉ុន្តែលោកនាយកស្ថានីយមិនដឹងឡើយថាស្រីតូចភីណា អតីតគូដណ្ដឹងរបស់គេ ជាអ្នកនៅពីក្រោយការវិលត្រឡប់ មកដោះស្រាយក្ដីរបស់វិទូ។
«ខ្ញុំមានបញ្ជីអ្នកសារព័ត៌មាន និងមន្ត្រីស្ថានទូតដែលខ្ញុំធ្លាប់ជួបសម្ភាសន៍ ប្រហែលវាអាចជួយអ្នកទាំងពីរបាន!»
វិសុទ្ធក្រោកទៅរកសៀវភៅឯកសារ ក្រោមទឹកមុខអំណររបស់អ្នកទាំងពីរ។
គេវិលមកវិញ ជាមួយសៀវភៅមួយក្នុងដៃ។
«កំណត់ត្រានេះ ខ្ញុំតែងតែធ្វើជាមួយភ្ញៀវទាំងអស់ដែលខ្ញុំបានជួបក្នុងពេលពីរឆ្នាំនេះ គឺបន្ទាប់ពីស្ថានីយវិទ្យុខ្ញុំមានរឿងហេតុកើតឡើង!»
និស្ស័យសម្លឹងទៅសៀវភៅដ៏ក្រាស់ ដែលវិទូកំពុងបើកពិនិត្យ។ បញ្ជីឈ្មោះជាច្រើនមានទាំងលេខទូរស័ព្ទផង ត្រូវបានកត់ទុកដោយផ្ចិតផ្ចង់។ នាងដឹងថាករណីឃាតកម្មលើម៉ាណា និងឆវិវីនបានធ្វើ ឱ្យលោកនាយកស្ថានីយ កាន់តែប្រុងប្រយ័ត្នថែមជាងមុន។
«ខ្ញុំខ្ចីបងពីរបីថ្ងៃបានទេ?!»
«បាទ!»
លោកនាយកនិយាយដោយបង្ហាញទំនុកចិត្ត ក្នុងពេលឆ្លើយតបនឹងសំណូមពររបស់នាយប៉ូលិសដែលធ្លាប់ស្វែងរកយុត្តិធម៌ឱ្យកូនចៅស្រីទាំងទ្វេរបស់ខ្លួន។
មុនពេលពួកគេលាចាកចេញទៅ លោកនាយកបន្ថែមនូវប្រយោគចុងក្រោយ៖
«ជូនពរអ្នកទាំងពីរអាចបំបែកក្ដីនេះបាន! ហើយបើមានការអ្វីឱ្យខ្ញុំជួយ កុំខ្លាចចិត្ត!»
នៅតាមផ្លូវជិះឡានចាកចេញមកវិញជាមួយគ្នា និស្ស័យនិយាយទៅកាន់គេ៖
«គាត់មើលទៅច្បាស់លាស់ ហើយសហការដល់ហើយ! បើគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែដូចគាត់ ប្រាកដជាល្អ!លោកដឹងទេ ពេលទៅញ៉ាំទឹកនៅនឹងមុខផ្ទះរបស់ឈ្មោះណិច ខ្ញុំបានសាកល្បងសួរនាំអ្នកភូមិម្នាក់ពីរដែរ ប៉ុន្តែគ្មានអ្នកណាព្រមនិយាយអ្វីនឹងខ្ញុំ ទាក់ទងនឹងឃាតកម្មនោះទេ!»
«មកពីនាងតែងខ្លួនបែបនេះ!»
គេនិយាយលេងសើច តែល្មមឱ្យនាងឈ្ងោកសម្លឹងខ្លួនឯងដោយសង្ស័យ៖
«ខ្ញុំតែងខ្លួនយ៉ាងម៉េច?!»
គេញញឹមនៅស្ងៀម ធ្វើឱ្យនាងនឹកមិនអស់ចិត្តបន្តិចសិន ទើបនិយាយខ្សោយៗ៖
«នាងតែងខ្លួនស្អាតពេក! អ្នកភូមិណាហ៊ាននិយាយស្និទ្ធស្នាលទៅ?»
នាងអៀននឹងសម្ដីគេ ឡើងមុខក្រហមទុំ។
ឧត្ដមសេនីយ៍ម្នាក់ដែលនៅកំលោះ ហើយមានស្នាដៃល្បីឈ្មោះមកនៅស្ងាត់ៗតែពីរនាក់នាង ហើយពោលពាក្យសរសើរខ្លីៗខុសពីចរិតលក្ខណៈពេលធ្វើការរបស់គេ មិនឱ្យស្រីម្នាក់ទន់ចិត្តវៀរចាកពីភាពមាំទាំម៉េចនឹងបាន?។
«ឱ្យតែងខ្លួនយ៉ាងម៉េចវិញ? បើគ្មានខោអាវប៉ូលិសផង ហើយគ្មានសក្ដិពាក់ទៀត!»
«ពុំមិនបាច់ទេ! ធ្វើខ្លួនឱ្យតែដូចពួកគេ គឺសាមញ្ញកុំឱ្យគេគិតពីវណ្ណៈរបស់នាង ដូច្នេះការជជែកអាចស្និទ្ធស្នាលជាង ហើយបានការជាង!»
គេនិយាយលេងៗ តែនាងយល់ថាគេនេះមានចិត្តសាស្ត្រខ្ពស់ក្នុងការស្វែងរកសាក្សី និងភស្តុតាង។ទោះយ៉ាងណា នាងសង្ឃឹមថាគេបានព័ត៌មានច្រើនហើយពីករណីនេះ។
«លោកគិតជ្រៅណាស់ ដែលនឹកឃើញរកបញ្ជីឈ្មោះពីនាយកវិទ្យុនេះ!»
វិទូញញឹមគេតបវិញតិចៗ៖
«និយាយពីបងសុទ្ធ ពេលស្គាល់គាត់ដំបូង គឺពេលដែលមានករណីឃាតកម្មកើតមានលើវិទ្យុថ្មីរបស់គាត់ គាត់ក៏មិនសូវស្គាល់ចិត្តប៉ូលិស មិនដឹងពីនីតិវិធី ហើយក៏មិនសូវជាសប្បាយចិត្តនឹងសហការប៉ុន្មានដែរ!»
«ប្រហែលជាស្នាដៃលោកធ្វើឱ្យគាត់កោតសរសើរ ដូច្នេះហើយលើកនេះ ឃើញសភាពគាត់ដូចចង់សហការយកតែមែនទែនតែម្ដង!»
ស្នូរទូរសព្ទលាន់មកកាត់ផ្ដាច់ការពិភាក្សា៖
«បងសុទ្ធ!!!»
វិទូហៅតិចៗតាមទូរសព្ទ។
សំឡេងលោកនាយកវិសុទ្ធតបមកវិញ៖
«វិទូ! ខ្ញុំទើបរកឃើញមានម្នាក់ទៀតដែលបានសម្ភាសន៍ខ្ញុំចុងក្រោយគេ! ថ្មីៗនេះដែរទេ! ចាំខ្ញុំរកមើល មុខតែឃើញខែ ឆ្នាំហើយ គឺក្នុងឆ្នាំនេះឯង! ហើយគេសួរនាំខ្ញុំច្រើនណាស់ពីរឿងក្ដីឆវិវីន តែចម្លែកត្រង់ថាគេសួរនាំពីទូឯងច្រើនជាង!»
និស្ស័យស្ដាប់សំឡេងដែលលាន់ចេញមកនេះយ៉ាងច្បាស់ ហើយនាងរឹតតែបង្ហាញការចាប់អារម្មណ៍ជាងវិទូខ្លួនឯង ដែលកំពុងនិយាយទូរសព្ទនោះទៅទៀត។
នាយប៉ូលិសលាន់មាត់ភ្លាម៖
«បាទបង! ល្អណាស់! បងជួយហៅឈ្មោះគេ និងលេខទូរសព្ទផង!»
គេដៀងភ្នែកទៅរកនាង ឃើញនាងត្រៀមសៀវភៅប៊ិចរួចជាស្រេច ប៉ុន្តែសំឡេងលោកវិសុទ្ធតបវិញភ្លាមនោះ៖
«ទើបតែរកឃើញក្រោយគេ ដោយសារថាគេនោះមិនបានមករកជួបបងផ្ទាល់ ឬទូរសព្ទមកទេ ប៉ុន្តែ គេMailមកសម្ភាសន៍!»
វិទូនៅស្ងៀម និស្ស័យបើកភ្នែកធំៗចាប់អារម្មណ៍ ឯអ្នកបរិយាយបន្តមកភ្លាម៖
«ខ្ញុំនៅសល់ ឯកសារឆ្លើយឆ្លងជាមួយគេ! ខ្ញុំកំពុងរកមើលសិន!»
វិទូសួរមួយៗ៖
«អរគុណបងសុទ្ធ! ហើយ….គេនោះប្រើYahooហើយមើលទៅ?!»
«អ៊ឹម! បាទ! ឃើញហើយ…អូ! ត្រូវហើយ គឺ yahoo mail បន្ទាប់មកក៏Chat តែម្ដង! ចុះម៉េចទូឯងដឹងច្បាស់ម៉េះ? អូ នែ៎! ចាំខ្ញុំ Forwardទៅឥឡូវនេះ!»
«បាទ! អរគុណច្រើន!»
គេងាកមើលនាងក្រមុំឃើញស្រីស្អាតបង្ហាញភាពសង្ស័យលើផ្ទៃមុខ គេដឹងថានាងក៏ដូចគេដែរ គឺកំពុងនឹកទៅដល់មនុស្សម្នាក់ដែលជាអ្នកស៊ើប ហើយបានទាក់ទងមកមេធាវីជំនិតដោយប្រើyahoo mail។
គេបន្ធូរបរិយាកាស៖
«រកអីញ៉ាំសិនបានទេ?!»
នាងក្រឡេកមើលនាឡិកា នាងងក់ក្បាល៖
«ចា៎!»
គេញញឹមរួច នាងបន្ថែម៖
«ខ្ញុំអញ្ជើញលោក!»
«ហេតុអ្វី?»
«គឺលោកជួយខ្ញុំ!»
«ហេតុផលមួយទៀត!»
«អីទៅ?!»
«ប្រាក់ខែប៉ូលិសមិនអាចអញ្ជើញមេធាវីបានទេ!»
«លោកនិយាយលេងច្រើន!»
«តែមួយនេះ ខ្ញុំមិននិយាយលេងទេ ខ្ញុំនឹងនាំនាងទៅកន្លែងស្ងាត់មួយ!»
«ខ្ញុំដឹងហើយ!»
«ដឹងអីទៅ?»
«ព្រោះលោកនឹងនិយាយរឿងសម្ងាត់ទាំងឡាយដែលរកឃើញឱ្យខ្ញុំដឹង!»
វិទូលែងនិយាយគេញញឹម ព្រោះនាងវាងវៃគួរសម។
បេសកកម្ម៤៨ម៉ោង
អ្នកទាំងពីរទៅដល់ភោជនីយដ្ឋានក្បែរឆ្នេរមួយ ហើយគេនាំនាងទៅកាន់បន្ទប់ដែលពិបាកមានគេស្ដាប់ឮ។
ការសន្ទនារបស់ពួកគេកើតមានឡើង សូម្បីតែកំពុងហូបអាហារ។
«លោករកឃើញតម្រុយច្រើនទេ? សំខាន់ៗទេ?!»
«ចុះនាង?»
«លោកប្រាប់ខ្ញុំមុនសិនទៅ!»
«ខ្ញុំចង់ដឹងខាងនាងមុន!»
តាមថា ពីដំបូងឡើយដែលនាងមកតាមគេ ពីផ្ទះអ្នកស្លាប់ឈ្មោះណិចមកដល់ទីនេះ គឺបន្ទាប់ពីដឹងថាគេនៅខាងជំនិត។ បំណងដំបូង គឺនាងចង់ប្រាប់គេពីមូលហេតុពិតនានាដែលធ្វើឱ្យជំនិតងាយចាញ់បោកគេ។
នាងចង់ប្រាប់គេសូម្បីតែអំពីអតីតកាលនាង និងជំនិតដែលនាំឱ្យមេធាវីខ្មែរ-អាមេរិកចាញ់បញ្ឆោត ហ៊ានទៅជួបនឹងអ្នកស្លាប់ តែគេបានកុហកប៉ូលិស ព្រោះចង់រក្សាកេរ្តិ៍ឈ្មោះឱ្យនាង។
តែពេលនេះ គេហៅនាងនិយាយមុន នាងក៏ចាប់ផ្ដើមទើសទាល់។
នារីវ័យក្រមុំម្នាក់អាចនិយាយរឿងខូចកិត្តិយសអស់នេះចេញមកបាន ឬមិនបាន អាស្រ័យលើថានោះជាការចាំបាច់ ជាជម្រើសចុងក្រោយឬអ្វី?
តើនាងនឹងសុខចិត្តលាតត្រដាងស្នេហ៍អតីត ប្រាប់ប្រុសម្នាក់ដែលទើបនឹងបានស្គាល់គ្នានេះ ដើម្បីរក្សាសុវត្ថិភាពអ្នកដែលកំពុងជាប់សង្ស័យ?
ទឹកមុខនាងបែរជាស្រពោន នៅក្រោមក្រសែភ្នែកឆ្លាតវៃរបស់គេ។
គេនិយាយកាត់ភាពស្ងាត់ស្ងៀមរបស់នាង៖
«មិនបាច់ធ្វើមុខអញ្ចឹងទេ! ខាងប៉ូលិសនិយាយមុនក៏បាន!»
គេលើកកែវទឹកក្រេប តែភ្នែកលបមើលស្នាមញញឹមបញ្ចេញធ្មេញសស្អាតដូចភួងម្លិះ។ ទោះបីកូនប្រុសដើមទ្រូង៥ហត្ថ ឆ្លាតវៃប៉ុណ្ណា ឱ្យតែឃើញស្នាមសំណើចចំអកហើយ មិនដែលថាមិនទន់ចិត្តទេ។
គេដាក់កែវភេសជ្ជៈចុះសន្សឹមៗ ព្រោះលង់សម្លឹងភាពស្អាតស្រទន់នៅចំពីមុខខ្លួនដែលនៅស្ងាត់ៗតែពីរនាក់ ហើយឮតែស្នូរដង្ហើមគ្នាទៅវិញទៅមក។
នាងឃើញគេមើលយូរពេក ក៏ថ្លោះទឹកមុខលើកដៃស្រវាជូតថ្ពាល់ ខ្លាចថាមានប្រឡាក់អ្វីម្យ៉ាងលើនោះ។
វិទូញញឹម ដៃបើកកុំព្យូទ័ររបស់ខ្លួន មាត់បន្តនិយាយចំអន់៖
«មេធាវីខ្លាចចាញ់ក្ដីណាស់មែនទេ?!»
«អ្នកណាថា? ចាញ់ឈ្នះគឺជារឿងធម្មតាសម្រាប់សវនាការ តែខ្ញុំទទួលធ្វើរឿងក្ដីនិមួយៗ គឺធ្វើអស់ពីលទ្ធភាព!»
«ចុះបើខ្ញុំប្រាប់ដដែលថានាងនឹងចាញ់ក្ដី?!»
ស្រីស្អាតធ្លាក់ទឹកមុខ នាងនិយាយទាំងឱនចុចបើកកុំព្យូទ័រ៖
«លោកកុំចិត្តដាច់ពេក! លោកដឹងហើយថា នេះមិនមែនជាដំណាក់កាលត្រូវដេកបាក់ទឹកចិត្តទេ!»
នាងមិនឮគេតប ក៏ងើបមុខសម្លឹងគេយឺតៗ។
ពីក្រោយផ្ទៃមុខគេដែលត្រូវបាំងខ្លះដោយផ្ទាំងអេក្រង់កុំព្យូទ័រ នាងឃើញកែវភ្នែកគេប្រែទៅជាមុត ថ្លា ផ្ចង់ពិនិត្យទៅលើអ្វីមួយនៅក្នុងនោះ។
នាងនិយាយទន់ភ្លន់៖
«ខ្ញុំដឹងថាលោកមានបទពិសោធន៍គ្រប់គ្រាន់ក្នុងការជួយបងជំនិត!»
វិទូងើបមុខសន្សឹមសម្លឹងនាង ភ្នែកគេឆ្ពោះមក តែហាក់កំពុងរវល់ពិចារណាអ្វីមួយ។
ជាមួយនឹងភាពស្មើធេងលើផ្ទៃមុខ ខុសពីភាពលេងសើចអំបាញ់មិញ គេនិយាយតបនឹងនាង៖
«វាទាល់តែគេមិនបានសម្លាប់មនុស្សដែរ!»
«រហូតដល់ពេលនេះទៅហើយ លោកនៅមិនព្រមជឿគាត់ទេ?!»
«ជឿស្អីទៅ? ខ្ញុំមិនទាំងដែលបានជួបនិយាយតទល់ជាមួយគេនោះសូម្បីតែម្ដងផង! នាងជាមេធាវីរបស់គេ នាងគួរតែបញ្ជាក់ប្រាប់ខ្ញុំពីហេតុផលដែលនាំឱ្យនាងជឿគេ……!»
និស្ស័យមិនទាន់តបតយ៉ាងណាផង ព្រោះកំពុងស្មុគ ស្រាប់តែគេនិយាយមកបន្ថែម៖
«កុំប្រាប់ថាទទួលក្ដីនេះ កាន់ជើងគេយ៉ាងនេះ ព្រោះតែមនោសញ្ចេតនាផ្ទាល់ខ្លួនណា៎!»
តាមថាគេនិយាយខ្លាំងៗបែបនេះ នាងគួរតែខឹង តែនាងកំពុងពិបាកចិត្តពេកបានជាគ្មានពេលនឹងប្រកាន់ខឹងសម្ដីទាំងឡាយរបស់នាយឡើយ។ នាងគិតហើយ គិតទៀត តើហេតុអ្វីម្ដងជាពីរដង ម្នាក់នេះនិយាយថានាងនឹងចាញ់ក្ដីនៅតុលាការ?
នាងនៅស្ងៀម ស្រាប់តែគេបង្វិលអេក្រង់កុំព្យូទ័រមក ហើយអ្វីម្យ៉ាងលេចឡើងនៅនឹងកែវភ្នែកនាង៖
«អ្នកណាហ្នឹង?!»
នាងសួរទាំងផ្ដោតភ្នែកទៅរកបុរសម្នាក់ក្នុងអេក្រង់នោះ…..នាងជឿថានាងមិនដែលស្គាល់គេពីមុនមកឡើយ។
សំឡេងនាយប៉ូលិសបង្ហើរមកវិញ តបនឹងសំណួរនាង៖
«ឈ្មោះណិច! មានប្រវត្តិជាមនុស្សមិនសូវល្អ! គេរស់នៅមិនសូវមានគេរាប់អានច្រើនទេ! ធ្លាប់ធ្វើការក្នុងគុក ឧស្សាហ៍ប្រព្រឹត្តិខុស ក៏ត្រូវបណ្ដេញចេញ! គេមករស់នៅកំពង់សោម ទើបតែបានជាងពីរខែទេ! នៅភ្នំពេញ ជំពាក់ប្រាក់គេច្រើនគ្នា ហើយធ្លាប់គេចទៅធ្វើកម្មករនៅប្រទេសថៃមួយរយៈ!»
និស្ស័យផ្ដោតភ្នែកសម្លឹង គេទាញត្រឡប់ទៅវិញ។
នាងងើបមុខសម្លឹងគេ ដែលនៅបន្តនិយាយ៖
«សំណួរសំខាន់មួយ គេនេះឬដែលជាអ្នកស៊ើបបោកយកប្រាក់មេធាវីជំនិត?»
«ហេតុអ្វីលោកយល់បែបនេះ?!»
ភ្នែកគេសម្លឹងកុំព្យូទ័រ មាត់គេនិយាយបន្ថែម៖
«នៅក្នុងPCដែលប៉ូលិសរកឃើញនៅផ្ទះជួលរបស់គេ ជាកុំព្យូទ័រដែលគេទុកសម្រាប់បញ្ចូលបទភ្លេងទូរស័ព្ទ យើងរកឃើញរបស់អស់នេះ!»
និស្ស័យសម្លឹងទៅរូបថតជាច្រើនដែលមានទាំងជំនិត ទាំងភីណា។
«នេះអាចបញ្ជាក់ពីអ្វី?!»
នាងគ្រាន់តែសួរបញ្ជាក់ប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែចិត្តដឹងចម្លើយរួចទៅហើយ។
«ម្នាក់នេះ ក៏ជាអ្នកស៊ើបដែលទាក់ទងកូនក្ដីនាងនោះដែរ! នាងមើលចុះ Folder ស្ទូឌីយោលេខ៧ រូបថតកូនក្ដីនាង និងភរិយា សំណុំរឿងម៉ោង១២ធា្រតនៅសង្កាត់លេខមួយ ហើយសូម្បីខ្ញុំធ្លាប់ភ្ជាប់ពាក្យជាមួយភីណា ក៏គេមានរូបថតដែរ!»
និស្ស័យនៅភ្លឹកសម្លឹងទៅរូបថតនាយប៉ូលិសស្រស់សង្ហាដែលឈរក្បែរស្រីស្អាតភីណាក្នុងសំលៀកបំពាក់ប្រពៃណី។
នាងរបូតមាត់តិចៗ៖
«ហើយ….សូម្បី….អតីតកាលខ្ញុំ និងបងជំនិតនៅ អាមេរិក……!»
នាងបញ្ឈប់មាត់ត្រឹមណេះ។
នាយប៉ូលិសប្រហែលជាយល់ពីអារម្មណ៍អៀនខ្មាសរបស់នារីម្នាក់នេះ បានជាគេមិនបានចុចបន្តទៅដល់រូបភាពរវាងនាង និងជំនិតដែលថើបជញ្ជក់មាត់ត្រូវមិត្តភក្តិថតជាប់នោះឡើយ។
នាងខំពង្រឹងចិត្ត និយាយទៅរកវិជ្ជាជីវៈបន្លប់បរិយាកាស៖
«គេមានរបស់អស់នេះហើយ បានជាកូនក្ដីខ្ញុំត្រូវបង្ខំចិត្តចេញទៅជួបគេ! កូនក្ដីខ្ញុំបារម្ភពីកិត្តិយសទាំងសងខាង ការងារ និងគ្រួសារទើបគាត់ចាំបាច់ត្រូវផ្ដល់ចម្លើយមិនពិតដល់ប៉ូលិស! តែអ្វីៗ គាត់បានប្រាប់ខ្ញុំទាំងអស់!»
វិទូបំបែរកុំព្យូទ័រត្រឡប់ទៅវិញដោយទឹកមុខស្មើ គេសម្លឹងមករកផ្ទៃមុខក្រហមព្រឿងៗនៃមេធាវីវ័យក្មេងដែលធ្លាប់មានស្នេហាវ័យជំទង់ដ៏គួរឱ្យអៀនខ្មាស។ នាងមិនហ៊ានសម្លឹងទៅរកភ្នែកមុតថ្លាទាំងទ្វេនៃបុរសដែលបេះដូងនាងកំពុងកម្រើករកនេះទេ ប៉ុន្តែនាងទទួលអារម្មណ៍ថាគេក៏កំពុងតែសម្លឹងមក។
សំឡេងគេជ្រែកកាត់ចង្វាក់បេះដូងរបស់នាង៖
«ទោះបីនិយាយចេញមក ឬមិននិយាយ កូនក្ដីនាងនៅតែជាប់សង្ស័យ!»
នាងងើបមុខសម្លឹងគេ។
ផ្ទៃមុខដែលមិនមាំទាំ និងរារែកហាក់ធ្វើឱ្យវិទូផុងចិត្តអាណិតស្រីតូច។
គេទ្រឹងភ្នែកទាក់ជាមួយនឹងពន្លឺរលើបក្នុងដួងនេត្រាស្រីអ្នកច្បាប់។
នាងស្អាតយ៉ាងនេះ ប្រុសណាមិនទោរទន់អារម្មណ៍កើតទៅ?
គេគិត ហើយមិនដាច់ចិត្តដកភ្នែកចេញឡើយ ព្រោះស្ដាយពេលវេលា។ មិនដឹងថាឆ្លងកាត់បេសកកម្ម៤៨ម៉ោងនេះទៅ គេនៅមានឱកាសនៅពីមុខនាង ជជែកជាមួយនាងតទល់របៀបនេះទៀត ឬយ៉ាងណា។
នាងឃើញគេនៅស្ងៀម សម្លឹងនាងស្ទើរធ្លុះដល់បេះដូង ស្រីស្រស់ជ្រួញចិញ្ចើមតិចៗដាក់ចម្ងល់៖
«បើលោក មកជួយពួកយើងជាឯកជន សូមប្រាប់មកណា៎ ថាធ្វើម៉េចទៅទើបខ្ញុំអាចជួយបងជំនិតបាន?!»
វិទូព្រិចភ្នែកគេចចេញពីចរន្តឆក់រកគ្នានៃបេះដូងពីរ។
ភារកិច្ច និងបុគ្គលិកលក្ខណៈជាសមត្ថកិច្ចរបស់គេវិលមកគ្រប់គ្រងលើចលនានៃបេះដូងវិញ។ គេនិយាយដោយឱនសម្លឹងកុំព្យូទ័រ ហើយដៃធ្វើការលើKey ស្ទាត់ជំនាញ។
«ទាល់តែកូនក្ដីនាងមិនបានធ្វើកំហុស! ពុំនោះ គ្មានទេវតាណាជួយគេបានទេ!»
និស្ស័យទើបតែមើលឃើញភាពច្បាស់លាស់ និងដាច់ណាត់នៅពីក្រោយរូបរាងស្រស់សង្ហារបស់នាយ។
តើគេដាច់ខាតយ៉ាងនេះឬ បានជានៅឆ្នាំនោះ គេសុខចិត្តនាំខ្លួនអនាគតបងថ្លៃខ្លួនឯងឡើងតុលាការរហូតដល់ស្រីតូចដែលគេស្រលាញ់បំផុត បានចាកចេញពីជីវិតរបស់គេ?
នាងសម្លឹងគេមិនដាក់ភ្នែក ជាមួយការពិចារណាតាមបែបមនុស្សស្រីដែលតែងតែគិត ហួសពីរឿងមួយ ទៅរឿងមួយទៀតមិនឈប់ឈរ។
សំឡេងគេលាក់មកកន្ត្រាក់ចង្វាក់បេះដូងនាង៖
«នាងក៏អញ្ចឹងដែរ យើងមិនមែនរៀនសូត្រមកដើម្បីការពារឧក្រិដ្ឋជនទេ!»
តាមធម្មតា វិទូមិនធ្លាប់មានចរិតនិយាយស៊កសៀតរបៀបនេះទេ តែពេលនេះមិនដឹងហេតុអ្វីគេនិយាយពាក្យទាំងនេះចេញមកបាន។
គេនិយាយចប់ក៏សួរខ្លួនឯង…..អំណាចអ្វីដែលធ្វើឱ្យខ្លួនបែរជាចង់ឌឺដងនាង?
«នៅសុខៗ ពេលយើងឮនាងហៅម្នាក់នោះបងៗ ហេតុអ្វីយើងហាក់មានអារម្មណ៍ថាច្រណែន?!»
គេលួចគិតហើយ ក៏ងើបមុខមើលនាងសន្សឹមៗ។ នាងនៅតែផ្ដោតភ្នែកមក នាងបញ្ចេញវាចាសម្ងាត់តាមពន្លឺភ្នែកនោះ ក្នុងន័យថានាងត្រូវការឱ្យគេជួយពិតមែន ហើយកំពុងរង់ចាំចម្លើយពីគេ។
«នាងដាក់ខ្លួនទន់ភ្លន់ម្ល៉ឹងៗ ក៏ដោយសារអាណោចអាធ័មសង្សារចាស់?!»
សំណួររបស់គេក៏បង្ហើរចេញទៅតាមភាពឃ្នាន់ខ្នាញ់ក្នុងពន្លឺភ្នែកដែរ ឯមាត់គេមិនចេញស្ដី ហើយរក្សាទឹកមុខស្មើ។
គេបង្ខំខ្លួនឯងឱ្យឈប់សម្លឹងមុខនាង ហើយធ្វើមុខមាំឱនមករកកុំព្យូទ័រវិញ ប្រសើរជាងមកឃើញស្រី ស្អាតម្នាក់កំពុងអាណិតប្រុសផ្សេងនៅនឹងមុខខ្លួន។
តែមាត់គេទប់មិនបានទេ គេនិយាយបន្ថែម៖
«កូនក្ដីនាង ហេតុតែចង់ការពារកិត្តិយស និងមុខរបរនាងនឹងគេ គេបែរជាដឹងច្បាប់ហើយ ហ៊ានល្មើសច្បាប់ និយាយកុហកប៉ូលិស! បើយើងគ្មានភស្តុតាងគ្រប់គ្រាន់ គេនឹងឈានទៅកុហកតុលាការ! ចុះអ្នកណាហ៊ានធានាថា ដោយសារហេតុផលដូចគ្នា នេះគេមិនសម្លាប់ ជាងបញ្ចូលបទភ្លេងនោះបំបាត់ដាន?»
«អត់ទេ!គាត់មិនធ្វើឡើយ!»
នាងអន្ទះសាពេក ច្បាស់ពេក ធ្វើឱ្យចិត្តគេហាក់ឆេវដែរ។
គេងើបមុខមករកនាងដោយកែវភ្នែកសៅហ្មង។
គេគឺប្រចណ្ឌនាង ទាំងទើបតែស្គាល់គ្នាបានប៉ុន្មានម៉ោង ទាំងមិនមែនជាសង្សារ ក៏មិនដែលបានសន្យាស្នេហាអ្វីនឹងគ្នា …..តើហេតុអ្វីទៅ?
ឃើញមុខគេកាចពេក នាងខំនិយាយបង្វែរវិញ៖
«រវាងការនិយាយកុហកប៉ូលិស និងការសម្លាប់មនុស្ស គឺវាមានទំហំខុសគ្នាឆ្ងាយ! ត្រឹមតែប៉ុណ្ណឹង មិនអាចវិនិច្ឆ័យអ្វីបានទេ!»
វិទូដកភ្នែកចេញវិញ ហើយបន្តការរុករករបស់គេ។
តរុណី ខំនិយាយបន្ទន់ចិត្តនាយប៉ូលិសបន្ថែម៖
«….ហើយ….បើចុងក្រោយ ប៉ូលិសរកឃើញថាគាត់ពិតជាបានសម្លាប់ឈ្មោះណិច ក៏នៅតែគ្មានអ្នកណាអាចកែប្រែស្ថានការណ៍ដដែលហ្នឹង! ជាមេធាវីម្នាក់ ខ្ញុំត្រូវតែមានជំនឿចិត្ត និងជឿជាក់លើកូនក្តីខ្លួនឯង! ណាមួយ គាត់ជាមេធាវីម្នាក់ លោកដឹងហើយ វារឹតតែគ្មានហេតុផលទេ ដែលថាគាត់ទៅសម្លាប់មនុស្សងាយៗដូច្នេះ គឺវាគ្មានបានផលអ្វីសម្រាប់អនាគតគាត់ឡើយ!»
