ឥន្ត្រាគិតថា មនុស្សស្រីនេះកំពុងនឹកមនុស្សប្រុសតែម្នាក់ ដែលនាងអាចស្លាប់ដើម្បីគេ និងហ៊ានចេញទៅនៅទីគ្រោះថ្នាក់ក្បែរគេតាំងពីដំបូង។ តែអារម្មណ៍នេះនៅតែវិលវល់ ចង់ទាញនូវសំណួរមកថា យប់នេះនាងចាំផ្លូវគេដែរ?
គេដៀងទៅរកទូរសព្ទ គេចង់ខលទៅឮសំឡេងនាងនិងសម្លុតនាងខ្លះៗ ឬអាចនិយាយល្អៗជួសជុលអ្វីៗដែលធ្លាប់មិនល្អឡើងវិញ….ប៉ុន្តែជាសំរាមនៃការគិតអារាត់អារាយតាមអារម្មណ៍រាយមាយ គេដឹងច្បាស់ថា គេនឹងមិនធ្វើទេ។
ចិត្តនឹកតូចមួយកំពុងត្រូវបានបដិសេធទាំងស្រុង ពីទ្រូងមនុស្សបេះដូងទឹកកក ប៉ុន្តែយូរៗទៅ អ្នកនៅតែរៀនពីរបៀបបំភ្លេចចោលកែវភ្នែកនាងនិង…..បបូរមាត់នាងដែលបានប៉ះគ្នា។
អង្កាល់បានរូបទាំងនេះវារលុបបាត់?
គេអកទឹកល្វីង។
«ទោះបងឯងជួយខ្ញុំមិនជួយ ខ្ញុំចង់តស៊ូដើម្បីស្នេហាមួយនេះ!»
យូស៊ូនិយាយមួយៗកណ្តាលសន្ធឹកខ្យល់សមុទ្រ បណ្តាលចិត្តឱ្យឥន្ត្រាងាកមកសម្លឹងប្អូនដោយភ្នែកមមី។ នេះមានន័យថាម៉េច?
«ចង់ប្រឆាំង សូម្បីតែបញ្ជាប៉ា?» គេសួរ។
យូស៊ូចងចិញ្ចើម៖
«ប្រឆាំង? អ្នកណាប្រឆាំងអ្នកណា? ជាគ្រួសារ គេមិនធ្វើបែបនេះចំពោះគ្នាទេ!»
ឥន្ត្រាមិនយល់។
«បងឯងបេះដូងទឹកកក! ពិបាកពន្យល់!»
ឥន្ត្រារេភ្នែកសម្លឹងសមុទ្រ។ ពាក្យថាបេះដូងទឹកកកនេះ មិនមែនទើបតែឮទេ ប៉ុន្តែនេះជាយប់ដំបូងដែលគេយករហ័សនាមនេះមកគិត ហើយបណ្តើរៗគេនឹកដល់សម្តីនាង «ច្រណែន! ឃើញយូស៊ូសង្ហាជាង! ឃើញគេមានក្តីសុខ! ឃើញគេមានមនុស្សស្រឡាញ់!»។
សំឡេងពិតរបស់យូស៊ូបន្លឺមកបន្ថែមទៀត៖
«ធ្វើជាមនុស្សប្រុសម្នាក់ សូម្បីតែមនុស្សដែលខ្លួនស្រឡាញ់ក៏ការពារមិនបាន?»
គេថាហើយបោះចោលដបភឹងទៅលើស្រទាប់ខ្សាច់ រួចបែរក្រោយគេ ហើយដើរធេងធោងត្រលប់ ទៅកាន់បន្ទប់ឪពុកវិញ។
មនុស្សពីរនាក់ចេញពីម្លប់ឈើងងឹតរត់ទៅតាមពីក្រោយ។
សំឡេងយូស៊ូគំហកឮៗ៖
«ពួកអ្ហែងយាមអញហ្មែន? យាមបានហាមធ្វើឱ្យអញភ្ញាក់វ៉ី អញកំពុងតុកស៊ិក ប្រយ័ត្នបានត្រីឆ្អែត!»
មនុស្សនេះសម្តីអាក្រក់ ហើយអុងអាត់ តែគេមិនដែលហ៊ានបោះអ្នកណាចូលសមុទ្រទេ។ ឥន្ត្រាបក់ដៃហៅសាម៉ោះមកដល់រួចខ្សឹប៖
«ដាក់មនុស្សមកថែម ហាមឱ្យយូស៊ូចេញបាន រហូតដល់បងត្រលប់មកណេះវិញ!»
«បាទ! តែ…..បងឥន្ត្រាគិតទៅចុងឆ្នេរវិញទាំងយប់!»
គេមិនមាត់ ដៃដាក់ដបចុះ ចិត្តគិតដល់នាង។ នៅពេលដែលឃ្លាសម្តីចុងក្រោយនៃប្អូនប្រុសគេទើបនឹងបន្លឺមក នៅស្រស់ៗថ្មីៗ ឥន្ត្រាសួរខ្លួនឯងនូវសំណួរចម្លែក ហើយគេចាប់ផ្តើមចេះលួចលាក់ធ្វើការប្រៀបធៀប៖ «បើយើងជាប្រុសដែលនាងស្រឡាញ់ យើងនឹងការពារនាងដែរទេ? យើងនឹងប្រឆាំងប៉ាយើងដែរ?»
គេក្រោកមកពត់ខ្លួនងើយមើលផ្កា ដែលឆ្ងាយស្រអាប់ហើយស្ងាបហ៊មៗ។
«ខ្ញុំជូនបងឥន្ត្រាទៅ ខ្ញុំចាត់ចែងពួកនេះហើយ ខ្ញុំទៅយកអូប័រ!»
«មិនបាច់ទេ! នៅមើលយូស៊ូ!»
សាម៉ោះឱនមកខ្សឹប៖
«ប៉ាខ្ញុំទើបនឹង VOICE មក! គាត់ថាឱ្យតាមការពារបង!»
ឃើញឥន្ត្រាចងចិញ្ចើមមិនយល់ សាម៉ោះក៏រាយការណ៍បន្ថែម៖
«បងយូស៊ូ មានគ្នាយើងមុខក្រោយច្រើនហើយ! តែស្រីនោះ….ប្អូនប៉ូលិសនោះ! បើ….បើពួកហង្សសតាមមកលបធ្វើអីនាង បញ្ជីនេះ ប៉ូលិសនឹងទម្លាក់លើអ្នកកោះយើង!»
ប្រុសស្អាតរេភ្នែករិះគិត។ ពេលនេះ គេគិតមិនឃើញរឿងពួកហង្សសទេ តែស្រមៃឃើញរឿងក្រោមទឹក។ នាងក្រឡាស់ខ្លួនលោតចូលទៅក្នុងទឹក ហើយពេលគេហក់ទៅតាមក្រោយនាងបានបណ្តែតកាយមកឱបរឹតគេ។ សភាពនាងដែលរបូតដៃដោយសារតែអស់កម្លាំងពេក ក្នុងការប្រឆាំងទៅនឹងសម្ពាធរាងកាយ គេចាប់អារម្មណ៍នឹកឃើញពីគ្រោះថ្នាក់មួយនៅចំពោះមុខ។
មនុស្សស្រីនេះមិនចម្អែតក្រពះថែមទាំងមានរបួសនិងបាក់កម្លាំងផង រឿងពួកហង្សសជាវិញ្ញាសារថ្មី។ គេងើយមករកជនដែលនៅត្រុនស្តាប់បញ្ជា។
អ្នកប្រុសងក់ក្បាល៖
«ដោះស្រាយរៀបមនុស្សនៅណេះឱ្យឆាប់ យាមយូស៊ូមិនឱ្យចេញ នឹងអាលយើងទៅចុងឆ្នេរ!»
សាម៉ោះរត់ចេញទៅធ្វើការ។ មិនយូរទេ វិលមកវិញដោយមានកងកម្លាំងពីរនាក់ទៀតមកតាមដែរ។
ទាំងបីនាក់អង្គរក្សដើរត្រសងតាមពីក្រោយជំហានវែងៗរបស់ឥន្ត្រាឆ្ពោះរកជំនិះក្នុងទឹក។
ពីផ្ទះឪពុកទៅកាន់លំនៅឋានឯកជនរបស់កូនប្រុសច្បង ពួកគេមិនអាចដើរដោយជើងឬក៏ជិះម៉ូតូឡានបាននោះទេ វាជាតំបន់ឆ្នេរដែលត្រូវការអូប័រ។
អូប័រគឺជាជម្រើសដ៏សំខាន់ប្រចាំថ្ងៃសឹងតែគ្រប់ពេលវេលា គ្រប់ការធ្វើដំណើររបស់គេទៅហើយ។
«ប៉ានិងពូទៅណា?»
គេសួរដោយបន្តដំណើរញាប់។
«អត់ដឹងទេបង ពួកគាត់ជិះអូប័រចេញមុនយើងបន្តិចហ្នឹង!»
ចិត្ដពិភាល់។ ហេតុអីបានជាឪពុករបស់ខ្លួនចាកចេញចោលយូស៊ូក្នុងសភាពបែបនេះ។ ភ្លាមនោះគេនឹកឃើញដល់រឿងចិញ្ចៀន។ មនុស្សប្រុសបន្ថយល្បឿន ងាកមកខ្សឹបសាម៉ោះ ៖
«រឿងហង្សសនោះ?»
«ពុកខ្ញុំបារម្ភទុកមុនទេបង!»
ធូរទ្រូងបន្តិច។ បើពួកនោះមិនទាន់ដឹងរឿងដែលប្អូនប៉ូលិសមកជាប់នៅឯណេះ។ ប្រសិនដូចសាម៉ោះបានវិភាគ លោតែនាងត្រូវមានគ្រោះថ្នាក់នៅលើកោះនេះ មិនថាអ្នកណាធ្វើទេ ប៉ូលិសនឹងមកអុកឡុកមនុស្សពេញមួយកោះនេះជាមិនខាន។
មួយចប់លើផ្ទៃជលសាត្រជាក់និងងងឹតចិត្ត គេយល់ថាចម្ងាយផ្លូវទៅបន្ទប់ Private ឆ្ងាយជាងរាល់ដង។ មនុស្សនេះធ្លាប់តែមិនចេះខ្វល់រឿងស្រីៗ ពេលនេះចេះគិតច្រំដែលសម្តីយូស៊ូ «ស្នេហារបស់គេធ្វើឱ្យខ្ញុំធូរស្បើយពីភាពធុញទ្រាន់នៃជីវិត ភាពស្និទ្ធស្នាលរបស់គេ ខ្ញុំលែងគិតរឿងតណ្ហា!»។
«អាកុហក! គ្រាន់តែគេចេញផុតពីបន្ទប់ ឯងបានដេកជាមួយស្រីផ្សេងម្នាក់ទៀត រហូតដល់ត្រូវគេស្កេនទូរសព្ទយកការសម្ងាត់បានអស់! មកកុហកធ្វើដូចព្រានបាក់ស្លាប»។
កូនច្បងគិតទាំងសើចតិចតួចដោយញាក់ស្មា។
គ្រប់គ្នាបានដឹងថា យូស៊ូមិនសូវអាចដេកផ្ទះបានយូរទេ ព្រោះគេត្រូវការមនុស្សស្រី។ បងប្អូនពីរនាក់នេះចេញទៅប្រទេសថៃស្វែងរកសេវាកម្មភេទនិងរាងកាយទន់ៗដូចទម្លាប់ពួកគេចូលចិត្ត ហើយគេអាចទៅភ្លាមៗឱ្យតែនិយាយត្រូវគ្នា ដែលជារឿយៗតែងតែកើតឡើងក្រោយការផឹកស្រវឹង។
ឥន្ត្រាទទួលស្គាល់ថា «ការរួមភេទគឺអស្ចារ្យណាស់» គេនេះក៏ចូលចិត្តអារម្មណ៍រវើរវាយ ដែលត្រូវបានថ្នមថែដោយមនុស្សស្រី ចូលចិត្តក្លិនក្រអូបប្លែកពីម្នាក់ទៅម្នាក់របស់ពួកនាង គេតែងរីករាយនឹងភាពល្អឥតទាស់ ដែលតែងតែចូលមកបង្កើតអារម្មណ៍ដ៏ស្រើបស្រាលអស្ចារ្យមួយសម្រាប់គេ។
ប៉ុន្តែគេក៏ដឹងថា មិនមែនជាសេចក្ដីស្រឡាញ់ព្រោះ គេមិនដែលចងចាំពួកនាងទេ។ ស្រីស្អាតសោភិនីដូចៗគ្នាទាំងអស់ពេលនាងៗដោះអាវហើយគេបិទភ្នែកឡើងឋានសួគ៌ នេះហើយសមនឹងពាក្យថា«ធុញជីវិត»ដែលយូស៊ូទើបតែបាននិយាយ។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ យប់នេះក្រោយស្រវឹងបែរជាគ្មាន«ចំណង់»។ រាងកាយមិនទន់ខ្សោយ បែរជាចិត្តហាក់ដូចជា«រងាឯកា»។ គេនឹកដល់ទឹកភ្នែករលីងរលោងរបស់នាង «ឥឡូវសប្បាយចិត្តទៀតបាន! ព្រោះមានមនុស្សស្លាប់ឱ្យលោកឯងសប្បាយចិត្តហើយជនពាល!»។ ក្នុងចិត្តគេ យើងជាជនពាលម្នាក់ ចំណែកយូស៊ូជា«ប្រុសស្នេហ៍បណ្តូលចិត្ត»។
សាជាថ្មីហេតុអ្វីយើងប្រៀបធៀបជាមួយយូស៊ូទៀតទាល់ទេបានវ៉ី?
«បង!»
សាម៉ោះហៅដាស់អារម្មណ៍ហេងហាងនេះ វិលមករាងកាយធំជង្គ្រោងវិញ។
«យើងមានបញ្ហាហើយ!» សាម៉ោះបន្ថែមមកដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។ កូនចៅដកអាវុធមកត្រៀម ឯម្ចាស់ប្រុសគេនៅដៃទទេតាមសម្លឹងចង្អុលដៃកូនចៅ ហើយគេបានថ្លោះទឹកមុខ ពន្លឺភ្នែកស្រពោន។
ចាំបានថា មុនពេលចេញមកចោលនាង គេបានបិទទ្វារវិញច្បាស់មែន ម្តេចក៏បន្ទប់ Privateពេលនេះចំហ?
វរហើយ! ស្រីមុខរឹងរត់បាត់មែន!
អូប័រឈប់ក្រោមសភាពចំហមាត់នៃម្ចាស់ប្រុស។ គេលោតចុះច្រាំងខ្សាច់ ឯចិត្តបែកខ្ញែកវែងឆ្ងាយ…..ចុះបើមិនមែននាងរត់ខ្លួនឯង?
«ឆែកជុំវិញនេះ!»
មាត់បញ្ជារហ័សឯជើងគេឈានវែងៗតម្រង់លំនៅ…..
ជំពូក
គេចខ្លួន
ទ្វាររបើកមិនទំនងពេកហើយ…..ដូចជាមានអ្នកណាមានចេតនាបំភាន់ឥន្ត្រា?
ខាងក្នុងងងឹត! មិនដែលមានអ្នករត់គេចឯណារត់ហើយបិទភ្លើងសិនទេ។ ថាល្ងង់ ល្ងង់មែន! ក្លិននាង គេនៅចាំ។ យប់នេះខ្យល់បោកបញ្ច្រាស ដូច្នេះច្រមុះគេអាចធ្វើជាកែវយឹតរកកន្លែងដែលនាងកំពុងឈរពួន។
«ចេញមក»
ប្រុសពោលខ្សោយៗទាំងមិនសប្បាយចិត្ត ដែលនៅសុខៗគេចេះ«បារម្ភ»។ នីយ៉ាមិនចូលចិត្តសំឡេងរបស់គេនេះទាល់តែសោះ។ អាចនិយាយបានថា គេនេះពិតជាមនុស្សទាំងអាក្រក់ ទាំងសាហាវ ដែលធ្វើឱ្យនាងខំរកវិធីមកទប់ទល់។
ដោយភាពភ័យខ្លាចពស់ផ្កាថ្ម និងមិនដឹងរត់បែបណា សំឡេងអូប័រគេកាលចេញទៅ បានធ្វើឱ្យនាងរកឃើញវិធីថ្មី ក្នុងការរត់គេចគឺ ពួនឆ្មក់វាយគេ ឱ្យដួលនិងលួចយកជំនិះគេ។ បើធ្វើបែបនេះបាន គេនឹងមិនអាចទៅរករឿងយូស៊ូឬបងជេនរបស់នាងទេ។
គ្មានសំឡេងតប!
ឥន្ត្រាឈានជើងយឺតៗឡើងជណ្តើរបីថ្នាក់ឆ្ពោះទៅរកទ្វារធំដែលចំហធ្លុង។ ផ្ទៃខាងក្នុងដ្បិតតែងងឹត ក៏ជាបន្ទប់គេចំណាំជើងបានច្បាស់ សូម្បីបិទភ្នែកក៏ដឹងថា សង្ហារឹមណានៅជ្រុងណាដែរ។
ដៃប្រុសលូកទៅត្រៀមនឹងរុញបង្ហើយទ្វារដែលនៅសល់ចំណែក រាងកាយប្រុសថ្លៃប្រឈមនឹងខ្យល់អ្វីមួយ បណ្តាលឱ្យរាមនៅទ្រឹងវិញ ង៉ក់!
ដង្ហើមនាង នាងមិនដឹងសូម្បីដង្ហើមខ្លួនឯងដែលធ្ងន់ហើយងាយចំណាំ?
ខណៈជំហានគេមាំ រាងកាយគេត្រៀមជាស្រេចក្នុងការ ទប់ទល់អ្វីមួយមិនល្អលាក់កំបាំងបង្កប់ក្នុងភាពស្ងៀមស្ងាត់ដៃគេរុញទ្វារចូលក្ឌុង ក្បាលរបស់គេឱនគេចមកក្រោយយ៉ាងទន់ល្វក់បណ្តាលឱ្យផើងផ្កាថ្លើមថ្មលើដៃនាងធ្លាក់ចុះឌឹង រមៀលលើកម្រាលថ្មមាត់ផ្លូវ។
ដោយបរាជ័យនៅត្រឹមច្រកចូល នីយ៉ាវង្វេងចិត្តក្នុងការទទួលទណ្ឌកម្មកម្រិតណាទៅដែលគេនេះនឹងឱ្យមកនាង។ ម្រាមដៃប្រុសចាប់កដៃនាងជាប់ ចំណែកនាងខំរលាស់។
គេបែរមកសន្សឹមៗ សម្លឹងនាងដោយមុខស្មើ។ ស្រីឃើញភ្នែកឥន្ត្រាក៏ឈប់ការប្រឹងប្រែងប្រឆាំងនឹងម្រាមដៃគេ។
ដោយសម្លឹងនាងមិនមាត់មិនក ប្រុសប្រើដៃឆ្វេងលូកទៅចុចបើកកុងតាក់។ ពីក្រោយខ្នងគេ សាម៉ោះនិងពួកអង្គរក្សរត់មកដល់។ គេងាកចំហៀងបន្តិចដោយស៊ីញ៉ូដាក់សាម៉ោះឱ្យដកថយវិញ។
ស្ងាត់! គ្មានអ្នកណាហ៊ានចូលមកទេ គេឃើញហើយថា មេប្រុសកំពុងកាន់ដៃចំណាប់ខ្មាំងយ៉ាងណែន។
ស្រីនៅក្រឡេកមើលមុខគេភ័យ។
ផ្អែកលើថូបុរាណចិនមុននេះ បើគេត្រូវមួយទំហឹងដៃនាង ឥន្ត្រាអាចនឹងនៅក្នុង ICU រាប់ខែ។ នាងកំណាចណាស់ជាមួយគេ ចំណែកជាមួយយូស៊ូនាងអាចស្លាប់បានដើម្បីគេ។
ទៀត! ប្រៀបធៀប….! អូយ! ឥន្ត្រាក៏មួម៉ៅខ្លួនឯងដែរ។
អូសនាងចូលមកទាំងខាំមាត់ គេប្រើដៃនៅសល់ច្រានទ្វារបិទគ្រាំង។
ស្រីខំក្តិចចំណងម្រាមប្រាំដែលនៅ លើកដៃខ្លួនដែរព្រោះចង់រកសេរីភាព តែហត្ថាថ្លៃដែលចាប់នាង ជាប់ម៉ឺងដូចដែកមួលនឹងវីសពិតៗ។
ធ្ងន់កហើយនីយ៉ា! នាងគិតជាមួយភាពភ័យខ្លាចមួយ ដែលមានសន្ទុះឡើងមួយកម្រិតហើយមួយកម្រិតទៀត។
«ចង់វាយសម្លាប់មនុស្សទាំងរស់ដូចវាយក្បាលត្រី? ចរិតពិតពួកគ្រួសារប៉ូលិសហ្មែន?»
មាណវីនៅមួយជំហានពីក្រោយគេ តែដៃនាងត្រជាក់ឡើងៗក្នុងបាតដៃដ៏ធំរបស់គេ។ បានប្រទះឃើញកាំភ្លើងខ្លីរបស់គេលៀនចេញមកភ្លឹបៗ។ ឥតគិតច្រើនទេ នីយ៉ាលូកដៃទៅទីនេះ ប្រុសក្តាប់មាត់ រេកាយខ្ពស់ស្រាវរបស់គេ គេចពីគោលដៅនាង ហើយចាប់បានដៃនាងម្ខាងទៀត ធ្វើឱ្យរាងកាយភេទផ្ទុយទាំងទ្វេរនៅប្រឈមទល់មុខគ្នា។
«ឃាតកៈក៏ចេះ ធ្វើចោរក៏ចេះ!» បុរសរអ៊ូដាក់នាង។
នាងបូញមាត់រលាស់រើទាំងមិនខ្ចីឆ្លើយទេ។ ស្រីមិនបានប្រើគ្រឿងក្រអូប តែសក់នាងដែលកកិតចង្កានិងច្រមុះគេពេលរើបម្រះពិតជាក្រអូបប្លែក។ គេជួយខ្លួនឯងមិនបានទេ ព្រោះចុងច្រមុះចង់នៅដំអក់ទីនោះ ទីបំផុតច្រមុះគេបង្ខំចុះចតមកថើបសក់ក្បាលនាងដោយគ្មានចេតនានិងគួរឱ្យហួសចិត្ត។
ទាំងពីរប្រាណឈប់ស្ងៀមដូចគ្នានៅក្រោយស្នាមថើបនោះ។
គេនៅស្កុប ហើយមានអារម្មណ៍ងឺងមុខព្រោះអៀន ឯខាងស្រីឈប់រើ ម្រាមទាំងប៉ុន្មានគាំងនៅក្នុងបាតដៃគេទាំងអស់។ នីយ៉ាងើបមុខមកមើលភ្នែកបុរសម្នាក់ដែលធ្វើឱ្យចិត្តនាងពោរពេញទៅដោយការភ័យខ្លាច។
គេហាមាត់តិចៗ ពេលភ្នែកនៅជាប់គាំងនឹងមុខស្លេកស្លាំងរបស់នាង។
«……»
អណ្តាតគេមិនរលាស់ គ្មានសំឡេងទេ មានតែមុខឌឺរបស់គេ។
ស្រីមិនបានមើលភ្នែកបុរសនោះទេ។ បើមើលមែន និងមើលដោយចិត្តត្រជាក់ៗ នាងអាចនឹងប្រទះឃើញភាពពេញចិត្តមួយ កប់ជ្រៅក្នុងការសម្លឹងរបស់គេ ជាក្រសែភ្នែកដែលធានាថា«មិនឃោរឃៅ»ដាក់នាងដូចពីម្សិលទៀតឡើយ។
«Accident ទេ» នាងនិយាយគេចៗញ័រៗ។
«និយាយខ្មែរមក!» គេបង្គាប់ប្រាប់នាងស្រាលៗ។
នីយ៉ាលេបទឹកមាត់ភ័យ ព្រោះគេកាន់តែនិយាយស្រាល គេនឹងកាន់តែឃោរឃៅ នេះជារបៀបដែលបទពិសោធស្គាល់គេពីរថ្ងៃមកនេះ បង្រៀននាងអំពី«គេ»។
«ខ្ញុំ…មិនបាន….ចង់….វាយក្បាលដូច….ដូចវាយត្រីស្អីទេ!»
«អ៊ីចឹង?» សួរមកខ្លីបំផុត ហើយក៏ល្ងង់បំផុតបើគេជឿនាង។
ស្រីធុញណាស់ដែលត្រូវនៅក្បែរគ្នាបែបនេះ ហើយធុញក្នុងការពន្យល់ នាងស្រ្តេសពេកហើយ មានតែរលាស់ដៃទៀតនឹងអាលបានថយមកដកដង្ហើមធូរបានខ្លះ…..នាងកាន់រើ គេកាន់ខាំមាត់ចាប់នាងណែនជាងមុន។ ទឹកមុខគេមិនកាច តែគ្មានឡើយ«ស្លូត»។
«មិញនេះបើខ្ញុំស្លាប់ នាងនឹងក្លាយជាឃាតកៈ ប្អូនប៉ូលិស!»
«ខ្ញុំការពារខ្លួន មនុស្សបំពាន! លែងភ្លាម!»
នាងជេរពាក្យថ្មី ធ្វើឱ្យបបូរមាត់គេញឹមៗ។ ភ្នែកគេស្រឹម ហើយសាជាថ្មី ជាតិទឹកកកត្រជាក់ៗបង្ហាញតាមពន្លឺភ្នែក។ គេស្ងាត់ស្ងៀមធ្វើឱ្យនាងឆ្ងល់។ នីយ៉ាអស់ពីរើហត់ ក៏ក្រឡេកមើលមុខបុរសនេះ។ ភ្នែកគេស្រឹមឌឺនាងមិនចេះហត់ទេ ប្រហែលគេកំពុងគិតរឿងអី? សងសឹកយើង? កំហឹងគេនៅឯណា គេត្រជាក់ម្ល៉េះ? នីយ៉ាគិត ចាប់ផ្តើមបុកពោះតិចៗបន្ថែមទៀតព្រោះនឹកឃើញ «ឈានជើងចេញក្រៅបន្ទប់នេះ ដោយគ្មានការអនុញ្ញាតតែមួយជំហាន…..» «បងប្រុសនិងប្អូនស្រីអាចនឹងមានវាសនាដូចគ្នា!»។
នាងនិយាយភ្លាមៗសំដៅកែវភ្នែកគេ៖
«ខ្ញុំមិនបានចេញក្រៅបន្ទប់មួយជំហានទេ! ឃើញឬនៅ?»
គេនៅស្ងៀមសម្លឹងរកមើលល្បិចកលក្នុងភ្នែកថ្លាឆ្វង់ទាំងទេ្វ។ ដឹងហើយថានាងកំពុងតវ៉ា ខ្លាចគេពិន័យនាងនឹងរឿងបងប្រុសសំណព្វ។ ឥន្ត្រាក្រមូវលែងញញឹម ព្រោះចិត្តគេកម្រើកនឹកឃើញសម្តីលើឆ្នេរ «ថ្ងៃមួយនៅស្រុកថៃ ខ្ញុំស្រវឹងខ្លាំង ខ្លាំងមែនទែន ខ្ញុំដឹងថាគេលបមើលខ្ញុំយូរហើយ! ខ្ញុំគិតថា យប់នោះខ្ញុំនឹងបានគេ! ព្រោះគេជាស្ត្រីខ្មែរម្នាក់ឯង ឯកោដែលមករៀននៅបាងកក មើលទៅភ្លើតភ្លើន គ្មានមិត្តនិងចូលចិត្តស្លៀកពាក់ តែងខ្លួនឆើតឆាយ! តែតាមពិតទៅ ខ្ញុំគិតខុស!»។
មនុស្សស្រីភ្លើតភ្លើនម្នាក់នេះ ចេះលបមើលយូស៊ូទៀត? ដោយឃើញនាងហាក់ចាញ់ៗ បុរសនេះរឹតចង់ធ្វើបាប គេនិយាយហើបតែបបូរមាត់ចុងៗតិចៗ៖
«យកទណ្ឌកម្មមួយណា!»
«អត់យកទាំងអស់!»
នាងឆ្លើយលឿនណាស់ លឿនរហូតដល់គេផ្ទុះសំណើច។ តាមពិតនាងភ័យរឿងសាកសពយូស៊ូឬរឿងផ្ញើរូបនាងទៅបញ្ឆោតបងប្រុសនាង គឺនាងមិនចង់បានទាំងពីររឿង។
គេសើចសប្បាយធ្វើឱ្យនាងនឹកឃើញថា មនុស្សនេះកាលរៀបបោះសង្សារនាងចុះក្នុងទឹក ក៏សើចបែបនេះដែរ ឥឡូវនេះប្រហែលជិតសម្លាប់អ្នកណាទៀតហើយ បានមុខថ្មរបស់គេសើចចេញ។
នាងទន់ខ្សោយផ្លូវចិត្តហើយអស់ល្បិចនឹងទប់ទល់មែន។
ស្រីលែងបម្រះ ភ្នែកនីយ៉ារលីងរលោង។
«គ្រាន់តែជះទឹកមួយថូ ខ្ញុំត្រូវស្លាប់មែនដែរ?»
ពាក្យទឹកមួយថូធ្វើឱ្យគេនឹកក្នាញ់។ គេស្អប់អ្នករំឭករឿងនេះ ចំណែកស្រីល្អិត រំឭកហើយរំឭកទៀត ដូចមិនចេះចាកចេញពីរឿងក្នុងអូតែលនោះសោះ?
ព្រោះនីយ៉ាគិតថា នេះជាមូលហេតុតែមួយគត់ដែលនាងត្រូវក្លាយមកជាចំណាប់ខ្មាំង។
«គ្មានអ្នកណាធ្វើខុសហើយមិនទទួលទណ្ឌកម្មទេ!»
ប្រុសប្រាណថាហើយក៏រលាស់ដៃលែងនាង ដោយដើររំភើយចូលកណ្តាលបន្ទប់។
តរុណីដើរត្រុកៗទៅតាមក្រោយដោយនិយាយតវ៉ា៖
«ចុះខ្ញុំអ្ហុះ? លោកឯងចូលមកបន្ទប់ទឹកចំពេលខ្ញុំ…..»
បុរសនឹកឃើញភ្លាមដល់ទម្រង់ទ្រូងមនុស្សស្រីប្រកបដោយសុដន់ទាំងគូស្អាតដូចអប្សរា។ គេភ្លេចរឿងនោះឈឹងហើយ ព្រោះពេលតក់ក្រហល់ អារម្មណ៍ទាក់ជំពាក់តែនៅនឹងរឿងពួកស្កេនទូរសព្ទប្អូនប្រុសគេ និងរឿងបាត់យូស៊ូ។
ឮដល់រឿងនេះប្រុសម្ចាស់បន្ទប់បែរក្រោយ ហើយអង្គុយផ្ងារដៃទាំងសងខាងលើគ្រែ ជំទែងជើងច្រង៉ាងប្រឈមមកសម្លឹងនាង។
គេចង់ត្រឹមមើលមុខអ្នកដែលតាមមកតវ៉ា តែពេលនេះដោយសារគេអង្គុយ ក៏ទាបជាងស្រីស្រស់ ម្ល៉ោះហើយឥន្ត្រា បែរជាក្រឡេកឃើញដំបូងគេកូនភ្នំពីររំលេចក្នុងអាវរលោងខៀវ។
បើនាងមិននាំនិយាយទេ គេបានភ្លេចវាបាត់ហើយ។ សុខៗត្រូវនាងរំឭកឡើងមកវិញ។ ប្រុសក៏វាចាចាក់បណ្តោយ៖
«ចុះបើឃើញហើយ ចង់ម៉េច?»
នាងហាក់សៅហ្មងណាស់នឹងភាពធម្មតាៗវាហីនេះ។ ម្សិលមិញជាបិសាច ថ្ងៃនេះចេញទឹកមុខព្រាន។
«ខ្ញុំភ្លេចបាត់ហើយ មានអីអស្ចារ្យ?»
គេបន្ថែមមកទៀតតែពាក្យចុងក្រោយនេះកាន់តែលេងសើចពេកណាស់។
ស្រីញឹងចិញ្ចើមរំឭកចុះឡើងខ្លួនឯងទាំងទោមនស្សខ្លាំង «មានអីអស្ចារ្យ?» «ភ្លេចបាត់ហើយ!»។
«យើងមិនអាក្រក់គ្មានសម្រស់ដូចដែលគេកំពុងនិយាយមាក់ងាយនេះទេ!»
ស្រីគិតម្នាក់ឯងទាំងទោមនស្ស មុខក្រញូវឡើងៗ។
ខាងឥន្ត្រា គេម៉េចនឹងអាចស្មានបានអ្វីដែលមនុស្សស្រីកំពុងគិត។ ប្រុសញាក់ចិញ្ចើម រង់ចាំពាក្យចច្រែតរបស់នាង។ ពេលនេះនីយ៉ានាងនៅឈរធ្មឹងព្រោះអួល។
«មកទូទាត់រឿងរបស់យើងវិញ!»
គេវាចាមកកាន់កែវភ្នែករលើបរបស់នាង ហើយលូកដៃយកទូរសព្ទចេញមក គេថតរូបនាងគ្រឹបៗ រកតែនីយ៉ាលើកដៃបាំងមុខមិនទាន់។
«ប៉ូលិសល្បីនឹងចូលចិត្តរូបនេះ!» ឥន្ត្រា។
ស្រីរេភ្នែកសម្លឹងដៃគេដែលកំពុង Screw អេក្រង់។ នីយ៉ាភាំង។ នាងឈរចុងជើងគេបែបនេះ យំរលីងរលោងបែបនេះ ឯជើងគេដាក់មកច្រង៉ាងបែបនេះបងនាងនឹងគិតថាម៉េចទៅ?
«កុំឱ្យសោះ!»
នាងហាមញ័រៗ។
ខាងប្រុសបិទទូរសព្ទហើយក្រោកពីគ្រែដោយមុខស្មើ។ នាងនៅតែបន្តដើរតាម ខ្លាចគេចុចទៅជេន។ ឃើញស្រមោលនាងអន្ទោល គេឆ្ងល់ក៏បែរមកវិញ។
«លុបចោលភ្លាម មនុស្សឆ្កួតចិត្ត!»
នាងថាមិនជេរគេទេ តែជេរទៀតទោះទប់មិនជាប់។ ដឹងថាពាក្យអសុរោះ កែស្ថានការណ៍អីឱ្យល្អមិនបានវិញក៏ពិតមែន តែមាត់នេះចេះតែចង់ជេរ រាល់ពេលនិយាយជាមួយគេ។
«មនុស្សឆ្កួតចិត្តនឹងធ្វើអ្វីដែលឆ្កួតៗមែនដែរ?»
គេចេះនិយាយច្រើនឡើងៗហើយនៅនឹងមុខស្រីម្នាក់នេះ ក៏លែងជាបិសាចទឹកដែលសោះកក្រោះនិងកំណាញ់សម្តីទៀតហើយ ឥន្ត្រាដឹងខ្លួនឯង។ ពិសេសពេលណានាងខឹងបែបនេះ គេរឹតតែចង់សួរនាំច្រើនឡើងៗ។
«ថាស្អែកចាំផ្ញើ តែខ្ជិលណាស់ ធ្វើឥឡូវទាន់ហន់តាមរបៀបឆ្កួតចិត្តទៅ ល្អទេ?»
ប្រុសលើកទូរសព្ទមកវិញ នាងហក់ចូលដណ្តើមទាំងដឹងថាមិនបានសម្រេច តែនីយ៉ានៅតែធ្វើ។ ជាមួយឧបករណ៍ខ្ពស់លើចុងដៃ គេលើកវាឡើងលើផុត នីយ៉ាឈោងមិនដល់ទេ ឯភ្នែកគេមើលមកនាងដោយឌឺដងនិងធ្វើបាបលេង។ នាងនៅមានៈហក់ទៅយក។ ការរារាំងនិងដណ្តើមសាជាថ្មីរុញប្រាណស្រីឱ្យគាំងជ្រកក្រោមទ្រូងរៀម។
ដៃនាងទាំងសងមិនយកបានហ្វូនរបស់គេ បែរជាភ្លាត់មកទ្រោបឱបស្មាគេ ឯគេវិញភាំង ព្រោះកិរិយាឱបរឹតក្នុងទឹកជាមួយគ្នា ត្រូវរំឭកឡើងមកវិញក្នុងពេលនេះ។
