ការភ័យខ្លាចធ្វើឱ្យខ្ញុំស្រែកវ៉ាសនិងភ្ញាក់ពីគេងទាំងបង្ខំ។ ក្រឡេកមើលទៅលើ ដោយដកដង្ហើមញាប់ៗដើម្បីដឹងថាខ្លួនខ្ញុំនៅឯណា….អរគុណណាស់ដែលខ្ញុំនៅម្នាក់ឯង ក្នុងបន្ទប់ទឹក ហើយទឹកក្តៅដែលខ្ញុំត្រាំយកក្តីសុខបានត្រជាក់ពេកទៅហើយ។
ខ្ញុំលុបមុខនិងបានឈានជើងចេញពីអាង ដាក់ក្បាលរបស់ខ្ញុំនៅក្រោមកំសួលទឹកផ្កាឈូកត្រជាក់ៗ ចិត្តខ្ញុំបានស្រឡះភ្លាមៗ ទោះជាមិនអាចឈប់ញាប់ញ័រ១០០ភាគរយពីសុបិនរត់គេចនិងអាក្រាតកាយ។
មិនយូរទេ ខ្ញុំបានឈោងយកភួយកន្សែងមករុំ ថាចេញមករកទូរសព្ទដើម្បីចុចហៅភីហ្សា តែដើរផងខ្ញុំនឹកដល់បុរសនោះផង។ Will Cadotte គេថាគេនឹងមក។
សង្ឃឹមហៅភីហ្សាហើយ បិទហ្វូនវិញភ្លាមមិនចង់មានការហៅចូលមកទេ។ ខ្ញុំត្រូវការពេលវេលាល្អផ្ទាល់ខ្លួន។ សារភាពថា ខ្ញុំចង់ជួបគេណាស់។ ខ្ញុំបានស្រមៃដល់ការរួមភេទ ព្រោះមិនអាចលុបបំបាត់ចោលរាល់ការចងចាំនៃស្នាមថើបនិងអណ្តាតគេទេ។ ok ខ្ញុំមិនមែនមនុស្សល្អ ប៉ូលិសល្អគ្រប់ដប់ទេ ខ្ញុំមានបេះដូងមួយ។
ស្លាកមាសនៅចន្លោះសុដន់ខ្ញុំ ធ្វើឱ្យខ្ញុំត្រជាក់សាច់ហើយស្រពោននឹកដល់ឡាសុន ខារ៉ែន។ ហ៊ឹម កាតាព្វកិច្ចនិងស្នេហា។ ខ្ញុំមិនបានចុះចុចហៅភីហ្សា បែរជាមកឈរពិបាកចិត្តនៅក្បែរបង្អួច សម្លឹងមើលព្រះអាទិត្យនៅខាងក្រៅ។
នេះជារដូវក្តៅដែលគេជាច្រើនមានគម្រោងហូលីដេ ឯប៉ូលិសដូចខ្ញុំងាយទេ ១០ឆ្នាំហើយ មិនបានផ្លាស់ទីទៅ Vacation នៅណាទាំងអស់។ ខ្ញុំជាមនុស្សងប់ងល់នឹងការងារ ហើយបោះបង់ការគិតពីខ្លួនឯងចោលរហូតដល់ថ្ងៃចុងក្រោយមួយ ដែលគេបានធ្លាក់ចូលមកក្នុងជម្រៅចិត្តរបស់ខ្ញុំ។ ស្បែកដែលបែកញើស សាច់ក្ដៅងំ ទាំងនេះត្រូវបានបន្តដោយការចងចាំក្រោម រោមសត្វទន់ៗ ពេលខ្ញុំឱបគេបិទភ្នែក និងអណ្តាតរលោងផ្អែម។ បុរសនិងសត្វ ទោះជាអ្វីក្តី ទោះក្លាយជាមនុស្សឬជាសត្វតិរច្ឆាន ចិត្តខ្ញុំនៅតែនឹកគេ?
កណ្ដឹងទ្វារបានបន្លឺឡើង ខ្ញុំទម្លាក់ដៃចេញចោលបន្តោងខ្សែក។ អត់បានហៅភីហ្សាផង? ខ្ញុំឱនមើលទៅធ្លាខាងក្រោម….Will នៅនោះជាមួយភីហ្សាក្នុងដៃ។
ខ្ញុំភាំង….ម៉េចគេដឹងថាខ្ញុំចង់ហៅភីហ្សា?
គេញញឹម។ Will Cadotte ពិតជាឈរនៅនោះមែនជាមួយភីហ្សាក្នុងដៃ។ ខ្ញុំញញឹមតាមធម្មជាតិ ឃ្លានណាស់! ចង់ញ៉ាំទាំងពីរ ទាំងមនុស្សទាំងនំ!
ខ្ញុំរត់ចុះតាមជណ្តើរហើយបើកទ្វារធំទូលាយ អញ្ជើញគេចូល។
«អរគុណ! កំពុងឃ្លាន!» ខ្ញុំញ៉ែគេជាមួយភ្នែកទាំងគូរបស់ខ្ញុំ និងបេះដូងមួយទំហឹង។
«បាទ! សម្រាប់ជេស៊ីហើយ!»
គេបាននិយាយដាក់ខ្ញុំយ៉ាងជិតគ្នា ឮសូរដល់ចង្វាក់បេះដូង។ ជើងគេទាត់ទ្វារបិទ បន្ទាប់មកគេឈ្ងោកថើបមាត់ខ្ញុំវឹប ទាំងដៃនៅកាន់ភីហ្សា។ ជាស្នាមថើបជ្រៅ សើមនិងផ្អែម….។ ប្រហែលជា…..ផ្តើមដោយ…ការរួមភេទសិន បន្ទាប់មកភីហ្សា…..ជាគំនិតល្អ! ខ្ញុំខិលណាស់ លួចគិតបែបនេះយ៉ាងមានក្តីសុខ។ គេវិញដកមាត់ចេញរួច គេដើរថយក្រោយ ហើយងក់ក្បាលញញឹមដូចឮអ្វីដែលខ្ញុំគិតក្នុងចិត្ត។
«យើង….ផ្អែមសិន ចាំហត់សឹមញ៉ាំភីហ្សា?»
ខ្ញុំត្រូវបានទុកឱ្យឈរស្រឡាំងកាំងនៅកណ្តាលផ្ទះពេលដែលគេនេះចូលទៅទុកអាហារលើតុបាយ។
សភាពនេះខ្ញុំមិនតម្រូវឱ្យនិយាយអ្វីទេ ហើយថយទៅដល់សាឡុងទាំងលបពិចារណា។
«មនុស្សចចកចេះស្តាប់គំនិតយើងទៀត?»
គេមកវិញជាមួយស្រា២កែវ ហើយហុចមកខ្ញុំមួយ។ ខ្ញុំគ្រវីក្បាល។ តាមពិតនៅក្នុងក្រុងនេះ ខ្ញុំកម្រនឹងបានជួបប៉ូលិសដែលមិនបានផឹកឬជក់ណាស់។ ការងាររបស់ប៉ូលិស សូម្បីតែនៅក្នុងទីក្រុងតូចមួយដូចជា Miniwa នេះក៏ពេញដោយបន្ទុកតានតឹង ស្ត្រេសជានិច្ចដែរ។
ដូចជាលោកនាយ Clyde ស្តេចជក់ ហ្សេដាកំពូលផឹក។ ចំណែកខ្ញុំ អរគុណណាស់ ដែលកន្លងមកអាចគ្រប់គ្រងភាពតានតឹងបាន រហូតមកដល់ពេលនេះ ដែលខ្ញុំច្បាមរឿងទីបីគឺ sex។
គេដាក់កែវនោះចុះលើតុ រួចក្រេបរបស់គេវឺត។ នៅសល់មួយតំណក់ក្រហមជាប់នឹងបបូរមាត់របស់គេ បុរសនេះលៀនអណ្ដាតមកលិឍបង្ហើយវា។ អារម្មណ៍ខ្ញុំគ្រឺតណាស់ ពិសេសពេលក្រវិលមួយចំហៀងរបស់គេផ្លេកចាំង ខ្ញុំចង់យកក្រវិលមាត់ខ្ញុំទៅឃុំគ្រងចុងត្រចៀកគេ ហើយទាញគេចូលទៅក្នុងបន្ទប់គេង។
«តស់»
គេហៅខ្ញុំទាំងមុខក្រហមៗ។ ដូចស្តាប់ឮចំណង់ខ្ញុំ។ ត្រូវហើយ គេបានព្រមានថា គេឮរាល់សំឡេង«ចង់»របស់ខ្ញុំ។
«អឹមមមមម» ខ្ញុំរអ៊ូង៉ុលៗ ញិកញ៉ក់មាយា។
គេញញឹមហើយដាក់កែវរបស់គេនៅលើតុកាហ្វេហើយបើកហ្វូនចុច Internet។ ទាយថាគេមិនមែនប្រភេទលេងគ្នាផង មើលវីដេអូ Porn ផងទេដឹង?
«ធ្វើស្អី?»ខ្ញុំសួរ។
គេចុច search រួចរុញវាមកឱ្យខ្ញុំ។ អ៊ីនធឺណិត បានបង្ហាញឱ្យឃើញរូបមនុស្សចាស់ស្លេកស្លាំង ម្នាក់ភេទប្រុស ជាមួយនឹងធ្មេញវែងៗដូចសត្វសាហាវ និងសូម្បីតែក្រចកដៃក៏វែងជាងក្រញាំខ្លាផង។
ខ្ញុំឆ្ងល់ណាស់។
«Matchi-auwishuk» Will ខ្សឹបឈ្មោះវែងមួយនេះមកឱ្យខ្ញុំ។
ដើមឈើខាងក្រៅបោកបក់ជាមួយសន្ធឹកខ្យល់បក់មកតាមទ្វារយ៉រដែលបើកចំហ។ ធម្មជាតិដូចជាបានប្រែប្រួលយ៉ាងចម្លែក។
Will Cadotte ងាកក្រោយសម្លឹងបង្អួចដោយទឹកមុខពិភាល់។ បន្ទប់មកគេបានដាក់ដៃស្តាំឡើងមកលើ គោះលំហប៉ូក ខ្យល់ក៏ស្ងប់មែកឈើឈប់បក់។ ខ្ញុំក្រឡេកមើលគេដោយចំហមាត់ ប៉ុន្តែ Willហាក់ដូចជារក្សាទឹកមុខធម្មតា។ មិនយូរគេបែរមក ទាញកែវយឹតមួយចេញមក ឱ្យខ្ញុំឆ្លុះលើរូបមនុស្សជរាក្រចកវែងក្នុង Internet។ ខ្ញុំព្រឺសម្បុរខ្ញាក និងចាប់ផ្តើមញ័រខ្លួនពីកទៅដល់ចង្កេះ។ តា auwishuk នេះប្តូរមកជាចចក គួរឱ្យខ្លាចណាស់។
«មនុស្ស….កណ្តាលចចក?» ខ្ញុំខ្សឹបភ្លាត់ឡើង
«ស្តេចចចក» គេឆ្លើយស្រាលៗ។
រូបចចកនេះមានលក្ខណៈអាក្រាតកាយ រលោង និងសាច់ដុំធំ។ ក្រញាំដែលលូតលាស់លើម្រាមដៃ និងជើងរបស់គេពិតជារឹងមាំ។ កន្ទុយមួយដុះចេញពីខាងក្រោយ និងត្រចៀកពីរនៅពីលើក្បាលរបស់គាត់។ ជំនួសឱ្យសក់ គាត់មានរោមគ្រប់សារពាង្គកាយ។ ច្រមុះបានរីកធំ រាលដាលជាប់គ្នានឹងមាត់។
….អ្វីដែលរឹតតែធ្វើឱ្យខ្ញុំរំខានចិត្តគឺ….ភ្នែកគាត់ភ្លឺមុត ស្លូត ឆ្លាត និងជាភ្នែក…..មនុស្សទម្រង់រាងកាយសត្វ។
«អត់យល់ទេ!» ខ្ញុំនិយាយទាំងខ្ទប់មាត់មួយខំហៀង។
«ទាក់ទិននឹងរឿងព្រេងដ៏ចំណាស់មួយ ជេស៊ី» គេប្រាប់ខ្ញុំ «និងភាពស្រពេចស្រពិលនៃតំណាលតគ្នារបស់ប្រជាជនក្រុង Ojibwe ស្តេចព្រះចចកអាចមានជីវិតឡើង ក្នុងអំឡុងពេលព្រះចន្ទពណ៌ប្រាក់ ហើយត្រួសត្រាយបង្កើតបានជាកងទ័ពចចកញីឈ្មោលខ្លាំងអស្ចារ្យ!»
ឮហើយ ខ្ញុំផ្ចង់មើលទឹកមុខ Will។ គេមិនសើចទេ ដូច្នេះខ្ញុំមិនគិតថាគេកំពុងនិយាយលេងឡើយ។
«ពាក់ព័ន្ធនឹងយើង?» ខ្ញុំដឹងថាពាក់ព័ន្ធ ក៏ប៉ុន្តែនៅខំសួរ។
«Jessie នេះមិនមានការចៃដន់ពេកទេ? ឡាសុន ខារ៉ែន ត្រូវខាំ! បន្តោងស្លាករូបចចក! និងព្រះចន្ទពណ៌ប្រាក់?»
ព្រះចន្ទ? នេះធ្វើឱ្យខ្ញុំនឹកឃើញឡើងវិញពាក្យហ្សេដាបានប្រាប់ នៅយប់ដែលគ្រូជំទង់ Karen Larson ត្រូវបានរងគ្រោះដោយឆ្កែខាំ។ ក៏ជានៅយប់ដែលខ្ញុំបានរកឃើញស្លាក ហើយជាយប់ដែលខ្ញុំបានជួប Will Cadotte រត់ស្រាតក្នុងព្រៃ។
«អត់យល់លើសដើម!» ខ្ញុំរអ៊ូៗ។
«យើងនឹងយល់ជាមួយគ្នាពេលក្រោយ» គេញញឹមធម្មតា តែខ្ញុំគិតថាគួរឱ្យស្រឡាញ់ណាស់ ព្រោះគេចង់នាំខ្ញុំចេញពីភាពស្មុគនិងសង្ស័យ។ ប្រុសស្អាតដើរមកក្បែរខ្ញុំ ដៃគេលើចង្កេះខ្ញុំ មាត់គេខ្សឹប៖
«ការបង្កើតកងទ័ពចចកដើម្បីដណ្តើមប្រមូលអំណាច ក្នុងរវាងពេលមានព្រះចន្ទពេញវង្សដល់ទៅពីរ ជារឿងលើសពីអ្វីប៉ូលិសស្អាតម្នាក់អាចបញ្ឈប់បាន!»
គេញ៉ែខ្ញុំឬបំភ័យខ្ញុំទៅ?
«ព្រះចន្ទពេញវង់ពីរ ក្នុងខែតែមួយ?» ហ្សេដាបាននិយាយមែន ខ្ញុំចាំ។
ពេលខ្ញុំធ្មឹងគេផ្តួលខ្ញុំមកលើសាឡុង។
«ជឿទេ?» គេសួរដោយសំឡេងសែនស្រាល។
ខ្ញុំនៅស្ងៀមឈរសម្លឹងគេ។ គេដូចជាចង់ប្រាប់ខ្ញុំច្រើនអំពីស្តេចចចក ដែលខ្ញុំមិនដែលយកចិត្តទុកដាក់ចង់ដឹង បែរជាពេលនេះខ្ញុំពេញចិត្តរាល់ព័ត៌មាននៃការចែករំលែកទាំងអស់ចេញពីមាត់គេ។
ខ្ញុំព្រេចភ្នែក។
«ទាក់ទងអីនឹងខ្ញុំ!»
«បាទ! ស្លាកដែលជេស៊ីមាន! គេមានពិធីមួយដែលពាក់ព័ន្ធនឹងស្លាកនោះដើម្បីប្រមូលកងទ័ពចចក! អ្នកណាមានវា នឹងក្លាយជាស្តេចនៃពួកចចក ហើយ…»
«ហើយអីទៅ?» ខ្ញុំកាន់តែងប់ឡើងក្នុងការចង់ដឹង ហើយពេលនេះខ្ញុំស្រមៃគិតអំពីស្លាករូបចចកលើទ្រូងខ្លួនឯង។
«កុំលូកដៃរឿងនេះម៉ាដាម!»
គេខ្សឹប។ គេកំពុងដកខ្ញុំចេញពីបេសកកម្មដើម្បីចចកឬគេគិតពីសុវត្ថិភាពខ្ញុំ។ ខ្ញុំមិនមាត់ទេ។
ដៃគេឱបចង្កេះខ្ញុំ ខណៈគេបានលុតជង្គង់សឹងច្រមុះទើរលើ….ក្រោមផ្សិតខ្ញុំ។ ខ្ញុំខំប្រឆាំងនឹងអារម្មណ៍ស្រៀវស្រើប។ ការថើបថ្ងៃមុន ខ្ញុំនៅចាំពេញរន្ធញើស សរសៃ ស្បែក ឈាម រត់និងបេះដូង។
រាងកាយរបស់ខ្ញុំមានប្រតិកម្មទៅហើយទោះបីគេមិនទាំងទាន់ឱនមក។ ទោះបីជាការប៉ះនោះជារឿងផ្លូវភេទដែលខ្ញុំស្អប់ខ្លួនឯងក៏ដោយ ខ្ញុំចង់បានណាស់…..
«រដ្ឋាភិបាលអ្នកឯងអត់បានការអីទេ!»
គេនិយាយ ខ្ញុំនៅស្ងៀមដោយពិចារណាថា Will Cadotte ឱ្យតម្លៃទាបចំពោះរដ្ឋាភិបាលសហព័ន្ធក៏មិនមែនបានន័យថា គេប្រឆាំងខ្ញុំដែរ។ ខ្ញុំមិនខ្លាំងដល់ថា គេត្រូវយកស្នេហាមកបោកខ្ញុំឱ្យបញ្ឈប់ការតាមចាប់ចចកដែរ?
ស្រាប់តែគេចាក់សម្តីមកបន្តថា៖
«បងសួរ! តើ CDC ចង់ដោះស្រាយជាមួយសត្វចចករបៀបណា?»
សំណួរ Will ខ្ញុំរំឭកខ្ញុំត្រលប់ទៅដល់ការសន្ទនាជាមួយលោកបណ្ឌិត Hanover និងតាចាប់ចចកមកពី CDC។ ខ្ញុំវាចា៖
«គេថាថ្នាំបង្ការសម្រាប់មនុស្ស ចំណែកគ្រាប់កាំភ្លើងសម្រាប់ចចក!»
Will Cadotte ចាប់ផ្តើមសើចរង្គើខ្លួនទំនងខឹងខ្លាំងហើយសើចនេះ គឺបញ្ឍឺ។ គេសើចសាហាវពេក ខ្ញុំច្រានគេផាំង។
គេដូចដឹងមកវិញ ក៏ញញឹមទន់ភ្លន់ដាក់ខ្ញុំនិងបានលើកកែវស្រាមកក្រេបបន្លប់។ ខ្ញុំបន្ទោស៖
«មកនិយាយរឿងហ្នឹង?»
គេញញឹមខាំមាត់តិចៗ ដាក់កែវចុះលាន់ឆឹង។ ខ្ញុំស្រឹមសម្លឹងគេ គេឱនមកប៉ុន្តែមិនមែនថើបមាត់ខ្ញុំទេ គេនិយាយដោយដកដង្ហើមធំ៖
«Jessie បងបារម្ភពីអូន!»
«ខ្ញុំអាចមើលថែខ្លួនឯងបាន» ខ្ញុំតបដោយមិនដកភ្នែកទេ។ មាត់ខ្ញុំញញឹមសប្បាយចិត្តទុកថាសម្តីគេពិត។
ម្រាមគេប្រាំឡើងមកលើភ្លៅខ្ញុំ…..ខ្ញុំស្រៀវសឹងរំញោច តែគេនិយាយរឿងផ្សេង….
«បើបន្តអូនអាចស្លាប់!»
ខ្ញុំលើកចិញ្ចើម។ ខ្ញុំមិនជឿថាសត្វចចកពិតជាកំពុងចង់បានជីវិតខ្ញុំទេ។
«ធ្វើជាប្រពន្ធបងទេ?»
សំណួរនេះមានមក ស្របពេលម្រាមដៃម្ខាងទៀតលូកមករុករាវពាសពេញស្បែកទន់ៗនៃភ្លៅនិងឈានដល់បរិវេណត្រគាករបស់ខ្ញុំ។
«មិញ….និយាយរឿងចចកសម្លាប់ខ្ញុំមែនទេ?» ខ្ញុំខំគ្រប់គ្រងកម្រិតតណ្ហាខ្លួនឯងតែគេវិញផ្អៀងទៅជិតពោះរបស់ខ្ញុំហើយដង្ហើមរបស់គេបានប្រាប់មកថា ទីនោះត្រូវសម្រាតបាត់ហើយ។
«មានរឿងខ្លះ…..ដែលមិនទាន់អាចពន្យល់បានទេមុនពេលអូនក្លាយជាប្រពន្ធបង!»
«ខ្ញុំមិនដែលឮ ឬជឿរឿងបុរាណ ស្តេចចកអីទាំងអស់! ព្រោះមិនដែល….ឃើញពួកគេទេ! និយាយមែន!»
«ជិតហើយ!» គេថាផង ម្រាមដៃរអិលចុះឡើងមកតំបន់ក្រោមពោះខ្ញុំ។ ក្រចករបស់គេហាក់បានក្លាយជាក្រញាំ តែមិនឈឺទេ ក្រញាំបានចាប់ច្បាមខ្ញុំ មេដៃរបស់គាត់ធ្វើឱ្យប្អូនស្រីខ្ញុំខំតតាំង បង្កើនសាច់ដុំឡើងរឹងពើង ក៏មិនឈ្នះ ហើយខ្ញុំហាមាត់……
ខណៈនោះ Will រុញម្រាមដៃមួយទៀតចូលមកក្នុងមាត់ខ្ញុំ លេបសម្រែកថ្ងូររបស់ខ្ញុំដូចគេដឹងមុនគ្រប់យ៉ាងដែលជាសកម្មភាពនិងការគិតរបស់ខ្ញុំ។
«ចចកអាចការពារបានតែភរិយាគេទេ» គេនិយាយមក ពាក្យនេះបើវិភាគវាសំខាន់ណាស់ តែខ្ញុំចប់ ហើយ ខ្ញុំខ្វល់អីក្រៅពីក្លិនស្រាក្រហមលើអណ្តាតគេដែលផ្តល់មកគ្រប់ទីកន្លែងព្រឺព្រួច។ សំឡេងថ្ងូររបស់ខ្ញុំធ្វើឱ្យគេបង្កើនសកម្មភាព។ ប្រុសសង្ហាបន្តវាយខ្ញុំយឺតៗនិងទន់ភ្លន់ តែកាន់តែលឿនឡើងៗ រហូតទាល់តែខ្ញុំត្រៀមផ្ទុះ។
«Will…..» ខ្ញុំហៅគេដោយមមើមមាយ។
ស្រាប់តែគេបញ្ឈប់ហើយនិយាយខ្សឹប៖
«ដល់វេនបងហើយ»
ប្រុសស្អាតនេះដោះអាវរបស់គេចេញខ្វាកៗ ក្រោមកែវភ្នែកមមីររបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំសម្លឹងគេព្រោះស្ពឹក ឆ្អែតនិងការស្រែកស្រើបស្រាល ពាក់កណ្តាលដេកលក់ពាក់កណ្តាលស្វាង។ គេស្អាតណាស់មួយមីលី្លម៉ែត្រណាលើខ្លួនគេ ក៏អាចទាញដៃខ្ញុំដូចដែកឆក់ ឱ្យចង់លូកប៉ះ ម្ល៉ោះហើយខ្ញុំឈោងទៅរកគេ។
តែគេចាប់ដៃខ្ញុំឃាត់…..រឹតឃាត់ខ្ញុំរឹតខឹងនិងចង់ឈ្នះ។
ខ្ញុំប្រតាយជាមួយគេយ៉ាងរីករាយ ទីបំផុតគេចាប់ម្រាមខ្ញុំយកទៅដាក់លើ…..នាគរបស់គេ បង្ហាញខ្ញុំពីអ្វីដែលគេចូលចិត្តចង់ឱ្យខ្ញុំ…..ប៉ះ។
ទីនោះរឹង រលោង និងក្តៅអ៊ុនៗ…… ខ្ញុំចង់បានបែបនេះ និងសិទ្ធិមួយនេះតាំងពីពេលដែលគេញញឹមហើយហៅឈ្មោះខ្ញុំ កាលឃើញគ្នាដំបូងៗកណ្តាលព្រៃជ្រៅ។
«ឆ្លើយមក ថាយកខ្ញុំជាស្វាមី?»
គេខ្សឹបទាំងដែលដៃខ្ញុំលើ….វត្ថុសំណព្វក្នុងជីវិតគេ។ វាធំគួរឱ្យ….ភ័យ តែខ្ញុំមិនចង់ចែកវាជាមួយស្រីណាទេ ពីពេលនេះទៅ។
«ស្វាមីអីគេ?» ខ្ញុំរអួយ។
«ស្វាមីចចក!»
គេឆ្លើយខ្លីបម្រុងតែទាញខ្ញុំឱ្យទៅកៀកកន្លែងពិសេសស្រាប់តែ ស្នូរទ្វាររលាក់ដូចផ្គរ…..
ចិត្តយើងរួមគ្នាដាក់បណ្ដាសា អ្នកដែលមករំខានគោះទ្វារដូចអាសន្នលោក។
ខ្ញុំទាញទាញអាវកន្សែងមកចង ហើយប្រញាប់ទៅដល់មាត់ទ្វារ។
តាមរយៈការឱនសម្លឹងរន្ធទ្វារ ហួសចិត្តផងខឹងផង។ អ្នកចាប់ចចចករបស់មេខ្ញុំ គឺតា Edward Mandenauer បានឈរនៅទីនោះ។
បុរសចំណាស់ម្នាក់ដែលមានទឹកមុខដូចគុ្រនស្លេកស្លាំងនេះ មករំខានខ្ញុំកណ្តាលផ្លូវទៅកាន់ឋានសួគ៌ទាំងមានកាន់កាំភ្លើងវែងមួយនៅក្នុងដៃទាំងសង។
«ព្រះ! គោះៗម៉េះ?»
ខ្ញុំរអ៊ូមួម៉ៅណាស់។
«យើងត្រូវតែបរបាញ់ចចក Jessie» គាត់ថាដោយបោះកាំភ្លើងមកខ្ញុំមួយ។ ខ្ញុំគ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីចាប់ទទួលទាំងខឹងសម្បា។
«ខលមិនចូល ទាក់ទងមិនបាន!» ជននេះពោលបន្ថែម។
«ខ្ញុំក៏ត្រូវការសម្រាក!» ខ្ញុំតវ៉ាហើយបិទមាត់ព្រោះបានឮហាក់ដូចសម្រិបជើងធ្ងន់ៗរបស់ Will Cadotte ដើរមកពីក្រោយខ្នងខ្ញុំ។
គេប្រាកដជាមកហួងហែងមែនបានជាទាក់ទាញការសម្លឹងរបស់ Mandenauer ឱ្យភ្នែករបស់បុរសចំណាស់មមីរឆ្ងល់ សម្លឹងគេ រួចងាកមកមើលមុខខ្ញុំ រួចដៀងទៅមើលប្រុសស្អាតរបស់ខ្ញុំម្តងទៀត។
ថ្ពាល់របស់ខ្ញុំឡើងកម្ដៅ ដូចជាត្រូវជីតាចាប់បានពេលនៅលើគ្រែជាមួយសង្សារ។ តែ…ប៉ិនេះមាររំខាន មិនមែនតាខ្ញុំទេ។
«ខ្ញុំរវល់!» ថាហើយរកតែបោះអាវុធទៅឱ្យវិញ ស្រាប់តែគាត់ខ្សឹបជាក់លាក់៖
«ចចកខាំមនុស្សបន្ថែមទៀតហើយជេស៊ី!»
ខ្ញុំវិលមករកសម្បជញ្ញៈជាអ្នកការពារទីក្រុងវិញ។ តណ្ហារលត់អស់ហើយ សល់នៅតែភារកិច្ច។
«ពីរនាទី!»
ខ្ញុំប្រាប់បុរសនោះហើយបែរក្រោយមកវាក់អើនឹងប្រុសស្នេហ៍។
«ខ្ញុំត្រូវទៅសិនហើយ Will»
ដឹងថាពេលខ្ញុំរត់ឡើងទៅប្តូរឯកសណ្ឋាន បង Will Cadotte និងអ្នកចាប់ចចក លោកMandenauer កំពុងសម្លឹងមើលគ្នាទៅវិញទៅមក ដូចសត្វឆ្កែពីរក្បាលដែលខមចង់បានដុំឆ្អឹងតែមួយ។
ពួកគេមានបញ្ហាអីជាមួយគ្នា?
រត់ចុះមកវិញ ខ្ញុំឱនឃើញគេបន្តិចខណៈភ្នែកគេត្រជាក់និងពេញដោយពន្លឺស្នេហា៖
«សុំទោស»
ខ្ញុំនិយាយខ្សាវៗហើយថើបមាត់គេយ៉ាងលឿន ព្រោះជនចាប់ចចកចេញក្រៅបាត់ហើយ។ Will Cadotte ងក់ក្បាលជាមួយវាចាខ្សឹបផ្អែមណាស់៖
«បងយល់» ពេលខ្ញុំដៀងមើលទ្រូងហំហានរបស់គេពោលមកថែម «បងនឹងសម្អាតចិត្តឆេវឆាវ ចាប់ភាពអត់ធ្មត់! ហើយទ្រាំចាំដល់ពេលអូនមកថែបង!»
ខ្ញុំស្ទាក់ស្ទើរ ចង់ថើបគ្នាឱ្យវែងមួយទៀត តែ….. ខ្ញុំមិនចង់ទុកគេនេះនៅម្នាក់ឯងក្នុងអាផាតមិនរបស់ខ្ញុំផង មិនហ៊ានដេញគេផង ណាមួយមានគេមករង់ចាំខាងក្រៅហើយ….
ក្រឡេកមើលភាពស៊ិចស៊ីក្រោមចង្កេះគេមួយឆ្វាច់ ខ្ញុំចាកចេញទៅ ជាមួយគំនិតថា បើធ្វើការហើយមកវិញឃើញគេ ល្អតិចអី?
យើងបានឡើងទៅក្នុងឡានរបស់ខ្ញុំ ហើយចុចបើកទូរសព្ទ។ មុនគេគឺសំឡេងរបស់ហ្សេដា៖
«កូនស្រីអើយឯងបាត់ខ្លួនទៅណា?»
«នៅផ្ទះ» ខ្ញុំតបខ្លីរួចបែរក្រោយរឺយ៉ែឡាន។ ខ្ញុំឃើញអ្នកចាប់ចចកដែលអង្គុយចំហៀងខ្ញុំងើយមើលទៅជាន់ទីមួយផ្ទះខ្ញុំ។ ខ្ញុំក្រឡេកមើលតាមដែរ Will ឈរយ៉ាងសង្ហាត្រង់បង្កាន់ដៃដែលបានបន្សល់ភាពផ្អែមល្មួតមួយក្នុងជីវិតស៊ិចរបស់ខ្ញុំ។
«ហេតុអ្វីបានជាគេនោះនៅជាមួយនាង?»
ខ្ញុំចង់ខឹងពេលឮសំណួរនេះ តែស្ងៀមស្ងាត់ជាជម្រើសល្អជាង។ ខ្ញុំធ្វើជាចុចស្តាប់សារហ្សេដាបន្ត៖
«រឿងរាលដាលហើយ កូនស្រីឯងដោះស្រាយមិនរួចទេ!»
ខ្ញុំដកដង្ហើមធំ។ ការងារមិនបានប្រាក់ខែគ្រប់គ្រាន់ហើយ កម្រិតនៃភាពតានតឹងខ្លាំងទៀត បើមិនស្រឡាញ់ច្បាប់ស្រឡាញ់ប្រជាជនតើជាស្អីទៅ?
ពួកយើងតម្រង់ទៅកន្លែងកើតហេតុការណ៍ថ្មីនោះ។ ជារឿងចចកខាំមនុស្សទៀត មានអ្វីកើតឡើង?
ខ្ញុំសួរតានេះ គាត់តបវិញធុញថប់ចិត្តហាក់ក្រពុលមុខ៖
«ចចកមួយចូលតាមបង្អួចលំនៅដ្ឋានពលរដ្ឋ!»
«អាចម៍គោហើយ!» ខ្ញុំរអ៊ូឡើង។
«ឆ្កែចចក រត់ជុំវិញផ្ទះ ហើយនៅពេលដែលម្ចាស់ព្យាយាមរារាំង វាខាំគាត់របួស!»
«ចាប់បានទេ?»
«ទេ! ពេលប៉ូលិសទៅដល់ ចចករត់បាត់ តាមរន្ធបង្អួចដដែលនោះ!»
ខ្ញុំគ្រវីក្បាលមិនយល់។ មាត់ខ្ញុំនិយាយឡើង៖
«ចចកមិនចូលមកជិតចំណោមមនុស្សទេ! ជាពិសេសទីក្រុង! ចចកមកមុជចូលតាមបង្អួចនៅកណ្តាលក្រុង គឺអាចវារត់ពីការវាយប្រហារ ឬវាឆ្កួត!»
«ពេទ្យកំពុងធ្វើការស្រាវជ្រាវលើអ្នករបួស!» តានោះតបមកវិញ។
យើងចូលដល់ជាយក្រុងនាសង្កាត់ Backdawish ជាទីកើតរឿង។ ផ្ទះនីមួយៗភ្លឺណាស់ បើកភ្លើងពាសពេញដូចរាត្រីបុណ្យណូអែល។ រាល់ទីធ្លាដែលធ្លាប់តែថយពន្លឺ បានភ្លឺវិញព្រោះមនុស្សម្នាភ័យអំពីព័ត៌មានចចក។
ប៉ូលីស Brad មហាអួតក៏នៅណេះដែរ។
គេដើរចុះឡើង កត់របាយការណ៍សម្ភាសន៍អ្នកស្រុក។ គាត់បានដាក់បារ៉ាស់ បិទទីធ្លាធំមួយ នាំមនុស្សមកនិយាយគ្នា។
យប់នេះចាំងពន្លឺ ដោយសារការភ្ញាក់ផ្អើល មិនមែនពន្លឺចន្ទទេ។ ខែអាចកំពុងពួនលាក់នៅពីក្រោយពពក ឬផ្សែងក្រាស់។
ខ្ញុំបានទាញឡានចូលចតនៅក្នុងផ្លូវ ហើយយើងចុះដើរ។
ដោយទុកអាវុធនៅពីក្រោយខ្នង ពីរនាក់ខ្ញុំធ្វើឱ្យមានការចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងសម្រាប់ក្រុមអ្នកប្រមាញ់ ថតរូបលក់ឱ្យភ្នាក់ងារសារព័ត៌មាន។ នាយ Brad បង្ហាញទឹកមុខរីករាយដែលបានឃើញខ្ញុំដើរសំដៅ។ សម្រាប់ខ្ញុំ គ្រប់យ៉ាងនៅទីនេះ អាក្រក់ជាងដែលធ្លាប់គិតព្រោះថា ពេលទាំងបីនាក់យើង បានចូលទៅខាងក្នុង ការិយាល័យពិនិត្យសុខភាពរបស់ប៉ូលិស ខ្ញុំមានការភ្ញាក់ផ្អើលដែល ជនរងគ្រោះនិងប្រពន្ធមិនត្រូវបានគេបញ្ជូនទៅមន្ទីរពេទ្យនៅឡើយ។
«ម៉េចមិនស្រូតយកទៅពេទ្យ?»
ខ្ញុំខ្សឹបសួរ Brad តែប្តីម្នាក់នោះឮ ក៏ឆ្លើយមកភ្លាម «ប្រពន្ធខ្ញុំអត់ចូលចិត្តពេទ្យទេ Officer»
ខ្ញុំធុញណាស់។ នេះចរិតសេរីហៀរកែងរបស់ពលរដ្ឋអាមេរិក។ ខ្ញុំនឹកដល់ឡាសុន ខារ៉ែន ពេលដែលនាងបែបពពុះមាត់ និងចាប់ព្យួរក្មេងកូនសិស្សក្នុងដៃនៅសាលា ឯកងសន្តិសុខដេកដួលក្នុងថ្លុកឈាមក្រោមចង្កូមនាង។
ខ្ញុំម៉ឺងម៉ាត់៖
«លោក លោកស្រី Gerard! អ្នកទាំងពីរចាំបាច់ត្រូវទៅមន្ទីរពេទ្យ!»
ប្រពន្ធគេបើកភ្នែកសម្លឹងមកខ្ញុំដូចភ័យ តែខ្ញុំមិនខ្វល់គិតច្រើន និយាយបន្ថែម៖
«ហើយអ្នកទាំងពីរត្រូវចាក់វ៉ាក់សាំងការពារជំងឺឆ្កែឆ្កួតឱ្យបានឆាប់បំផុត!»
«វ៉ាក់សាំង?» សំឡេងរបស់ភរិយាគាត់បានបន្លឺឡើងដល់កម្រិតមួយ«ស្លន់» ធ្វើឱ្យខ្ញុំបានក្រឡេកមើលជាមួយកែវភ្នែកមិនរារែកបញ្ជាក់លើកាតាព្វកិច្ចនេះ។
«ទេ! គាត់នឹងមិនអីទេសែហ្វ! Mel ប្រពន្ធខ្ញុំ មិនដែលឈឺសូម្បីម្តងផងក្នុងជីវិតរបស់គាត់! នាងមិនចង់ចាក់អីចូលខ្លួនទេ!»
ខ្ញុំនឹកឃើញដល់ក្មេងដែលរបួស និងសភាពរបស់ឡាសុនដែលស្លាប់។
ខ្ញុំតប់ប្រមល់ហើយមិនចង់លាក់ទឹកមុខទេ។ ដោយសង្កត់សំឡេងខ្ញុំនិយាយតប៖
«យើងកំពុងដោះស្រាយជាមួយអ្វីមួយ ដែលជាមហន្តរាយលោក លោកស្រី Gerard! មិនមែនពិភាក្សាគ្នាអំពីជំងឺផ្តាសាយធម្មតាទេ»
ទឹកមុខរបស់លោកស្រី Gerard ស្រពោន ហើយដកដង្ហើមធំឱបប្តីគាត់។ Mel បានបាត់បង់ចំណាប់អារម្មណ៍ក្នុងការសន្ទនា។ ដោយផ្តើមបិទភ្នែករបស់គាត់ពាក់កណ្តាល ផ្អៀងលើប្តី បង្ហាញថា លោកស្រីនេះមិនចង់ចរចាជាមួយខ្ញុំទេ។ ខ្ញុំមិនបោះបង់ចោលការពន្យល់ត្រឹមណេះឡើយ…..តែតាMandenauer បានរត់មក៖
«Jessie យើងត្រូវទៅ! ខ្ញុំងើបមុខឆ្ងល់ គាត់បញ្ជាក់ទៀត «ឥឡូវនេះ!»។
ខ្ញុំត្រូវធ្វើការងារសំខាន់របស់ខ្ញុំ ឬធ្វើតាមបទបញ្ជាគាត់? ទឹកមុខខ្ញុំចង់សួរបែបនេះទៅកាន់តាចាប់ចចកតែគាត់ពន្យល់ខ្ញុំបានមុន៖
«មានតម្រុយសត្វនោះ! វាគួរតែប្រសើរប្រសិនបើយើងទៅតាមភ្លាមៗ» ។
ខ្ញុំដកដង្ហើមធំងាកទៅមើលប្តីប្រពន្ធត្រូវរបួសដែលព្យាយាមមិនរវល់ជាមួយខ្ញុំ។ ចេញតាមផ្លូវខ្ញុំបារម្ភណាស់ ខ្ញុំជូនយោបល់ទៅ Brad
«បើពួកគាត់មិនចាក់ថ្នាំបង្ការទេ ឃុំខ្លួនសិន កុំឱ្យដើរហើរ!»។
Brad សើច
«សង្ឃឹមថាយើងមានសិទ្ធិធ្វើបែបនេះចុះ!»។
