«អ្នកនាងលេខាថ្មីស្ងប់ស្ងាត់ខ្លាំងណាស់!»
សូហ្វ័រថាហើយ លីនក៏ងើបមុខមកមើលគាត់។
«ពូ កុំប្រកាន់ខ្ញុំអី! ខ្ញុំអត់ដឹងត្រូវនិយាយគ្នាពីអី!»
«កំពុងភ័យមែនទេ? ឮសូរថាចៅហ្វាយកាច?»
នាងទើបនឹងយល់ថា តៃកុងឡានមិនដឹងរឿងកន្លងមករវាងនាងនិងគូខាន់ទេ។
«កាចមែនដែរទេ?»
នាងសួរដោយមិនដឹងខ្លួន។ អ្នកបើកឡាននេះមានវ័យចំណាស់ជាមួយទឹកមុខស្លូតបូត។ គាត់ញញឹមគិតសិនបានឆ្លើយ៖
«កាចត្រូវរឿង! ធម្មតាគាត់ជាមនុស្សល្អ!»
លីនងាកមុខចេញមិនចង់ឱ្យគាត់ឃើញទឹកមុខឆ្អន់របស់នាងទេ ចំណែកក្នុងចិត្តនេះវិញ ស្ងាត់ៗស្រីគិតថា មិនត្រឹមតែឮគេនិយាយ គឺបានជួបរួចមកហើយ។ មិនត្រឹមតែកាចទេ គឺឃោរឃៅបំផុត។
ឃើញនាងស្ងាត់គាត់ក៏លែងនិយាយ។
ឡានមកបត់ចូលតំបន់ភូមិគ្រឹះមួយនៅចុងគេ កែងកាច់ជ្រុងក្បែរស្រះទឹកវែងអន្លាយ។ គ្រាន់តែគន់ទេសភាពក៏មានអារម្មណ៍ល្អឡើងវិញដែរ។ ជម្រាលនៃស្រះប្រកបដោយបុប្ផារីកស្គុសស្គាយចម្រុះពណ៌។
លីនលបសួរចិត្តខ្លួនឯង៖
«ប្រភេទមនុស្សឃោរឃៅបែបគេនេះ ចេះរើសមករស់នៅក្នុងបរិស្ថានដ៏ស្រស់ត្រកាលបែបនេះ ពិតជាគួរឱ្យស្ដាយណាស់ វាមិនសមនឹងគេទេ!»
សំឡេងបុរសបើកបរប្រាប់មកនាង៖
«ចៅហ្វាយហូបអាហារនៅម៉ោងប្រាំពីរ សាមសិបនាទី! លេខាចូលទៅផ្ទះបាយអ្វីក៏មានដែរ! លេខារៀបចំអាហារពេលព្រឹកតាមកាលវិភាគដែល HRកត់ទុកប្រាប់នោះទៅ! ហើយពេលចៅហ្វាយកំពុងស្រស់ស្រូប លេខាមិនអាចទៅណាបានទេ….!»
«ខ្ញុំត្រូវនៅអង្គុយកំដរគេ? ខ្ញុំនេះដឹងហើយ ខាងគ្រូធនធានមនុស្សប្រាប់ខ្ញុំច្បាស់ណាស់!»
គាត់ងក់ក្បាលញញឹម។ រឿងធំគឺពួកគេផ្តាំមកថា នៅពេលដែលចៅហ្វាយស្រស់ស្រូបរួច គេដើរចុះឡើងអានព័ត៌មានក៏ជាពេលដែលលេខាត្រូវចូលទៅក្នុងបន្ទប់ធ្វើការរបស់គេរៀបរយសម្ភារៈដាក់កាតាបនិងយកមកក្នុងឡាន។
«មានរឿងមួយគឺខ្ញុំមិនដឹងត្រូវរៀបចំអ្វីដាក់កាតាបចៅហ្វាយខ្លះទេពូ!»
«សួរគាត់ ដូចជា LAPTOP ឬអ្វីផ្សេង ចំណែកខ្ញុំជាសូហ្វ័រ ខ្ញុំមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យចូលទៅជួយទេលេខា លុះត្រាតែមានបញ្ជាពីគាត់!»
«ចាស៎ អរគុណពូ!»
«នេះសោទ្វារ! លេខាទុកវាទៅ! សោទ្វារតូច!»
«ចា៎»
លីនទីទើរ ក្រឡេកមើលម៉ោង ទើបមិនអាចបង្អង់ ដោយស្រូតទទួលកូនសោមកហើយទុកចោលកាបូបធ្វើការរបស់នាងទៅក្នុងឡាន។
ស្រីរួសរាន់ដើរសំដៅទៅកាន់ទ្វារតូចដែលពូបានចង្អុលប្រាប់។ ចំណែកពីក្រោយនាង សូហ្វ័រចុះដើរមកបើកទ្វាររបង ដើម្បីបរឡានចូលមករង់ចាំទទួលចៅហ្វាយ។
នាងមួលសោតិចៗខ្លាចត្រូវធ្វើឱ្យអ្នកខាងក្នុង ភ្ញាក់ពីដំណេក ប៉ុន្តែទ្វារខាងក្នុងមួយជាន់ទៀតដែលនាងត្រៀមនឹងរកសោចាក់ចូលរបើកជាស្រេច បញ្ជាក់ថា ម្ចាស់ប្រុសមិនបាននៅគេងទៀតនោះទេ។
ចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ថាភ័យ។
ស្រីក្រឡេកភ្នែកសម្លឹងជុំវិញបរិវេណបន្ទប់ដំបូងនៃចំពោះមុខខ្លួន និងដោះស្បែកជើងឈានចូលយឺតៗ។ ភាពសង្ស័យនិងអារម្មណ៍មិនល្អបានញ៉ាំងឱ្យលីនភ្លេចអស់ភាពប្រណីតនៃគេហដ្ឋានតូចច្រឡឹងនេះ បែរជាគិតបន្លាចខ្លួនឯងថា មនុស្សម្នាក់នោះ អាចថាកំពុងពួននៅកន្លែងណាមួយ ហើយដើរមកសង្គ្រប់នាង ដូចជាស្តេចតោសង្គ្រប់ឆីសាច់ឆៅ។
ស្រីចុចបើកភ្លើង…..ទីនេះមានសាឡុងធំពីរនិងកូនតុ ព្រមទាំងបារភេសជ្ជៈតូចមួយ។ នៅខាងឆ្វេងប្រហែលជាបន្ទប់អាហារ ព្រោះលីនក្រឡេកទៅឃើញទូទឹកកកធំនិងតុបាយប្រណីតមានកៅអីប្រាំមួយ។
នាងដើរសំដៅទីនោះ ហើយចាប់ផ្តើមឆែកមឺនុយដែលបិទលើជញ្ជាំងពីចន្ទដល់សុក្រ។ អ្វីៗពិតជាដូចគ្នានឹងការប្រាប់ ដោយមានរូបថតបង្ហាញកាលនាងរៀនជាមួយHR។
ស្រីបើកទូទឹកកករៀបចំថាសអាហារពេលព្រឹក ដៃលើកមើលម៉ោងជានិច្ចខ្លាចលើស។ ពេលវេលាកាន់តែកៀក ចិត្តស្រីកាន់តែបារម្ភឡើង។ តែនេះនៅ១៥នាទីទៀតដែរ ប្រហែលជានាងមករហ័សពេកបានជាពេលវេលាភ័យខ្លាចកើតមានកាន់តែយូរ។
កែវល្អរបស់យើង ឈានមករកផ្ទាំងកញ្ចក់ penthouse រួចរូតរនាំងចេញ សម្លឹងទៅក្រៅព្រោះស្តាយទេសភាពជម្រាលស្រះជីក។ ផ្កាគ្រប់ពណ៌ មិនដឹងថាក្រោយសន្សើមរាត្រី ទីនោះក្រអូបយ៉ាងណាទេ។ គិតថា មានពេលខ្លះសល់ ចេញទៅរកប៉ុន្មានទងមកដាក់លំអថាសល្អទេ? តែ…មានអារម្មណ៍ថា ….អ្វីមួយផ្លាស់ប្តូរពីក្រោយខ្នងនាង។
ស្រីព្រឺសម្បុរ ក្តាប់ដៃដោយបែរក្រោយភា្លម។
ពិតជាប្រុសម្ចាស់ផ្ទះកំពុងបង្ហាញខ្លួន។ គេគ្មានអាវទេ ញើសដាមពាសពេញស្បែកពណ៌ក្រមៅរបស់គេ។ គេជាកូនកាត់ មិនសមបានទទួលស្បែកពណ៌ស៊ិចស៊ីនេះទេ ប្រសិនគេមិនទ្រាំដេកអាំងថ្ងៃដល់កម្រិតនោះ។
ភ្នែកគេមើលនាងស្រឹម មាត់គេស្មើៗ….សូម្បីញញឹមស្វាគមន៍មួយក៏មិនឱ្យលីនដែរ ធ្វើដូចជាប៉ុន្មានថ្ងៃមកនេះ មិនបានដេកនឹកសំឡេងយំរបស់លីនអ៊ីចឹង។
«អ…..អរុណសួស្តីCEO!»
តូចនិយាយទាំងលេបទឹកមាត់ភ័យ។ ប្រុសដើរទើមៗចូលមក តែគេមិនមាត់ដដែល។ គេមានខោកីឡាខ្លីនិងដង្ហើមស្វាហាប់ លីនគិតថាគេប្រហែលហាត់កីឡាធ្ងន់ៗបានយូរក្រែលហើយ បានជាមានដង្ហើមបែបនេះ។
គេកាន់តែចូលមកនាងរឹតថយ ព្រោះគេហាក់សំដៅមកទូទឹកកក។
តែមិនមែនទេ….គោលដៅគេគឺនាង។
នាងថយមកក្បែរតុ….ចំណែកដៃគេព័ទ្ធជុំវិញកាយស្រី គឺគងលើតុសងខាងប្រាណលីន។ មុខគេស្មើ ភ្នែកគេផ្តោត….ស្រីសម្លឹងប្រុសភ្លឹះៗ នាងបង្គាប់ចិត្តកុំឱ្យភ័យ គ្មានអីត្រូវខ្លាចទេ តែ….ទ្រូងកំសាកនៅតែកំសាកដដែល។
«CEO យកទឹកទេ?»
គេមិនមាត់ភ្នែកនៅតែដៀងសម្លឹងនាងស្រពោនៗ…..
«ទឹកក្រូចស្រស់?»
«ទឹកដោះ!»
គេនិយាយតិចៗចេញពីបបូរមាត់ឆ្មើងឆ្មៃ រួចរេភ្នែកសម្លឹងមកទ្រូងនាង។ រាល់ពេលដែលភ្នែកគេផ្លាស់ទីប្រឆាំងមកលើស្បែកលីន កន្លែងណាក៏ងាយរងគ្រោះដែរ។ វាចាញ់ច្រាបពន្លឺភ្នែកថ្លៃ ព្រឺផងចង់គ្រុនផង។
លីនយកដៃខ្ទប់ទ្រូង ខណៈប្រុសខាំបបូរមាត់ងើបមុខមកវិញសម្លឹងភ្នែកនាង។
គេស្រេកឃ្លាននាងណាស់ ហេតុអ្វីនៅនឹងស្បែកស៊ិចស៊ីរបស់គេបែបនេះ សាច់៦កង់យ៉ាងនេះលីនព្យាយាមលាក់អារម្មណ៍ពិតបាន?
រាងស្រីទាបជាងគេច្រើន ដូច្នេះលីនមើលឃើញតែគល់កធំៗ សរសៃធំៗរបស់គេ ។
«CEO ជិតដល់ម៉ោង Breakfast ហើយ»
«កំពុងញ៉ាំហើយ!»
គេខ្សឹបមកដោយហត់ៗ រួចយកដៃឆ្វេងមួយរុំចង្កេះលីន រុញលីនមកលើខ្លួនគេ។ លីនមិនមានអ្វីរើ ខណៈដែលដៃគូខាន់ម្ខាងទៀតរុលពីគែមតុចុះមកក្រោម។
«ត្រៀមម្ហូបផ្អែមៗឬនៅលីន?» គេសួរមករកភក្ត្រាស្លេកៗដែលភាំងៗនឹងកិច្ចស្វាគមន៍ការងារថ្ងៃដំបូង។ គេមិនសមថា មករួមភេទទាំងព្រលឹម មិនទាន់ងូតទឹកនិងនៅទីនេះទេ។
ដោយគូខាន់ប្រើជង្គង់របស់គេមកជ្រែកនៅចន្លោះជើងរបស់លីនដើម្បីរុញញែកឱ្យជើងនាងទាំងពីរដាច់ចេញពីគ្នា លីនផ្តើមនិយាយលួងលោមនាយ៖
«មិញ ខ្ញុំរូតរនាំងឡើង!»
គូខាន់សម្លឹងមុខនិងភ្នែកអង្វករទទូចរបស់ខាងស្រី រួចប្រុសងើបមុខសម្លឹងទៅស្រះទឹកខាងក្រៅដ៏សែនស្រស់បំព្រង។ ប្រុសថ្លៃញញឹម។ ជាលើកដំបូងហើយ ដែលគេញញឹមស្រស់បែបនេះនៅក្បែរលីនបង្កើយ។ មាត់គេនិយាយមួយៗទាំងភ្នែកគយគន់ខាងក្រៅ….៖
«ខ្លាចអី? ខ្លាចអ្នកណា! សូម្បីនៅក្រៅហ្នឹង ក៏អាចជាកន្លែងរបស់យើងដែរ! គ្រប់កន្លែង..នៅផ្ទះនេះ សុទ្ធតែអាចជាកន្លែង….របស់យើង….!»
ថាដោយស្រើបស្រាល ដោយសន្តានខូចខិលក្នុងផ្លូវតណ្ហា គេនេះគិតដល់រឿងគគ្រិចៗច្រើនទៀតដែលនឹងសាងជាមួយលីននៅក្នុងអាណាចក្ររបស់គេ។ គិតហើយបេះដូងពេញដោយសោមនស្ស ងាកមករកស្រីស្នេហ៍វិញ វាក់នឹងទឹកភ្នែករលើបក្នុងកែវភ្នែកលីន។
គេទម្លាក់ចោលស្នាមសើច។ មនុស្សប្រុសអន់ចិត្តនឹងទឹកភ្នែកកាត់ព្រឹករបស់នាងពិតណាស់។ គេវាចាតិចៗដាក់លីន មិនសំខាន់ថាលីនមើលគេឃើញឬអត់ទេ៖
«ហត់ខ្លាំងមែន ត្រឹមប៉ុណ្ណឹង?»
«កុំឱ្យពូបើកឡានឃើញ!»
នាងប្រញាប់និយាយដាក់គេខ្សាវៗញ័រៗ។ គូខាន់ចង់ដឹងថា នាងពិតជាគ្មានសម្រើប គ្មាននឹកសូម្បីមួយកាក់ល្អិតណាជាមួយស្នេហានេះ? ខាងលីនវិញ គំនិតដែលត្រូវគេយកមកធ្វើជាអាហារពេលព្រឹក គឺថោកទាបណាស់ហើយសម្រាប់នាង មានអីរំភើបស្រើបស្រាលទៅ? ប៉ុន្តែ….សូម្បីតែពេញដោយការឈឺចាប់និងស្អប់ខ្ពើមអារម្មណ៍ ពិបាកនឹងទទួលយកកម្រិតណា ក៏លីនមិនហ៊ានច្រានជននេះចេញដែរ។
តូចព្យាយាមសម្លឹងភ្នែកគេ ដែលកំពុងប្រកាន់ចិត្តជាអ្នកមានអំណាចលើប្រាណស្រី ដៃនាងទាំងសងខាងបង្ខំម្រាមទន់ៗមកប៉ះលើស្មាប្រុស….កាយវិការនេះពិតជាទាក់ទាញខ្លាំងណាស់។ ការប្រកាន់របស់បងចំពោះថ្លៃធ្លាក់ថយចុះបន្តិចៗម្តងៗត្រឹមបានអូនមកប៉ះស្បែកក្តៅៗនេះ ហើយគ្រប់យ៉ាងក្លាយមកជាត្រជាក់ផ្អែមវិញពេលនាងត្រដុសដៃលើស្បែកគេតិចៗ។
«ណ៎ា! កុំឱ្យគេឃើញ! ខ្ញុំខ្មាសគេ!»
នាងខ្សឹបខ្សាវៗបែបនេះសឹងឮតែខ្យល់ដង្ហើមដាច់ៗភ័យញ័រៗ។ ចិត្តប្រុសរឹងក៏មិនបានយូរ គេលើកស្ទួយចង្កេះអូនដាក់មកលើតុបាយ ជាមួយបបូរមាត់ញញឹមបានចិត្តណាស់។ គេពិតជាបានចូលក្នុងខ្លួនលីនបន្តិចទៀតនេះហើយ ដូច្នេះប្រុសដំអក់អូសក្រឡាបន្តិចរឹតតែសប្បាយ។
ដៃស្រីរបូតពីស្មារៀមព្រោះគេលើកនាងឡើងមកខ្ពស់ ស្រាប់តែគេដាក់នាងអង្គុយមិនទាន់បានអីផង ប្រុសដណ្តើមទាញម្រាមលីនទាំង១០ត្រលប់មកវិញមកលើចង្កេះគេ។ មិនអស់ចិត្ត គេទាញញែកជង្គង់ស្រីទាំងសងខាងឱ្យព័ទ្ធមកជុំវិញចង្កេះដ៏ធំរហូតដល់នាងត្រូវកន្ធែកពេញទំហឹង។
ពេលនេះស្រីត្រូវសម្លឹងចុះក្រោមទើបឃើញភ្នែកគេព្រោះខ្លួននៅទីខ្ពស់ជាង។ អ្វីមួយខុសប្រក្រតី ញាំញីដង្ហើមលីនឱ្យលោតក្តៅៗ។ មិនមែននាងក៏…..។ ប្រុសញញឹមស្រឹមៗ សម្លក់ភាពល្ហល្ហេវក្នុងភ្នែកនាង គេសួរតិចៗ៖
«ចង់អត់?»
នាងទម្លាក់ភ្នែកចេញ តែត្រលប់មកសម្លឹងគេទៀត ទាំងដៃសងខាងនៅជុំវិញកគេ។ ភ្នែកគេទម្លាក់មករកទ្រូងលីនហើយសុដន់ខាងឆ្វេង….គេនឹកនាទីនេះ និងចាប់ផ្តើមក្រហមមុខព្រោះទីនេះនៅក្បែរៗមុខគេ។
មិនដូចលីនស្មានទេ។ គេមិនបានយកមាត់គេមកប្រើទាញអាវលីនចេញឡើយ។ គេយកដៃស្តាំមកលូកចូលពីក្រោមចង្កេះហើយរុលមកលើកាន់អង្អែលសុដន់ម្ខាងដែលគេស្រឡាញ់តាំងពីរាត្រីទីមួយ។
ដោយម្រាមរបស់គេ លីនផ្តើមរមួលពេញតួពីលើដល់ក្រោម។ ទោះណាជាប្រុសច្របាច់ថ្នមក្បាលសុដន់របស់លីនត្រឹមពីលើក្រណាត់ទន់ៗនៃអាវទ្រនាប់ស្តើងមិនទាន់ដល់ស្បែក ក៏ការអង្អែលប្រើមេដៃរបស់គូខាន់ យឺតៗជាចលនារាងជារង្វង់ពិតជាធ្វើឱ្យលីនឱបកគេរំងាប់ភាពទន់ខ្សោយ។
គេមិនព្រមឱ្យលីនទ្រោបទេ។ ព្រោះគេត្រូវការប្រើអណ្តាតមកធ្វើតាមចលនាដូចគ្នានេះនៅលើក្បាលសុដន់ម្ខាងទៀត ដើម្បីរុញឱ្យលីនឈានដល់កម្រិតលែងរវល់នឹងអ្នកណាៗផ្សេង មកគិតតែពីគេម្នាក់….
អ្ហឹក….
លីនថ្ងូរហើយ។ មនុស្សគ្មានបទពិសោធដូចលីនទ្រាំនឹងការរំញោចយ៉ាងព្រៃផ្សៃពីឆ្វេងទៅស្តាំ លើទ្រូងនាងគ្មានសល់ប្រលោះណាទំនេរបានយូរអី? ស្រីខំព្យាយាមកម្ចាត់អារម្មណ៍ដែលកំពុងកើតឡើងនៅក្នុងតំបន់ខាងក្រោមទាំងអាម៉ាស់ពន់ពេកណាស់។ ខោនាងសើម នាងដឹង ហើយបើលោតែគេឱនទៅ គេក៏នឹងដឹងថាលីនកំពុង…អូព្រះ! ទុកមុខមាត់ឱ្យលេខាថ្មីបន្តិចក៏មិនព្រម?
ដៃលីននៅលើស្មារៀម នាងរុញគេចេញ រុញមិនបាន ស្អិតណាស់ តែក្រោយមកលីនហាក់មិនរុញទេ នាងមានតែទប់គេឱ្យរក្សារាល់សកម្មភាពនៅលើទ្រូងអាក្រាតទាំងស្រុងនេះ។ លីនងើយក្បាលទៅក្រោយបិទភ្នែកជិតងងឹតសូន្យ អាចឮតែសំឡេងថ្ងូរអង្វរនៃដង្ហើមខ្លួនឯង។ ដៃគេម្ខាងទ្រខ្នងលីន ខណៈមាត់គេនៅប្រយុទ្ធ ម្រាម៥ទៀតរបស់គូខាន់ជ្រែកមកផ្ទៃខាងក្រោម។
លីនព្យាយាមច្របាច់ជើងនិងជង្គង់រកគ្នារារាំងគេ ប៉ុន្តែជង្គង់របស់គូខាន់វែងជាងនិងមាំជាង គេបានបញ្ឈប់លីនមិនឱ្យខ្ជឹបជើងទេ។
«អូ…»
លីនរបូតដៃទាំងរញីរញ័រពីស្មាប្រុសបងដោយមិនដឹងខ្លួន។ រាងកាយនេះចាញ់ហើយ នាងទន់ផ្ងារផ្តេកទៅក្រោយក្រោមការប្រយុទ្ធគ្រប់កន្លែងរបស់សត្រូវ។ មាត់គូខាន់ក្តៅៗនិងសើមៗ បានរអិលមកភ្លក្សគ្រប់កន្លែងពាសពេញស្បែកគ្រប់ទីតាំងរបស់លីន ប្រលាក់ដោយអណ្តាតនិងបបូរមាត់គេ គ្មានទីណាសល់ភាពបរិសុទ្ធទេ គេលេបគ្រប់យ៉ាងរបស់លីនទៅទុកក្នុងបេះដូងវាតទីនិយមនេះដោយ មិនគិតអ្វីទាំងអស់។
លីនវិញក៏លូកដៃទៅស្ទាបលើថ្ពាល់របស់គេថ្នមៗទប់មាត់គេតិចៗជាមួយការថ្ងូរកំដរបេះដូងគេឱ្យសប្បាយក្នុងកាមទាំងព្រលឹមត្រជាក់។
មានអារម្មណ៍ថា ស្បែកមុខគូខាន់ទន់ ហើយរុលមកក្រោមជានិច្ចតាមការអង្អែលរបស់លីន ធ្វើឱ្យដៃលីនអាចរុំកគេជាប់ ទាញគេឱ្យឱនមករកនាងដូចគ្នា។
ព្រះ រាងកាយនេះមិនមែនជារបស់ខ្ញុំទៀតទេ លីនគិត។ នាងមិនដឹងថា ហេតុអ្វីទេ វាហាក់លឿនពេកហើយដែលគេគ្រប់គ្រងនាងបានគ្រប់កន្លែង។ មានអារម្មណ៍ថា ដៃរបស់គេរំកិលចុះឡើងប៉ប្រះនឹងទ្វារខាងក្រោមស្នូកដែលឆេះងំដោយចំណង់របស់លីន គេកំពុងស្ទាបស្ទង់ថា ដល់ពេលវេលាដែលអាចឱ្យលីនទទួលយកគេហើយមិនឈឺចាប់?
«CEO …»
នាងចង់ផ្លាស់តុនេះចេញឱ្យបានមុនពេលនាងសន្លប់ក្រោមដៃគេ ហោចណាស់…..ទីណាក្តីមិនមែនតុបាយទេ។ តែហៅគេបានពីរបីម៉ាត់នាងផុតដង្ហើមរលត់សំឡេង ខ្វាចក្រចករបស់ខ្លួនជាគំនូសលើស្បែកស្មាក្រោយរបស់គេថ្នមៗព្រោះសម្រើបហួសហេតុមិនធ្លាប់មានក្នុងជីវិត។
«សូមអង្វរ!»
នាងនិយាយបានខ្លីៗតិចៗ….ព្រោះរាងកាយនាងបញ្ចេញសញ្ញាស្រូបយករូបគេ បញ្ជាក់ថានាងត្រូវការប្រុសប្រាណណាស់ ត្រូវការជាងអ្វីគ្រប់យ៉ាងលើលោកនេះ។
«អូខេ!»
គូខាន់ឆ្លើយតបខ្លីៗដែរ ដោយលើកត្រកងប្រាណពាក់កណ្តាលអាក្រាតលើកឡើងផុតតុ ដើរវិលបកចូលមកក្នុងផ្ទះ។
លីនបើកភ្នែកព្រឹមៗ សម្លឹងទឹកមុខរីករាយរបស់គេ។ គេពិតជាទេវបុត្រសម្រាប់លីន មិនមែនជាបិសាចដូចថ្ងៃមួយនោះទេ។
ឱតណ្ហា! លីនដឹងថា នាងលង់ជាមួយរឿងកាមលោកិយហើយ។ នាងមិនចង់ចេញពីរង្វង់ដៃគេក្នុងពេលនេះទេ។ ប្រុសយកជើងរុញទ្វារហើយទៅដល់បន្ទប់មួយទៀត។ ទីនេះមានភ្លើងបើកលម្អពេញពិតាន។ លីនត្រូវគេដាក់មកលើអ្វីមួយទន់និងផុងៗ។
វាជាពូក ទីនេះប្រាកដជាគ្រែរបស់គេ?
ទ្វារនៅចំហតែមិនគួរឱ្យអាម៉ាស់ដូចផ្ទះបាយដែលចំហភ្លឺទែងដែរ។ ប្រុសដែលឈរខ្ពស់លលៃ សម្លក់សម្លឹងលីនស្រាលៗ។ អ្វីមួយចេញពីរបៀបដែលគេសម្លឹង បញ្ជាក់សញ្ញាសម្ងាត់ថា គេនេះស្រឡាញ់ទ្រូងលីនទាំងសងខាងស្ទើរលេប។
«ឡានចាំនៅក្រៅ!»
នាងនិយាយខ្សាវដោយទាញអាវដែលនៅទីទើរមកវិញ តែដៃប្រុសលូកមកដណ្តើមបានហើយសម្រាតចេញភ្លាមៗ ទម្លាក់ចោលទៅម្ខាងខ្លួន។ ផ្នែកខាងលើនៃសត្វលោកទាំងពីរទទេស្មើគ្នាហើយពេលនេះ។
លីនធ្វើភ្នែកស្រទន់ៗសម្លឹងគេ។
ប្រុសឱនមកក្បែរហើយសួរ៖
«ចង់ប៉ះអត់?»
លីនសម្លឹងភ្នែកគេ រួចទម្លាក់ភ្នែកគេចតែមិនបានយូរអីក៏រេមកសម្លឹងទ្រូងស្អាតៗរបស់គេទៀត។ ប្រុសទាញដៃស្តាំនាងមកដាក់លើបេះដូងនាយ។
លីនដង្ហើមញាប់។ ដោយមិនដឹងខ្លួនម្រាមនាងរេ។ បបូរមាត់ប្រុសញញឹមសម្លឹងបបូរមាត់នាង។ គេឱនទៅកន្លែងមួយដែលត្រូវនាងខាំនៅយប់ដំបូង ហើយយកដៃរបស់គេម្ខាងមកកាន់សុដន់ឆ្វេងដដែលរបស់នាង។ ភាពរឹងរបស់គេចង្អុលមករកភ្លៅស្តាំលីន។ គូខាន់ចំអកតិចៗ នៅពេលដែលមានអារម្មណ៍ថាលីនព្យាយាមយកជង្គង់រុញរបស់គេចេញទៅម្ខាង។
ដៃគេម្ខាងលូកមកទាញញែកភ្លៅនាង រួចដៃដដែលផ្លាស់ទីដោយសេរី រវាងភ្លៅនាងនិងតំបន់សឹក។ លីនបិទភ្នែក ខាំមាត់កុំឱ្យរបូតសំឡេងស្រើបស្រាលពេញចំហពេក។ ពេលនោះហើយប្រុសរំកិលសំពត់ក្រឡារបស់លីនចេញយឺតៗ ហើយទាញបណ្តាច់វាចុះមកក្រោម។
«ស្វាគមន៍ថ្ងៃដំបូងលេខាតូច!»
គេនិយាយតិចៗ ខណៈលីនខំលូកដៃដែលញាប់ញ័ររបស់នាងទៅទប់ម្រាមគេកុំឱ្យលូកលាន់ល្អាងនាង។ នាងទប់មិនជាប់ទេ។
«អឺ» លីនដកដង្ហើមធំពេលគូខាន់លើកមេដៃមកអូចពីលើវា លីនថ្ងូរខ្លាំងៗ ដៃលីនវាយស្មាគេផាច់ៗ គេមិនកម្រើកឬភ្លាត់ចេញសោះ។ លីនចាប់កម្រាលពូក ហើយស្រែកថ្ងូរព្រោះទប់មិនជាប់។ គេមិនចង់ឱ្យលីនសល់អ្វីជាខ្លួនឯងទេមែនទេ? តើមានរឿងអ្វីកើតឡើង? គេចង់ឃើញលីនរមួលយ៉ាងល្មោភតណ្ហាបែបនេះជាមួយគេ? បបូរមាត់ដែលមានស្នាមថើបដ៏បរិសុទ្ធនិងយឺតៗមានមនោសញ្ចេតនា គូខាន់ប្រើវាមកជំនួសមេដៃនៅកន្លែងនោះ។ លីនជិតដាច់ខ្យល់ហើយ។ មួយរំពេចនោះ លីនមានអារម្មណ៍ថាពោះនាងផតរាបស្មើនិងប្រឹងឡើងរឹងសឹងដូចគ្មានដង្ហើមទេ។
«គូខាន់!»
នាងហៅឈ្មោះគេ គេសើចតិចៗគ្រហឹមៗព្រោះនាងចុះចាញ់….គេលែងពីទីនោះមែន តែងើបមកវិញ មកបន្តខាំញីលើក្បាលសុដន់របស់លីន។
ពីមុនៗ គេអាចធ្វើឱ្យខ្ញុំភ័យខ្លាចថាមនុស្សដូចគេនឹងខាំនាង ប៉ុន្តែនៅពេលជាមួយគ្នាលើកនេះលីនមិនអាចរារាំងរាងកាយ ពីការឆ្លើយតបទៅនឹងការល្បួងរបស់គូខាន់បានទេ។ គេថើបនិងបឺតក្បាលសុដន់របស់លីនពេលខ្លះទាញវាខ្លាំងៗ រួចហើយអូសអណ្តាតរបស់គេថ្នមៗលួងតាមក្រោយ ស្រីមានអារម្មណ៍ថា នាងមិនចង់ឱ្យគេចាកចេញទេ ដោយមិនដឹងខ្លួន លីនក៏រុញទ្រូងរបស់ខ្លួនទៅមុខជាជំនូនសម្រាប់គេ។
ព្រះអើយ តើមានអ្វីកើតឡើង?
នាងស្ទុះក្រោក……រាងកាយនៅអាក្រាតក្នុងភួយសម្លី…..ម៉ោងប៉ុន្មានហើយ? នាងត្រូវគេសណ្តំឱ្យលក់ទាំងកណ្តាលសឹកជាមួយគ្នា?
ព្រះអាទិត្យក្រហមច្រាលនៅខាងក្រៅផ្ទះ…..
«យើងចប់ហើយ យើងមកដេកឬមកធ្វើការ?»
នាងក្រឡេកជុំវិញ មិនឃើញគេទេ។ អាចទេគេនៅក្នុងបន្ទប់ទឹក។
ក្រដាសមួយបិទលើជញ្ជាំងចុងជើងគ្រែ។ នាងក្រោកទៅទាំងភួយរុំព័ទ្ធ….
«មានប្រជុំប្រញាប់ មិនបាននៅបញ្ឆះម៉ាស៊ីនឱ្យទេ! អរគុណសម្រាប់អាហារពេលព្រឹក! យប់នេះបងនឹងមកកម្ដៅសាច់ឱ្យលីនទៀត!»
ព្រឺស្រកៀរពេញខ្លួន។ លីនមិនយល់ពាក្យពេចន៍គេទេ។ ស្អីបញ្ឆេះម៉ាស៊ីន? យប់នេះកម្ដៅស្អីគេ? យើងមិនអាចចេញទៅណាទេមុនគេមកវិញ?
លីនដាក់ម្រាមដៃលើបបូរមាត់គិតពីរឿងដ៏អាម៉ាស់ដែលខ្លួនបានបង្ហាញនៅចំពោះមុខចៅហ្វាយកាមគុណ។ ចប់ហើយ!
ស្រីប្រមូលយកខោអាវរួចដើរសំដៅបន្ទប់ទឹក។
នាងភ្លឹកនឹងសភាពស្អាតគួរឱ្យត្រេកត្រអាល។ គេនេះរស់នៅដូចជាព្រះរាជា? លីនសម្លឹងខ្លួនឯងក្នុងកញ្ចក់។ នៅមានស្នាមក្រហមខ្លះ គេបន្សល់ទុកលើស្បែកស្តើងរបស់នាង។
ពោះនាងផត ហើយវាកូរទារអាហារ។
ឃ្លានណាស់! ម៉ោងប៉ុន្មានហើយ?
នាងទប់ខ្លួនឯងសម្លឹងមាត់ស្លេកនិងភ្នែកពេញដោយការគេងឆ្អែត។ ហើយក្រោយមកទៀត? នាងសួរខ្លួនឯង! ឯងកុំឱ្យសោះលីន! កុំនឹកការថើបថ្នមរបស់គេ ព្រោះគេនឹងដេញឯងចេញដូចលេខាគេមុនៗដដែលទេ ហើយឯងនឹងនឹកគេម្នាក់ឯង……
នាងលេបទឹកមាត់ធ្វើមុខស្រពោនៗ…..
