នាងជូតទឹកភ្នែក រួចមកអង្គុយក្បែរបងប្រុស។
«ឯងធ្វើការទាំងថ្ងៃទាំងយប់រត់រួចដែរ?»
បងនាងសួរ ដូច្នេះលីនអាចដឹងបានថា គឺបងថ្លៃបានមកនិយាយជាមុនហើយ។
«យើងគ្រាន់តែទ្រាំប៉ុន្មានខែទេបង!» ស្រីតូចខំនិយាយបន្លប់ទប់ស្កាត់ការអួលដើមក។
«ការងារ part time នេះពីម៉ោងម៉ានដប់ម៉ោងម៉ាន?»
«ពីម៉ោងប្រាំពីរកន្លះយប់ដល់ម៉ោងដប់មួយកន្លះ! តែមិនបារម្ភទេបង ពេលនោះខ្ញុំគេងនៅក្រុមហ៊ុនតែម្តង!» បងនាងដង្ហើមធំ។
«យើងធ្វើការតែបីទៅប្រាំមួយខែទៀត បើបងជា ហើយលែងចូលមន្ទីរពេទ្យខ្ញុំនឹងឈប់ការងារយប់នេះហើយ!»
បងប្រុសរបស់លីនមិនព្រមទេតាមពិត ប៉ុន្តែគាត់ត្រូវបង្ខំចិត្តដោយសារខ្លួនមិនអាចធ្វើអ្វីបានចំពោះរឿងនេះ។
«ទោះយ៉ាងណាមានបងល្អគាត់ជួយរៀបចំមើលថែដែរ!»
«ទោះជាខ្ទើយក៏ត្រូវប្រយ័ត្នប្រយែង កុំទុកចិត្តឱ្យចូលបន្ទប់យប់ព្រលប់!»
«ចា៎!»
រាល់ពេលបងប្រុសនិយាយពីសុវត្ថិភាព ចិត្តលីននឹកឃើញតែតួប្រុសកំណាច។ គ្មានអ្នកណាដឹងថា លីនកំពុងឆ្លងកាត់អ្វីខ្លះទេ ហើយក៏គ្មានអ្នកណាអាចជួយលីនបានដែរ ប្រសិនគេនោះមិនជួយនាងដោយខ្លួនគេ។
ពេលវេលាបានមកដល់ លីនចុះពីផ្ទះទៅ ទាំងដឹងហើយថាបងប្រុសនាងមិនសប្បាយចិត្តជាខ្លាំង ដែលប្អូនស្រីម្នាក់នេះត្រូវចេញទៅនៅឆ្ងាយពីខ្លួន ប៉ុន្តែមកតែពីភាពទ័លច្រក។
នៅក្នុងឡានឆ្ពោះទៅកាន់ទីកន្លែងថ្មីជាមួយវ៉ាលិសតូច នាងពិតជាស្រងូតណាស់។ មកដល់អាផាតមិនមួយ នៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីផ្ទះរបស់គូខាន់កាលពីព្រឹក គឺដើរដល់ តែក៏ល្អដែរ ដែលមិនមែនជាផ្ទះរបស់គេ មានដង្ហើមស្រណុកខ្លះ។
ប៉ុន្តែលីនមិនដែលស្គាល់តំបន់នេះទេ វាស្ងប់ស្ងាត់ Private និងមើលទៅពិតជាថ្លៃខ្លាំងណាស់។
នាងឃើញ Dark នៅរង់ចាំស្រេចនាមាត់ជណ្តើរយន្ត។
សូម្បីតែស្តីមួយម៉ាត់ដាក់គេ ក៏នាងគ្មានទឹកចិត្តហាដែរ។ ពួកអ្នកយាមរត់មកចុចជណ្តើរឱ្យនិងផ្តល់កាតជណ្តើរដល់នាងយ៉ាងស្វាគមន៍ ដូចជាពួកគេធ្លាប់ឃើញ Dark មកទីនេះញឹកញាប់?
ឬមួយក៏គេមានបន្ទប់ជាកម្មសិទ្ធិមិនដឹង សម្រាប់ឱ្យចៅហ្វាយប្រុសរបស់គេបំពេញកាមតណ្ហាជាមួយមនុស្សស្រីជាលេខាមុនៗ?
ចរិតមនុស្សរោគចិត្តដូចគេ នាងតាំងចិត្តមិនខ្វល់នោះឡើយ។
នាងច្បាស់ជាត្រូវសន្តិសុខអស់ទាំងនេះចាត់ថាជាជំពូកនារីកញ្ជះលើគ្រែគូខាន់ មានអីខុសពីក្រុមមុនៗទៅ ស្រីទាំងហ្វូងរបស់គេ។
នាងនិងDarkឡើងតាមជណ្ដើរទៅដល់ឈុតដ៏ខ្ពស់គឺជាន់ទីម្ភៃប្រាំមួយ។ គេនាំនាងសំដៅទៅទ្វារឈើរលើបធំមួយនៅចុងប៉ូចគេ។
Dark យួរវ៉ាលិសឱ្យ តែនាងមិនឱ្យគេកាន់ទេ។
នាងខឹងគេត្រដាបត្រដួស Darkក៏ដឹងបានជាមិនហ៊ាននិយាយអ្វី។
ពេលគេបើកទ្វារចូលទៅ បង្ហាញនូវបន្ទប់ខុនដូដ៏ធំទូលាយយ៉ាងហោចណាស់ក៏មានបីបន្ទប់ដែរ។
«តើគេយកបន្ទប់ធំយ៉ាងនេះមកធ្វើអី?» នាងលបគិតហើយអូសសម្ភារៈចូល «ហេតុអីធំម្ល៉េះ? ខ្ញុំត្រូវនៅជាមួយអ្នកណាខ្លះ?!» នាងចង់ដឹងណាស់ពីអនាគតនាងនៅទីនេះ តែនាងទ្រាំមិនសួរជនដែលនាងស្អប់។
«នោះបន្ទប់គេងរបស់លេខាបាទ!»
ស្រីមិនមាត់ នាងទាញសម្ភារៈឯកជន យកទៅទុកនៅក្នុងនោះ។ នាងឃើញទូខោអាវ និងទូសំអាង។ នៅខាងក្នុងបន្ទប់មួយនេះធ្វើឱ្យនាងគិតថា វាមិនមែនជាកន្លែងសម្រាប់គេទេ ព្រោះមានគ្រែមួយតូចល្មម មិនមែនសម្រាប់ជីវិតគូឡើយ។
«ខាងនោះគឺរបស់ចៅហ្វាយ!»
នាងមិនត្រូវការដឹងអំពីគេទេ ពិសេសអ្វីៗណាដែលទាក់ទិននឹងខ្លួនគេ ព្រោះចិត្តនាងកំពុងអន់ចិត្ត។ បើមិនឃើញបងប្រុសកើតទុក្ខ លីនក៏មិនច្របូកច្របល់ធ្លាក់ទឹកចិត្តរបៀបនេះដែរ។
ដោយសម្លឹងអាកប្បកិរិយារបស់លីនដែលឱបដៃស្ងៀមស្តាប់ព័ត៌មានមិនសួរមិននាំ Dark ដឹងថា ស្រីម្នាក់នេះរឹងរូសណាស់ ហើយប្រុងតែនឹងបណ្តេញគេ។
តែគេសម្លឹងនាង ទើសចិត្តនឹងការតុបតែងរបស់នាងដែលនៅមិនទាន់ត្រៀមសម្រាប់ Dinner នៅឡើយ។ វាពិសេសណាស់សម្រាប់គូខាន់ Darkដឹង ចំណែកការតុបតែងរបស់ខាងស្រីវិញ មិនអាចចេញមករបៀបស្ទីលអូសពីឃ្លាំង ចេញការិយាល័យពីរម៉ោងហើយក៏មិនទាន់ងូតទឹកប្តូរឈុតបែបហ្នឹងសោះឡើយ។ គេត្រូវធ្វើអ្វីម្យ៉ាងកុំឱ្យមេគេមកដល់ខឹង ពេលមកឃើញលីនបែបនេះ។
«បន្តិចទៀតខាងហាងគេនឹងមករៀបចំតុDinnerនៅវេរ៉ង់ដាខាងមុខនោះ!!»
លីនសម្លឹងទៅទីនោះ។ មិនដឹងគូខាន់ចង់បានស្អីទេ នាងទម្លាក់ទឹកមុខរឹតតែមិនសប្បាយចិត្ត។
«ប្រហែលជាមួយម៉ោងកន្លះទៀត ខាងភោជនីយដ្ឋាននឹងបានម្ហូបមករៀបចំហើយ! គេមានទាំងអស់ យើងមិនបាច់ធ្វើអ្វីទាំងអស់ ប៉ុន្តែលេខាគួរតែចំណាយពេលវេលាដែលនៅសល់នេះ រៀបចំខ្លួនស្លៀកពាក់ឱ្យបានសមរម្យ»
លីនងាកមកមកវិញសម្លឹងDark រួចឈ្ងោកមកសម្លឹងខ្លួនឯងពីលើដល់ក្រោម។ មិនយូរប៉ុន្មានស្រីបែរមុខចេញធ្វើគ តែក៏ជាអាកប្បកិរិយាហាក់ដូចជាចង់ប្រាប់គេនេះថា ខ្លួនប្រាណនាង នាងចង់ស្លៀកពាក់តុបតែងបែបម៉េចជារឿងរបស់នាង ចំណែកឯអ្នកណាពេញចិត្តមិនពេញចិត្ត ជារឿងរបស់គេ។
ប៉ុន្តែនាងមិននិយាយ។
បុរសនោះនៅឈរធ្មឹងទៀត ប្រុងថានិយាយរឿងបន្តច្រើនទៀតប្រាប់នាង ស្រាប់តែលីនចាប់ផ្តើមបណ្ដេញគេតែម្ដង ៖
«បើអស់ការហើយសូមទៅចុះ ខ្ញុំសុំសម្រាក!»
ក៏ដឹងដែរថាលេខាម្នាក់នេះមិនដូចអ្នកមុនៗ ដែលតែងតែយកចិត្តថ្លើមDarkនោះទេ។ មិនត្រឹមតែមិនឱ្យលុយធីប មិនសួរនាំអំពីចៅហ្វាយប្រុសថាចូលចិត្តអ្វីឬមិនចូលចិត្តអ្វី ថែមទាំងមិនចង់និយាយស្តីជាមួយខ្លួនទៀត ប្រហែលជាដោយសាររឿងហាសិកា។
Dark រារែកបន្តិច តែនាងនៅធ្វើស្មើគេក៏បង្ខំចិត្តចាកចេញ។
លេខាកម្សត់បកដើរមកបន្ទប់វិញ នាងរុញវ៉ាលិសទៅទុកចោលនៅកៀនជញ្ជាំង មិនខ្វល់រៀបចំអ្វីទាំងអស់ ទើបដោះស្បែកជើងកែងដ៏ហត់នឿយមកប្រះដេកលើគ្រែ។
ដោយដេកទទឹងគ្រែនិងឱបដៃ កែវនឹកឃើញដល់កែវភ្នែកស្រងូតអស់សង្ឃឹមរបស់បងប្រុស។ លីនគិតថា ព្រោះតែយើងគ្មានប៉ាម៉ាក់ហើយបងប្រុសរបស់យើងឈឺធ្ងន់ ម្ល៉េះសមយើងមិនក្លាយទៅជាចំណុចសូន្យឱ្យអ្នកណាក៏មើលមកដូចជាស្រីលក់ខ្លួនឱ្យគូខាន់ដូច្នេះនោះទេ។
នាងជូតទឹកភ្នែក។
មិនដឹងនៅជាមួយជននេះ ត្រូវយំច្រើនបែបណាទៀតឡើយ។
ទូរសព្ទរោទ៍ លីនមិនខ្ចីលើក ពីព្រោះនាងងាកមកលើកមើលឃើញលេខទូរសព្ទរបស់គេ។ បើគេចង់ដឹងថា នាងនៅឯណា ទៅដល់ណាហើយ គេអាចទៅសួរDarkកូនចៅសំណព្វរបស់គេទៅ ព្រោះគេមិនយល់ចិត្តនាង នាងក៏គ្មានថ្ងៃយកចិត្តគេនោះដែរ។
ស្រីស្អាតក្រោកឈរ ទាញទូរសព្ទយកទៅដាក់ចោលនៅលើសាឡុងក្រៅ រួចដើរទៅកាន់បន្ទប់ទឹក សម្លឹងខ្លួនឯងក្នុងកញ្ចក់។ លីនចាប់ផ្តើមលុបលាងមុខ តែក៏នឹកឃើញដល់ពាក្យគេ«អត់ចេះលាបក្រែមម្សៅខ្លះទេ?»«ចាំខ្ញុំលាប» ចាំថាខ្លួនឯងសន្យាបែបនេះ តែពេលនេះគ្មានចិត្តអីលាបទេ។
នាងក្រឡេកភ្នែកឃើញមានគ្រឿង Make Up និងទឹកអប់នៅក្បែរកញ្ចក់ ជារបស់ថ្មី មិនទាន់ហែកប្រើ។ នេះបានន័យថាកន្លែងនេះត្រូវបានរៀបចំលឿនណាស់។ គិតទៅមនុស្សដូចDarkនេះ គឺជាមនុស្សសម្រាប់បម្រើនូវរឿងគគ្រិចឱ្យចៅហ្វាយប្រុសរបស់ខ្លួនបានគ្រប់យ៉ាងហ្ន៎ ហៅថាម៉ែយ៉ែមក៏បាន ឬអ្វី?
ពេលប្រឈមនឹងរឿងធ្វើបាបចិត្តនាងវិញ Darkនិយាយស្តីដូចជាមនុស្សយន្ដ សមតែមិនដែលមានបងប្អូនស្រីឬមានបេះដូង?
លីនងូតទឹកក្តៅនិងសម្រាកបន្តិចនៅក្នុងនោះ។ ក្រោយមកហេតុតែខ្លាចដល់ម៉ោងបិសាចតណ្ហាមកទាន់ ស្រីក៏ក្រោកចេញមក លើកវ៉ាលិសរករូបខ្លីមួយមកស្លៀកពាក់។ ជាប្រភេទរ៉ូបខ្យូតប៉ោងតិចៗនិងមានដៃ មិនសិចស៊ីអ្វីទាំងអស់។ ពេលលាបម្សៅតិចៗនិងក្រែម នាងចេញមកក្រៅវិញ។
ហាក់ភ្ញាក់បន្តិច មិនដឹងDarkនាំខាងភោជនីយដ្ឋានមករៀបចំពីពេលណា រហ័សពេកហើយ ឬនាងសំងំត្រាំទឹកយូរ?
លើតុពិតជាមានផ្កាស្រស់ ទៀន និងចានស្លាបព្រា កម្រាលសក្បុស។
ពេលជនកំណាចមកដល់ទើបពួកគេបម្រើម្ហូបទេដឹង?
ទូរសព្ទនាងរោទ៍។
ស្រីដើរទៅក្បែរឃើញថាជាគេខលមកទៀត…Kukhan LoDolce…។ តើគេនៅជាប់អ្វីនៅខាងក្រៅមិនទាន់មកបានជាខល ឬគេខលមកថាអីឱ្យនាង។
មិនដឹងខ្មោចអ្វីចូលខ្លួន នាងមិនលើក មិនចង់លើកហ្វូនគេទេពេលនេះ។ ស្រីដើរទៅវេរ៉ង់ដាខាងក្រៅ អង្គុយរង់ចាំធ្វើជាអ្នកកំដរអារម្មណ៍គេដោយទោមនស្ស ទុកឱ្យទូរសព្ទខាងក្នុងរោទ៍តាមចិត្ត។ រាល់ដង្ហើមដែលលីនដក ផ្ទុកពេញទៅដោយកំហឹងព្រោះនាងនឹកឃើញ«យប់ឡើងទៅផ្ទះធ្វើអី?!»«បងខ្ញុំ….ឈឺ ខ្ញុំត្រូវថែទាំគាត់!»«មិនមែនដេកជាមួយបងទេមែនអត់?»
លីនរអ៊ូតិចៗម្នាក់ឯង៖
«មនុស្សឡប់! សួរដូចឡប់!»
សភាពបងប្រុសនាងដែលមិនសង្ឃឹមជាដូចមុន បានបំផ្លាញអស់គ្រប់យ៉ាងដែលលីនគិតសម្រាប់ខ្លួននាង។ បុរសម្នាក់នៅវ័យប៉ុណ្ណេះ ម៉េចនឹងអាចដេកឈឺរហូតទៅ ហើយត្រូវប្អូនស្រីមិននៅក្បែរទៀត?
វគ្គ
គម្លាតព្រោះស្នេហ៍
«កូនខាន់ដូចប្រុងតែនឹងទៅ?»
ម្តាយនិយាយ ខណៈគេដាក់ទូរសព្ទចុះហើយឆ្ងល់រឿងមនុស្សស្រីសំណព្វចិត្តមិនព្រមលើកវា។ សំឡេងស្នេហ៍សម្ងាត់គ្រហឹមនៅក្នុងប្រព័ន្ធប្រសាទរបស់គេថា គេចង់នៅក្បែរលីន និងសម្លឹងគ្រប់យ៉ាងរបស់នាង។
«ខ្ញុំ ត្រូវទៅហើយ!»
«ម្ហូបទើបចេញបានពីរមុខនឹងកូន?»
គ្រប់គ្នាសម្លឹងមក។
គូខាន់កូនប្រុសតែមួយគត់នៃត្រកូល LoDolce ធម្មតាមកបាយផ្ទះជាមួយគ្រួសាររាល់ល្ងាចថ្ងៃសុក្រ។ ប៉ាគេនិងម៉ាក់គេលែងលះ តែប៉ាចុងគេក៏មក ម្តាយចុងគេក៏រាក់ទាក់។ នេះជាផ្ទះប៉ារុស្សីរបស់គេ ដែលតុដ៏វែងសែនប្រណីត មានគ្រប់យ៉ាងទាំងអស់លើនេះសម្រាប់បម្រើគ្រប់គ្នា ម្តេចម៉ាក់គេថាទើបចេញពីរមុខ។
ចិត្តគេនឹកដល់តូចតន់ដែលនៅម្នាក់ឯងឯកោរង់ចាំរៀមទៅថ្នមថែ។ «មនុស្សដូចលោក…..!»«មនុស្សដូចបងនេះយ៉ាងម៉េចទៅលីន?!»« ជាមនុស្សដែលមិនចេះយល់ចិត្តមនុស្សដូចគ្នា!»។
«ឮមកថា Bro Kan មានលេខាថ្មី បានអីមានអារម្មណ៍នៅហ្នឹងម៉ាក់?»
ប្អូនស្រីចុងគេឈ្មោះ ធីតា LoDolce អាយុ១៤ឆ្នាំ មានឈ្មោះខ្មែរគ្រាន់បើជាងគេ តែនាងមានមុខរុស្ស៊ីខ្លាំងជាងឈាមខ្មែរ។ នាងមិនទាន់មានប្តីតែមានគូដណ្តឹងរួចហើយ។ ចំណែកនៅក្បែរប៉ាគេ គឺបងស្រីគេ រាជនី LoDolce ជាកំពូលអ្នកមានផ្នែកជួញដូរអលង្ការ នៅអង់គ្លេសជាមួយប្តីជាបរទេស យូរៗទើបមានមុខមកស្រុកខ្មែរម្តង។
«បងរាជនីនិងបងថ្លៃមកលេងម្តងនៅឱ្យយូរទៅកូន!» ប៉ាគេឃាត់។
«គាត់នឹកលេខាថ្មីហើយ!» ធីតារំអុកមកទៀត ធ្វើឱ្យគូខាន់សម្លក់ប្អូនពៅ ហើយងាកមកទាន់ម្តាយគេដែលលបមើលមុខគេ។ គាត់បានជួបនាងសម្ងាត់និងឱ្យថ្នាំទៅនាង ដែលគេទើបនឹងបានបោកកម្ចាយកាលពីព្រឹក គូខាន់មិនទាន់និយាយផង។
«មីងដុត Cheese Bun សម្រាប់ kan! ជិតរួចហើយ!» ម្តាយចុងគេ ប្រាប់មកទាំងយកចិត្តយកថ្លើមលើទាយាទតែម្នាក់គត់នៃត្រកូលធំមួយនេះ។
«ខ្ញុំសុំបន្តិច!»
ប្រុសក្រោកចេញពីតុទៅរានហាលក្រៅបន្ទប់បាយកញ្ចក់យ៉ាងប្រណីត ដើម្បីឆ្លៀតមើលទៅស្រីស្អាតថានាងអន្ទះសារង់ចាំគេ ឬធ្វើអ្វីបានជាមិនលើកហ្វូន?
គេចុចបើកកាមេរ៉ា ដែលតាមថាខាន់មិនងាយមើលទេ។
នាងនៅអង្គុយសំកុកលើសាឡុងឱបដៃ។ គេចង់ដឹងណាស់ ឯណាហ្វូននាង។ ប្រុសខលទៅលីនភ្លាម។ គេឃើញហើយ ហ្វូនរោទ៍ក្បែរនោះបង្កើយ នាងងាកមើល តែនាងមិនលើក។
ស្រីឱបដៃមកវិញ បានបន្តិចក៏លីនក្រោកចោលទូរសព្ទចេញទៅក្រៅវេរ៉ង់ដា។ អាការៈមិនចង់ឆ្លើយឆ្លងជាមួយគេច្បាស់ក្រឡែត។ ប្រុសខាំមាត់តិចៗ….ទាំងខោអាវសាមញ្ញដែលនាងតុបតែង មិនថាឫកពាមិនចង់តបហ្វូនគេ CEOមានអារម្មណ៍ថា សរសៃវ៉ែនគេកំពុងញាប់ញ័រ មានៈ គេផ្តើមកម្រើក អារម្មណ៍ល្អៗចាប់ផ្តើមធ្លាក់ទាប។
គ្រប់យ៉ាងកាលពីព្រឹកដែលនាងថើបគេ បង្អន់កំហឹងគេ ជាការបោកប្រាស់?
គិតហើយ ប្រុសចុចបិទហ្វូនចោលនិងទម្លាក់ទឹកមុខ។ ៥ miscalled ហើយវាមិនមែនធម្មតាទេ លីនកូលាបចេញចរិតខ្លាំង!!!ដាក់គូខាន់ទៀតទាល់តែបាន។
គេមិនចង់កាច និងមានកំហឹងដូចរាល់ដងដាក់លីនទេ អ្វីម្យ៉ាងតែងឃាត់គេយ៉ាងខ្លាំង ជាអារម្មណ៍សម្ងាត់នៅក្នុងខ្លួនគេ ដែលទាញគេយ៉ាងខ្លាំងកុំឱ្យតូងតាងដាក់លីន គ្រាន់តែគេត្រូវការពេលវេលាខ្លះមកប្តូរចរិតអវិជ្ជមានរបស់ខ្លួនឯង។
«ម៉េចហើយ? ពិភពលោកនេះជិតរលាយហើយមែនទេ បានជាមានគេហ៊ានមិនតបហ្វូនរបស់កូនប្រុសសម្លាញ់ខ្ញុំ?!»
ងាកទៅឃើញម្តាយមកដល់ជាមួយស្រាពីរកែវ។ ដោយមិនមានសម្តី ប្រុសស៊កទូរសព្ទក្នុងហោប៉ៅហើយទទួលមួយកែវមកក្រេបក្អឹក។ សភាពគេគឺអន់ចិត្ត។ បើនាងនៅក្បែរ រឿងអាចធំជាងព្រឹកមិញគូខាន់ដឹងចិត្តខ្លួនឯង។
«ក្មេងនោះជាមនុស្សគ្រាន់បើ!» ម្តាយគេនិយាយ។
«ម៉ាក់ឱ្យតម្លៃគេព្រោះថ្នាំហ្នឹង?»
គាត់ហាក់ភ្ញាក់ដែលនាងសារភាពប្រាប់គេអស់រឿងថ្នាំមួយប្រអប់។
«មិនមែនទេ ចរិតមនុស្សដែលលាក់ក្នុងសកម្មភាព!» ម្តាយគេវាចា។
«ថ្នាំនោះខ្ញុំបោះចោលអស់ហើយ!»
ម្តាយគេសើចហើយលើកស្រាក្រេប។
«ក្រោយៗកុំខំពេកម៉ាក់!»
«ចាំម៉ាក់orderមកថ្មី!»
«ទុកលុយជួយក្មេងៗក្រៗទៅ!»
«មុនក្រោយកូនម៉ាក់នឹងលេប!»
«កុំទុកចិត្តពេកម្តាយ!» គេចំអកហើយទាញស្រានៅសល់លើដៃគាត់មកបង្ហើយ។ ចប់កាលណាគេបែរខ្នងដាក់កែវចោល រួចទ្រោបលើបង្កាន់ដៃសម្លឹងមេឃ។ ម្តាយពិនិត្យអាការៈកូនប្រុស ដែលមូរដៃអាវឡើងពាក់កណ្តាល និងឫកពាអស់សង្ឃឹមរបស់គេ។
«ស្រីម្នាក់នោះ….លីនកុលាប….នឹងជួយឱ្យកូនម៉ាក់ញ៉ាំថ្នាំនេះ!»
គេសើចតិចៗរង្គើស្មាសង្ហាស្មើៗទាំងសងខាងរួចបែរមករកម្តាយ។ ភ្នែកគេជះពន្លឺស្នេហា ដែលមានតែម្តាយគេទេមើលដឹងហើយគាត់យល់ថា នេះក៏ព្រោះតែគាត់បានចូលដល់ប្រធានបទ«លីនកុលាប»។
«ស្រឡាញ់គេហើយ! កូនខ្ញុំ!»
រាងកាយរបស់នាយចាប់តានតឹង សាច់ដុំគ្រប់កន្លែងកំពុងជាប់គាំងក្នុងភាពក្តៅៗដោយចង្វាក់បេះដូង។ ខ្យល់ត្រជាក់ៗបានបក់បោករំសាយកំហឹងបន្សល់នូវចម្ងល់។
«ស្រីណាក៏កូនម៉ាក់ស្រឡាញ់ដែរ ឱ្យតែHot»
គេតវ៉ាវិញជាមួយដង្ហើមដ៏ក្តៅរបស់គេ បន្លប់ភ្នែកតាមដានរបស់ម្តាយ។
«ចុះម៉េចដេញអេលី?»
និយាយពីអេលី…..សត្វចម្លែកនៅក្នុងខ្លួនគូខាន់ភ្ញាក់ឡើងហើយ។ គេពិតជាស្រឡាញ់នាងនឹង….ងប់នាង។ នាងផ្អែមហើយចេះផ្គាប់ណាស់។
នាងស្អាតគ្រប់កន្លែង និងតែងតែសើចជានិច្ចមិនដែលស្រក់ទឹកភ្នែកឱ្យគូខាន់ធុញទ្រាន់មួយតំណក់ណាទេ។ តែសម័យពេលមួយ….នាងបានទទួលលុយ១០ម៉ឺនដុល្លារពីម្តាយចុងគេ គឺក្នុងកុងត្រាជាអ្នកស៊ើបការណ៍ពីជីវិតគេឱ្យម្តាយចុងដ៏មានពុតរបស់គេ នៅខាងក្នុងកំពុងអង្គុយក្បែរប៉ាគេ។
ម្តាយចុងគេ មីងចាស្មីនJASEMIN មិនដែលពេញចិត្តទេដែលទាយាទស្នងមរតកនៅ LoDolce មិនមែនធីតាកូនស្រីទោលរបស់គាត់។ គាត់បានប្រើអេលី ហើយអេលីបានធ្វើឱ្យគូខាន់លែងស្រឡាញ់ព្រោះរឿងនេះ។
ក្បត់!!!
មនុស្សក្បត់ ជាអ្វីដែលគូខាន់ស្អប់!
ក្រោយពីដឹងរឿងសម្ងាត់របស់អេលីដែលជារនុកក្នុងបញ្ជូនមកដោយម្តាយចុងគេ គូខាន់ទុកនាងជាទាសករតណ្ហាហើយធ្វើចំពោះនាងដូចមិនមែនមនុស្ស។ ឱ្យតែនាងខុសបន្តិច គេនឹងមានលេសបណ្តេញនាងចេញ។ គេសម្លឹងទៅក្នុងបន្ទប់បាយ ឃើញម្តាយចុងគេលបមើលមក។
គេនិយាយនឹងម្តាយបង្កើតតិចៗ៖
«ចួនកាល កូនម៉ាក់ចូលចិត្ត Chees bun តែមិនមែន Chees bun ផ្ទះនេះទេ! វាអាចជាអ្វីដែលមានពិស»
ម្តាយគេសើច ហើយដៀងសម្លឹងទៅក្នុងដូចគ្នា។ ស្ត្រីឈ្មោះJasemin ជាកូនកាត់ខ្មែរចិន រាងរាវ ញញឹមស្រស់សក់ខ្លី ឫកពារមទម្យ តែទាំងនេះជាល្ខោនបោកបានតែប៉ាគេប៉ុណ្ណោះ។
«អ៊ីចឹងបានកូនម៉ាក់ដូរទៅរកនំកងនំចេកវិញ?»
«អីទៅនំកងនំចេក?» គេសើចរលាក់ធ្វើឱ្យម្តាយគេភាន់ភាំងនឹងភាពសង្ហារបស់គូខាន់។ កម្លោះកូនកាត់ដ៏មានអំណាចម្នាក់នេះ សង្ហាពេកហើយធៀបជាមួយលីនដែលស្លេកៗភ័យៗ។
«នំខ្មែរដែលអត់គ្រោះថ្នាក់!» គាត់និយាយប្រាប់នាយ តែចិត្តគាត់នឹងនាយគឺដូចគ្នាកំពុងរំពៃនឹកទៅដល់លីន។
ពេលនេះម្តាយយល់ហើយចិត្តកូនប្រុសទោល។
ស្រីមុនៗស្អាតៗ ល្អៗហួស ជាងពួកម៉ូឌែលលំដាប់ ចេះរស់នៅជាមួយគេ សម្របយកចិត្តយកថ្លើមគេធ្វើឱ្យគេរីករាយ ធ្វើឱ្យជំងឺរបស់គេធូរស្បើយខ្លះៗទៅតាមពេលវេលា តែទីបំផុតក៏គង់ត្រូវគេដេញចេញ។
មកពីពួកនាងសុទ្ធតែមានគំនួចនិងមានអ្នកនៅពីក្រោយ។
បើមិននាំមកដោយគូប្រជែងរបស់គេ បញ្ជូនមកចារកិច្ចដោយម្តាយចុងគេ ឬក៏បងថ្លៃរបស់គេនៅអង់គ្លេស។ ដោយសារទ្រព្យមហាសាលរបស់ត្រកូលនេះ ម្នាក់ៗប្រើគ្រប់ល្បិចមកគ្រប់សង្កត់មកលើគូខាន់រកតែគ្នាមានសល់ច្រកដង្ហើមហ្វ្រីក៏ពិបាក។
ស្មានថា អេលីនេះខុសពីអ្នកមុនៗ ព្រោះខាន់ថ្នមនាងខ្លាំង តែមួយរយៈចុងក្រោយ គេគ្រប់គ្នាឃើញថា គូខាន់ផ្តើមធ្វើបាបនាងទាំងសិចទាំងមុខងារ ព្រោះគេរកឃើញ….អំពើបោកប្រាស់។
ការឈឺចាប់ដក់នៅក្នុងកែវភ្នែករបស់គេ…. គេមិនមាត់ធ្វើឱ្យម្តាយរឹតតែអនិច្ចាបេះដូងរុះរោយនៃប្រុសកម្លោះ។ គាត់លើកដៃមកឱបត្រកង ប្រុសស្អាតរបស់គាត់ហើយអង្អែលខ្នងគេតិចៗ….
«សំណាងដែលកូនម៉ាក់មិនទាន់ដាក់ចិត្តដាក់ថ្លើមខ្លាំង!»
«ចុះទម្រាំពេលហ្នឹងទៀត!» គេសួរខ្លីៗបានន័យថា គេគ្រាន់តែចូលចិត្ត គេគ្រាន់តែសប្បាយចិត្តនឹងមានអេលី តែពេលដឹងថានាងក្បត់ គែឈឺប៉ុណ្ណឹង ចុះបើលង់ស្រឡាញ់ខ្លាំងចំមនុស្សក្បត់ទៀត?
«ចុះទម្រាំបើថ្ងៃណាមួយ អ្នកណាម្នាក់ធ្វើឱ្យកូនម៉ាក់ងប់ស្រឡាញ់….ដកចិត្តមិនរួច ហើយចុងក្រោយក៏ដឹងថាជាមនុស្សដែលត្រូវគេដាក់មកគ្រាន់តែជាល្បិច?» គេឈប់សួរត្រឹមណេះព្រោះកំពុងគិតថា តើខ្លួនដួលងើបឡើងមកវិញរួចទេ ប្រសិនជីវិតធ្វើបែបនេះមកលើគេ។
«ហោចណាស់កូនម៉ាក់មានម៉ាក់!»
ម្តាយវាចាមកទាំងថើបស្មានាយព្រោះថើបថ្ពាល់គេមិនដល់។
គេនៅស្ងៀមសម្លឹងមេឃា ក៏ចិត្តម្តាយដឹងថា គេកំពុងគិតអ្វីដែរ។ គាត់ដកដង្ហើមវែងឈរទន្ទឹមគ្នានឹងប្រុស ហើយស្រដីឡើង៖
«អ៊ីចឹង….សូម្បីតែលេខាម្នាក់ថ្មីហ្នឹង….លីនកុលាប…..មើលឱ្យយូរបន្តិចកូន!»
«មុននេះម៉ាក់ទើបតែសរសើរថា គេល្អ!»
ប្រុសវាចាទាំងញញឹមបែបជូរចត់។ ភ្នែកគេរវើរវាយអស់សង្ឃឹមដៃគេចាប់ផ្តើមរាវរកទូរសព្ទ។
