ហេតុអ្វីបានជាម៉ូស្ហាស្រាប់តែចេះមានអារម្មណ៍រំជើបរំជួល ដែលដៃស្រីថ្លៃឱបចង្កេះសាឡើងវិញបានទៀត ព្រោះមុននេះគេស្មានថាសម្តីរបស់ខ្លួនធ្វើឲ្យចន្ទកានកើតក្តីប្រចណ្ឌ អស់ចង់ឱបរឹតស្និទ្ធស្នាលបាត់ទៅហើយ។
បានចិត្តបានបន្តិចសោះ ស្រាប់តែស្មានមិនដល់ថា នាងម្នាក់នេះតាំងខ្លួនធ្វើល្ងង់តភាគដដែល។
«ឱបបានទៀត? ប៉ិនធ្វើមនុស្សល្ងីល្ងើ១០០!»
ស្រាប់តែស្រីកានឆ្លាស់ឆ្លើយមកវិញខ្សាវៗ៖
«បងម៉ូស្ហាកុហក! បងស្រឡាញ់កាន បេះដូងនេះកានស្គាល់ច្បាស់ទោះត្រឹមជួបគ្នាបានត្រឹមប៉ុណ្ណឹង»
«ស្គាល់អីខ្លះ?»
«បងម៉ូស្ហាគេងមិនលក់ បងម៉ូស្ហាចំណាយពេលគ្រប់ដង្ហើមចេញចូលមួយប្រពន្ធកាលពីយប់
មិញ! គ្រប់កាយវិកាបង្ហាញថា បងមូស្ហាមិនបាននឹកនាអ្នកណាក្រៅកានម្នាក់គត់»
ប្រុសថ្លៃស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ថា មានទំនាក់ទំនងឬប្រភេទនៃព្រួញទិព្វមួយបុកចំៗបេះដូង ខណៈពេលដែលអារម្មណ៍ថាអ្នកនៅជាប់កាយនេះកំពុងតែធ្វើឱ្យគេមានអារម្មណ៍កក់ក្តៅទាំងចិត្តនេះ នៅស្រពេចស្រពិលប៉ុនណាក៏វាមានគុណសម្បត្តិឲ្យចង់ស្តាប់សំឡេងនិងអត្ថន័យល្ងង់ៗរបស់កានបន្ត។
«ក្រែងស្រែកយំដូចមានគេស្លាប់នោះ?»
ឃ្លានេះក៏ប្រុសស្វាមីមកទារគំនុំម្នាក់នេះបានហាឡើងមកទៀតដើម្បីសួរជជីកនាង ព្រោះគេនៅមិនអស់ចិត្ត ខណៈទណ្ឌកម្មប្រែក្លាយមកជាស្នេហាទៅវិញក្នុងភាសាចិត្តកែវល្អស្រីតូចស្តើងចន្ទកាន។
នាងល្អឆ្លើយវិញខ្សាវៗ៖
«ឈឺកាយ តែអូនមិនបានឈឺចិត្ត!»
ពុទ្ធោ! នាងឡប់ឬខាងយើងនេះឡប់។
មិនត្រឹមថាចប់ ស្រីដាក់ថែមហ្វ្រីបបូរមាត់មកលើខ្នងស្នេហ៍។ រាងកាយទាំងទ្វេសឹងថារមួតដូចមនុស្សតែមួយ ទោះបីជាខាងម៉ូស្ហានៅតែចង់រកពាក្យអសុរោះមកនិយាយក៏ រកនឹកមិនឃើញភ្លាមៗដែរ។ ម៉ូស្ហាខាំមាត់តិចៗ ឈប់ជំនិះង៉ក់ដោយទឹកមុខឌឺយកតែម្តង។
«ចុះ!»
គេបញ្ជាទាំងជ្រែងជើងទប់ម៉ូតូ។ ក៏ប៉ុន្តែស្រីស្លូតនៅតំអក់ ព្រោះពេលនាងងាកសម្លឹងជុំវិញខ្លួនមួយត្រួស កុំថាភូមិករ មនុស្សម្នា អ្នកស្រុកអីហ្នឹង សូម្បីតែស្រមោចឬអង្ក្រងមួយក៏គ្មានផង។ មេឃងងឹតសឹងអស់សូម្បីពន្លឺ។
«ឮ ឱ្យចុះ?»
គេមិនមែនចិត្តដាច់ដាក់ចោលម្ចាស់សម្តី«ឈឺកាយ តែអូនមិនបានឈឺចិត្ត!»នៅហ្នឹងទេ តែពាក្យមួយឃ្លានេះ ចង់បំភ្លេចក៏រឹតតែនឹក គឺពាក្យថា«ឈឺកាយ តែអូនមិនបានឈឺចិត្ត!»។ ចង់ឃើញមុខអ្នកនិយាយ ចង់សម្លឹងភ្នែកថាមែនឬល្បិច? ចង់ច្បាមខាំយកមាត់ពូកែនិយាយធ្វើឡប់នោះ យកមកសាកល្បងពិសោធមើលថាកាយនិងចិត្តជាការពិត ឬជាស្រោមល្បិចនៃគ្រួសារពួកចចក។
ដៃឆ្វេងប្តីលូកមកទាញឱបចង្កេះដាក់ស្រីកានចុះព្រោះម៉ូតូនេះធំហួសនឹងចង់ទល់ជន្ទល់ ទុកកុលនារីនៅលើម៉ូតូដូចដើមពិតពិបាកមានលំនឹង។
ថ្ងៃលិចបាត់ហើយសល់តែរស្មីខ្សោយសំពោងដោយកម្ទេចល្អងនៃស្លឹកឈើទុំក្រៀមនិងស្រទាប់ផ្កា គ្រប់យ៉ាងមានចលនាយឺតៗដូចកែវភ្នែកស្រទន់ឆ្ងល់របស់កានដែលសម្លឹងមកស្នាមញញឹមស្មើៗឌឺនៃរៀមរ៉ា។
ពេលដាក់ជំនិះបានលំនឹងហើយ ប្រុសព័ទ្ធម៉ូតូមួយជុំដើរមករកកែវភ្នែកខ្មៅដូចត្បូងនិល។
«មានអីនិយាយអត់?»
កាននៅឆ្ងល់ តែប្តីចូលមកកៀកប្រពន្ធកៀកឡើងៗទាល់តែកានត្រូវថយមកទើរនឹងរបាំង
ម៉ូតូ។ តូចឈប់ជើងព្រោះអស់ដីនឹងថយ តែក្លិនប្រហើរពាសពេញខ្លួនប្រពន្ធស្លូត មិនបានឈប់ទាក់ទាញច្រមុះប្តីឌឺម្នាក់នេះឡើយ។ ក្លិនខ្លួននេះហើយដែលបានកំដរស្នេហានិងកំសួលតណ្ហាគេពេញមួយយប់ មកហើយឱ្យភ្លេចមិនចំណាំទាល់តែជាតិក្រោយ។
«សួរថា មានអីនិយាយទៀតអត់?»
គេសួរដដែលតែសំឡេងស្រទន់ស្អកៗ ខ្សឹបៗមិនស្រែកទេ ដូចជាគេមានចិត្តទន់ស្មើពន្លឺភ្នែកគេដែលផ្ចង់មកភក្រ្តាស្រី។ កានខំញញឹមឡើង តែស្ទើរញញឹមស្ទើរថយវិញ។
«ភ័យ?»
គេសួរខ្លីព្រោះដង្ហើមគេដង្ហក់។ កានគ្រវីក្បាលញាប់ៗបង្ហាញថា មិនបាន«ភ័យ» តែតាមពិត ស្រីនៅទប់ចលនាបេះដូងដែលកំពុងដើរញាប់ព្រោះចំណាំបានទឹកមុខនេះ សភាពញញឹមបែបនេះ កាយវិការនិងសំឡេងនេះ កានស្គាល់ច្បាស់ថានាងនឹង«ទប់គេមិនជាប់»ឡើយ។
ដៃប្រុសទាំងទ្វេលូកមកលើចង្កេះតូច។
កានលើកដៃភ្លាមៗទប់កុំឱ្យខ្លួនប្រុសរុលមកទៀតបាន។
«មេឃងងឹតណាស់!»
កានស្រដីមកខ្សោយៗ ព្រោះប្រុសប្រាណនៅសម្លក់មកដោយភ្នែកត្រជាក់ស្មើទឹកកក។ គេមិនឆ្លើយអ្វី បបូរមាត់ថ្លៃនៅធ្វើស្មើៗក៏មិនញញឹមងាយ តែមុខនេះនៅមិនឆ្ងាយជាងមួយប្រវែងម្រាមពីគ្នាទេ។ កានដឹងថា គដកដង្ហើមហត់ គេទ្រាំរង់ចាំមើលនាងនិយាយទៀត ព្រោះប្រពន្ធនិយាយមិនទាន់ចប់ ថែមនិយាយមិនចង់ចេញ។
ស្រីល្អយកម្រាមទាំងដប់កាន់ចង្កេះប្រុស តែមិនហ៊ានរុញខ្លួនគេចេញទេ ខណៈដែលម្រាមដៃខាងគេវិញផ្តើមកម្រើកចុះឡើងលើត្រគាកនាង។
តូចនិយាយខ្សាវៗដាក់គ្រាប់ភ្នែកប្តីដែលភ្លឺដូចពេជ្រ៖
«ស្ងាត់ពេក កានខ្លាច!»
«មិញថាមិនខ្លាច!»
«ឥឡូវខ្លាច!»
«ខ្លាចអី?»
«ខ្លាចសត្វ ខ្លាចមនុស្ស មនុស្សព្រៃ!»
«មនុស្សព្រៃនៅនឹងមុខនេះហើយ!»
ប្រុសស្រដីដោយទម្លាក់ត្របកភ្នែកមកសម្លឹងសម្លក់ខឹងនឹងសម្បុរស្បែកកញ្ចឹងក ក៏ដូចជាគល់ទ្រូងហ្មត់សរលោង បង្អួតទិដ្ឋភាពពេលថ្ងៃបាក់រសៀល។
«យើងទៅឱ្យដល់ផ្ទះសិនទៅ!»
កាននិយាយតិចៗរួចបង្អូសដៃមករកកំភួនប្រុសស្អាត។ ដៃអាវគេមូរឡើងយូរហើយ ដូចមានបំណងចង់បង្ហាញភាពរឹងមាំគ្រប់កន្លុកកន្លៀតនៃរាងកាយ។
«អត់ចង់!»
ប្រុសខ្សឹបៗឆ្លើយតប រីឯបបូរមាត់និងភ្នែកក៏មិនងាកចេញទៅណា។ ស្រីនៅភាំងៗព្រោះវាចាប្រុសនេះកាលពីយប់មិញដែលកានចាំបាន គឺម៉ូស្ហាថា ចង់គឺចង់ អត់ចង់ក៏ច្បាស់ណាស់មានន័យថា«អត់ចង់»។
«មនុស្សព្រៃកំពុងឃ្លានចង់ស៊ីមនុស្សក្រុង»
តូចក្រហមមុខព្រោះអៀនពេក ដៃតូចរេចុះឡើងវាសឃាឃាំងពួកម្រាមរពឹសរបស់ប្រុសចេញ ខណៈគេបន្ទោសមកខ្លី៖
«កុហក!»
គេបន្ទោសមកពេលស្រីនៅព្រិចៗភ្នែកសម្លឹងថ្លៃ។ ចន្ទកានរេម្រាមលែងឃាឃាំងគេ មកអង្អែលកំភួនដៃប្រុសប្រាណទាំងមិនដឹងខ្លួន។ ចង្វាក់អង្អែលនេះដូចចង់ប្រាប់និងអង្វរឱ្យរៀមត្រជាក់ចិត្ត កុំបណ្តោយធ្វើអ្វីតាមកំសួលតណ្ហា ព្រោះនេះនៅកណ្តាលព្រឹក្សព្រៃនៅឡើយ ចុះហេតុអ្វីរាមទៅជាចោលសម្តីមកពីរម៉ាត់ចម្លែកថា«កុហក»?
«អ្នកណាកុហក?»
កានសួរតិចៗដាក់ភ្នែកមុតត្រជាក់ទាំងគូ។ បបូរមាត់ប្រុសខាំចូលគ្នា រួចទើបឆ្លើយខ្សឹបដែរ៖
«មួយម៉ាត់ថាស្រឡាញ់ ពីរម៉ាត់ថាស្រឡាញ់ ដល់ពេលត្រូវការឱ្យស្រឡាញ់ ធ្វើឯង….»
គេមិននិយាយបញ្ចប់ទេព្រោះបញ្ឈប់នេះគិតថាប្រពន្ធល្អិតគិតយល់សម្តីហើយ។
ម្ចាស់ក្លិនប្រហើរក្តាប់មាត់មិនតប តែបបូរមាត់នាងដូចជាដែកឆក់។ ភ្នែកប្រុសល្អ លែងសម្លឹងកន្លែងណា គេសម្លឹងតែត្រង់នោះ។ កានរេមាត់ចុះឡើងពីរទៅបីសារ ទើបកល្យាណហាស្តីបកស្រាយ៖
«បងម៉ូស្ហា កុំធ្វើអីមិនល្អៗកណ្តាលធម្មជាតិ!»
«ស្អីទៅមិនល្អហា្អស៎?»
គេសើចក្អាកក្អាយ ហាមាត់ធំៗតបនឹងទឹកមុខមមិងមមាំងរបស់ស្រី។
«ហា្អស? ស្អីទៅមិនល្អ?»
«គឺ គឺអ្វីដែលបងម៉ូស្ហាកំពុង…កំពុងទាមទារ!»
«ស្អីគេទាមទារ? ទាមទារស្អី?»
«បងម៉ូស្ហា ព្រមទៅផ្ទះសិនទេ?!»
«ឆ្លើយសិន កុំបង្វែរចន្ទកាន!»
គេហៅឈ្មោះនាងពេញ ហៅពីរោះណាស់។ ពីរថ្ងៃហើយប្តីនិយាយកំបុតៗ មិនហៅឈ្មោះ មិនផ្អែម សឹងមិនដឹងផងថាប្តីនៅចាំឈ្មោះប្រពន្ធដែរអត់?
តូចញញឹមស្ញាចភ្លាម ព្រោះឮតែគេហៅឈ្មោះកាលណាបេះដូងនេះសែនកក់ក្តៅ ដូចត្រូវសណ្តំ។ រីឯសណ្តំនេះក៏មានឫទ្ធាអាចទៅសណ្តំឆ្លងដល់ទាំងអ្នកនៅក្បែរៗបង្កើយ ហើយអ្នកនោះដែលនៅស្ងៀមរង់ចាំពាក្យឆ្លើយមិនឱ្យកានបង្វែរប្រធានបទ ពេលនេះបែរជាខ្ជិលចាំពេក ឱនវឹបមកក្រេបបបូរមាត់ កញ្ឆក់ដណ្តើមស្នាមញញឹមល្អបរិសុទ្ធយកទៅគ្រប់គ្រង។
ដៃកានប្រញាប់រុញមកលើទ្រូងប្រុស តែកានមិនច្រានប្តីចេញ ព្រោះចរិតគោរពនិងថែមទាំងស្រឡាញ់គេនេះពេញបេះដូង។
ការថើបមួយនេះពិតជាជ្រាលជ្រៅណាស់ ធ្វើឱ្យខួរក្បាលរលាយខ្សាយចេញភ្លាមៗនូវ
បណ្តាជាតិគីមីពុលព្រោះគំនិតសងសឹកដែលដុតឱ្យក្តៅផ្សា បែរជាជំនួសមកឱ្យអ្នកទារគំនុំនូវការមានអារម្មណ៍ល្អពិសេសមួយ បញ្ឆេះភាពល្ហើយល្ហែក្នុងសំណុំនៃខួរក្បាល។ ការខឹងស្អប់ទាំងអស់ត្រូវគ្របដណ្តប់ដោយអារម្មណ៍នៃក្តីស្រឡាញ់ កក់ក្តៅ និងចំណង់…..។
ម្រាមម៉ូស្ហាលើកចេញពីចង្កេះរាវមកក្នុងអាវនាង ពាសពេញសាច់ខ្នង ក្តៅឡើងៗ….
ស្រីស្វាងអារម្មណ៍មកវិញ ជម្នះពីភាពភ្លើតភ្លើនព្រោះស្នេហារោលរាល។ កានរកវិធីអង្វរចិត្តប្រុស ព្រោះបន្តិចទៀតអីអាវអាចនឹងរបូតបានកណ្តាលវាលធម្មជាតិនេះប្រសិនតូចមិនប្រឹងជម្នះរកវិធីបង្អាក់រៀម។
កានចង់ដកថយមកវិញ តែដកឯណាចេញបើរេគេចតែបន្តិច ម្ចាស់បំណុលលើកដៃពីសាច់ខ្នងមកឱបផ្ទប់ មិនឱ្យសូម្បីរេចេញពីការភ្ជាប់បបូរមាត់គ្នា។ ចរន្តមួយនេះ អាចនឹងជាប់ស្អិតជាងការគិតទុក។ យប់មិញគេមានតម្រេកច្រើន តែមិនមែនមានស្នាមថើបបែបនេះទេ កានចាំបាន។
ពេលនេះការថើបដូចជាបង្ហាញពីចេតនាក្នុងទ្រូងដែលម៉ូស្ហាចង់លេបកានទុក។ ប្រៀបដូចប្តីមិនព្រមសូម្បីតែអនុញ្ញាតឱ្យកានចង់ដកថយមកបន្ធូរបង្ហើមបន្តិចណា ប្រុសមានបំណងចង់ឱ្យប្រើដង្ហើមរួមជាមួយគេ ដែលប្រពន្ធយល់ថាមានតែបណ្តោយទៅតាមសន្ទុះចិត្តម៉ូស្ហាមួយគ្រាសិនទើបអាចនឹងរកវិធីមកបង្អាក់កំសួលភ្លើងត្រជាក់ក្នុងបេះដូងប្រុសបាន…..។
ចន្ទកានលែងងាក លែងរុញ បណ្តោយឱ្យម៉ូស្ហាទទួលអារម្មណ៍ដូចកំពុងទទួលបានគ្រប់យ៉ាងលើលោកនេះ ព្រោះស្រីថ្លៃមិនប្រកែកប្រណាំងជាមួយថែមទាំងតបស្នង….
ពេលវេលាកន្លងទៅ ទាល់តែគ្រប់យ៉ាងឆ្អែតឆ្អន់តាមបំណងបាន ទើបប្រុសម្នាក់នេះអស់ចិត្តព្រមងើបប្រាណឡើងមកវិញ ហើយបន្ធូរដៃដែលចងរាងកាយតូច។
ភ្នែកម៉ូស្ហាតាមផ្ចង់សម្លឹងភក្តា្រសំណព្វ ចង់ពិនិត្យថាតើនាងធុញថប់ឬមួយក៏នាងកំពុងទទួលបានសុខា? កានអៀនណាស់ដែលខ្លួនក្លាយជាអ្នកតបស្នងការថើបបានដូចជាមនុស្សស្រីឆ្កួតស្នេហ៍។
ស្រីសម្លឹងទៅស្មាថ្លៃ មិនហ៊ានមើលមុខប្រុសចរណៃចំៗ ខ្លាចខ្មាសជ្រៅជាងនេះ។
«យើងទៅៗ»
តូចស្រដីតិចៗ ស្រាប់តែប្រុសថ្លៃសួរឡើងគ្រលរៗ៖
«ទៅណា? មិនទាន់ចប់ផង ទើបតែចាប់ផ្តើមទេស្រីល្បិច!»
«ពីណាទៅមានល្បិច?»
«ធ្លាប់ថើបប្រុសៗអត់?» គំហកតិចៗ។
កែវគ្រវីក្បាលញាប់ៗដោយមុខក្រហមង៉ូវ ព្រោះខ្មាសណាស់ ។ ថាមែនៗ ងប់ស្រឡាញ់គេរហូតដល់ទប់ចិត្តធ្វើកុលស្ត្រីមិនបានល្អ ជ្រុលលង់ថើបគេវិញដូចអត់ឃ្លានពីស្ថានណាមក លុះឥឡូវក៏ត្រូវបានគេដាក់ការសង្ស័យ។
«ឆ្លើយ! មិនមែនធ្វើកាយវិការគទេ!» ប្រុសគំហកតិចៗមកទៀត។
«អត់ហ្ន៎ា! កុំសួរចឹងមើល៍!»
«អត់ល្អហើយ ឱ្យតែដឹង ដាច់អណ្តាត!»
ដៃកែវរុញចង្កេះគេដែលនៅកៀកប្រាណ ទាំងគេកំពុងឡើងឫទ្ធាធាតុរឹងនៃរាងកាយកូនប្រុសបង្អួតមកតូចតន់។ ពៅអៀនចង់សន្លប់។ មួយព្រឹកមកនេះរកបាយទឹកគ្មានមួយគ្រាប់ តែឆ្អែតពេកហើយ ឆ្អែតនឹងចំណីដ៏កក់ក្តៅរត់ត្របាញ់តគ្នាតាមរយៈស្នូរដង្ហើមនិងធាតុរាវក្នុងមាត់ដែលចែកមកគ្នាទើបនឹងចប់មុននេះ។
«យើងទៅៗណា!»
កានអង្វរដោយភ្នែកសម្លឹងទៅចំហៀងៗ មិនហ៊ានសងការជំពាក់មើលគ្នាទេ។
«មើលមុខ!»
បញ្ជាមកដូចដែកត្រជាក់ កកដូចទឹកកកបុកបេះដូងដែលកំពុងទន់ជ្រាយ។
កានគ្រវីក្បាល។
«ចង់ត្រូវដែរ?»
«យើងទៅៗណា!»
ក្លិនប្រហើរនិយាយអង្វរទៀតដោយមិនសម្លឹងដដែល បណ្តាលឱ្យម្ចាស់បំណុលជីវិតរឹតតែមានៈឡើង។ ប្រុសគ្រញែងស្មាអំនួតនឹងមន្តស្នេហ៍កប់ៗដែលសាយភាយចេញទៅសន្ធប់លើបេះដូងកែវល្អរហូតនាងចាញ់ច្រាបមិនហ៊ានមើលមុខគ្នា។
«ឈរនៅហ្នឹងបានដល់ស្អែក អានេះបើចង់រឹងរូសជាមួយប្តី!» គេស្រដីខ្សឹបៗតែស្រីដឹងថា គេមិនមែននិយាយឱ្យតែបានទេ។ មនុស្សម៉ូស្ហាថាអ្វីធ្វើហ្នឹង។
កានងើបមុខមកយឺតៗសម្លឹងភ្នែកស្រទន់ដែលខាងប្រុសឱ្យមក។
ពន្លឺភ្នែកនេះ កានរែកពុនការសង្គ្រប់មិនប្រណីមួយរាត្រីមកហើយក៏នៅមិនមានចិត្តខឹងព្រោះតែកានងប់នឹងការសម្លឹងនេះ។
ប្រាណតូចព្រឺអស់ពីលើដល់ក្រោម ពេលប្តីសម្លឹងមកឌឺៗ ត្រជាក់ៗម្តងដូចអសុរកាយកំពុងចង់ជញ្ជក់ឈាម ម្តងដូចសត្វខ្លាមានអំណាចចង់សង្គ្រប់ហែកកម្ទេចនាង។
គេនៅបន្តសម្លឹងកាន ស៊ីពេលវេលា ឱ្យកន្លងទៅយឺតណាស់ ព្រោះស្រីមិនអាចដកភ្នែកចេញ ព្រោះប្តីចង់មើល នាងត្រូវឱ្យមើល ប្តីចង់សម្លឹង នាងម៉េចហ៊ានមិនសម្លឹង?
មិនយូរទេ នៅក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់ បបូរមាត់ស្ងួតព្រោះការប្រយុទ្ធក្នុងសង្គ្រាមគ្មានទឹកនិងគ្មានស្បៀង ពេលនេះលេចចេញស្នាមញញឹមមករកប្តី។
កានញញឹមទៀតហើយ!
ស្នាមញញឹមនេះពិតជាអាវុធដឹងអត់កាន?
ដឹងថាប្តីនេះបានភ្លេចចោលគ្រប់យ៉ាងទៅម្ខាង ចង់លះបង់ជីវិតដើម្បីការពារស្នាមញញឹមនេះដឹងដែរទេ ស្រីកូនសត្រូវ?
«ញញឹមអី?»
ប្តីសួរតិចៗតែសំឡេងគេគឺប្រាប់មកថា«ស្រឡាញ់» ស្រឡាញ់តូចពេកហើយ។ បំណងទណ្ឌកម្ម ចិត្តគិតឫស្យាៗ របូតបាត់ទៅតាមការថើបមុននេះអស់ហើយ យប់នេះបានអីសងសឹកទារបំណុលមកទូទាត់កាត់សងរួចនោះ បើបេះដូងទន់ល្អូកដូចចាហួយទៅហើយ មានកម្លាំងអីធ្វើឱ្យថ្លៃយំបានទៀត?
«បងម៉ូស្ហា សង្ហាខ្លាំងណាស់!»
ក្លិនប្រហើរស្រដីចេញមកនេះក៏តាមតែបញ្ជានៃបេះដូង តែជ្រុលមាត់ទៅហើយ ទើបនឹកឃើញថាជ្រុល កានលើកម្រាមចេញពីប្រាណប្រុស មកខ្ទប់មាត់ខ្លួនឯងវិញ។
«ទើបនឹងដឹង?» ប្រាណមាំតបមកវិញដោយអំនួត។
ដោយសារកែវនៅផ្ទប់មាត់ខ្លួនឯង មិនបានឆ្លើយតបអ្វី ប្តីនិយាយមកទៀត៖
«ហើយបានប្រុសសង្ហាមកជិត គេគិតធ្វើម៉េចក៏ឱ្យធ្វើទៅ មិនចេះខឹងគេទេ?»
កាននៅស្ងៀមផ្ទប់មាត់ដដែលគិតអំពីសម្តីគេនិងសំណួរគេ។
«ចិត្តហ្នឹងងប់ងល់ប្រុសស្អាតៗ មិនចេះទប់ចិត្ត អីសោះទេ! បើក្រោយៗឃើញប្រុសណាល្អដើរកាត់មុខ ក៏ភ្លេចថាខ្លួនមានប្តី ស្រេកឃ្លានការស្រឡាញ់ពេកអ៊ីចឹងទប់ប្រាណជាប់ដែរ?»
«ប្រុសស្អាតបែបណា នៅតែមិនសង្ហាជាងបងម៉ូស្ហាដែរ!»
កានតបខ្សាវៗ តែពាក្យខ្សាវៗនេះដូចបរិមាណូមកបុកបំប៉ើងជំហររឹងមាំរបស់ប្តីឱ្យឆ្កួតក្នុងសេចក្តីស្នេហាងប់វិញ។ ប្រុសបានចិត្តណាស់ បានជាសំឡេងទៅជាគ្រលរៗនិងស្អកៗសួរកាន៖
«សង្ហាត្រង់ណាហា្អស៎? កុហកឱ្យទំនងណា៎ កុហកឱ្យពីរោះអូន បើមិនពិរោះចាប់ចងលើដើមឈើ ដូចស្វាម៉ូរ៉ាឥឡូវហើយ!»
«ស្វាម៉ូរ៉ាអីទៅ?»
«មិនដែលអានរឿងព្រះចន្ទគោរពទេ?!»
«ប្តីចាំយប់នេះនិយាយឱ្យប្រពន្ធស្តាប់ណា៎!» តូចសុំគេ។
«មិនមែនរៀបការគ្នាមកនិយាយរឿងទេវ៉ី!» គេតបទាំងក្នាញ់រអ៊ូៗព្រោះស្រឡាញ់កានឡើងងងឹតមុខ។
«ប្រពន្ធចង់ស្តាប់!»
«ឮសួរ? សង្ហាត្រង់ណា!»
កានញញឹមឈ្ងោកមុខ ពេលប្តីចង់បានចម្លើយខ្លាំង។ អ្នកកំពុងស្រេកឃ្លានការស្រឡាញ់ពិតប្រាកដតើជាអ្នកណាទៅ?
គឺអ្នកដែលសួរហើយសួរទៀតម្នាក់នេះ៖
«ប្រាប់ភ្លាម ចន្ទកាន!»
កែវឈ្ងោកយ៉ាងរហ័សទៅទ្រូងឆ្វេងប្រុសម៉ូស្ហា ហើយថើបបេះដូងគេជឹប។ ប្តីភាំង ពេលបបូរមាត់ស្រីផ្តិតនៅទីនេះ ចំណែកចម្លើយនាងឡុលៗលាន់មក។ ព្រោះទីនេះស្ងាត់សូន្យឈឹងមានតែសន្ធឹកដង្ហើមគូស្នេហ៍គេឮនាងច្បាស់ណាស់៖
«សង្ហាត្រង់បេះដូង បេះដូងនេះកក់ក្តៅ បេះដូងនេះមានសន្តានចិត្តល្អ បេះដូងមិនក្លែងក្លាយ!»
ចិញ្ចើមប្រុសលើកឆ្ងល់ កែវភ្នែកក្រឡេកចុះឡើងគិតម្នាក់ឯង។
«យប់មិញឃោរឃៅយ៉ាងនេះហើយ គេនៅមកថាចិត្តល្អ? គេឆ្កួត ឬអាត្មាអញប្រព្រឹត្តមិនដល់ទម្ងន់នៃគម្រោងការ? គេនេះ…»
ប្រុសចាប់ចង្កាស្រីឡើង សម្លឹងភ្នែកនាងព្រោះផ្ទៀងផ្ទាត់មើលសម្តីនិងការពិត។ ម៉ូស្ហាលេបទឹកមាត់ព្រោះហានិយាយមិនចេញ នៅត្របាញ់ភ្នែកគ្នា រកតែវាចាអ្វីមួយគំហកដាក់នាងក៏មិនចេញ គ្រលាស់អណ្តាតសម្លុតក៏ធ្វើមិនរួច ទើបតែមួយយប់មួយថ្ងៃសោះ ម្ចាស់បំណុលចាញ់សឹកលើសមរភូមិផ្អែមល្ហែមគ្មានអាវុធរបស់ខាងស្រីបានទៅហើយ?
«មិនមែនចង់ថើបចេះតែមកថើបទេ!» គេគំហកខ្សោយៗផ្ទុយនឹងបញ្ជាបេះដូង។
«បេះដូងបងម៉ូស្ហាក៏លោតញាប់!»
«លោតញាប់ស្អី»
«បងម៉ូស្ហាមានស្នេហាចំពោះកានខ្លាំងដូចគ្នា!» តូចតន់ឆ្លើយមកខ្សឹបៗជាមួយភ្នែកម៉ក់ៗ។
ប្រុសហាមាត់ធំៗសើចខ្លាំងៗឮៗ។ មាត់នេះឱ្យតែសើចបែបកំណាច ក៏កានរឹតតែមើលឃើញសង្ហាថែមទ្វេ។ កានញញឹមស្ងៀមស្ងាត់ព្រោះរវល់សម្លឹងស្នាមសើច។
«ហ្អាស? ធ្វើអ្នកឯកទេសសេ្នហាមែនអត់ចន្ទកាន? អត់អ្នកណាស្រឡាញ់ឡើងឆ្កួតហើយចន្ទ
កាន? ភ្នែកហ្នឹងកុំសម្លឹងប្រុសណាភ្លឹកអារបៀបនេះ នេះបើមិនចង់ខ្វាក់ទាំងសងខាង!»
ថាចប់ទម្លាក់ដៃពីចង្កាស្រី ដើរធ្វើឫកហីឡើងម៉ូតូ។
«ឡើងមក!»
មាត់គេបញ្ជាទាំងមិនងាកក្រោយមើលស្រីឆ្កួតស្នេហ៍ទេ ព្រោះម៉ូស្ហាគិតថា បើមើលទៅ សង្ស័យតែមិនអាចទៅដល់ខាងលើភ្នំបន្តបានដូចគម្រោងដឹង?
