«ចង់ឱ្យបងស្លាប់ ហើយទៅរកប្រុសថ្មី?»
គូខាន់និយាយទាំងម្ខាងដៃរត់ចុះមកលើឆ្អឹងខ្នងស្រីល្អបង្កើតជាចរន្ត ហើយកម្ដៅឡើងពេញខ្លួនលីន ក្រហមទាំងថ្ពាល់និងមុខលីន។
«ថ្នាំ….ថ្នាំព្យាបាលម៉េចទៅជាសម្លាប់?»
គេស្រពោនភ្នែក តែគេនៅមើលវង់ភក្រ្តស្រីស្អាត។
«មនុស្សល្ងីល្ងើបានវាលេបថ្នាំ មនុស្សខ្លាំងដូចខ្លាត្រូវការថ្នាំមកធ្វើអី?»
កំពូលសម្រស់ទៅជាអស់សំណើច ឃើញគេខូចចិត្តរឿងអតីត ដែលមេដោះបានធ្វើលើជីវិតគេ គេស្អប់និងដៀលថ្នាំថាល្ងីល្ងើ ទាំងមុននេះ គេពិតជាព្រមល្ងីល្ងើទាំងស្រុងព្រោះនាង។
«ញញឹមសប្បាយចិត្តប្តីស្លាប់?»
លីនឈប់ញញឹមព្រោះឮពាក្យប្តីនឹងពាក្យស្លាប់។
«បងស្លាប់បាត់ ចង់ឱបអាណាវិញ?»
គេសួររហូត ជាសញ្ញាគេមានៈ ឬជំងឺគេក៏ថាបាន។ គូខាន់ឈរត្រង់ខ្លួន រុញដៃទាំងពីរទៅក្នុងហោប៉ៅខោសងខាងលែងខ្ចីឱបប្រាណទងវង។
«បើលោកស្លាប់…..ខ្ញុំរស់នៅជាមួយអ្នកណា?»
នាងតបតដូច្នេះរួចក៏ឈ្ងោកមុខទៅរកបេះដូងគេ។ បបូរមាត់លីននៅពីលើទ្រូងឆ្វេង សំណាងហើយ នាងអត់មានក្រែមម្សៅ កុំអីអាវសនេះមិនបាច់ទៅប្រជុំកើតទេ។
ភាពស្ងៀមស្ងាត់លាតសន្ធឹងរវាងពួកគេ ព្រោះលីនកំពុងបំពេញចន្លោះនៃភាពឆ្គាំឆ្គងនិងការភ័យខ្លាចដែលបង្ខំគេធ្វើរឿងគេមិនចង់ ចំណែកគេស្តាយដែលមានតណ្ហាបង្ខំលីនរហូតមក កើនឡើងៗជារៀងរាល់ថ្ងៃ។
«ខាងប្រុស ស្មានថា កន្លងមក បានធ្វើឱ្យប្រពន្ធសប្បាយ!»
កល្យាណបើកភ្នែកដែលទើបតែធ្មេចសម្រាកក្បែរទ្រូងគេ។
គេតូចចិត្តឬគេឈឺ លីនដឹងច្បាស់ តែគេស្រលាញ់លីន លីនទទួលអារម្មណ៍ដឹង។
«កាំភ្លើងភ្ជង់ ពាក្យគំរាម….»
លីនរបូតមាត់និយាយ តែខ្ទប់វិញ។ ទោះយ៉ាងណាគេឮវា គេងាកចេញចោលលីនឱ្យរបូតពីការឱបគ្នា។
«ទីបំផុតលេចកន្ទុយ ចេញពាក្យពិតមកហើយ!»
«តែខ្ញុំក៏ស្រលាញ់លោក!»
នាងខំនិយាយមិនចង់ឱ្យគេខូចចិត្តទេ។ គេងាកមកទាំងភ្នែកក្រហមៗ មិនដឹងស្តាយចិត្តដែលស្រលាញ់លីនឬស្តាយដែលបានធ្វើបាបលីន ចេញកំហឹងកម្រោល ព្រោះជំងឺចិត្តទៅលើលីន។
ស្រីល្អដកដង្ហើមវែងៗដើរមកទៀត គេងាក នាងតោង។
«គូខាន់!»
គេខាំមាត់សម្លឹងនាង នាងនិយាយម្តងទៀត៖
«ខាន់!»
គេព្រមស្ងៀមឱ្យនាងតោងដៃ។
នាងតោងដៃរៀមជាមួយម្រាមទាំង១០ ហើយដកដង្ហើមតាមច្រមុះវែងៗ មាត់លីនញ័រៗខ្មាសៗ តែបេះដូងចង់និយាយ។ នាងធ្វើតាមបេះដូង៖
«ដំបូង ខ្ញុំស្អប់លោកមើលងាយខ្ញុំ! ខ្ញុំស្អប់ដែលលោកសង្ហាខ្លាំង មានខ្លាំង តែសម្តីពេលជួបគ្នា ក៏មានបញ្ហា!»
«បញ្ហាអី?»
«លោកយកការសម្ភាសន៍មកលេងសើច!»
«ធ្វើមែនទាំងអស់! អត់មានកន្លែងណាលេងសើចទេ!»
នាងជំទើតជើងថើបមាត់គេ គេប្រុងគេចតែនៅស្ងៀមវិញ តែមិនថើបលីនវិញទេ។ ស្រីនិយាយទាំងមាត់នៅប៉ះគ្នា៖
«តែក៏….ស្រលាញ់ចរិតនេះដែរ! ស្រលាញ់ដែលត្រង់ៗ កាចៗ ហើយ….និយាយក៏..ធ្វើ!»
បបូរមាត់នាងថាចប់ក៏ថើបគេទៀត ទោះគេនៅឆ្មើងធ្មឹង។
«ខ្ញុំស្អប់…ដែលលោកយកប្អូនខ្ញុំទៅ! តែ….ខ្ញុំក៏ស្រលាញ់ដែលលោក….លោកបង្កើតយប់នោះឡើងមក!»
គេដកដង្ហើមហត់ៗតាមច្រមុះ ដូចជាកំពុងគិតថាលីននិយាយពិតឬលួង។
«នៅមន្ទីរពេទ្យ ខ្ញុំសរសេរCaptionព្រោះមានៈ ព្រោះចង់ប្រាប់ខ្លួនឯងឱ្យស្អប់ភាពអាម៉ាស់នេះ តែការពិតខ្ញុំបិទបាំងចិត្តភ័យខ្លាចថា តទៅលោកនឹង….ឈប់ត្រូវការខ្ញុំទៀត!»
គូខាន់ចងចិញ្ចើម។ គេនឹកឃើញដល់ពេលដែលនាងយំនិងចាកចេញ។ នាងឈឺចាប់ហើយមិនមានសភាពថាពេញចិត្តរាត្រីដំបូងជាមួយគ្នាផង?
គេរុញនាងចុះហើយមើលមុខ។ គេភ្លេចថាមុខខ្លួនគេទេដែលក្រហម….
«តែមនុស្សកុហកនេះ បានបាត់ស្រមោល៥ថ្ងៃ អត់មានទាក់ទងមកទេ!» គេបន្ទោសនាង។
«លោកក៏មិនទាក់ទងមកដូចគ្នា!» នាងនិយាយដោយទឹកមុខក្រហមង៉ូវនិងក្រៀមក្រំ។ ដៃលីនតោងចង្កេះរៀម លីននិយាយទាំងសម្លឹងភ្នែកគេសងខាង។
«លោកធ្វើឱ្យខ្ញុំគិតថា…..ណ្ហើយ!»
«និយាយ!» គេបញ្ជាខ្សឹបៗក្តៅៗ។
«គិតថា….!»
«គិតថាស្អីគេ?!»
«គិតថាលោកសងសឹក ប៉ុណ្ណឹង!»
«ឬមិនពិត?»
គេសួរទាំងដាក់ដៃលើចង្កេះលីនវិញ។
«តែលោក….បានថ្នមលីននៅផ្ទះវីឡា!»
គេញញឹមវិញហើយ ភ្នែកគេពេញដោយសេចក្តីស្រលាញ់ពេញចិត្ត។
«ខ្ញុំរឹតតែភ័យ….ថា….តើនេះជាការសងសឹកដែលធ្ងន់ជាងបានខ្លួន គឺធ្វើបាបបេះដូង?!»
«ធ្ងន់ជាងហ្នឹងទៀតស្រីពូកែជេរ!»
«មិនថាអ្វីក៏ដោយ ខ្ញុំព្រម….ឱ្យតែបាន….នៅក្បែរលោក!»
«ជារៀងរហូត?»
ភ្នែកលីនប៉ោងដោយការរលីងរលោងតែខំទប់។
«ហើយខ្ញុំប្រាកដជាឆ្កួតហើយ! ដែលព្រមសងច្រើនយ៉ាងនេះ! ខ្ញុំជេរលោកពីរបីម៉ាត់ទេ តែ….»
«ត្រូវហើយ ព្រោះមួយម៉ាត់ក៏ដោយ ត្រូវតែសងច្រើនដល់អស់ពីខ្លួន!» គេញោះនាង។
សរសៃប្រសាទធ្លាប់ភ័យស្លន់ស្លោពេលនេះ ត្រូវបានកាន់កាប់ដោយការតាំងចិត្តនិយាយមិនលាក់លៀម។
«លោកគ្មានហេតុផលអី ត្រូវស្រលាញ់ខ្ញុំនោះទេ!»
«និយាយបែបហ្នឹងចង់ឱ្យគេប្រាប់ថាស្រលាញ់ហ្មែន?»
«ខ្ញុំចង់បានអ្វី ស្មានថាលោកធ្វើតាម?!»
«អ៊ីចឹងម៉េច?»
«ខ្ញុំក៏ព្រម!»
ប្រុសសើចដៃគេប្រឡេះលេវដំបូងរបស់លីន។ គេមានតណ្ហា? ឥឡូវនេះ? ទើបលេបថ្នាំហើយ? គេគួរណាស់រំងាប់ចិត្ត? ហេតុអ្វី?
«សាកមើល៍…..ពាក្យថា ក៏ព្រមហ្នឹង និយាយច្រើនដងពេកហើយ ពិតកម្រិតណា?!» គេរអ៊ូគ្រហឹមយ៉ាងស៊ិចស៊ី។
គេសម្លឹងអាវក្នុងស៊ីជម្ពូនិងសាច់ពណ៌ស្រដៀងគ្នា។ ដៃគេម្ខាងរក្សាការដាក់លើត្រគាករបស់នាង ដៃម្ខាងមកអង្អែលតំបន់ទ្រូងឆ្វេង។
នាងឈ្ងោកមុខគេចកុំឱ្យភ្នែកប៉ះគ្នា។ ដៃគូខាន់រំកិលម្រាមពីរទៅរកកំពូលភ្នំដែលកំពុងពួន។
«អ្ហឹម» ស្រីត្រូវម្រាមគេបង្ខំឱ្យចេញសំឡេង។ ដៃគេផ្លាស់ទីទៅប្រឡេះគន្លឹះអាវទ្រនាប់។
«ទេ ខាន់!»
«ស្ងៀម!»
គេរុញដៃគ្រលាស់ម្រាមបន្តិចក៏អាវនាងរបូត។ មិនដឹងថាគេពូកែរឿងរបូតរបាញអាវនេះតាំងពីអាយុប៉ុន្មានមកទេ។ នៅក្រោមខោទ្រនាប់ លីនញាប់ញ័រទាំងគ្មានការប៉ះពាល់ដល់ទីនោះផង។
លីនទប់ទល់ ព្យាយាមលាក់កំបាំងមិនឱ្យគេដឹង តែគេដូចជាដឹង….ភ្នែកគេសម្លឹងចុះក្រោមចង្កេះលីនដែលព្យាយាមរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ ខណៈពេលដែលគូខាន់បង្វិលម្រាមដៃរបស់គេទប់ខ្នងនាងចូលមកឱ្យទ្រូងប៉ះបបូរមាត់គេដែលឱ្យ…..
«តែបន្តិច….បានហើយ!»
នាងអង្វរមនុស្សកំពុងងប់វក់ជុំវិញកំពូលភ្នំឆ្វេងស្អាតឆ្វាំងរបស់នាង។
គូខាន់សើចងំៗ ជាមួយបបូរមាត់សើមៗនៅកន្លែងសែនរសើបមួយនោះ។
«អូនឯងសើមហើយលេខា!» គេងើបមុខមកខ្សឹបដាក់ភ្នែកនាង រួចអូសអណ្តាតពីលើថ្ពាល់ក្បែរត្រចៀកស្រី។
«លោកមានកម្មវិធីច្រើនណាស់ នៅក្រៅពួកគេកំពុងចាំ!»
«មែន? ម៉េចលេខាខ្ញុំអត់ទៅរៀបចំមុន?»
«លែងសិនទៅណា៎ ខ្ញុំចេញទៅរៀបចំ!»
គេញញឹមគ្រវីស្មាយ៉ាងសង្ហា ឯដៃស្តាំរុញម្រាមចុះក្រោមរហូតដល់រកឃើញច្រកចូលរបស់នាងហើយប៉ះពាល់យ៉ាងអំណាច។ ចិត្តគូខាន់ កាន់តែរំភើបព្រោះទីនោះពិតជាមានអម្រិតស្នេហ៍បង្ហាញខ្លួន។
លីនខ្មាសពេកណាស់ នាងក្រហមនិងក្តៅពេញខ្លួន។
ស្រីលូកដៃមកកាន់ម្រាមគេ ដូចជាលីននឹងសាកល្បងតស៊ូដកហូតម្រាមដៃគេចេញតែនាងដឹងថាទៅមិនរួចបានជាទាញម្រាមខ្លួនឯងឡើងមកវិញហើយសំពះ។
ប្រុសធ្វើមុខក្រអឺតក្រឡេកមើលនាងដែលញាប់ញ័រព្រោះការវាយលុកតិចៗនៅសមរភូមិខាងក្រោម។
សាជាថ្មី នាងលូកដៃទៅទាញម្រាមគេចេញ….
«ដកដៃចេញលីន!»
«នៅឈឺ! កន្លែងហ្នឹងនៅឈឺ!»
នាងខំនិយាយទាំងមិនចង់ចេញសំឡេង។ គំនិតគូខាន់ក្នុងការចង់រុញម្រាមដៃទីពីរចូលទៅក្នុងទីតាំងរបស់លីនត្រូវបានសាបរលាបបន្តិចម្តងៗ គេព្រមដកថយ។
«មិញនេះថាស្អីក៏ព្រម!»
ភាពតានតឹងបានធូរស្រាលពីស្មារបស់នាង អណ្ដាតរបស់នាងលូកចេញពីចន្លោះបបូរមាត់ដែលខាំមុននេះ ហើយនាងគ្រលាស់តែមិននិយាយចេញជាពាក្យច្បាស់ទេ។
«ខាន់!»
ប្រុសញញឹមស្មើៗ រុំដៃសងខាងពទ្ធ័ជុំវិញចង្កេះរបស់នាង ទាញនាងមកទល់នឹងប្រាណគេ ខណៈពេលដែលរាងកាយតូច កំពុងតែមានបញ្ហាក្តៅសន្ធំពិតប្រាកដ។
គេឱនចុះម្តងទៀត លើកនេះគោលបំណងរបស់ខាន់គឺមាត់របស់នាង មុននឹងលីនអាចព្យាយាមខ្ទប់មាត់ខ្លួនឯង គេក៏បំបុកអណ្តាតលុកក្នុងបបូរមាត់របស់នាង។ នាងនៅស្ងៀមសំងំមើលគេ ទីបំផុតនាងហាក់ចង់បានគេណាស់ នាងតបតនឹងគេវិញ យ៉ាងស្វិតស្វាញ។
ការថើបលើកនេះ ដូចជាការថើបដំបូងបង្អស់មួយ។ ដូចមិនដែលបានធ្វើជាមួយគ្នាពីមុនមកទាំង ផ្អែម កក់ក្តៅ និងស្អិតរមួតខ្លាំង។
ទីបំផុតរាងកាយរបស់នាងចាប់ផ្តើមសម្រាកពីការប្រកែក នាងឱបគេ ហើយយល់ព្រមតាមគេគ្រប់យ៉ាង ថែមទាំងបញ្ជាក់ដោយមិនបាច់ប្រាប់ថា លីនត្រូវការគេណាស់។
គូខាន់នៅតែថើបនាង។ អណ្ដាតរបស់នាងប៉ះគេវិញហើយ គេនៅតែចង់បានទៀត គេចង់ភ្លក់គ្រប់ដង្ហើមរបស់ស្រីម្នាក់នេះ ហើយមិនប្រាកដថា មួយជីវិតនេះនឹងមានពេលគ្រប់គ្រាន់តាមចំណង់មួយនេះដែរឬអត់ទេ។
ទោះយ៉ាងណា គេដឹងណាស់ថាគេមានប្រជុំ Darkច្បាស់ជាដើរអន្ទះសាចុះឡើងនៅក្រៅ។ ខាន់ដកខ្លួនចេញ ហើយលិឍបបូរមាត់ពេលមើលនាងឌឺៗ នាងគេចភ្នែក ការសម្លឹងនោះចេញដូចជាមិនដឹងថាត្រូវធ្វើអ្វីនៅពេលនេះ។ នាងមិនមើលមុខគេទៀតនោះ ម្ល៉ោះហើយគេចាប់លើកចង្កានាងឡើង។
«យប់នេះ!»
ចរណៃងក់ក្បាលតិចៗព្រិចភ្នែកញាប់ៗ តែមិនសម្លឹងដដែល។
«ពេលចេញពីផ្ទះប៉ា!»
«ខាន់» នាងលិឍបបូរមាត់ខាងក្រោមរបស់នាង រួចអូសធ្មេញរបស់នាងពីលើវាព្រោះនិយាយបានត្រឹមមួយម៉ាត់នេះ។
«និយាយមកក្មេងល្អ!» គេហៅខ្សឹបខ្សៀវ។
នាងព្រិចភ្នែកពីរបីដង គេក៏បានបោះទាញប្រាណនាងរង្វិលជុំបន្លប់ចិត្តដែលស្រមៃស្ងាត់ថា បានបបូរមាត់នេះមក….រុំជុំវិញមាន់គោករបស់គេ។
គេចង់ឱ្យនាងយល់ពីរឿងចំណង់នេះ….តែនាងគ្មានថ្ងៃយល់ទេ មនុស្សស្រីដូចនាង។
ភ្នែកសម្លឹងមើលគ្នាទៅវិញទៅមក ខណៈដែលគ្រប់យ៉ាងនាំសន្តិភាពដល់នាង កែវភ្នែកដែលគ្មានជីវិតរបស់លីនធ្លាប់សម្លឹងមកគេដោយភាពភិតភ័យពីមុន ឥឡូវនេះមើលមកគេដោយស្រស់ស្រាយតែមានភាពងឿងឆ្ងល់។
ប្រុសលេបទឹកមាត់ទប់អារម្មណ៍ដែលកម្រើកចំណង់តណ្ហា ចង់លេងនាងឆ្កួតៗ មកជានិយាយដាក់គ្រាប់ភ្នែកនាង៖
«បងគ្មានថ្ងៃស្រលាញ់លីនម្នាក់នេះទេ!»
នាងព្រិចភ្នែក។ នាងអាចជឿ អាចមិនជឿសម្តីគេ តែពិតជាធ្វើឱ្យលីនរមូរខួងពេញពោះ។
បបូរមាត់គូខាន់បានបែកចេញពីគ្នាចំហគ្មានពាក្យអ្វីនិយាយ ហាក់រង់ចាំបង្អង់មើលប្រតិកម្មនាង ចេញមករបៀបណា។
បន្ទាប់ពីសម្អាតបំពង់កជាច្រើនដង នាងនៅតែធ្មឹង គេញាក់ចិញ្ចើមបញ្ជាក់៖
«មិនជឿ?»
លីនស្រពោន គេនិយាយទៀត៖
«គិតម៉េចឥឡូវ?»
តូចដកដង្ហើមធំ ភ្នែករបស់នាងបើកបិទដោយភាពគាំងអត់បញ្ញាតបនឹងការលេងរបស់គេ។ មិនយូរទេ គូខាន់ឃើញទឹកភ្នែកហូរពេញភ្នែក។ សម្តីគេធ្វើឱ្យនាងស្រក់ទឹកភ្នែកមែន ទោះនាងព្យាយាមប្រឆាំងមិនព្រមជឿ។
«អ្វីក៏ដោយ!» លីននិយាយខ្សឹបខ្សៀវ។ សំឡេងនាងអួល ព្រិចភ្នែក ហើយទឹកភ្នែកបន្តស្រក់មក នាងចង់ជូតតែគេចាប់ដៃនាងទាំងពីរជាប់ ទម្លាក់វាចុះក្រោម។
ចុងក្រោយប្រុសយកមេដៃមកប៉លើថ្ពាល់ទន់ៗរបស់នាង ជូតទឹកភ្នែកនេះចេញដោយថ្នមៗ។
ស្រីសម្លឹងមើលមកគេម្ដងទៀត។ លីនកុលាបលេបទឹកមាត់ច្រើនដង ធ្វើឱ្យគូខាន់ដឹងថានាងពិបាករកពាក្យថា ដូច្នេះនាងបានត្រឹមតែសម្លឹងមក មិននិយាយស្តី។
ដៃរបស់គេនៅតែគោះថ្ពាល់នាង រួចក៏រំកិលឡើងលើបន្តិច មករៀបញែកសិតសក់របស់នាងដែលស្អិតៗដោយញើសភ័យនិងសម្រើបមុននេះចេញពីថ្ងាស។ លីនបិទភ្នែក ដកដង្ហើមធំ គេចចេញពីភ្នែកគេ។
«បងជាប់ស្រលាញ់លីនម្នាក់កាលពីថ្ងៃមុន!» គេនិយាយខ្សឹបដាក់ត្រចៀកលីន។
ស្រីតូចបើកភ្នែកមកវិញ។
ផ្នែកខាងស្តាំនៃបបូរមាត់ប្រុសសង្ហាទាញឡើងបង្ហាញសំណើចដែលសើចតិចៗ៖
«លីនម្នាក់…..ដែលរឹងៗ…ខឹងបង មិនលើកទូរសព្ទ អង្គុយហាលសន្សើម និងចង់បាន…..ច្រើនទៀត»
ចាំសម្តីខ្លួនឯង ដែលយប់នោះប្រាប់គេថាចូលចិត្តស៊ិចរបស់គេ ហើយចង់បានច្រើនទៀត។
មានរឿងរាប់លានដែលគេអាចធ្វើបានចំពោះនាង ហេតុអ្វីគេចងចាំរឿងជាមួយនាងច្រើនម្ល៉េះ?
«បងស្រលាញ់លីនម្នាក់ដែលស្រលាញ់បងមិនមែនយកថ្នាំមកឱ្យបង!»
«សូមទោស!»
នួនល្អងតោងដៃគេ អាណិតគេ ដែលអន់ចិត្តរឿងថ្នាំ។
«តែលោកត្រូវលេប!»
ភាពអាម៉ាស់ រន្ធត់ ឈឺចាប់គ្មានលើផ្ទៃមុខលីនទេ។ គេគិតដល់ម្តាយគេដែលជាដើមហេតុនៃថ្នាំនោះ។ គេខាំមាត់ ដកអារម្មណ៍ហើយទាញដៃគេចេញមកវិញ។
«យប់នេះទៅផ្ទះប៉ា! Darkនឹងយកលីនទៅហាងរកខោអាវ រកអ្វីដែលត្រូវស្លៀកពាក់! សម្លៀកបំពាក់ សក់ អល្លង្កា គ្រប់យ៉ាងធ្វើតាមគេទៅ!»
Dark នៅតែជាផ្នែកដ៏អាក្រក់បំផុតមួយនៃការចងចាំរបស់លីន តែការទៅផ្ទះគូខាន់ពេលល្ងាចនេះពិតជារឹតស្មុគស្មាញចិត្តណាស់ទៀត។
លីនមិនខ្វល់នឹងការស្លៀកពាក់ទេព្រោះរៀបចំអីរៀបទៅ។ នាងក្រីក្រ ឯពួកគេជាអ្នកមាន ធម្មតាទេ គេតុបតែងនាងដើម្បីមុខមាត់គេ។
«តាមលោកទាំងអស់!»
នាងតបខ្សាវៗហើយទាញតម្រង់ក្រវាត់កគេ ពិនិត្យចង្កេះនិងទីនុយរបស់គេ។
ស្នាមញញឹមរបស់គេពង្រីកធំឡើងព្រោះនាងចង់ប្រាប់ថា មិនត្រូវការតាមDark។
«អូខេ រ៉ូបពណ៌ខ្មៅ ឬក្រហម!»
«ចាស៎!»
តបហើយដកដង្ហើមវែងៗ។ គ្មានលុយនិងគ្មានឋានៈ នាងកំពុងតឹងតែង តែប្រាប់ខ្លួនឯងថា គ្មានអ្វីដែលត្រូវខ្មាស់ឡើយ មិនថាពួកគេគិតដូចម្តេចចំពោះលេខាគូខាន់ឡើយ គេបានប្រាប់ម្តាយគេថា នឹងរៀបការជាមួយនាង។
យល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសាច់រឿងខាងលើ