វគ្គ
រាត្រីនៅវិមានសេដ្ឋី
លីនកំពុងអង្គុយលើសាឡុងវែងជាមួយរ៉ូបខ្មៅគ្មានដៃ។ ស្នូរជើងគេធ្វើឱ្យនាងក្រោកឡើង។ ជើងគេរយាលជំហាននិងធ្វើមុខភ្លឺចិញ្ចាចពេលឃើញទងវងក្នុងឈុតនេះ។
មិនដែលគិតដល់ពិតមែន។
«Angel»
គេនិយាយខ្សឹបៗដាក់ទឹកមុខមីងមាំងអៀនៗ នឹកដល់ដែលយប់ដំបូងដែលនាងបានជួប ផ្លាស់ប្តូរស្នេហ៍ឱ្យគេជាមួយឈុតខោវែងជើងវែង។
«បានរូបរាងថ្មីនេះពីណាមក?» គេដើរចូល ខណៈនាងលបឃើញ Darkថយឈរចាំទាំងត្រង់ខ្លួនឆ្កឺតក្បែរទ្វារ។ នាងដកដង្ហើមមធំបារម្ភនិងរំភើបលាយឡំ។
គេនៅស្ងៀមសម្លឹងលីនមិនមាត់….រហូតដល់ទ្រាំមិនបាននាងញញឹមសួរ៖
«ខុសទាស់ត្រង់ណា?» សួរឡើងដោយសម្ពាធសរសេរពេញមុខរបស់នាង។ លីនកាន់តែថប់បារម្ភខ្លះៗក្នុងការចាំចម្លើយពីគេ។ កាបូបមួយដែលនាងតោង ជាមួយក្នុងចំណោមកាបូបដែលថ្លៃបំផុតក្នុងលោក។ គេងក់ក្បាល ហុចកាតពីរ មួយពណ៌មាសមួយពណ៌ប្រាក់។
«សម្រាប់ទិញរបស់របរ!»
«ខ្ញុំ….មិនត្រូវការទេ!»
គេទាញកាបូបមកហើយដាក់ចូលឱ្យ។
«ថ្ងៃក្រោយ ឧស្សាហ៍ប្រែក្រឡាមកជាបែបនេះ!» គេបញ្ជា។
នាងនៅស្ងៀមមើលមុខគេ ប្រុសនិយាយទៀត៖
«ទោះបីគ្មានកម្មវិធី!»
«ម៉េចអ៊ីចឹង?»
«មនុស្សផ្ទះ Dololce ឃើញម្តងណា ក៏Perfectដែរ»
គេបំបែរនាងទៅកញ្ចក់។ លីនសម្លឹងខ្លួនឯង សែនពេញចិត្ត។ Dark ជាអ្នកចំណាយ នាងមិនដឹងថាការតុបតែងសក់នេះ លាបម្សៅអស់នេះ និងរ៉ូបនេះអស់ប៉ុន្មានទេ ដឹងតែថា ថ្លៃកប់ពពកហើយ។ ពីក្បាលដល់ចុងក្រចកជើង ជាង៥នាក់ ញាប់ដៃជើងយ៉ាងជំនាញ។
លីនគ្មានកន្លែងទាស់ទៀតទេ។
គេដាក់ខ្សែកមួយមកលើកស្រីល្អ។
នាងភាំងនឹងសម្រស់ឈុតពេជ្រក្រាស់និងប្រណីត។
គេមិនមាត់ តែនាងឃើញមុខសង្ហារបស់គេក្បែរកញ្ចឹងក។
«ខាន់!» នាងហៅ។
«ហ្អឹម?» គេឆ្លើយក្នុងសព្ទសែនស្និទ្ធស្នាល។
«ហើយ…..លោកនឹង….មិនសងសឹក….ធ្វើឱ្យខ្ញុំអណ្តែតទៅលើមេឃ ហើយទម្លាក់មកវិញ បាក់អស់ឆ្អឹងឆ្អែងក្រោកលែងរួចទេ?»
បបូរមាត់គេញញឹមសម្លក់កញ្ចឹងក។ គេមិនងើបមុខមើលទៅក្តីបារម្ភ មិនជឿជាក់របស់នាងទេ។ គេបន្តការងារដាក់គន្លឹះខ្សែក។
«ចុះបើមែន ព្រមទេ?»
«ព្រម….!»
នាងតបទីទើរ ភ្នែកសម្លឹងម្រាមដៃរៀមដែលពេលខ្លះជាបិសាច ពេលខ្លះជាវីរជនសង្គ្រោះចំណង់តណ្ហាឱ្យនាង។
គេលូកដៃមកទាញកដៃនាងឡើងហើយពាក់កងឱ្យ។
ស្រីឱនសម្លឹង។
ច្រមុះសឹងប៉ះគ្នាទៅហើយ។
«ខាន់!»
«ឈប់សួរ!»
«ខាន់!»
គេងើបមុខមកទៀតប្រទះស្នាមញញឹមនាង គេភ្លឹក។ លីនមិនដែលលាបក្រែមឱ្យគេមើលទេ។ ថ្ងៃនេះក្រែមក្រហមនិងក្រាស់ អំណាចសម្រស់នេះមុតណាស់។ មើលនាងមួយឆ្វាច់ណា ក៏បងត្រូវភ្លឹកដែរលីន។
បើកុំទប់ចិត្តបងនឹងយកមាត់បងត្របាក់រៀបរយពណ៌ក្រែមអស់នេះ។
«យើង….កុំទៅបានទេ!»
«ហេតុអី?»
«យើងទៅណាតែពីរនាក់បានទេ?»
«ខ្លាចអី?»
«ខ្ញុំ…..ខ្ញុំមិនសមនឹងគ្រួសារលោក!»
«ចាំបាច់អីសមនឹងពួកគេ?»
«គឺ….ឋានៈ!»
«ចុះយើងសមគ្នាទេ?!»
នាងគាំង។ សំឡេងគេថ្នមតែនាងខ្លាច។
គេដឹកដៃនាងបម្រុងចេញតែនាងប្រទាញមកវិញសិន ធ្វើឱ្យប្រុសមើលមុខ។ ទឹកមុខគេពេញដោយសេចក្តីស្រលាញ់ តែគូខាន់មិននិយាយ។
«សុំបានទេ?!» នាងខ្សឹបដាក់ភ្នែកស្រទន់របស់ទេវបុត្រ។
«រញ៉េរញ៉ៃណាស់!»
«សុំនិយាយគ្នាសិន!»
«ឆាប់ឡើង!» គេតឿនដូចប្រញាប់តែនឹងទៅ។
«បើពេលណាមួយ ខាន់ឈប់ល្អជាមួយខ្ញុំ! លោក….»
«គ្មានថ្ងៃហ្នឹងទេ!»
«បើមាន!»
«ប្រាប់ថាគ្មាន!»
«សន្យាថា…..»
«គ្មានសន្យាអីទាំងអស់!»
«សម្លាប់ខ្ញុំចោល តែកុំ….ឱ្យខ្ញុំទៅពួកម៉ាហ្វៀសេដ្ឋី!»
ប្រុសគាំងវិញម្តង។ គេមិចភ្នែកសម្លឹងនាង ចង់សួរថា នាងនិយាយខុសឬគេស្តាប់ច្រឡំ។ អារម្មណ៍របស់លីននៅតែនឹងសម្តីសូរកាន។
ម៉ាហ្វៀនិងក្រុមមនុស្សក្បែរគូខាន់ជារឿងលីនខ្លាចជាងគេ។
«ម៉ាហ្វៀណា?!»
លីនលេបទឹកមាត់ភ័យ។
ស្នូរគោះទ្វារបីប៉ូក។ Darkរំឭករឿងម៉ោងពេល។ គូខាន់លើកដៃមើលម៉ោងមុខមាំ ចង្អុលស្រីតូច៖
«គង់តែជម្រះបញ្ជីរឿងហ្នឹងទេ ឥឡូវទៅសិន!»
គេទាញនាងបណ្តើរចេញ។
ប្រុសស្រីទាំងពីរឡើងឡាន។ នៅតាមផ្លូវដែលនាងមិនស្គាល់គោលដៅ លីនឃើញគូខាន់ជាប់ឆ្លើយសារជាមួយម្តាយគេនិងប៉ាគេ បងស្រីគេតំណាលៗគ្នាដោយចុចញាប់ដៃ ទុកឱ្យលីននៅអង្គុយម្នាក់ឯងលាក់ក្តីរំភើបនិងបារម្ភ។
«វិមាន?»
គេងាកមើលគេហដ្ឋានឪពុក ខណៈខាងស្រីកំពុងស្លុងនិងទិដ្ឋភាព។
ពាក្យសួររបស់នាង គូខាន់មិនឆ្លើយទេ តែលូកមកច្របាច់ដៃកែវថ្នមៗ។
«តោះ!»
គេដឹកដៃនាងចុះតាមទ្វារដែលមានអ្នកបើកជូន។
ថ្ងៃនេះព្រះអាទិត្យនៅភ្លឺបានយូរ តែអមជាមួយជំនោរខ្យល់បក់តិចៗ កំដររដូវកាលដែលក្តៅសើម។
កម្រាលស្មៅបៃតងដុះលាតសន្ធឹងចេញសួនធំអន្លាយ ប្រៀបបីដូចជាកម្រាលធម្មជាតិបិទបាំងចម្ងាយពីរបងទៅមហាភូមិគ្រឹះ។
បណ្តាដើមឈើខៀវស្រងាត់និងបុប្ផារីករហង់ ពិតជាចំណាយការថែទាំសួននេះមិនតិចឡើយ លីនស្មានដឹង។
ភ្លើងភ្លឺផ្លេកមកពីចាំងមុខដូចផ្ទាំងចរណៃ។
«ស្អាតណាស់» លីននិយាយពេលក្រឡេកឃើញតុអាហារវែង មានកៅអីប្រមាណជា១០កន្លែងតុបតែងជា Dinner ក្រោមលំហមេឃតែម្តង។ ទោះយ៉ាងណា លើតុពេញដោយភ្លើងទៀន និងមានចង្កៀងគោមអមប្របផ្លូវ។
«រ៉ូមែនទិកពេកហើយ!»
នាងខ្សឹបតាមជើងធ្មេញដែលសើចមិនចេះអស់។ ខ្យល់បក់ បោកយកសរសៃសក់ប៉ះពាល់ច្រមុះ មុខ និងខ្លះចូលមាត់លីនតែត្រូវបងទាញញែកចេញមកត្បៀតនឹងត្រចៀកឱ្យ។
មានបុរសម្នាក់អង្គុយក្បែរនោះឱនមើល Tablet យ៉ាងសង្ហា។ គេងើបមុខមកសម្លឹងពេលឃើញគូស្នេហ៍ចូលដល់។
«នេះគឺបងវ៉េង ស្វាមីបងស្រីរាជនី!»
គេមានទឹកមុខមិនចង់ណែនាំទេ តែជុំវិញតុគ្មានអ្នកណាមានតែប្តីរបស់បងខ្លួនមកចាំមុនគេ គូខាន់បង្ខំចិត្ត។ វ៉េងភ្លឹក។ គេមិនស្មានថាស្រីតូចដែលគ្រប់គ្នាតាមដាន ព្រោះមានជីវិតនៅកៀកទេវបុត្រអាណាចក្រតាមពិត នៅខាងក្រៅស្អាតភាំង។
របៀបមើលរបស់វ៉េងមិនឱ្យតម្លៃមនុស្សវណ្ណៈទាបដូចនាងទេ តែជារបៀបវក់សម្រស់នាង។
គេបោះដៃមកចាប់ នាងទីទើរ គូខាន់ទាញលីនថយក្រោយ។
«ប៉ាបងមកហើយ!!»
វ៉េងខានបានប៉ះម្រាមលីន ក៏ដឹងដែរថាគូខាន់ជាស្តេចប្រចណ្ឌលើលោក។ វ៉េងចាប់ផ្តើមមានជំនក់ចិត្តចង់ប្រជែង។
គេជាប្រុសស្អាតនិងដៃរហ័ស ចិត្តលុះ បើមិនអ៊ីចឹងម្តេចចូលគ្រួសារនេះបាន?
គូខាន់ទាញកៅអីទទួលឪពុកអង្គុយ។ ងាកមកចំពេលវ៉េងញញឹមណែនាំ និងហុចកាត។
«ខ្ញុំមានការងារខ្លះទាក់ទងជាមួយគូខាន់ដែរ ខ្ញុំនឹងទាក់ទងលេខាលីនកុលាប!»
«អរគុណ!» នាងញញឹមទាំងឆ្ងល់ម្តេចគេស្គាល់ឈ្មោះច្បាស់។
ដៃប្រុសស្អាតលូកមកឱបចង្កេះ លីនភ្ញាក់ដែលគូខាន់ស្និទ្ធព្រហើននៅមុខអ្នកមានគុណបាន។ មិនត្រឹមតែលូកក្រៀកស្រីល្អ សឹងរូបកាយពីត្បៀតជាប់គ្នា គេថែមទាំងនិយាយបញ្ចប់ទំនាក់ទំនងជាមួយវ៉េង៖
«លីនជាប្រពន្ធខ្ញុំស្អែកខានស្អែកហើយ! អត់ធ្វើការជាមួយអ្នកណារញ៉េរញ៉ៃទេ!»
ថាហើយរុញអនាគតប្រពន្ធបំបែរមករកប៉ា។
«នេះប៉ា!»
នាងជម្រាបសួរបុរសសេដ្ឋីបរទេសដែលមានទឹកមុខស្មើ។ គាត់លើកដៃតប តែទឹកមុខនៅតែស្មើ។ តែគាត់បក់ដៃហៅ។
«មកណេះ! អង្គុយជិតប៉ា!»
នាងញញឹមងាកសម្លឹងគូខាន់។ គេព្រិចភ្នែកអនុញ្ញាត្តទើបស្រីបម្រុងឈានទៅ ស្រាប់តែឮវែងនិយាយឮៗ៖
«អូ..ហូ ប្រពន្ធCEO ការហើយដេកផ្ទះតែម្តង? បាន! អូខេ! ភ្លេចគិតថា ការងារផ្ទះច្រើនជាងការងារនៅកន្លែង!»
«អ្នកណាធ្វើការងារផ្ទះ?»
សំឡេងរាជនីជាបងស្រួយស្រិបមកពីចម្ងាយ ដោយដើរទន់ភ្លន់លើស្បែកជើងកែងខ្ពស់លលៃនិងរ៉ូបពណ៌សក្បុស។
វ៉េងថយអាកប្បកិរិយាឌឺនិងញ៉ែព្រោះខ្លាចអំណាចភរិយា។
វ៉េងថយទៅទាញកៅអីចាំទទទួលប្រពន្ធ ធ្វើឱ្យគូខាន់សើចចំអកស្ងាត់ៗ។
«សើចអីប្អូនសង្ហា?» រាជនីសួរ ធ្វើឱ្យសំឡេងមួយលាន់មកពីចម្ងាយ។
«កូនខាន់សប្បាយចិត្តខ្លាំងដែលបានប្រពន្ធ!»
ជំទាវស៊ីណារ៉ាដើរមកពីចម្ងាយដោយប្រើចុងជើងរបៀបជាអភិជន និងមិនមានប្តីចុងកំដរមកទេ។ គូខាន់ក្រោកមកទាញកៅអីជូនម្តាយឱ្យអង្គុយក្បែរខ្លួន។ ស្រីស្អាតលីនកុលាបជម្រាបសួរពួកគេម្តងម្នាក់ៗម្តងម្នាក់ដោយរំភើបចិត្តផង មិនស្រួលក្នុងចិត្តផង។
«កូនលីនស្អាតដូចទេពអប្សរ!»
ស៊ីណារ៉ានិយាយឡើង ធ្វើឱ្យអតីតស្វាមីងក់ក្បាលតាម ដោយលបមើលនាងតូចម្តងម្កាល។ ដៃប្រុសកម្លោះដាក់លើស្មាស្រីលីនម្ខាង គេមានស្មាបើកធំ មានមោទនភាពដែលគ្រប់គ្នាកំពុងស៊ីបមកទងវងយើង។ ច្រមុះស្តួចដៀងមកបន្តិចឃើញថ្ពាល់អូនក្រហម។
រាជនីសម្លឹងឈុតពេជ្រលើកអនាគតប្អូនថ្លៃ នាងច្បងត្រូវវាចាច្រណែនតែក្នុងរបៀបឌឺដង។
«បងវ៉េង! កាលបងឯងចូលដណ្តឹងខ្ញុំក៏មិនដែលជូនឈុតBulgariលំដាប់ដូចប្អូនខ្ញុំដែរ ប្រហែលមកពី….រាជនីមិនស្អាតដូចលីនកុលាប?»
«មកពីបងស្រីខ្ញុំមិននិយមឡូយឆាយ សុភាពៗ» គូខាន់កាត់ទាំងគោះដៃលើស្មាអនាគតម្ចាស់ស្រីនៃជីវិតរួចបញ្ជាម្រាម darkរត់មកជាមួយប្រអប់អំណោយពីរត្រួត។
រាជនីនិងជំទាវចំហមាត់។
គេមិនមែនទិញឈុតឱ្យតែអូនទេ គេហុចឈុតម្តាយទៅជូនម្តាយ និងប្រអប់មួយទៀតជូនបងស្រី។
ជំទាវដឹងថាវត្ថុនេះថ្លៃណាស់ គូខាន់ប្រាកដជាសប្បាយចិត្តហើយ។
ចំណែកកបងស្រីបើកឈុតរាប់លានមកពិនិត្យ ក៏ត្រូវភាំងដូចគ្នា ព្រោះចិត្តមួយគិតថា គូខាន់សូកប៉ាន់ចង់ឱ្យបងស្រីធ្វើល្អនឹងលីនចំពោះមុខប៉ាគេ ចំណែកចិត្តមួយទៀត នៅតែស្រើបស្រាលនឹងរបស់មានតម្លៃ ព្រមទាំងលបច្រណែនសំណាងរបស់លីនដែល ត្រូវបានគូខាន់ស្រលាញ់ថ្នាក់ថ្នម។
«ឯណារបស់មីង?»
អ្នកចាស្មីនជាម្តាយមកដល់ពីក្រោយខ្នងសេដ្ឋីរុស្ស៊ី ធ្វើឱ្យជំទាវប្រពន្ធមុនថ្លោះទឹកមុខព្រោះមិនចូលចិត្ត។
ស៊ីណារ៉ាឆ្លៀតស៊កសៀត៖
«មានស្វាមីជាកំពូលទ្រព្យហើយ បែរជាចង់បានកាដូអីពីកូនប្រុសយើងទៀត?»
«ឬមួយលោកជំទាវមិនមានស្វាមីជាកំពូលទ្រព្យទេ?» ចាស្មីនឌឺហើយអង្គុយមកតោងដៃប្តីយ៉ាងកៀក។
រាជនីធ្វើមុខស្មើបិទប្រអប់អល្លង្ការួចទើបងាកមកថាឱ្យម្តាយចុង៖
«អ្នកម្តាយខ្ញុំមានកូនសុទ្ធតែជាមហាសេដ្ឋី! កូនប្រសាៗក៏សេដ្ឋី មិនបាច់ខ្លាចទេ!»
ចាស្មីនញាក់ចិញ្ចើម៖
«អូ អ្នកនាងលីនកុលាបជាសេដ្ឋីខាងណាដែរ?»
ជំទាវស៊ីណារ៉ាទើសចិត្តពេកលូកមាត់មកទៀត៖
«លីនកុលាបនេះ រៀបការហើយកាលណា ភ្លឺឡើងថ្ងៃដំបូងនឹងក្លាយជា CEO នៃ Group របស់ស៊ីណារ៉ាភ្លាម!»
រាជនីបើកភ្នែកធំៗព្រោះមិននឹកស្មានដល់ថា ព្រោះតែចង់ឈ្នះចាស្មីន អ្នកម្តាយលេងយកអំណាចគ្រុបផ្ទាល់ខ្លួនមកដាក់លើថាសឱ្យលីនកុលាប?
មានតែគូខាន់ទេដែលដឹងថា ម្តាយគេស្រលាញ់គេធំជាងសមុទ្រ ហើយលីនដែលគាត់ប្រគល់គ្រប់យ៉ាងឱ្យគឺដើម្បីចូលមកជាពេទ្យព្យាបាលជំងឺរបស់គេ។
«ម៉ាក់?» រាជនីខ្សឹបម្តាយព្រោះស្តាយតំណែង។
ចាស្មីនញាក់ស្មាបញ្ឈឺកូនស្រីច្បង៖
«គិតទៅស្រលាញ់កូនស្រីមួយល្អី កូនប្រុសមួយជង្រុកមែន!»
ស៊ីណារ៉ាញាក់ស្មាលើកចញ្ចើមឌឺដង៖
«ប៉ាគេក៏ដូចគ្នា! Dololce មានកូនប្រុសតែមួយ មិនស្រលាញ់ ទៅស្រលាញ់អ្នកណា?»
សម្តីនេះមិនបានធ្វើឱ្យចាស្មីនស្រណុកចិត្តទេ ដ្បិតវាស្មើនឹងព្រមានថា មហាសេដ្ឋីរុស្សីនឹងឱ្យគូខាន់ច្រើនទៀត សឹងមិនសល់អ្វីដល់កូនស្រីពៅក្រោយទាំងអស់។
ពេលចាស្មីនខឹងរបូតដៃពីប្តី តាDololceគ្រហឹមបញ្ឈប់សង្គ្រាមត្រជាក់។
គ្រប់គ្នាទម្លាក់ដៃសង្រួមឥរិយាបថ ធ្វើឱ្យក្មេងស្រីក្រីក្រយល់ពីរបៀបដែលគ្រប់គ្នាគោរពឪពុកគូខាន់។
នាងក៏ប្រញាប់សម្រួលឥរិយាបថតាម។
«កូនស្រីតូច មិនទាន់បាននិយាយមួយម៉ាត់ទេ ខ្ញុំចង់ស្តាប់នាង!»
លីនក្រឡង់ៗពេលឃើញគាត់និយាយហើយសម្លឹងមកខ្លួន។
«ខ្ញុំសារភាពថា កូនស្រីស្អាត ខ្ញុំប្រហែលជាលង់នឹងសម្រស់នេះ តែលើកិត្តិយសវង់ត្រកូលជារឿងផ្សេង ខ្ញុំក៏ចង់រកមើលរឿងមួយចំនួនសម្រាប់និយាយទៅក្រៅជំនួសឱ្យDoloceដែរ យើងជាគ្រួសារធំ អ្នកកាសែតអាចសួរគ្រប់ពេល!»
គូខាន់ទម្លាក់ដៃមកចាប់ម្រាមដែលត្រជាក់ដូចទឹកកករបស់ស្រីស្នេហ៍។ ទិដ្ឋភាពពេលនេះគ្រប់គ្នាសប្បាយចិត្តណាស់នឹងការកាត់ក្តីរបស់សេដ្ឋីធំ ដែលដាក់សំណួរធ្ងន់មក។
«លីនជាកល្យាណីរបស់គូខាន់ បើអ្នកកាសែតណាអត់ការធ្វើ ចង់ដឹងច្រើនចាំខ្ញុំគូខាន់ជាអ្នកឆ្លើយ!»
សេដ្ឋីធ្វើមុខមាំមិនអស់ចិត្តព្រោះនាងតូចឈ្ងោកមុខគេចពីកែវភ្នែកគ្រប់គ្នា គូខាន់ប្រុងជួយនិយាយបន្ថែម ស្រាប់តែសេដ្ឋីជាឪពុកលើកដៃរារាំងហើយដាក់សំណួរមកចំៗ៖
«លីនកុលាប! គ្រួសារក្មួយជាអ្នកជំនួញអ្វី?»
បេះដូងនាងក្តុក។ ដូចការទស្សន៍ទាយមុនចូលមក នាងច្បាស់ជាត្រូវសង្កត់ស្លាប់ដោយរនាំងវណ្ណៈ ដែលគូខាន់ម្នាក់នេះស្លាបធំប៉ុនណាក៏ហោះមិនរួចដែរ ព្រោះគេគោរពប៉ាគេ។
«ខ្ញុំ….ខ្ញុំគ្មានជំនួញទេ!»
គេក្តាប់ដៃនាងណែន។
«ប៉ាម៉ាក់គេជាអ្នកជំនួញ ក្រោយមកក៏ចូលមរណកាល ទុកឱ្យបងប្រុសគេបន្តវេនតែបងប្រុសគេឈឺធ្ងន់យូរពេក ពួកគេនៅក្មេង គ្រប់យ៉ាងក៏ដួល!»
ស្រីងាកមកសម្លឹងគេដោយរលីងរលោង។ ម្តេចគេដឹង? គេស៊ើបពីពេលណា? គេនេះជាFBIឬជាអ្វី? គេដឹងរឿងច្រើនទៀតមែនទេ? អ្វីខ្លះទៅ?
ប្រុសមិនងាកមកសម្លឹងអូនទេ ព្រោះគេជាប់លេងទឹកមុខដាក់ឪពុកដែលកំពុងសង្កត់លីន។
«បានន័យថាពេលនេះគ្មានជំនួញ?»
ចាស្មីនខ្សឹបៗសើចពេបៗក្បែរប្តី។
«ចង់បានជំនួញអី? គូខាន់សម្ពោធក្រុមហ៊ុនឱ្យលីនកុលាបស្អែកនេះក៏បាន! ១០កន្លែងក្នុងថ្ងៃតែមួយក៏បានដែរ!»
ស៊ីណារ៉ាស៊កមកផ្ញុកមាត់ចាស្មីន។
ពីដំបូង ពួកគេលេងគ្នាគឺគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលតែពេលនេះលីនមានអារម្មណ៍កាន់តែអត់សប្បាយឡើង។ ដោយស្ថិតនៅចំណុចខ្ពស់បំផុត និងក្រោយមកមានអារម្មណ៍អន់និងទាបក្នុងចំណោមពួកគេ តើលីនគួរបន្តឬចាកចេញ។
ស្រីទាញដៃខ្លួនឯងចេញពីប្រអប់ដៃបង។
លីនជាមនុស្សបែបណាមានតែគូខាន់ដែលដឹង។
មនុស្សលីនមិនចាញ់អំណាចអ្នកណា មិនលោភនិងបុណ្យវាសនារបស់អ្នកណា ក៏មិនខ្វះចរិតគោរពខ្លួនឯងដែរ។
ទងវងឱនមុខមកដល់វេលានេះព្រោះមនុស្សតែម្នាក់គត់គឺ គូខាន់។ ការអំណត់របស់មនុស្សរមែងមានព្រំដែន។ រៀមដឹងចិត្តអូនថារឹងនិងកាច។ អូនទន់ក្រោមស្នេហាបងតែម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។
ពេលនេះគេទាមទារក្រសាបដៃស្រីមកវិញតែលីនដកចេញទៀត។
ដោយទឹកមុខខូចចិត្តនាងមិនសម្លឹងអ្នកណាទាំងអស់ ស្រីសម្លឹងតម្រង់តែទៅរកប៉ារបស់គេដែលបានមកជីកឫសគល់រឿងឋានៈ។
«ខ្ញុំជាអ្នកក្រម្នាក់! នៅរៀន អត់ការងារធ្វើច្បាស់ ធ្វើការក្រៅម៉ោងពេលយប់ ហើយមានបងប្រុសមានជំងឺប្រចាំកាយ មានប្អូនក្នុងបន្ទុក! ខ្ញុំអត់មានអីពាក់ព័ន្ធនឹងឋានៈ ជំនួញឬគ្រុប ឬតំណែងអីទាំងអស់! ខ្ញុំសូមទោសដែលមិនប្រមាណខ្លួនឯង រំខានពេលវេលាគ្រប់គ្នាហើយ!»
ស្រីក្រោកឈរឡើង ឯប្រុសក៏ក្រោកមកតាមវឹង។
«លីន!»
គេហៅនាងខ្សឹបៗទាំងឃើញទឹកភ្នែកនាងរលើប។
ស្រីមិនសម្លឹងនាយតែនាងសម្លឹងជំទាវជាម្តាយរបស់គេ៖
«ខ្ញុំនឹងបំពេញតួនាទីជាលេខា កុំបារម្ភ! ខ្ញុំមិនសមជាកូនប្រសារៀបការចូលមហាវិមានទេ!»
«លីន!»
គេហៅជាលើកទីពីរថែមទាំងទាញនាងឱ្យអង្គុយវិញ តែស្រីមិនព្រម។
តូចតន់ងាកសន្សឹមៗមករកគូខាន់ ទេវបុត្រនៃឧទ្យានផ្ទះស្តុកស្តម្ភ។ គេមានទឹកមុខខូចចិត្តសម្លឹងភ្នែកនាងដូចអង្វរឱ្យនាងទប់ចិត្ត ទុកឱ្យគេដោះស្រាយអ្វីៗរញ៉េរញ៉ៃទាំងនេះ តែលីនមិនចង់ទេ នាងមិនទម្លាប់ឡើយសម្រាប់ការមករងសម្ពាធពួកដែលយកលុយមកដាក់ពីមុខ។
«ខ្ញុំមិនសមនឹងបាយល្ងាចមួយនេះទេចៅហ្វាយ!»
«អង្គុយ!»
គេព្រមានតិចៗ ទឹកមុខស្មើទាំងដឹងថាទេវតាក៏ឃាត់ស្រីមិនជាប់ដែរ។
នាងខាំមាត់ ទប់ស្តាក់ការឈឺចាប់និងក្តីអាម៉ាស់ ហើយចាប់ផ្តើមទាញទំពក់បើកខ្សែក រួចខ្សែដៃ។
លីនដាក់វាលើតុ ទាំងកាបូបលុយដែរ រួចទើបចាកចេញ។
បើខោអាវនេះអាចដោះ លីនដោះទៀត។
1 Comment
រំជួលចិត្ត
យល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសាច់រឿងខាងលើ