ងាកទៅមើលប្អូនប្រុស គេគេងលង់លក់ នៅក្នុងភាពស្រវឹងជោកជាំទៅដោយជាតិសុរាក្លែមវិបត្តិស្នេហ៍។
«យូស៊ូ! ក្រោក!» គោះផងហៅផង គ្មានឃើញកម្រើកបន្តិចណានោះទេ។
ពីកន្ទុយភ្នែក សាម៉ោះរត់មកជាមួយកូនចៅបីបួននាក់។
«បង អេលីកុបទ័រពួកប៉ូលិស!»
ប្រុសច្បងមុខមាំក្របួចមាត់។ គេក្រោកឈរបោះជំហានវែងៗ នាំមុខគ្នីគ្នាដើរឆ្ពោះទៅកាន់ប្រភពនៃសូរសំឡេងយានលើមេឃ។
ខណៈពេលដែលសាម៉ោះរត់តាមដោយឱនត្រងត្រាប់ស្ដាប់បញ្ជារបស់នាយ ឥន្ត្រាពោលស្រាលៗ៖
«ដាក់មនុស្សការពារនិងនាំយូស៊ូចូលបន្ទប់!»
គេងាកមកមើលជុំវិញខ្លួនរួចបញ្ជាបន្ថែម៖
«ហៅមនុស្សមកថែម ទៅវាលបៃតង!»
វាលបៃតង ដែលជាទូទៅពួកគេអាចចុះចតឧទ្ធម្ភាគចក្របានយ៉ាងស្រួល។ មិនថាវាលនេះជាកម្មសិទ្ធិរបស់កោះHក៏ដោយ ក៏គេអាចស្មានដឹងបានថា មនុស្សមកពីភ្នំពេញ ប្រាកដជាមើលឃើញវាលនេះ ថាជាចំណតល្អមិនរំខានដូចវាលដទៃ។
ដើរក្នុងល្បឿនស្មើអ្នកដទៃរត់ ប្រុសសង្ហាលើកទូរសព្ទបណ្តើរចុចត្រលប់ទៅជេនជាមួយសព្ទសំឡេងឌឺ៖
«ស្វាគមន៍មកកាន់កោះH»
ជេនដ្បិតមិនបានបើកវីដេអូ ប៉ុន្តែបានតបសំឡេងមកវិញភ្លាមៗដែរ៖
«មកដល់យប់ជ្រៅបន្តិចហើយ សង្ឃឹមថានៅមានDinnerទទួលកងកម្លាំង និងសុំស្នាក់មួយយប់!»
«ប៉ាខ្ញុំនៅឯណា?»
«មកទទួលគាត់ផង ចុះចតហើយ!»
ឥន្ត្រាសម្លឹងទៅរលកផ្សែងលើជើងមេឃ។
ប្រុសផ្ដើមបង្កើនល្បឿនរត់សំដៅទៅកាន់ប្រភព នៅខណៈពេលដែលកូនចៅទាំងប៉ុន្មានក៏រត់ស្រទៅតាមជាមួយគ្នា។ ពីចម្ងាយ ភ្នែកមុតស្រួចសំដៅទៅរកជំនិះដែលចុះចត ព្រោះចង់ឃើញមុនគេគឺវត្តមានឪពុកដែលខ្លួនបានបែកមួយថ្ងៃដូចជាមួយឆ្នាំ ពីរថ្ងៃដូចពីរឆ្នាំ។
បក្សីយន្តបន្ទាបខ្លួនយ៉ាងស្ទាត់ជំនាញប៉ះផ្ទាល់ប៊ឹបលើព្រះធរណីនៃដែនដីកោះ ខណៈពេលដែល ប្រុសច្បងមកដល់ពីចម្ងាយ ហើយហ្វាជាច្រើនរបស់កូនចៅគេបានបាញ់តម្រង់ទៅរកបក្សីយន្ដតូច។
ទ្វាររបើក ឧត្តមសេនីយ៍វ័យក្មេងឈានចុះមកមុន បន្ទាប់មកគឺបុរសចំណាស់ដែលឥន្ត្រាបានឃើញពេលណាក៏ធូរចិត្តពេលនោះ។
«លោកម្ចាស់អញ្ជើញមកហើយ!» សាម៉ោះស្រែកឡើងដោយញញឹមញញែម ខណៈឡានស៊ីបរបស់ឪពុកគេ គឺពូBill ជ្រៀតង៉ោងលើខ្សាច់បើកមកដល់ខ្ទររាត្រីដើម្បីទទួលចៅហ្វាយ។
ម៉ឺនយូលើកដៃពីចម្ងាយស្វាគមន៍កូនប្រុសនិងគ្នីគ្នា ចំណែកឧត្តមសេនីយ៍ជេនដោយឫកពាខែងរ៉ែងតម្រង់មករកឥន្ត្រា។
បុរសទាំងពីរ នៅក្នុងដៃតម្រង់រកគ្នាទឹកមុខម្នាក់មាំ ម្នាក់ញញឹមជឿជាក់ ពិតជាបង្កើតនូវទស្សនីយភាពកណ្តាលយប់នៅលើកោះH ឱ្យគគ្រឹកគគ្រេង។
«ប្អូនស្រីខ្ញុំ…!»
ប្រុសមានសមត្ថកិច្ច គេនិយាយត្រឹមតែបីម៉ាត់នេះ ជាសំណួរដោយមិនចាំបាច់ចោទសួរ ដាក់ទៅកាន់ប្រុសស្អាតកោះH តែឥន្ត្រាធ្វើមិនព្រឺមិនខ្វល់ជាមួយនឹងឧត្តមសេនីយ៍លេងទឹកមុខម្នាក់នេះ។
ប្រុសច្បង ឈានទៅក្បែរឪពុកជរា ទ្ររាងកាយបុរសចំណាស់ដោយការយកចិត្តទុកដាក់ខ្លាំងនិងទុកវត្តមានជេនដូចជាខ្យល់រាត្រីឥតន័យខ្លឹមសារ។
ការនេះធ្វើឱ្យម៉ឺនយូបានចិត្ត លួចដៀងសម្លឹងជេន។ គាត់ចង់ដឹងថា ឧត្តមសេនីយ៍យល់យ៉ាងណាដែរ ដែលអតីតមិត្តម្នាក់របស់គេ បានក្លាយមកជាកូនប្រុសរបស់គាត់ ទាំងចិត្តទាំងកាយ និងពិតជាមានភក្ដីភាពខ្វល់ខ្វាយអំពីគាត់ជាងអ្នកណាៗទាំងអស់។
«រៀបចំកន្លែងទទួលភ្ញៀវឱ្យបានល្អកូន!»
គាត់បង្គាប់ ធ្វើឱ្យឥន្ត្រាសម្លឹងមុខឪពុកដោយគ្រាន់តែក្រឡេកគ្រាប់ភ្នែកបន្តិច ក៏មិនងើបមុខមកទទួលភ្ញៀវអ្វីដដែល។ ចិត្តគេកាត់យល់បានយ៉ាងរហ័សថា ប៉ាគេប្រហែលជាមានសេណារីយ៉ូថ្មី ជាមួយពួកមនុស្សមកពីភ្នំពេញ។
ជាការរំសាយចរិតឆ្មើងមិនមាត់មិនកមិនរាក់ទាក់របស់ឥន្ត្រា ម៉ឺនយូធ្វើជាគួរសមទៅកាន់ជេន៖
«ឧត្តមសេនីយ៍ នៅទីកោះនេះក៏មិនជនបទពេកដែរទាន! យើងមានម្ហូបរាត្រីឆ្ងាញ់ៗស្រស់ៗ ជាពិសេសគ្រឿងសមុទ្រ»
បុរសចំណាស់ពេញដោយកលល្បិច គាត់និយាយដោយញញឹមទៅកាន់ឧត្តមសេនីយ៍ម្នាក់ដែលចោមរោមទៅដោយកូនប៉ូលិសរត់តម្រង់មកតាម។
ពូBillឱនមកក្បែរចៅហ្វាយហើយសួរនាំ៖
«លោកបង រៀបចំទទួលភ្ញៀវនៅកន្លែងណា?!»
«នៅផ្ទះធំរបស់យើង!»
ម៉ឺនយូមិនទាន់ថាចប់ផង ជេននិយាយបន្ថែមទៅកាន់ជំនិតរបស់គាត់៖
«ជួយហៅប្អូនស្រីខ្ញុំមកផង!»
Bill ងើបមុខពីម៉ឺនយូសម្លឹងមកឥន្ត្រាញ៉ាំងឱ្យគ្រប់គ្នាដៀងភ្នែកសម្លឹងទៅប្រុសច្បងដូចគ្នា។ ជេនក៏អាចស្មានដឹងដែរថា មនុស្សម្នាក់នេះ ជាអ្នកទុកដាក់ប្អូនស្រីរបស់គេ។
ទោះបីយ៉ាងណា អារម្មណ៍សម្ងាត់នៃមនុស្សដែលធ្លាប់មានអតីតកាលកៀកស្មាជាមួយគ្នា បង្ក្រាបបទល្មើសធំៗ ជេននៅតែមានអារម្មណ៍ស្រេចថា ឥន្ត្រាមិនអាចធ្វើអីនីយ៉ាឱ្យឈឺចាប់នោះទេ។
«ខ្ញុំចង់ឃើញប្អូនខ្ញុំ លោកឥន្ត្រា!»
លោកនាយតម្រង់សម្តីទៅកាន់គេ ម្ល៉ោះហើយមនុស្សទឹកកកពិបាកក្នុងការធ្វើព្រងើយបន្តទៀតបាន។ គេវាចាតបខ្លី៖
«គេប្រហែលគេងលក់ហើយ!»
ក្រៅពីឫកពាខែងរ៉ែង ចេញរបៀបដែលឥន្ត្រាវាចាសំដៅទៅលើស្រីស្អាត«គេ»និង«គេង»ដូចជាបង្កប់នូវភាពស្និទ្ធស្នាលម្យ៉ាង អ្នកណាស្តាប់ហើយ ក៏យល់ថាបុរសម្នាក់ៗ ប្រើពាក្យបែបនេះ ទៅកាន់«ប្រពន្ធឬក៏ស្រីស្នេហ៍របស់គេ»មិនមែនចំណាប់ខ្មាំងនោះទេ។
ជេនមិនមានអារម្មណ៍ល្អទេ ទោះណាជាមានអាកប្បកិរិយារៀបរយល្អ។
«ទោះគេង ក៏ត្រូវដាស់ប្រាប់ដែរ ថាបងប្រុសមកទទួល!»
គេធ្វើមិនឮ តែបេះដូងដកសន្សឹមៗចេញពីសុខទុក្ខឪពុក មកនឹកភ្នកដល់អនុស្សារនៃម្រាម១០ដែលនួនល្អក្រសោបសុំកិច្ចការពារ។
ឥន្ត្រាដឹងណាស់ថា នាងនៅតែស្រលាញ់យូស៊ូ គ្រាន់តែនាងនៅខឹង ហើយការពិតដែលនាងពិបាកដោះស្រាយ គឺខ្លួនគេដឹងហើយថា នារីនេះមិនមែនសម្រាប់គេ តែបេះដូងនេះឈឺៗជាមួយឃ្លាដែលបងប្រុសគេថា នឹងទទួលយកប្អូនស្រីចាកចេញ។
ទឹកមុខឥន្ត្រាធ្វើងើយ ដូចចង់មកបញ្ជាក់មកប៉ូលិសជេនថា គេមិនសប្បាយចិត្តស្រាប់ទៅហើយចំពោះករណីដែលឧត្តមសេនីយ៍ហ៊ានសម្រេចបញ្ជូនខ្លួនគេទៅកាន់កោះបេះដូងដោយគ្មានការអនុញ្ញាតនិងចំពោះករណីដែលវាយខ្នោះប៉ាគេបញ្ជូនយកទៅភ្នំពេញ ឥឡូវនេះទៀត នាំកម្លាំងលុកលុយដល់កោះHដោយប្រើឧទ្ធម្ភាគចក្ររបស់ប៉ូលិសរំពងស្បៃរាត្រី។
«ផ្ទះធំយើងដូចជាមិនដែលទទួលមនុស្សអ៊ូអរគគ្រឹកគគ្រេងដល់ថ្នាក់នេះទេប៉ា!»
ម៉ឺនយូយល់ចិត្តកូនប្រុសដែលចង់បានភាពស្ងប់ស្ងាត់និងចង់ដេញពួកប៉ូលិសឱ្យចាកចេញ គាត់ខ្លួនឯងក៏មិនចង់ឃើញពួកប៉ូលិសទៅអុកឡុកដល់ផ្ទះធំ ខ្លាចថាអាចមានបញ្ហាចន្លោះប្រហោងកើតឡើងជាយថាហេតុ តែគាត់មិនអាចសម្រប ក៏បាននិយាយកាត់គំនិតកូនវិញថា៖
«អត់អីទេកូន! យើងខានអ៊ូអរយូរហើយ!»
ឥន្ត្រាញាក់ស្មាខណៈពុកប្រាប់បន្ត៖
«ហៅក្មេងស្រីនោះមកជួបបងប្រុសគេផងកូន ប្រាប់គេផង ថាយើងមិនបានចាប់ពង្រត់មនុស្ស!»
ឥន្ត្រាទម្លាក់ភ្នែករិះគិត។ ដៃឆ្វេងប្រុសនៅពីលើខ្នងឪពុកដៃស្ដាំត្រឹមចង្កេះខាងមុខ នៅទ្រគ្រាហ៍ទាំងក្តីស្រលាញ់ តែបញ្ញាពន្យល់គេថា ពេលនេះឪពុកកំពុងតែបញ្ជាឱ្យគេប្រើពេលវេលាដ៏ខ្លី ដោះស្រាយលួងលោមឬយ៉ាងណាក្តី កុំឱ្យនីយ៉ានិយាយពាក្យណាមួយ អាចឈានដល់ប៉ូលិសចោទបណ្ដឹងបានជុំវិញរឿងចាប់ពង្រត់នាងមកកោះH។
«ឯណាប្អូនប្រុសឯង!»
«ស្រវឹង! ដេកលក់បាត់ហើយប៉ា!»
ឥន្ត្រាខ្សឹបខ្សៀវ តែប៉ាគេអាចកាត់យល់ហើយថា ស្នេហារវាងកូនក្រមុំគ្រួសារប៉ូលិសនិងកូនប្រុសកោះH កំពុងប្រែក្លាយទៅជាទុក្ខសោកដោយសារទំនាស់រវាងមនុស្សទាំងពីរភាគី។
«ឆាប់ទៅរកហៅក្មេងស្រីនោះ ឱ្យមកជួបបងប្រុសគេទៅ! ប៉ាដើរខ្លួនឯងបាន!»
គាត់បោះដៃទៅរកBill ឱ្យទទួលគ្រាហ៍គាត់ពីដៃឥន្ត្រា។ ជនជរាស្រវេស្រវាឡើងលើឡានហ្ស៊ីបខណៈពេលដែលគាត់លើកអញ្ជើញប៉ូលិសជេនឱ្យឡើងមកអង្គុយក្បែរ។
Bill ក្រោយបដិសណ្ឋារកិច្ចហើយក៏ត្រលប់ឡើងទៅកន្លែងបើកឡានវិញ ខណៈពេលម៉ឺនយូចេញបញ្ជា៖
«ទៅផ្ទះធំ!»
ឥន្ត្រាច្រត់ចង្កេះសម្លឹងប៉ូលិសជេនដែលចាកចេញជាមួយឪពុក។
សាម៉ោះឈ្ងោកមកខ្សឹប៖
«បង! ខ្ញុំ…ទៅយក….ប្អូនស្រីប៉ូលិសមកផ្ទះធំឬក៏យ៉ាងម៉េច?»
គេមិនមាត់ ឱនមុខបន្តិច តែដៀងភ្នែកមួយត្រួសសម្លឹងក្រុមប៉ូលិសប្រដាប់អាវុធ។
មាត់ប្រុសបញ្ជាលាន់តិចៗ៖
«ទទួលពួកគេទៅ! បងទៅចុងឆ្នេរខ្លួនឯង!»
«អូប័រខាងមុខបង!» សាម៉ោះឆ្លៀតផ្តាំពីក្រោយជំហានញាប់ៗរបស់នាយ។
នៅលើផ្នូកខ្សាច់នាអាកាសត្រជាក់ល្ហឹម គេដើរសំដៅជំនិះលើដែនទឹក ចិត្តនេះត្រូវបន្ធូរបានមួយអន្លើចេញពីលោកឪពុក ដែលឃើញថាបានត្រលប់មកផ្ទះវិញដោយសុវត្ថិភាព ទោះមិនដឹងថា ប៉ូលិសជេនមកតាមសំណាក់ឆ្លងយប់មានបំណងអ្វី គ្រាន់តែដឹងថា បើប៉ារបស់គេបានប្រគល់ភារៈកិច្ចនៅក្នុងការលួងលោមស្រីស្អាតកុំឱ្យចោទយូស៊ូពីបទចាប់បង្ខំមក គេកំពុងត្រៀមធ្វើការងារនេះ។
នៅលើដែនទឹករងាឯកា គេបញ្ជាយានលាន់កម្ចាយភាពស្ងប់ស្ងាត់ បំបោលជុំវិញផ្ទៃជលសាបកមករកតំបន់ចុងឆ្នេរដាច់សន្លឹម។
ដ្បិតតែជុំវិញផ្ទះនេះ មានមនុស្សនៅរង់ចាំយាមកាមជាប្រចាំ តែភូមិអ្នកនេសាទក៏នៅឆ្ងាយបាំងពីក្រោយព្រៃកោងកាង ធ្វើឱ្យដែននេះមានសភាពអាថ៌កំបាំងក្នុងផ្សែងសន្សើមដូចទិព្វនិទាន។
ឈានតម្រង់ទៅ ប្រុសសង្ហាយល់ថា ស្រីក្រមុំមិនបានគេងលង់លក់ដូចស្មានឡើយ ព្រោះសំអាងទៅលើពន្លឺភ្លើងភ្លឺច្បាស់ជះមកពីក្នុងបន្ទប់។
គេរាដៃបណ្តេញក្រុមបរិវារដែលស្ទុះមករង់ចាំបម្រើឱ្យត្រលប់ទៅសម្រាក ខ្លួនគេមួលចាក់សោបើកទ្វារចូលដោយមិនចាំបាច់គួរសមគោះឱ្យសញ្ញាជាមុន។
នៅក្រោមពន្លឺភ្លើងពណ៌មាស មនុស្សស្រីដេកផ្កាប់មុខដណ្ដប់ភួយជិតត្រឹមក រំសាយសរសៃសក់សូត្រវែងអន្លាយបង្អួតសម្រស់ស្ងប់សុខលើស័យនាប្រុសថ្លៃ។
ហួសចិត្តថា នាងអាចខ្លាចខ្មោចបានជាមិនបិទភ្លើង ឬអាចច្រឡំលក់មួយភាំងទៅក្នុងទុក្ខព្រួយ។
ឈានមកក្បែរ គេធ្វើមុខមាំសម្លឹងច្រមុះតូចនិងបបូរមាត់ណែន។
ស្រីពូកែជេរមិនជាន់ពាក្យកាលពីជួបគ្នាថ្មីៗ ក្រោយមកក្លាយជាកង្រីស្មោះហ៊ានស្លាប់ព្រោះយូស៊ូ ចំណែកចុងក្រោយនេះ កាឡាខ្លួនក្លាយមកជានារីគ្មានបេះដូង មិនអភ័យឱ្យសង្សារ។
រាងកាយទន់ល្មៃផ្កាប់មុខលើគ្រែរបស់គេ ធ្វើដូចនាងជាកម្មសិទ្ធិរបស់ទីកន្លែងនេះតាំងពីពេលណាមក?
គេសើចមួយចំហៀងមាត់ហួសចិត្តហើយនិយាយ៖
«កន្លែងនេះក្លាយជាអូតែលសាធារណៈតាំងពីអង្កាល់!»
នាងមិនកម្រើកខ្លួន មិនឮ មិនមានប្រតិកម្ម។ ប្រុសបោះចង្កោមសោអូប័រទៅលើពូកផាំង នាងព្រិចភ្នែក។
«ក្រោក!»
គេហៅ ធ្វើឱ្យនារីប្រែកាយតិចៗ។
បង្ហើបភ្នែកមើលមុខម្ចាស់បន្ទប់មិនបានមួយព្រិចផង ក៏បិទទៅវិញដោយជ្រួញថ្ងាស។
នាងរអ៊ូសួរ៖
«មនុស្សចង្រៃនោះទៅបាត់ឬនៅ?»
«មនុស្សចង្រៃណា!»
«យូស៊ូប្អូនប្រុសរបស់ខ្លួនហ្នឹង មនុស្សក្បត់ចិត្ដម្នាក់ហ្នឹង!»
ស្រីឆ្លើយទាំងជ្រួញចិញ្ចើម ប្រែខ្លួនសម្ពឹកចុះឡើង មិនបើកភ្នែក។
«ស្អីគេក្បត់ចិត្ដ?!»
នាងកម្រើកមាត់ គ្រវីស្មាធុញថាគេនេះមករំខានដំណេក។
«អ្ហូយ! ខ្ជិលនិយាយ! គ្មានពេលមកពន្យល់អក្សរសាស្ត្រខ្មែរអីថ្មើរហ្នឹងទេ ម៉ោងគេង!»
ឥន្ត្រាគ្រញែងស្មាបែរខ្នង ប្រុសថាទៅចាក់ទឹកក្រេបស្រាប់តែសំឡេងនាងបន្ថែម៖
«ចេញហើយ បិទទ្វារឱ្យផង!»
«ស្អីគេ បន្ទប់របស់អ្នកណា? ចេញទៅណា?»
នាងបើកភ្នែកមមី ចាញ់ពន្លឺបិទបើកៗចុះឡើងហើយតវ៉ា៖
«ហើយ….ប្រុងដេកហ្នឹងដែរ? គ្រែតែមួយហ្នឹង?»
ក្នាញ់មនុស្សស្រីធំតែមាឌចង្អៀតតែមុង មកទ្រមក់ដេកបានក្នុងកាលៈទេសៈបែបនេះ ប្រុសលូកដៃទាញនាងឡើង៖
«ចុះពីកន្លែងខ្ញុំប្អូនប៉ូលិស! ថាឱ្យក្រោក!»
«ចង់យកខ្ញុំទៅណាទៀតហើយ?» នីយ៉ានិយាយទាំងអន្លាយៗធ្វើឱ្យដៃប្រុសនៅគាំង ចិត្តទោរទន់នឹកឃើញដល់គ្រាមួយ ដែលស្រីស្អាតប្រឈមមុខនឹងខ្មាន់កាំភ្លើងចាប់ពង្រត់យកទៅប្រហារ ធ្លាក់លិចលង់កណ្តាលផ្ទៃទឹកសឹងតែរបូតផុតជីវិត។ កាលណោះនាងត្រូវបានគេសង្គ្រោះលើកយកមកពីក្នុងជលសា។ នៅលើស្មារបស់គេ ដែលស្ពាយនាងឆ្ពោះទៅរកឧទ្ធម្ភាគចក្រ នាងក៏ធ្លាប់មានសំណួរដ៏អស់សង្ឃឹមនេះដែរថា«គេនាំនាងទៅធ្វើបាបនៅកន្លែងណាទៀតហើយ!»។
ឥន្ត្រាដកដៃហើយនិយាយ៖
«បងប្រុសអ្នកខ្លះ មកអុកឡុកកោះHទាំងយប់សួររកប្អូនស្រីឆ្នាស់ឆ្នើមរបស់គេ!»
នីយ៉ាបើកភ្នែកខ្វាកភ្លឺចែសដូចជាមុននេះមិនបានខ្ជិល មិនបានងោកងុយ។
ទើសចិត្តគួរសម ដែលឃើញគេស្រលាញ់បងប្រុសគេយ៉ាងនេះ ប្រុសស្អាតទម្លាក់ភួយចោលធ្វើគ្រវាត់គ្រវែងសម្តែងថា និយាយពីបងនាង គេធុញនិងស្អប់។
ភួយរបើកបង្ហាញពីចង្កេះចុះមកកំភួនជើងសស្ងាច សំពត់ស្រី បាំងខ្លះអាក្រាតខ្លះ ធ្វើឱ្យឥន្ត្រាក្រហមមុខងាំងប្រញាប់ទាញភួយគ្រប់ឱ្យវិញ។
នីយ៉ាក្រសោបផាហ៊ុមបិតបាំង ហើយសម្លក់ផងអៀនប្រៀនមិនចាញ់ឈ្នះគ្នា។
«គ្មានអ្នកណាដឹងថា….»
គេបែរមុខចេញដោយនិយាយបែបនេះរួចឈប់កណ្តាលផ្លូវ ដូចចង់ប្រាប់ថា មិនស្មានថាសំពត់នាងបែបនេះ បានជាគេគ្រវាត់គ្រវែងផាហ៊ុម តែណ្ហើយ រកពាក្យនិយាយមិនបានសម នរៈក៏ឈប់។
ជាការបន្លប់ ទងវងស្រីធ្វើជាទាញដូរបង្វែរប្រធានបទ៖
«ជូនខ្ញុំទៅរកបងជេន!»
ឥន្ត្រាបែរខ្នង ទុកពេលឱ្យនាងរៀបរយក្រោក។ មាត់រៀមឆ្លើយតបទាំងបែរខ្នងទៅចាក់ទឹកក្រេប៖
«ហើយអង្គរក្ស ឬអ្នកបម្រើពីអង្កាល់?»
ស្រីស្អាតងើបឡើងឈរពេញលេញនិងរលាស់សក់ដើរមកក្បែរគេវាចាតបឥតសំចៃ៖
«អ្នកណាយកខ្ញុំមកនៅហ្នឹង?»
«អត់ដឹង ក្រែងមកខ្លួនឯង!»
«មិនមែនបន្ទប់នេះទេ ចង់និយាយថា អ្នកណាចាប់ខ្ញុំយកមកកោះH?»
គេដាក់កែវចុះ ងាកមកធ្វើស្មើៗនឹងឫកពាខែងរ៉ែងរបស់ស្រី នៅពេលឮថាបងប្រុសប៉ូលិសមកដល់។ ឥន្ត្រាញញឹមឈានមកនៅកៀកក្បែរដូចជាចង់មើលថា តើគេចង់ទៅនេះមិនស្រណោះយូស៊ូអីបន្តិចទេ គេកំពុងកើតស្រវឹងដេកដួល ស្រលាញ់នាងស្ទើរលេប ហើយចិត្តសម្ងាត់មួយទៀតលបសួរផងដែរថា «នាងពិតជាចង់ចេញពីចុងឆ្នេរឯកោនេះភ្លាមៗដោយគ្មានមនោសញ្ចេតនាអ៊ីចឹង?»
ជាមួយនឹងទឹកមុខស្រស់ញញឹមដាក់ក្បែរខ្លួនដែលរីករាយនឹងវត្តមានបងប្រុស ឥន្ត្រាកម្រើកបបូរមាត់និយាយឌឺដង៖
«ពីណាថាឱ្យទៅ?»
ផាំង! នាងលើកដៃទាំងពីររុញទ្រូងគេសឹងតែរំកិលថយក្រោយបាន ព្រោះប្រាណប្រុសមិនបានត្រៀមលក្ខណៈថានាងដៃដល់និងមានប្រតិកម្មសែនរហ័ស។
«កុំលេងសើច ជូនខ្ញុំទៅជួបបងខ្ញុំភ្លាម!»
«មកកន្លែងនេះបានដោយវិធីណា រកវិធីទៅវិញខ្លួនឯង!»
នាងក្តិចគេ មាត់ចេចចាច៖
«ខ្ញុំសុំដោយសារទូកមីងៗអ្នកនេសាទ ឥឡូវរំលងយប់ហើយមានអ្នកនេសាទឯណាទៀត?!»
«រឿងរបស់ខ្លួន!»
ប្រុសនិយាយញាក់ស្មាដើរហួសពីនាងទៅ ប៉ុន្តែនីយ៉ាមានអារម្មណ៍ថា បុរសនេះនឹងជូននាងទៅទោះគេថយអង្គុយចំខែងពាក់កណ្តាលគ្រែក្តី។
«អង្វរក៏បាន!» នាងនិយាយទាំងតាមសម្លឹងគេ ទឹកមុខស្រីពិតជាអន្ទះសា។
នរៈរង់ចាំឱកាសនេះក៏គោះជើងច្រងាងលើគ្រែ ហើយនិយាយតិចៗ៖
«មានលក្ខខណ្ឌ!»
«ស្អីគេ លក្ខខណ្ឌស្អីរញ៉េរញ៉ៃណាស់!»
«បងប្អូនយើងហ្នឹងហើយរញ៉េរញ៉ៃ!»
«អ្នកណា? បងប្រុសខ្ញុំមិនចេះសាំប៉ប្រែទេ កុំចេះតែថា!»
«កាន់ជើងបងណាស់ ស្រែកហៅបងឱ្យមកយកទៅខ្លួនឯងទៅ ខាងណេះចង់ដេក!»
គេធ្វើជាស្ងាប ប្រុងផ្អែកខ្លួន នីយ៉ាធ្វើមុខជូរ។
«លក្ខខណ្ឌអី ម៉េចមិននិយាយ?!»
«ប្រាប់បងយើងថា ចង់នៅកោះHលេង!»
នីយ៉ាហួសចិត្ត។ គេនិយាយបន្តដោយញាក់ចិញ្ចើមដាក់នាង៖
«ហាមមិនឱ្យបងប្រុសយើងប្តឹងមនុស្សកោះHពីបទចាប់ពង្រត់!»
ស្រីក្តាប់មាត់ក្រពាត់ដៃខឹង បានបន្តិចក៏និយាយ៖
«កោតតែហ៊ានមកយកដៃបាំងមេឃ! ប្អូនខ្លួនភ្ជង់កាំភ្លើងដាក់ក្បាលខ្ញុំ មានសាក្សីឃើញគ្រប់គ្នា បើខ្ញុំមិននិយាយក៏បងស្រីខ្ញុំនិយាយដែរ!»
«បងស្រីរបស់យើង ដុកទ័រហាន់ដា ខ្ញុំក៏នឹងទៅដោះស្រាយជាមួយពេលក្រោយ!»
ស្រីទម្លាក់ដៃ ស្ទុះចូលមកក្បែរសួរនាំ៖
«កុំប៉ះពាល់គ្រួសារខ្ញុំឮនៅ?»
«គេយកខ្ញុំទៅកោះបេះដូង ខ្ញុំនៅមិនទាន់និយាយរឿងពង្រត់ផង!»
ប្រុសថាតបដោយសមម្លឹងឃ្លាំងមើលថា នាងបារម្ភពីបងប្អូនយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។ ស្រីតូចនេះ មានចិត្តសប្បុរសនិងបារម្ភខ្វល់ខ្វាយពីអ្នកដទៃសឹងមិនគិតពីសុវត្ថិភាពខ្លួននាងទេ ប្រការនេះហើយ ស្គាល់នាងកាន់តែយូរ ឥន្ត្រាកាន់តែលង់។
តើគេ….មានថ្ងៃបារម្ភពីយើង ដូចឫកពាគេពេលនេះដែរ?
ប្រុសលបគិតម្នាក់ឯង ដោយប្រើកែវភ្នែកល្ហល្ហេវមើលចំភ្នែកនួនល្អ។
«ប្អូនខ្ញុំដេកស្រវឹងជិតស្លាប់ហើយប្អូនប៉ូលិស! វាដេករង់ចាំឱ្យគេអត់ទោសឱ្យវា!»
«អាចចាំដល់ស្លាប់ខ្លួនទៅ!»
ថាច្រែតមែន តែភ្នែកនាងរឹតតែបង្ហាញពន្លឺថប់បារម្ភ។ ស្រីម្នាក់នេះនៅស្រលាញ់ប្អូនប្រុសគេជ្រាលជ្រៅ ឥន្ត្រាក៏មើលដឹង។
2 Comments
ទោះឥន្រ្ទាមិនដៃដល់ដូចគីម៉ាលតែឲប៉ះគ្នាជាមួយប្អូនប៉ូលីសលើកណាក៏សម្តីចាក់ទឹកមិនលិចហើយណាមួយពាក្យ «ខ្លួន»«យើង»ស្តាប់ទៅពិរោះហើយផ្អែមល្ហែមរបៀបមនុស្សលង់ស្រឡាញ់គ្នាតែមិនបង្ហាញ។
ចង់ដឹងណាស់មនុស្សទឹកកកពេលណាទឹកកករលាយ
យល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសាច់រឿងខាងលើ