នឹកគេណាស់!
នឹកដល់យប់មួយដែលគេបង្ខំនាងទៅចួប នាងស្អប់និងយំ តែពេលនេះនាងញញឹមពេលមើលមុខគេក្នុងរូបថត។
លីនដេកឱបរូបថតតាំងពីពេលណាក៏មិនដឹងទេ រហូតដល់…..
ដៃរបស់គេរុំជុំវិញចង្កេះរបស់នាង និងទាញឱ្យទៅកៀកក្បែរគេ។ ឈុតគេងឱបគ្នានេះ ជាពេលវេលាមានសន្តិភាពនិងស្ងប់សុខបំផុតចាប់តាំងពីជីវិតលីនមានគូខាន់។
មិនដែលគិតថា គេមានចិត្តអំណត់ឱបនាងស្ងាត់ៗ មិនធ្វើអ្វីនាង ហើយនៅជាមួយនាងមើលនាងគេង។
«CEOម៉ោងប៉ុន្មានហើយ!»
«មិនខ្វល់ទេកូនជ្រូកល្មោភដេក!»
ស្រីបែរខ្នងរកគេ ចង់បើកភ្នែកតែលង់លក់វិញទៀត។ ដៃគូខាន់លើកចង្ការបស់នាងសម្លឹងមើលសេចក្តីសុខក្រោមភាពល្ហិតល្ហៃ។
នឹកដល់ពេលនាងពោលប្រាប់ក្បែរអាងត្រាំខ្លួនថា«ខ្ញុំហត់ណាស់!»។
គូខាន់សើចពេលនឹកឃើញអាការៈនាងថើបមាត់គេដូចស្រេកឃ្លានស្នេហ៍។ ប្រាណគេឡើងកម្ដៅ នាគរាជគេឡើងរឹងសម្តែងឫទ្ធិ ចំណែកខាងស្រីដេកលក់ដោយដង្ហើមធូរស្រាលវែងៗងប់ងល់ស្កប់ស្កល់។
«មិនអីទេ ឯងអត់បំពេញតណ្ហាក៏បាន ឱ្យតែបានមើលមុខគេគេង!»
គូខាន់គិតហើយបន្តសម្លឹងនាងមានក្តីសុខ។ ពេលនេះក្នុងឈុតនេះ លីនដូចជាក្មេងសេចក្តីពេកណាស់ ធៀបនឹងបងស្រីម្នាក់ដែលការពារប្អូនកាលពីជំនាន់គេខឹងនាង។
នាងឱបរូបថតគេនៅឡើយ ក្រោមដង្ហើមលង់លក់ គេដកវាទុកទៅក្រោម ហើយផាត់សក់ស្រីដោយម្រាមពីរ។ គូខាន់នឹកឃើញពេលដែលគេខឹងនាងច្រលោតនិងសង្កត់លីនលើសាឡុងនៅកន្លែងធ្វើការ។ អាណិតនាង នាងប្រហែលភ័យ ហើយនាងឈឺខ្លាំងពេលគេចាប់ក្របួចសក់នាង។
ពេលនេះក្នុងកាបូបប្រេនដែលលីនដើរចោលហើយប្រុសបងយកមកលើឱ្យ ទូរសព្ទរបស់នាងបន្លឺឡើង។ សម្រាប់គូខាន់គេមិនចង់ឱ្យមានអ្នកណារំខានស្រីស្នេហ៍ដាច់ខាតក្នុងវេលានេះ ប៉ុន្តែវានៅក្នុងកាបូប ឆ្ងាយដៃ បិទមិនបាន ព្យាយាមមិនអើពើរឹតតែឮឡើងៗរហូតលីនប្រែខ្លួន។
«ទូរសព្ទខ្ញុំ?!»
«បិទទៅ!»
គេបញ្ជា។ លីនញីភ្នែក ស្ងាត់ហើយនាងក៏ចង់ដំអក់ក្បែរទ្រូងគេ ប៉ុន្តែពេលវាឈប់ឮបានបន្តិច ក៏ចាប់ផ្តើមឡើងវិញម្តងទៀត។
នាងក្រោក រំពៃរកបើកកាបូប ឃើញនៅលើតុ ក៏ដើរទៅទាញទូរសព្ទចេញមក។ គឺបងថ្លៃស្រី។
«ខ្ញុំ…ត្រូវតែទទួល! សុំទោសណ៎ា មួយភ្លែតទេ!» ស្រីនិយាយដោយដើរចេញវែកវាំងននទៅក្រៅវេរ៉ង់ដាទៀត។ ពីក្រោយខ្នង ភ្នែករបស់ប្រុសស្នេហ៍មិចតាមដាននាង។ អ្នកណាទៅសំខាន់សម្រាប់លីនថ្មើរណេះ? ហេតុអ្វីចាំបាច់ចេញក្រៅនិយាយ?
ស្នូរជើងគេដើរមកទឹបៗតាមមកពីក្រោយ ពេលលីនកំពុងចុចឆ្លើយទូរសព្ទ។
«បងខ្ញុំម៉េចហ្នឹងបង?»
«កុលាប! មានរឿងធំហើយ! មកភ្លាមម៏»
បេះដូងលីនគាំង មាត់ទើរសំណួរច្រើន តែចេញពីក្បាលមិនរួច នាងដូចកំពុងខ្វះអុកស៊ីសែនដើម្បីដកដង្ហើម។
«មានរឿងអីបង?» ស្រីខំផ្ទប់បិទត្រចៀកម្ខាងព្រោះចង់ផ្ចង់ស្តាប់។
«អូខេ ខ្ញុំទៅដល់ភ្លាម» ដៃលីនចុចដៃទៅលើប្រអប់ទ្រូង និងសន្យាយ៉ាងញាប់ធ្វើឱ្យគូខាន់ឱនសម្លឹង។
នាងវាចាប្រាប់គេ៖
«ខ្ញុំត្រូវទៅផ្ទះ» លីនរត់ទៅទៅរកទ្វារវង្វេងរង្វាន់ ព្រោះនេះជាផ្ទះរបស់គូខាន់ដែលនាងមកជាលើកទីមួយ។ កាលឡើងមក គេបីនាងឡើង មិនមែននាងរកផ្លូវឡើងមកខ្លួនឯងទេ។
ប្រុសទាញដៃមកវិញដោយទន់ភ្លន់ហើយសួរខ្សឹប៖
«អ្នកណាកើតអី? ទៅទាំងពាក់ខោអាវនេះ?!»
ស្រីហាមាត់ នាងចង់និយាយតែនិយាយមិនចេញបានត្រឹមរលីងរលោង។
យល់ថា អ្វីមួយពិតជាធំហួសហេតុកំពុងកើតឡើង។ គូខាន់ងក់ក្បាល៖
«បងបើកឡានទៅ!»
ប្រុសនេះបើកឡានយ៉ាងស្ទាត់និងដោយអំណត់មិននិយាយអ្វីទេ។ ដរាបណា គេស៊ីញ៉ូអែបទោះឡានមិនទាន់ឈប់ផងក៏លីន សឹងតែលោតចេញ។ គេស្រែកដាក់នាង ប៉ុន្តែគ្មានន័យ….
«ប្អូនស្រីរបស់ខ្ញុំ!»
សម្រែកលីនស្រែកដាក់ប៉ូលិសនិងរបាំងហាមឃាត់ ឡានពេទ្យ….គូខាន់ត្រូវចំហមាត់។
មន្ត្រីប៉ូលិសព្យាយាមរក្សាទប់នឹងការត្បុលរបស់លីន។ នៅទីនោះ គេលើកអ្នកស្លាប់ដាក់ឡានពេទ្យ។
«ហាសិកា!» នាងស្រែកឡើង ដូចខាបយកព្រលឹងរបស់គូខាន់ដែរ។
លីនកញ្ជ្រោល ប្រុសចាប់ដៃនាងវិញ ឃាត់ខ្លាចចូលជិតទៅលីនត្រូវឡានពេទ្យកៀរ។ ទាញមិនឈ្នះ គេចាប់ឱបឃាំងរាងកាយស្រី។
ជំពូក
អាថ៌កំបាំងនៃមរណភាព
៨ថ្ងៃរំលងផុត…..
ក្នុងនាមជាបងស្រី ៨ថ្ងៃមកនេះ លីនធ្វើបុណ្យឱ្យប្អូនស្រីដែលធ្លាក់ពីដំបូលផ្ទះមកស្លាប់ និងកំដរបងប្រុសដែលដេកឈឺស្លុតក្នុងពេទ្យ រួចមករកការពិតនៅការិយាល័យប៉ូលិសជានិច្ច។
លីនមិនទទួលស្គាល់ទេពាក្យថា«ធ្វើអត្តឃាត»។
អានកំណត់ហេតុចង់១០០ដងហើយ នាងនៅតែបន្តអាន«ប៉ូលិសបានរកឃើញសាកសពក្មេងស្រីជំទង់ឈ្មោះហាសិកា ស្លាប់នៅលើកម្រាលថ្នល់កៅស៊ូក្រោមផ្ទះនាងផ្ទាល់! សាក្សីជាបងថ្លៃបាននិយាយថាក្មេងជំទង់មានវិបត្តិផ្លូវចិត្តធ្ងន់ធ្ងរ ប្រុងតែនឹងលោត ហើយអ្នកផ្ទះឃាត់មិនទាន់!» លីនយំនិងខ្ទប់មាត់ចុះឡើងៗ ទោះបីជានាងមិនជឿពាក្យសម្ដីរបស់បងថ្លៃនិងកំណត់ហេតុអស់នេះ។
«តោះល្មមហើយ ទៅសម្រាកខ្លះល្អទេ?»
មានគូខាន់នៅពីក្រោយទើបការធ្វើបុណ្យគ្រប់យ៉ាងចប់រលូន អាចមកដកដង្ហើមបានស្រួលបន្តិចវិញ តែនាងនៅតែមិនអស់ចិត្ត។
«CEO ប្អូនខ្ញុំត្រូវការយុត្តិធម៌!»
នាងទទូចនិងយំដាក់ភ្នែកគេ។
«ok» គូខាន់ងក់ក្បាល ទាំងគេងាកមកមើលមុខប៉ូលិស។
«ហាសិកាជាមនុស្សស្រស់ស្រាយស្រលាញ់ជីវិត ប្អូនខ្ញុំអត់លោតបញ្ចប់ជីវិតរបៀបហ្នឹងទេ!»
គេស្តាប់ហើយព្រិចភ្នែកទទួលយកសម្តីនាង ឯចិត្តវិញ ស្ងាត់ៗគូខាន់លបលួចគិត។ ហាសិកាគ្មានចរិតដូចលីនទេ។ នារីនោះស៊ីវិល័យនិងមានមិត្តប្រុសច្រើន មិនដឹងថា អ្វីទៅជាដើមចមនៃការសម្រេចចិត្តដ៏ទ័លច្រកនេះ។
ទោះយ៉ាងណាគេចង់ឱ្យនាងចាកចេញពីយុគដ៏ខ្មៅងងឹតនេះ។
«បងរកអ្នកស៊ើបឱ្យធ្វើការបន្ថែម!»
គេខ្សឹប ឯលីនក៏តបមកវិញដោយត្រេកអរភ្ញាក់ផ្អើល៖
«សន្យាណា៎!»
គេមិចភ្នែកដាក់ស្រីស្នេហ៍។
«តែ….ត្រូវតាមបងទៅផ្ទះសិន!»
គេដាក់ដៃលើក្បាលរបស់លីនហើយអង្អែលសក់។ នាងនិយាយតោងដៃគេម្ខាង៖
«ខ្ញុំទៅពេទ្យ លោកទៅសម្រាកណ៎ា ខ្ញុំនឹងប្រាប់បងប្រុសខ្ញុំថា លោកជួយរកការពិតឱ្យហាសិកា!»
គូខាន់ចាប់ទាញដៃស្រីមកច្របាច់ ហើយរុំដៃម្ខាងទៀតជុំវិញស្មាលីន។
«អត់ទេ! លីនត្រូវសម្រាក! នេះជាបញ្ជា!»
ស្រីសម្លឹងមុខគេដែលដាច់ខាតនិងបារម្ភនាង។ ស្រីយំ រួចទម្លាក់កាយចូលក្នុងការឱបត្រកងរបស់គេ។
«ខាន់! CEO! ព្រមទៅណា៎? ខ្ញុំទៅប្រាប់បងខ្ញុំ! តែបន្តិចទេ!»
គេពិបាកចិត្តណាស់តែលីនរឹងណាស់ ហើយពេលនេះគេមិនចង់បង្ក្រាបភាពរឹងរបស់នាងទេ គេចង់បណ្តោយនាងតាមចិត្ត។
«មិនអីទេ! មួយភ្លែតបាន!!!»
គេដឹកដៃនាងចាកចេញ ហើយទៅដល់មន្ទីរពេទ្យបន្តជាមួយគ្នាចូលICU។ ពេលនេះនាងធ្វើដូចជាមិនមានវត្តមានគេទេ គេអាល័យចតឡាន ស្រីរត់ទៅជណ្តើរយន្តចុចញាប់ៗ។
ប្រុសមកដល់ពីក្រោយថាឱ្យស្ងាត់ៗ៖
«យឺតៗលីន! ប្រយ័ត្នធ្វើឱ្យខ្លួនឯងឈឺចាប់ម្នាក់ទៀត!»
កល្យាណីតបតិចៗខ្សោយៗក្នុងសព្ទសំឡេងសែនអស់សង្ឃឹមបំផុត៖
«ខ្ញុំឈឺរួចហើយ! ខ្ញុំមានតែប្អូនម្នាក់ គេទៅបាត់ហើយ! ឥឡូវខ្ញុំភ័យណាស់ ខ្ញុំមិនអាចបាត់បង់បងប្រុសខ្ញុំទៀតទេ!»
ប្រុសរុញ លូកច្រវាត់ម្រាមដៃរបស់នាង។ គេខ្សឹប៖
«គាត់នៅពេទ្យ! គាត់មិនអីទេ! Calm!»
គូខាន់និយាយយឺតៗ ដូចជាលីនជាក្មេងតូចនៅក្រោមឥទ្ធិពលនៃភាពឡេះឡះ ដកដង្ហើមញាប់និងកំពុងរត់តាមអារម្មណ៍មិននឹងនរ។ លីនកុលាបឃើញបងថ្លៃនាងពីចម្ងាយ ក៏រត់ទៅដោយលែងដៃចោលប្រុសស្អាត។ គេដើរទឹបៗតាមពីរក្រោយ ខណៈបងថ្លៃរបស់លីនចោលភ្នែកសម្លឹងមកគូខាន់យ៉ាងចម្លែក។
សំឡេងលីនរន្ធត់ញ័រៗ៖
«ម៉េចគាត់ចូល ICU វិញទៀតហើយ?»
បងនាងលែងមើលមុខគូខាន់ ប្រញាប់ទាញដៃស្រីស្អាតចូលបន្ទប់មួយក្បែរនោះ។
«គាត់ពិបាកដកដង្ហើម! គ្រូពេទ្យគិតថាសួតនិងបេះដូងរបស់គាត់នៅតែខ្សោយ! អាច….គ្រោះថ្នាក់គ្រប់ពេល!»
«អត់ទេ!» លីនភ្លាត់ខ្សោយ ដោយគ្រវីក្បាលស្រក់ទឹកភ្នែក ហើយឱបដៃទាំងពីរលើទ្រូងកំព្រា។ មានអារម្មណ៍ថា មើលពីនេះទៅបងនាងមិនព្រមរឹងមាំបន្តជីវិត ព្រោះមិនអាចទទួលយកមរណភាពប្អូនពៅបាន។
«បងនឹងយកគាត់ចេញក្រៅស្រុក!» គូខាន់និយាយផង ដៃលើកទូរសព្ទមកចុចផង។
លីនចាប់ផ្តើមយំ ហើយបងថ្លៃនាងឱបនាង ទុកឱ្យគូខាន់ទាក់ទងទៅក្រៅរឿងបញ្ជូនទៅព្យាបាលនៅបរទេស។ យំអស់ចិត្តនាងចាប់ផ្តើមងាកមក ហើយដើរទើមៗមករកប្រុសបង។
«CEO! ចៅហ្វាយ!»
ដៃប្រុសបងដាក់ហ្វូនចុះ ងាកមកជាមួយទឹកមុខអាណិតអាសូរ។ លីនជិតឆ្កួតហើយ ម្តងហៅគេបែបនេះម្តងហៅគេបែបនោះ។ គេចង់ឱ្យនាងហៅគេថា ខាន់ៗ ឬបងៗ ឬប្តី តែខ្ជិលនិយាយ ចាំការរួច មិនយូរទេ។
ស្រីមិនបានរ៉ូមែនទិកអ្វីទាំងអស់ បេះដូងលែងនៅកន្លែងនេះហើយ គឺនៅក្បែរដង្ហើមបងប្រុសធំ។ នាងត្រូវតែចរចាការពិតហើយខ្សឹបប្រាប់ភ្នែករៀមរ៉ា៖
«ខ្ញុំ…ត្រូវ….ទៅតាមមើលថែបងខ្ញុំណា៎! អនុញ្ញាតណា៎? ណា៎!»
គេមិនមាត់ តែប្រស្រីល្ហល្ហេវ ភ្នែកគេស្រពោន សម្លឹងអូនមិនលែង សម្លឹងដល់ជម្រៅភ្នែកផងគ្នា។
«អូនដឹងហើយទេពធីតាតូច ថាអាបិសាចនេះ នៅឆ្ងាយពីលីនមួយយប់ក៏អត់បានដែរ វាដាច់ខ្យល់!»
គេគិតក្នុងភាពសោកសៅ តែមិនមាត់ទេ សម្លឹងមុខលីនរង់ចាំឱ្យតែអូនប្តូរចិត្ត។ តែលីនវិញ ភ្នែកម៉ក់ៗរង់ចាំថ្លៃផ្តល់មេត្តា។
មាត់ប្រុសក្របួចមិនឆ្លើយ។
ទីបំផុតការហត់នឿយនិងល្វើយបានធ្វើឱ្យលីនទន់ជើងហើយបង្ខំនាងឱ្យអង្គុយចុះផ្ទប់មុខ ច្បូតមុខ លែងនិយាយស្តី។
«បងត្រូវទៅមើលស្វាមី ការចំណាយលើខ្ញុំ!»
គេនិយាយជាមួយបងនាង នាងមិនងាកមុខទៅទេព្រោះលីនដឹងថា នេះបង្ហាញពីការសម្រេចចិត្តរបស់គូខាន់ស្រេចហើយ។
ពីរម៉ោងក្រោយមកបងនាងត្រូវបានបញ្ជូនចេញ។
គូខាន់បានរ៉ាប់រងលើការធានាទាំងអស់និងបានបង់ប្រាក់ឱ្យការងារនេះ ចំណែកនាង គេមិនដោះលែងទេ។
នៅលើឡាននាងធ្មេចភ្នែកមិននិយាយស្តី នាងខឹង នាងអន់ចិត្ត នាងតូចចិត្ត រឿងទាំងអស់នេះកើតមានឡើងលាយឡំគ្នា ងាយស្រួលនឹងធ្វើឱ្យលីនទៅជាលែងមាត់លែងក។
គូខាន់ចង់ឱ្យនាងដឹង គេអាចគំរាមនាង តែគេមិននិយាយអ្វី ព្រោះយល់ចិត្ត។ មកដល់ខុនដូគេនាំលីនឡើងដល់លើ។
«បងមានការនៅoffice»
នាងឱនកាយ៖
«ចាស៎ខ្ញុំសម្រាកបន្តិចនឹងទៅហើយ!»
«មិនបាច់! គេងឱ្យច្រើន!»
មានអារម្មណ៍នាងមិនមើលមុខគេទេ។
«បងមានធុរៈនៅភ្នំពេញ ចង់ទៅថៃមើលបងប្រុសចាំបងរើសថ្ងៃជូនទៅ!»
លីនញញឹមតែបន្តិចនិងយ៉ាងរហ័សជាការដឹងគុណហើយដើរចូលក្នុង។ គេដើរតាមពីក្រោយដូចមិនអស់ចិត្ត។
«ខ្ញុំនៅម្នាក់ឯងបាន!»
«Darkនៅក្រៅ ហៅគេប្រើ បើចង់បានអ្វី!»
«ចាស៎!»
គេងក់ក្បាលរួចចាកចេញ។ លីនឈរផ្អែកទ្វារបិទភ្នែក យំយែក អាណិតបងនិងស្រណោះប្អូន។ នឹកឃើញថា ចង់ដឹងពីព័ត៌មានបងស្រីបងប្រុសនាង នាងរកទូរសព្ទមិនឃើញ ក៏ចេញពីខុនដូ ចុះក្រោមរត់តាមគូខាន់សួររកហ្វូន។
«រឿងហាសិកាធ្លាក់នោះ ម៉េចខ្លះតាមឯងដឹង? ក្រែងឯងរាប់អានគ្នា?»
សំឡេងគេ?
លីនឮហើយដកថយលបស្តាប់។ នៅក្រោយជណ្តើរយន្ត នាងឃើញរាងកាយប្រុសស្នេហ៍កំពុងនិយាយជាមួយអ្នកណាម្នាក់។
«រយៈពេលចុងក្រោយនេះ ខ្ញុំរវល់រឿងរៀបការចៅហ្វាយអត់បានទាក់ទងហាសិកាទេ!»
គឺសំឡេង Dark។
លីនញ័រដៃ សំងំស្តាប់។ បេះដូងលីនរំជួល។ មនុស្សនេះចូលទៅក្បែរខ្លួនប្អូនពៅនាង ដើម្បីបោកហាសិកាគំរានាង ឱ្យមកនៅជាមួយគូខាន់ មិនដឹងឡើយថាចុងក្រោយនេះបានធ្វើអ្វីលើប្អូនស្រីនាងទៀតឬអត់បានជាគេនេះត្រូវចៅហ្វាយហៅមកសួរលួចលាក់?
នាងដកថយសំងំឈប់ចង់រកគូខាន់។ ដល់ពួកគេចេញទៅបាត់ លីនចាកចេញតាមទ្វារក្រោយ ជិះរ៉ឺម៉កទៅផ្ទះខ្លួន។
ផ្ទះអត់មនុស្សនៅ ដូចហែកបេះដូងរបស់នាង។ ស្រីឈឺចាប់ណាស់ នាងនឹកឃើញប្អូនស្រីពៅកំព្រាឪពុកម្តាយ ដែលតែងចង់បានខោអាវល្អនិងកាបូបស្អាតៗ។
លីនដើរចូលបន្ទប់ហាសិកា រក្សាលំនឹង ទុកអារម្មណ៍ខ្លួនឯងឱ្យស្ងប់មួយឡែកសិន ទើបអាចជួយក្នុងការរំពៃរកព័ត៌មានបាន។
«ខ្ញុំអាចមើលឃើញការឈឺចាប់ក្នុងភ្នែករបស់ឯងលីនកុលាប!»
ភ្ញាក់ព្រើត នាងបែរមកឃើញសូរកាន។
«មកធ្វើអី?» ស្រីសួរឡើងទាំងមិនសប្បាយចិត្ត មិនស្វាគមន៍។
«មកហែកការពិតប្រាប់ឯង!»
លីនក្រពាត់ដៃ។
«គ្មានពេលស្តាប់ទេ ទៅវិញទៅ!»
«ហាសិកាមិនបានចង់សម្លាប់ខ្លួនទេ ប៉ុន្តែគូខាន់បង្ខំនាង!»
យ៉ាងភ្ញាក់ផ្អើល លីនកុលាបងាកមកភ្លាម។ នាងមើលបបូរមាត់របស់អតីតលេខា ដែលខាំសង្កត់ផ្ទៃមុខទៅជាមាំធ្វើឱ្យលីនសង្ស័យ។
«និយាយឡប់អី?»
«កុហកខ្លួនឯងបាន តែបើចង់បានភស្តុតាងខ្ញុំមាន!»
លីនរុញសូរកានដោយដៃទាំងពីរ។ គ្មាននរណាអាចនិយាយអាក្រក់ពីគូខាន់នៅនឹងមុខនាងបានទេ តែ….អេក្រង់បង្ហាញរូបDarkឈរនិយាយនឹងប្អូននាងនាយប់ស្ងាត់។
«ម៉ោង! ពេល! មើលឱ្យជាក់ទៅ! ១៥នាទីមុនប្អូនស្រីរបស់ឯងធ្លាប់ស្លាប់នាងលេខាល្ងង់!»
លីនធ្វើសកម្មភាពស្ទក់និងយឺតយ៉ាវ។ គ្រប់យ៉ាងនឹងកាន់តែអាក្រក់សម្រាប់ការពាក់ព័ន្ធជាមួយសូរកាន និងកាន់តែដេកមិនលក់ប្រសិនមិនបានជីកឫសគល់។
«ខ្ញុំមិនគិតថា ហាសិកាល្ងង់ដល់សម្លាប់ខ្លួនទេ!….»
លីនរលីងរលោងងើបមុខសម្លឹងសូរកាន។ អតីតលេខាម្នាក់នោះបានឱកាសភ្លាមក៏និយាយពន្យុះ៖
«ក្មេងស្រីនោះត្រូវពួកអ្នកមានគំរាម អាចមានរូបថតនាងដែលពួកគេមានក្នុងដៃ ឬយកសុវត្ថិភាពអ្នកផ្ទះមកគំរាម! ដូចកាលគូខាន់គំរាមឯងឱ្យប្រគល់ខ្លួនជាកញ្ជះតណ្ហារបស់គេ!»
«គ្រប់គ្រាន់!» លីនរាដៃ ហើយទ្រហោយំ។
លីនអង្គុយចុះក្រោមព្រោះលែងចង់ទទួលយក អាចថាទទួលយកគ្រប់យ៉ាងនេះលែងបាន។
«ឯងត្រូវស្វែងយល់ពីការពិត!»
«ហេតុអ្វី?????»
នាងសួរខ្លួននាង តែសូរកានអង្គុយចុះ។
«ព្រោះពួកនោះ ពួកសេដ្ឋីកូនកាត់ ជាបិសាច ជាម៉ាហ្វៀ! ប្រាប់ឯងយូរហើយ!»
នាងយំម្នាក់ឯង យំរហូតដល់មិនដឹងសូរកានទៅបាត់តាំងពីពេលណា។
លីនតោងឡើងលើគ្រែដេករបស់ប្អូនរួចបន្តយំរហូតគេងលក់ម្នាក់ឯង។
ស្នូរគោះទ្វារ….
«គេមកហើយ!» នាងភ្ញាក់ឡើងសំងំ រួចគិត រួចសួរខ្លួនឯងដោយខ្សឹបតិចៗ ពោរពេញដោយការឈឺចាប់និងកំហឹង។
ទ្រោបក្បាលដែលឈឺ ខណៈគូខាន់ហៅទ្វារ៖
«លីន!»
សង្រួមប្រតិកម្មជាមុន ហើយបោះជំហានទៅកាន់ទ្វារ។
«បើកទ្វារឱ្យបង!»
មេឃខាងក្រៅងងឹត។ បបូរមាត់របស់នាងខាំសង្កត់ចូលគ្នាខ្លាំងៗ ប្រឹងសម្តែងញញឹម លុបបំបាត់កំហឹងនិងការសង្ស័យ ប៉ុន្តែអ្វីដែលនាងអាចធ្វើបាន គឺបើកទ្វារមុខស្ងួតច្រើង។
គេសម្លឹងនាងពីលើដល់ក្រោមហើយងក់ក្បាល៖
«ទៅផ្ទះជាមួយបង!»
«នេះ….ផ្ទះខ្ញុំ!»
នាងចេញចរិតរឹងរូស នាងមិនសម្លឹងគេទៀតហើយ តែគូខាន់មិនខឹងតបទេ គេសង្ឃឹមថា នាងនឹងបានគេងស្រួលនិងគេងបានយូរជាងនេះ។ ទីនេះស្ងាត់សូន្យមានអ្នកណាមើលថែ។
ប្រុសនិយាយឡើង៖
«បងចង់ឱ្យអូនគេងលក់ស្រួល ញ៉ាំអីក្តៅៗល្អៗ ហើយគិតឡើងវិញពីអនាគត មិនមែនអតីតកាលទេ!»
នាងញីក្បាលទឹកមុខឈឺចាប់។
«ឬទៅពេទ្យ?»
«អត់ទេ! ខ្ញុំមានការងារធ្វើច្រើនណាស់!»
«មិនបាច់ធ្វើអីទាំងអស់!»
គេកៀកចង្កេះនាំនាងចុះ។
«រកអ្នកនៅពីក្រោយការស្លាប់របស់ហាសិកាមិនបានខ្ញុំមិនសម្រាកទេ!» សំឡេងរបស់នាងធ្លាក់ចុះទាប ស្ទើរតែមិនអាចស្គាល់បានថាជាលីន។ មិនដឹងនាងទៅសន្សំរឿងពីណាមកទេ នាងមើលទៅខឹងៗ គុំៗនិងមានៈៗ។
«បំភ្លេចចោលខ្លះបានអត់?»
«បំភ្លេច?» នាងយកកែវភ្នែកដ៏ឈឺចាប់មកវាយប្រឆាំងនឹងភ្នែកស្រទន់របស់គូខាន់។ រាងកាយរបស់នាងតឹង ទឹកមុខស្លេក ហាក់ដូចរវាងពួកគេមានគំនុំជាមួយគ្នា ធ្វើឱ្យគូខាន់មិនយល់ទេ។
«ខ្ញុំបានបាត់បង់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាង ព្រោះលោកគូខាន់!»
នាងលើកដៃឡើងមកការពារពេលគេឈានជើងចង់ចូលទៅរកឱបនាង។
«ត្រូវដឹងថា ការសម្រេចចិត្តរបស់ខ្ញុំក្នុងការលក់ខ្លួនឱ្យលោក ព្រោះប្អូនស្រីខ្ញុំ! ក្រៅពីនេះគ្មានអីផ្សេងទេ ហេតុអីគេស្លាប់? គិតថា ខ្ញុំនឹងរស់បានទៀត?»
ប្រុសចងចិញ្ចើម។ គេចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍តឹង។ គូខាន់មិនចង់រើកំហឹងឬមានៈនៅក្នុងកាលៈទេសៈនេះទេ។
«អ្នកណាលក់ខ្លួន?»
គេនិយាយបន្ទាបសំឡេងលាក់កំហឹង។ នាងញាប់ដៃញាប់ជើង រៀបចំសម្ភារៈដាក់កាបូបធំមួយ។
«ខ្ញុំទៅមើលបងប្រុសខ្ញុំ! ខ្ញុំទៅថៃ ទៅឥឡូវ ហើយទៅតែម្នាក់ឯង!»
«មិនឱ្យទៅ!»
«គ្មានអ្នកណាឃាត់ខ្ញុំបានទេ! គិតប្តឹងខ្ញុំរឿងលុយ? ប្តឹងបាន! តែគូខាន់ ខ្ញុំថា ខ្ញុំបានបាត់បង់អ្វីៗច្រើនជាងចំនួនប្រាក់ដែលព្យាបាលបងប្រុសខ្ញុំហ្នឹងទៅទៀត! ខ្ញុំគិតថា ខ្ញុំឈឺចាប់ខ្លាំងក្រោយពេលស្គាល់លោកនៅ Slavny ហើយពេលនេះ ជាការចាប់ផ្តើមជីវិតថ្មីរបស់ខ្ញុំដែលមានសេរីភាព»
សំឡេងរបស់នាងមុតនិងរឹង ដូចជាដែកថែបមកកាន់ទឹកមុខមនុស្សដែលត្រៀមតែនឹងរៀបការជាមួយនាង។ នាងគិតថាកន្លងមក ស្នេហាដែលបានផ្តល់ឱ្យគ្នា គ្រាន់តែដើម្បីដោះបំណុល?
សឹងមិនជឿថាលីនគិតអ៊ីចឹង មនុស្សស្រីអត់ចិត្ត គ្មានបេះដូង? គូខាន់មិនព្រមឱ្យរឿងបែបនេះកើតឡើងបានទេ គេចាប់កាន់ដៃនាងណែននិងឈឺ រហូតដល់នាងទម្លាក់អីវ៉ាន់ចោលនិងស្រែកអូយ។
«ទៅផ្ទះ!»
1 Comment
អាណិតលីន
យល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសាច់រឿងខាងលើ