វគ្គ ជំងឺនិងក្តីមានៈ
គេដឹកនាងមកវីឡា។ ទីនេះបានរំឭកពីថ្ងៃទីមួយ ដែលគូខាន់បានថ្នាក់ថ្នមនាងដូចកែវ ហើយគេក៏ក្លាយជាផ្នែកសម្ងាត់មួយនៃតម្រូវការក្នុងជីវិតលីន។
ប៉ុន្តែ….ឈានមកដល់ នាងអនុញ្ញាតឱ្យការចងចាំនៅទីនេះបានប៉ុន្មានវិនាទីក៏រុញវាចេញពីការគិត ព្រោះ«ខ្ញុំមានការងារត្រូវធ្វើ! ការងារច្រើនអំពីមរណភាពប្អូនខ្ញុំ!»។ លីនកុលាបគំរាមខ្លួនឯងបែបនេះ។
Dark មិននៅទេ តែលីនឃើញអុកនិងទ្រី ម្នាក់ដែលស្អប់នាងនិងធ្លាប់ត្រូវគូខាន់ច្របាច់កស្ទើរស្លាប់។ ពួកគេចូលបន្ទប់មួយនៅក្រោយបន្ទប់គេង ទីនោះធ្លាប់ឃើញមានតុវែងនិងកៅអី៨ មានម៉ាស៊ីនស្លាយ និងក្តារខៀន ប្រហែលជាពួកគេប្រជុំ។
គូខាន់ប្រជុំរវល់ជានិច្ចប៉ុន្មានថ្ងៃនេះ លីនមិនដឹងរឿងអ្វីទេ តែប៉ុណ្ណេះលីន ក៏ធូរដង្ហើមព្រោះមានពេលនឹងគិតរឿងគ្រួសារបានស្ងប់ជាជាងមានគេមកក្បែរៗ។
នៅក្នុងបន្ទប់គេង នាងឃើញកាបូបប្រេន ក៏ស្ទុះទៅបើករើទូរសព្ទ។
ចុចចុះឡើងលើបណ្តាញសង្គម ក៏បើកភ្នែកធំៗ។ លីនចុចព័ត៌មាន «Hot News ស្រីម្នាក់ ហៀងសូរកានត្រូវបានស្លាប់នៅនឹងកន្លែងក្រោមគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍មួយ ពេលជនរងគ្រោះកំពុងបើកបរ!»។
របូតហ្វូនពីដៃ។
រឿងហាសិកា ប៉ូលិសបញ្ចប់ការស៊ើបអង្កេតទាំងនាងមិនទាន់ព្រម ពេលនេះសាក្សីសំខាន់មួយស្រាប់តែស្លាប់លើដងផ្លូវ? នាងឱនរើសទូរសព្ទមកមើលម្តងហើយម្តងទៀត។
«លីន?»
នាងរញ័រដៃស្ទុះក្រោកគ្រាន់តែឮសំឡេងគេហៅ។ គូខាន់មកដល់ ក្បែរទ្វារកូនចៅគេដើរពីក្រោយខ្នងគេចាកចេញ។ គេភាំងនៅទីនោះពេលឃើញលីនគាំង។
ប្រុសជ្រួញចិញ្ចើម ដើរមកពេលភ្នែកនាងភ័យក្រឡង់ៗ។ គេសម្លឹងទូរសព្ទ ហើយទាញយកវាចេញពីម្រាមគាំងរបស់នាងតាមសម្រួល។
គូខាន់ ជូតដៃលើកញ្ចក់អេក្រង់ដើម្បីមើលរូបថតនោះឱ្យកាន់តែច្បាស់។
«សូរកាន?»
គេសម្តែងជាភ្ញាក់ផ្អើល នេះបើតាមការគិតរបស់លីន។ ស្រីនៅតក់ស្លុតទ្រូងតាមមើលប្រតិកម្មគូខាន់មិនលែងទេ។
CEO ដកដង្ហើមធំ។
«RIP» ថាហើយគេប្រគល់វាទៅនាងវិញ។
«អ្នកណាធ្វើ?» លីនវាចាញ័រៗ គេក៏ចាប់អារម្មណ៍សំណួរហើយងាកមកមើលនាង។
ស្រីនៅធ្វើភ្នែករលោង។ គូខាន់ចងចិញ្ចើមលូកដៃស្ទាបថ្ងាសអូន នាងគេច។
ប្រុសមានអារម្មណ៍ថា គ្រប់យ៉ាងមិនប្រក្រតី។
«ក្រែងគេថាគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍? ម៉េចបានមកសួរអ៊ីចឹង?»
«បើខ្ញុំស្លាប់ លោកក៏គ្មានអារម្មណ៍អីធ្ងន់ធ្ងរដែរ វាហីបែបហ្នឹង?»
គូខាន់ក្រហមមុខ ទោសៈអណ្តែតឡើងលាយឡំនិងភាពហត់នឿយចិត្ត។
«មិញថាម៉េចលីន?»
«ក្រែង…..លោកនឹងគេ…..ធ្លាប់!»
«បេះដូងបងពេលនេះមានតែលីន!»
គេដោះក្រវាត់កគ្រវាត់ទៅឆ្ងាយយ៉ាងស្មុគស្មាញមិនសប្បាយចិត្ត។ លីនដើរតាមគេពីក្រោយខ្នង មិនខ្លាចកំហឹងគេ មិនរវល់អារម្មណ៍គេអីទាំងអស់។
«មនុស្សមិនមែនគល់ឈើទេ ហេតុអីគ្មានអារម្មណ៍សោកស្តាយគ្នាសោះ!»
គូខាន់ងាកមកវិញ គេទម្លាក់ភ្នែកមកសម្លឹងនាងដោយសង្ស័យ។
«មានអ្វីផ្សេងទៀតដែលចង់សួរអត់? ឱ្យធ្វើម៉េច? ស្លាប់ហើយរស់បានវិញហ្មែន? កុំយកមនុស្សចង្រៃអស់នេះដាក់ចន្លោះរវាងពួកយើង!»
ថាហើយគេបែរខ្លួនប្រុងថាដើរចេញ តែមិនដឹងគិតយ៉ាងម៉េចគេងាកមកវិញវិញ លូកដៃទាញលីន ហើយឱបផ្ទប់ទ្រូង។
«កុំធ្វើឫកប្លែកៗពេក!»
លីននៅស្ងៀមក្នុងរង្វង់ដៃនេះ ប៉ុន្តែចិត្តសង្ស័យថា គូខាន់មានពួកឃ្លាំតាមដានលីន រហូតដល់ផ្ទះ ក៏ឃើញសូរកានមកប្រាប់ការពិតដល់លីន ទើបយកជីវិតអតីតលេខា បិទបាំងរបៀបជាគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍។ ចិត្តនាងវិលវល់ជុំវិញភាពរញ៉េរញ៉ៃជាច្រើន។ អ្វីៗត្រូវបានប្រឡាក់ដោយជើងមេឃពណ៌ខ្មៅ នៃការថប់បារម្ភសង្ស័យ។
លីនមិនអាចជឿជាក់លើសូរកាន១០០ភាគរយ ក៏មិនអាចទុកចិត្តគូខាន់ដូចគ្នា។
«ពេលខ្លះ ខ្ញុំមិនដឹងថាកំពុងឱបមនុស្សឬមនុស្សយន្តទេ!»
នាងនិយាយទៀត ធ្វើឱ្យកំហឹងគេផ្ទុះ៖
«មិនសាកមើល!»
ថាចប់ គូខាន់រុញតូចទៅផ្ទប់នឹងជញ្ជាំងទាំងដែលទ្វារមិនទាន់បិទ តែលីនដឹងថា មិនយូរទេនាងនឹងអាក្រាតព្រោះកំហឹងនេះ។
ប្រអប់ដៃគេធំ អាចយកដៃទាំងពីររបស់លីនដាក់ទៅក្រោយចង្កេះ ឯដៃម្ខាងទៀត សើយសំពត់លីន។
គ្មានប្រតិកម្មទេ…..នាងនៅស្ងៀមឱ្យគេខ្ទាស់រាងកាយទៅនឹងជញ្ជាំងដោយប្រើត្រគាកនិងភ្លៅស្តាំសែនរឹងនិងខ្លាំងរបស់គេ។
ដៃម្ខាងនោះ លូកលាក់ខាងក្នុងខោមួយជាន់ទៀតរបស់លីន។
នាងងាកមុខចេញមិនមើលគេ ពេលគេឱនមើលនាង។
គេសង្កត់នាងបានគ្រប់ពេលដែលគេចង់ នេះជាអ្វីដែលលីនគិត។ សូម្បីពេលលីនមិនសប្បាយចិត្ត គេមិនដែលខ្វល់ទេ។
បបូរមាត់គេស្មើៗខឹងៗដាក់មកក្បែរ តែលីនមិនទទួលស្វាគមន៍គ្នា។
គេខាំមាត់តិចៗ…..ភ្នែកគេល្ហល្ហេវខណៈម្រាមដៃគេលុកលុយលីន។
ចំណុចខ្សោយនេះគេចាប់លីនជាប់យូរហើយ។
ស្រីក្រហមភ្នែកទប់ទល់នឹងម្រាមដៃឈ្លានពាន ខាំមាត់នឹកដល់សម្តីគ្មានមេត្តារបស់គេ កាលពីនៅOffice
«ទ្រាំអូនទ្រាំ!»
មិនបានពីរបីដង្ហើមទេ នាងថ្ងូរដូចគេគិត នាងរើខ្លួន រេចង្កេះក៏ចេញពីម្រាមដៃរៀមមិនបាន។ គេធ្វើមុខបានចិត្តណាស់ ដៃនៅពីក្រោយចង្កេះលីន គេរុញចង្កេះមកមុខថែមធ្វើឱ្យម្រាមខាងក្រោមរុលចូលយ៉ាងជ្រៅ។
លីនត្រូវស្រែកអាស៎ បើកអណ្តាតនិងមាត់ត្រដរខ្យល់នៅនឹងមុខកែវភ្នែកត្រជាក់ៗរបស់គេ។
«ស្អប់បំផុតមនុស្សពាក់មុខយក្ស ទូលទុក្ខប៉ុនភ្នំ!»
គេគ្រហឹមខឹងលីន លីនមិនមាត់នៅស្ងៀមព្រោះសំឡេងថ្ងូរប្រឆាំងនឹងម្រាមគេ បានលេបត្របាក់អស់សរសៃប្រសាទរបស់ស្រីថ្លៃទៅហើយ បានកម្លាំងអីមកស្តាប់មកតវ៉ា?
អាណិតនាងដែលថ្ងូរសុំមេត្តា ប្រុសហាមាត់មកពេញទំហឹង អណ្ដាតគេឈ្វេងយល់ពេញបបូរមាត់និងក្រអូមមាត់លីន។
ទោះបីនៅជាមួយគេប៉ុន្មានលើកហើយ ក៏លីនមិនដែលត្រូវគេថើបស្រេកឃ្លាននិងចង់ឈ្នះបែបនេះទេ។
អណ្ដាតរបស់លីនតបត វាយតវ៉ាជាមួយគូខាន់ដោយសន្សឹមៗ ហើយចូលរួមជាសង្វាក់ជាមួយនឹងការរាំបែបស្រើបស្រាលយឺតៗ ដែលជាការផ្សារភ្ជាប់អារម្មណ៍តូចចិត្តដាក់គ្នាទៅវិញទៅមក។
លីនអស់សង្ឃឹមនឹងរើដៃទាំងពីរដែលគេក្របួចដាក់ទៅក្រោយខ្នងនាង ហើយត្រគាករបស់គេទប់កាយនាងរើមិនរួច លីនមានអារម្មណ៍ថា លិង្គរបស់គេឡើងមកទល់នឹងពោះរបស់នាងដូចប្រាប់ភ្លាមៗជាដំណឹងថា គេ…ចង់បានលីន។
៨ថ្ងៃមកនេះ លីនភ្លេចភារកិច្ចខ្លួនឯងទេដឹង?
«ខាន់!»
នាងហៅគេបានង៉ុលៗ ចង់ឱ្យគេដកដៃ ចង់ឱ្យគេទុកឱ្យនាងសម្រាកតែប្រុសមិនតប គិតពីត្រួតត្រាលើគ្រប់សមរភូមិដែលកំពុងដណ្តើមយកបាន។
ទ្វារបើកលាយស្នូរជើង…..ធ្វើឱ្យលីនគាំងដង្ហើម។
បុរសបីនាក់ក្នុងឈុតអាជីវកម្មបង្ហាញខ្លួននៅក្រៅ អាចជាអុកនិងទ្រីដដែល ថែមDark ។ សង្ឃឹមគេឈប់ព្រោះម្រាមដៃនិងមាត់គេដកចេញហើយ។ លីនខំបាំងមុខក្រោមស្មាគេ តែឮគេបញ្ជាឡើងគ្រលរៗ៖
«បិទទ្វារ!»
ទ្វារបិទដូចជាសំឡេងគេមានតេឡេបញ្ជា។ គូខាន់អត់ចង់ដឹងថា បីនាក់នោះមានអីសំខាន់មកប្រាប់ទេតែគេមានអីសំខាន់ប្រាប់មកស្រីល្អនេះដោយញញឹម។
«បងជួយឱ្យឈប់កើតទុក្ខ!»
គេលែងកដៃទាំងពីររបស់នាងពិតមែនតែ ចង្វាក់បេះដូងរបស់មាណវីម្នាក់នេះ កំពុងដង្ហក់ដូចរត់ប្រណាំងឡើងភ្នំ។ ជើងនាងទន់ទោះម្រាមគេលែងនៅក្នុងចំណុចស្នូល តែនាងនៅតែទន់។ ដៃលីនម្រាមទាំង១០ លូកមកកាន់ចង្កេះបង ហើយប្រាណលីនទ្រោបសន្សឹមៗលើទ្រូងថ្លៃ។ ជីពចរ ដំណើរឈាម បាក់ស្រិបទាំងអស់។
ប្រុសដោះឡេវអាវញញឹមមាំៗកាចៗ មិនឱបលីនទេ ទុកឱ្យលីនទ្រោបលើគេសិន។
«មនុស្សឬមនុស្សយន្តលីន?» សំណួរនិងបញ្ជាឱ្យឆ្លើយក្នុងពេលតែមួយ តែគេប្រើសំឡេងទន់ភ្លន់។
«កំពូលមនុស្សរបស់ខ្ញុំ!» នាងតបម្ហបៗ មាត់មួយចំហៀងរបស់គូខាន់ហក់ឡើងទាំងអំនួតទាំងសប្បាយចិត្ត ឬធូរស្រាល។
«កំពូលមនុស្ស?» គេគ្រវែងអាវចេញហើយព្រិចភ្នែកពីរបីដងរង់ចាំ ចម្លើយរបស់លីន។
«មនុស្សចិត្តដាច់!»
នាងនិយាយងរង៉ក់ និងទ្រោបទៅក្នុងបេះដូងស្អិតគ្មានអាវរបស់រៀម។ ដៃម្ខាងគេដាក់មកផ្ទប់លើត្រគាក ម្ខាងទៀតអង្អែលពេញខ្នង។
«មិនទាន់ដាច់ទេ!» គេតបតមកដូចជាបុរសមានឈាមខ្មែរ១០០ភាគរយខុសតែរាងកាយគេ សែនណែននិងមាំជាអឺរ៉ុប។
«ខ្ញុំមិនយល់ទេ» នាងតវ៉ាទាំងដកដង្ហើមហត់។
«ព្រលះឆ្អែតសិន ចាំហាន់ឱ្យដាច់!»
«សម្លាប់មែនអត់?!» នាងងរង៉ក់បន្ថែមក្នុងទ្រូងគេ។
«អាចដែរ!»
គូខាន់ថាហើយឱនមកលើកស្រីបី។ ដៃទាំងទ្វេនាងឱបទ្រូងគេ។
«កូនចៅលោកមកមែនទេ!»
«ភ្នែកបងគ្មានឃើញអ្នកណា ត្រចៀកអត់ឮអីផ្សេងទាំងអស់!»
នាងវាយគេផាច់ៗ។
«ស្រាលណាស់ ស្គមខ្លាំងហើយ!» គេរអ៊ូ។
«ជិតស្លាប់ហើយ!» នាងងរ។
«ទៅដល់ឋានខ្មោចក៏ត្រូវមកលេងបែបនេះជាមួយគ្នារាល់ថ្ងៃដែរលីន!»
«តាមផ្តន្ទាកម្រិតហ្នឹងទៀត?»
«ព្រោះបងចង់ធ្វើបែបនេះជាមួយអូន ចង់គ្រប់ពេលដែលឃើញគ្នា ដែលខានឃើញគ្នា ដែលខឹង ឬសប្បាយចិត្តនឹងគ្នា! ចង់ខ្លាំងណាស់!»
«អូ» លីនដកដង្ហើមធំគិតម្នាក់ឯង«ហេតុអ្វី?» ៨ថ្ងៃមកហើយ គេប្រហែលគ្មានផ្លូវលេបថ្នាំព្យាបាលចិត្តទេ។
គេដើរគ្មានហត់ ទាំងមាននាងក្នុងដៃ។
«គូខាន់!»
«អ្ហឹម?»
«ខ្ញុំប្រគល់គ្រប់យ៉ាងទាំងអស់ជារបស់លោក!»
«ទើបដឹង?» គេនិយាយមកដោយអំនួត។ សញ្ញាណធំមួយរបស់វិបត្តិចិត្តគេ គឺគេចង់ត្រួតត្រា។ លីនបែរមុខដាក់គេដើម្បីផ្គាប់ចិត្តគេ និងខ្សឹបខ្សៀវពន្យុះគេ។
«លោកសង្ហាណាស់ពេលធ្វើឫកពាបែបនេះ!»
បិសាចតណ្ហាញញឹមទោះគតិមួយប្រាប់គេថា លីនដូចជាមានល្បិច លីនមិនដែលផ្អែមវែងអន្លាយដ្រាម៉ាណែងណងបែបនេះពីមុនទេ។
គេដាក់នាងលើគ្រែហើយប្រឡេះឡេវអាវ មាត់គេនិយាយស្រទន់៖
«បងចង់បានអូន! ហើយរាល់ពេលបងចង់បាន ហាមមករារាំងបង!»
សំឡេងរបស់គូខាន់ពេលនេះគ្រលរ ក្រអួន ពេញដោយអំនួតនិងជំងឺចិត្ត។
«ពេលហ្នឹងម្តងៗ លោកគិតពីខ្ញុំទេ?»
គេឈប់ដៃ បបូរមាត់គេស្ងួត ហើយសម្លឹងភ្នែកទុក្ខសោករបស់ស្រី។ គេខឹងទៀតហើយតែគេមិនបញ្ចេញមក។
«បងដែលធ្វើឱ្យឈឺអត់? បងដែលបញ្ជាឱ្យធ្វើសកម្មភាពអត់? បងដែលជាន់ឈ្លី ធ្វើរឿងអាម៉ាស់ៗអត់? បងដែលប្រើមាត់យើងឱ្យលេបអីគគ្រិចៗឬនៅ?»
គ្រាន់តែឮចង់ដាច់ខ្យល់បាន។
លីនគាំងសម្លឹងគេ….វិលមុខតិចៗនឹកដល់ការធ្វើទារុណកម្មដែលបានបង្កើតឡើងក្នុងពិភពពួកវង្វេងស៊ិច។
គេដូចជាខឹង ដៃគេលូករកសំពត់នាង។
សំឡេងលីនលាន់មកប៉ះត្រចៀកគេ៖
«លោកមិនមានកន្លែងណាគគ្រិចទេ!»
ដៃប្រុសគាំង។ គេងើបមុខស្ទក់ៗសម្លឹងមកកែវល្អ។
នាងញញឹមតិចៗ គេដឹងថានាងមានល្បិច ភ្នែកនាងមិនពូកែកុហកទេ តែលីនផ្អែមពេកហើយ មិនមែនលីនរបស់បងទេ។
«បើនិយាយស្អីមួយមិនពិត កុំនិយាយណ៎ាលីន!»
គេដូចព្រមាន គេមុខក្រហម តែគេចាញ់ច្រាបពាក្យពេចន៍លួងលោមរបស់លីន។ លីនងើបមុខមកថើបឆ្មក់បបូរមាត់ប្រុសកាចមួយជឹប។
«ថ្នាំណា៎ មានញ៉ាំដែរ?»
ដោយមិនខ្វល់ខ្វាយឆ្លើយ គេក៏ដើរថយក្រោយទៅក្បែរបណ្តាទូបង្កប់ជាប់ជញ្ជាំង។ ដោយការចង់ដឹងចង់ឃើញកាន់តែឆាបឆេះ លីនលួចមើលគេ។ គេវិលមកវិញអាក្រាតល្វែងខាងលើ និងចំហរូតបញ្ចេញលីអូខ្មៅនិងចង្អូរស្អាតលើពោះរាបស្មើ។
មានអារម្មណ៍ថាចង់ថើបទីនោះយឺតៗតែគេមិនឈរយូរផង គេឱនមកទាញសម្រាតនាង។ ភ្នែកគេសម្លឹងលីនពីលើក្រោម ពេលភ្នែកប៉ះគ្នាគេនិយាយខ្សឹបៗ៖
«មើលមកបងរបៀបនេះ ហាមដកភ្នែកចេញ!» គេបញ្ជាជាមួយដង្ហើមធំវែងៗអូសៗ។ លីនតាមសម្លឹងមើលទៅប្រស្រីភ្នែកជ្រៅខ្មៅនិងស្រទន់ បង្ហាញពីតម្រូវការភេទកំពុងឆាបឆេះក្នុងបេះដូងគេ។ ជាការសម្លឹងគ្នាត្រជាក់ៗ រឹងរូសនិងសិចស៊ី និងដូចជាកំពុងនៅឋានផ្សេងជាមួយគ្នា បំភ្លេចចោលឋានមនុស្សលោកដ៏ច្របូកច្របល់នេះ។
«យប់នេះបងសងសឹកសម្រាប់៨ថ្ងៃ!» ស្នាមញញឹមស្ទើរឃោរឃៅស្ទើរអំនួតកំពុងប្រលែងលេងពេញបបូរមាត់របស់គូខាន់។
លីនព្រិចភ្នែកយ៉ាងលឿន ព្រោះសំឡេងរបស់គេនិងពាក្យគំរាមកំហែងដែលបំភិតបំភ័យនេះ នាងនៅតែខ្លាចចំពោះរាងកាយធំៗនិងធ្ងន់ៗរបស់គេ។
ឃើញការភ័យបារម្ភក្នុងភ្នែកលីន គេឱនចុះមកថើបភ្នែកនាង។ ធ្មេញនិងអណ្តាតរបស់គេក៏ផ្តើមតាមក្រោយពេញមុខរហូតដល់គុម្ពត្រចៀកនិងស្មាលីន។
ដៃគេវិញ រេរកគ្រប់ទិសទីបណ្តាលឱ្យលីនថ្ងូរយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។
«ថ្ងូរម៉្លេះ?»
គេសួរផ្ចាញ់ រួចសម្លឹងមើលលីនអន្ទះអន្ទែងក្រោមពន្លឺនៃភាពរំជើបរំជួលកាមារម្មណ៍។ គេចង់ឃើញលីនស្រេកឃ្លានចង់បានគេ ឯលីនវិញ ពិតជាភ្លេចអ្វីគ្រប់យ៉ាងនិងរង់ចាំស្នេហារបស់គេ ចង់បានគេយ៉ាងអន្ទះសារួចទៅហើយ។
យឺតៗ ប្រុសរុស្ស៊ីយកដៃឆ្វេង លាតថ្នមៗលើស្បែក ត្រគាកលីនហើយរំកិលចុះឡើង មុនពេលឈ្ងោកទៅថើប។ ការប៉ះពាល់និងថើប ពិតជាធ្វើឱ្យរាងកាយនេះញ័រញាក់។ លីនរំកិលគេចម្តងៗតែគេចមិនបានអីច្រើនទេជាប់ម៉ឺង បានត្រឹមយកដៃស្តាំមកខ្ទប់លើខោកំប៉ិតការពារ។
ខឹកៗ….
គេសើចនឹងកិច្ចការពារខ្សោយរបស់នាង។
ជាថ្មីម្តងទៀត ម្រាមដៃវែងរបស់គេលូកមក….លីនភ្ញោចភ័យ នាងស្គាល់ម្រាមនេះហើយ។
«ខាន់!» នាងហៅខ្សឹបៗ។
គេបានចិត្តណាស់ រំកិលទៅក្រោមនិងចាប់កជើងទាំងពីររបស់លេខា។ ដៃគេរឹងដូចជាច្រវាក់ដែក មិនអាចរើដៃបានទេ។ គេកាន់នាងតឹងពេក ភាពភ័យរន្ធត់លាយឡំនឹងរំភើបញាប់ញ័រកាន់តែសន្ធំពេញរាងកាយ។
«ខាន់!»
នាងហៅទៀត គេរអ៊ូសំឡេងយ៉ាងស៊ិចស៊ី៖
«ស្គាល់ឈ្មោះនេះហើយ មិនបាចហៅទេ ចង់ឮអីផ្សេងលីន!»
«កុំ!»
នាងថាពេលម្រាមគេលូកទៅ។
គូខាន់សើចរងំបន្ទប់នេះ។
«ខ្ញុំធ្វើតាមទាំងអស់ កុំប៉ះវា!»
តូចអង្វរទាំងដឹងថា គេមិនឱ្យនាងរារាំងគេពេលមានៈនេះទេ តែនាងទ្រាំមិនបានពិតមែននឹងល្បែងស្នេហ៍ដោយដៃរបស់ខាងប្រុស។
«អ្ហា៎!» លីនស្រែក។ តាមពិតមិនឈឺចាប់ទេ ប៉ុន្តែរសាប់រសល់ ហើយស្រើបស្រាលហួសហេតុពេក។
នាងចង់តវ៉ា រើរុះ រេចង្កេះក្រែងធូរស្រាលខ្លះ ព្រោះវាលើសលប់ណាស់ នាងបានត្រឹមក្តាប់នេះនោះ…មិនអាចឈោងទាញដៃគេចេញបាន…ជើងទាំងសងជាប់គាំង..នេះជាទុក្ខព្រួយដ៏ផ្អែមល្ហែម ទ្រាំបានខ្លះ ផុតទ្រាំខ្លះ រីករាយខ្លះឈឺចាប់ខ្លះ។
«អា៎ខាន់!»
គេលូកមកពេញអាងត្រគាកនាងស្រែកភ្លាត់សំឡេង ធ្វើឱ្យខាងប្រុសរំកិលខ្លួនលូនយ៉ាងលឿនមកលើទ្រូងនាង និងថើបថ្នម បន្លប់ភាពស្រៀវរន្ធត់។
នៅពេលគ្រប់យ៉ាងឈានដល់ចំណុចកំពូល គេក៏ឈប់ ហើយញញឹមសម្លឹងលីនដែលបិទភ្នែកជ្រីវជ្រួញមុខមាត់។
«មនុស្សយន្តមិនចេះឈប់ទេ!» បុរសមាឌធំដែលមិនមានសញ្ញាហត់នឿយវាចាឌឺដងឱ្យលីន។
«ដាច់ខ្យល់ហើយ!»
ស្រីស្តើងនិយាយតវ៉ា និយាយយឺតៗ បីម៉ាត់សោះនិយាយទម្រាំអស់។
«នៅទេ!»
គេឱនមកទៀត ដោយទម្លាក់គ្រាប់មូសុងវស្សាបន្តគ្រប់ស្នៀតគ្រប់កន្លែង..ហើយលីនក៏ថ្ងូរសុំមេត្តាជាថ្មី…អូ …គូខាន់ពិតជារក្សាសម្តី គេនឹងធ្វើអ្វីដែលមិនដូចថ្ងៃមុន ជាការសងសឹកពេលលីនរវល់៨ថ្ងៃមកនេះ។
ពេលនាងបានសម្រាកបន្តិច គេក៏មកថែមម្តងហើយម្តងទៀត…លើកនេះជាច្រមុះនិងបបូរមាត់ ដែលរត់មកថើប បឺត…គ្រប់ទិសទីទាំងអស់។ លីនស្រែកខ្លះ ថ្ងូរខ្លះហើយវង្វេងបាត់បង់ខ្លួនឯងនៅក្នុងអាណាចក្ររបស់គេ….បាត់បង់អារម្មណ៍ទាំងអស់ជាខ្លួនឯង ទុកដាក់ខ្លួនឯងទាំងស្រុងនៅក្រោមអំណាចសុំសេចក្តីមេត្តាករុណាពីគេ។
«ខាន់ៗៗ»
នេះជាអ្វីដែលនាងដង្ហោយហៅ។
គេញញឹម រំកិលចុះមកពោះ ភ្លៅ និងនៅដំអក់ត្រង់ចំនុចប្រសព្វនៃភ្លៅរបស់លីន។ លីនមិនខ្វល់ថាកូនចៅគេនៅក្រៅឮសំឡេងនាងស្រែកឬអត់ទេ។
នាងជារបស់គូខាន់ទាំងស្រុងយល់ថា មិនអាចទ្រាំទ្របានទៀតទេ តែក៏មិនចង់ចប់ជាមួយគេដែរ។
«សូមអង្វរ!»
គេមិននិយាយអ្វី តែក៏ជាពេលគេរុញខ្លួនគេចូលមួយទំហឹងលីនលែងស្រែករួច ព្រោះវាជាចំណុចកំពូលដ៏ឈឺចាប់បំផុតមិនធ្លាប់មាន ហើយនិងផ្អែមល្ហែមបន្ទាប់ពីឈឺចាប់។
លីនលែងមានសំឡេងស្រែក អាចស្អក អាចអស់រលីងពីខ្លួន។ នាងផ្កាប់មុខផ្ទាល់លង់ជ្រៅទៅក្នុងជម្រៅពូកក្រាស់របស់ប្រុសបងដែលក្រអូបប្រហើរនិងមានក្លិនដ៏អំណាចរបស់គេ គ្រប់ទីកន្លែង។
«រាត្រីសួស្តីក្មេងល្អ!»
គេឱនមកនិយាយដោយបបូរមាត់ឡើងញញឹម ហើយមិនរង់ចាំចម្លើយទេ គូខាន់ឱនចុះមកថើបមាត់នួនស្រីស្រាលៗយឺតៗយ៉ាងទន់ភ្លន់។
«គេងបានហើយ!»
លីនខំបើកភ្នែកព្រឹមៗមើលភាពស្រទន់លើទឹកមុខគេក្រោយត្រួតត្រាអាណាចក្រស្នេហាចប់។
នាងឈោងបន្តិចថើបស្មាគេបានមួយដង្ហើមក៏រំកិលថយមកវិញ លីនហត់ណាស់ នាងបិទភ្នែកហើយលង់លក់ក្នុងសន្តិភាពគ្រប់យ៉ាង។
យល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសាច់រឿងខាងលើ