នាងផ្ទប់ត្រចៀកចោលសំឡេងគ្រហឹមខ្ទរខ្ទាររហែកមេឃស្របពេលដែលព្រះអាទិត្យផ្តេកពួននៅជើងមេឃឯរាត្រីហាក់បានត្រៀមសន្សឹមៗមកតាំងលំនៅនៅពាសពេញវាលខ្សាច់ នាំមកនូវ ទេសភាពពណ៌មាសចុងក្រោយខ្សោយនិងព្រិល។
ផ្លូវកោងនៅពីមុខ ហើយ Mikhail បានបង្វិលចង្កូតស្ទាត់ រាងកាយរបស់ Annika បានហើរមកប៉ះទ្វារ ស្មារបស់នាងបានប៉ះនឹងបង្អួចកញ្ចក់។
នាងមិនបានធ្វើអ្វីក្រៅពីស្រែកឡើយ។
«អាចោលម្សៀត!»
គេជេរឡើងពេលដែលភ្នែករបស់នាង ទល់នឹងអ្វីដែលធំមួយនៅខាងមុខ។ អ្វីមួយដែលភ្លឺស្វាង និងផ្លាស់ទីយ៉ាងលឿន។ អាន់នីកា ដកដង្ហើមធំ ពេលដឹងថាជាឡានធំៗ៣គ្រឿង បើកយ៉ាងលឿន ចង់មករារាំងរថយន្តរបស់ Mikhail ឡានទីពីរបើកប្រដេញកៀប ឡានទី 3 ហាក់ដូចជាធំជាងឡានមុនៗ មាន ពណ៌ខ្មៅ ហើយស្ទើរតែពិបាកសម្គាល់ក្នុង ទេសភាពងងឹត រហូតដល់ចង្កៀងមុខចេញហ្វា។
ពន្លឺពណ៌សបានធ្វើឱ្យ Mikhail ចាំងផ្លាត បង្ខំប៉ះនឹងហ្វ្រាំង។ អាន់នីកាស្រែកពេល ទប់ខ្លួននាងទល់នឹងផ្ទាំងគ្រប់គ្រង។ ពេលភ្នែករបស់ពួកគេសម្របតាមពន្លឺ អាន់នីកាបានដឹងថា ស្ថានការណ៍លំបាកប៉ុនណា។
Mikhail បានខាំមាត់និយាយ៖
«Fucking Armenians»
គេបានចាប់សាច់ដុំដៃមួយជុំវិញកៅអីបង្អែកនាង ហើយដៃម្ខាងទៀត រឹតយ៉ាងតឹងនៅលើចង្កូត ចិញ្ចើមងងឹតរបស់គេបានរលាក់ផ្តោតអារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង ជាមួយនឹងការទប់លំនឹងរថយន្ត ខណៈដែលហ្វ្រាំងបានរំអិលពួកគេទៅឈប់នៅគែមផ្លូវ ។ មិនយូរប៉ុន្មាន Mikhail ថយសម្រេចនាំរថយន្តនេះចូលទៅក្នុងផ្លូវបញ្ច្រាស។
អាន់នីកាមានអារម្មណ៍ថា គ្រប់យ៉ាងចប់នៅពេលរថយន្តពីក្រោយត្របាញ់រត់មក បានស្រវាំងភ្នែក ក្រឡាប់កណ្តាលផ្លូវ ជារង្វង់ស៊ីមេទ្រី ហើយមួយទៀត កំពុងខិតមកជិតក្នុងល្បឿនលឿន ហាក់បីដូចជាមិនខ្វល់ពីជីវិតមហន្តរាយ។
មិនថាមនុស្សទាំងនេះជានរណាទេ ពួកគេមិនមានការយកចិត្តទុកដាក់ច្រើនចំពោះជីវិតឡើយនាងស្លន់ ម្តងមើលពួកគេម្តងមើលមីខាអ៊ីល។
បេះដូងរបស់ Annika ញ័រ ទ្រូងតឹងឈឺចាប់ ខណៈដែលនាងសង្កេតឃើញរថយន្តបើកមកស្របហើយ។
«គេនឹងតាមទាន់!» នាងបានផ្ទុះសម្រែកប្រាប់គេឡើង។
Mikhail ស្រែកទាំងស្ញេញធ្មេញឡើងថា៖
«ឱ្យវាមករកងាប់ចុះ!»
គេសើចឮៗហើយងាកចង្កូតវឹប។ រថយន្តដែលតាម បានបាត់បង់ម្ចាស់ការឈានទៅបុកគ្នា ពេញទំហឹង ។ អាន់នីកាស្ទើរតែអាចឃើញមនុស្សនៅក្នុងយានជំនិះតាមរយៈបង្អួចពណ៌របស់ពួកគេព្រោះពេលប៉ះគឺកៀកគ្នាខ្លាំង។ ឡានទាំងពីរមិនឈប់ដូចគ្នា វាជាប្រភេទរថយន្តសែនទំនើបរបស់ពួកម៉ាហ្វៀ។
«ជាន់ហ្វ្រាំង»
អាន់នីកាស្រែកភ្លាត់សំឡេងខណៈសំបកកង់ស្រែក ហើយក្លិនកៅស៊ូឆេះបានបំពុលខ្យល់ ធូលីដីហុយឡើងមកហ៊ុមព័ទ្ធជុំវិញតួរថយន្ត ។
ភ្លាមៗនោះ រថយន្ត ទាំង២គ្រឿង បានបើកសំដៅមកក្នុងល្បឿនលឿន ហើយឡោមព័ទ្ធមីខាអ៊ីលយ៉ាងរហ័ស។
«តើយើងធ្វើម៉េច?» អាន់នីកាសួរទាំងភ័យអើតសម្លឹងមើលក្រុមមនុស្សចាប់ផ្តើមចេញពីឡានខាងណោះ ដើរកាត់វាលខ្សាច់ងងឹត។ Mikhail ដកកាំភ្លើងចេញពីខាងក្នុងអាវមកនិងទាត់ទ្វារចំហៀងអ្នកបើកបរ។
«ក្រាបចុះ!» គេបញ្ជា Annika ត្រឹមតែប៉ុន្មានវិនាទីប៉ុណ្ណោះ មុនពេលគ្រាប់កាំភ្លើងដំបូងបានផ្ទុះឡើងទៅស្រោចប្រសាចនៅក្រៅ។
នាងបាឡេ លឹបចុះទាំងអត់ដង្ហើមប្រអប់ដៃធំគេដែលក្របួចសក់នាង ពេលនេះគ្របក្បាលនាងសង្កត់ចុះ។ ស្រីស្អាតបានឮ ទម្ងន់នៃរាងកាយរបស់ Mikhail ដែលលោតចុះដី។ នាងមិនដឹងថា ការបាញ់ប្រហារនោះមកពីណាទេ គ្រាន់តែថា មានគ្រាប់ផ្លោងហោះកាត់តាមអាកាស។ អាន់នីកាអាចត្រឹមបន់ អង្វរជោគវាសនា សុំការរស់រានមានជីវិតឱ្យមីខាអ៊ីល។
វាមិនអាចទៅរួចទេ! នាងយំ។ មានពួកគេច្រើនណាស់ ហើយMikhail ម្នាក់ឯងប៉ុណ្ណោះ។ បេះដូងរបស់នាងឈឺចាប់នឹកស្រមៃឃើញគ្រាប់កាំភ្លើងដែលនឹងហែកពេញខ្លួនប្រាណគេ ខណៈដែលគេព្យាយាមការពារនាង។ ទឹកភ្នែកហូរជោកភ្នែក ប៉ុន្តែនាងភ័យពេកមិនហ៊ានរើចេញរហូតដល់គ្រាប់កាំភ្លើងឈប់ភ្លាមៗ។
អាន់នីកាប្រឹងយោងខ្លួនឡើងអង្គុយបណ្តើរ បើកភ្នែកធំៗដោយភាពភ័យរន្ធត់។ នាងរកមើលគេ រាងកាយរបស់ Mikhail នៅតែផ្អែកនឹងរារាំងកញ្ចក់ ប៉ុន្តែគេមិនរើ មិនមានចលនាទៀតទេ។
«អត់ទេ» អាន់នីកា ខ្សឹបដោយចុចគន្លឹះទ្វារបិទ
«ទេ!» ប៉ុន្តែពួកគេបានមកដល់ឃើញនាងរួចហើយ។ បុរសមាឌធំបំផុតម្នាក់បានដើរមកក្បែរនាងដោយទឹកមុខញញិម។
ជាមួយអាវុធពាក់កណ្តាលស្វ័យប្រវត្តិលើដៃ ជននោះវាយសម្រុកចូលក្នុងបង្អួចចំហៀងខាងនាងអង្គុយ ធ្វើឱ្យកញ្ចក់បែករំពងលោតពាសពេញលើ Annika ។
នាងស្រែកហើយព្យាយាមស្ទុះចូលទៅកន្លែងអង្គុយខាងក្រោយ ប៉ុន្តែចោរនោះបានរុញដៃដ៏ធំ តាមបង្អួចដែលបាក់ ហើយចាប់ដៃអាវទាញនាងមកវិញ។
អាន់នីកាបានទាត់ និងស្រែកដូចឆ្មាមួយក្បាល ធ្វើអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង ដើម្បីគេចយករួចខ្លួន ប៉ុន្តែមិនបានការ។ ជនោះបានទាញនាងបង្ខំឡើងតាមបង្អួច។ អាន់នីកាមានអារម្មណ៍ថា ស្បែកទទេររបស់នាង ប៉ះនឹងបំណែកកញ្ចក់ ដែលនៅតែជាប់គាំងនៅក្នុងស៊ុម។ ប៉ុន្តែការឈឺចាប់នោះនៅឆ្ងាយមិនដឹងឈឺព្រោះបេះដូងកំពុងភ័យស្លុត។
នាងនឹងមិនកត់សម្គាល់ការកាត់ស្បែក និងកោសស្នាមទាំងអស់នោះទេ អាល័យត្រូវបានរំខានដោយរូបភាពគួររន្ធត់របស់អនាគតប្តី នាងដែលនៅលើកៀនកញ្ចក់ឈ្ងោកមុខចុះដូចជាបានរងរបួសយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ ឬអាក្រក់ជាងនេះ។
“មីខាល!” អាន់នីកាបានស្រែកហៅគេដោយយំនិងបានលើកដៃទៅរកគេយ៉ាងអស់សង្ឃឹម ខណៈដែលបុរសធំបានបោះលីនាងទៅលើស្មា។
នាងបានវាយកណ្ដាប់ដៃដ៏ទន់ខ្សោយទៅនឹងខ្នងដ៏ធំរបស់គេ ហើយព្យាយាមទាត់ខ្លាំងៗតាមដែល អាចធ្វើបាន ប៉ុន្តែហាក់ដូចជាមិនបានរារាំងដំណើរទៅមុខនៃគូបក្ខដិបក្សបានសោះ។
ទឹកភ្នែកស្រក់នាងយំមិនចេញទេ។ បុរសនោះបានលីនាងទៅរកឡានពណ៌ខ្មៅ ។ មាននរណាម្នាក់នៅខាងក្នុង បានរុញទ្វារចំហៀងបើក ហើយអ្នកលី បោះនាងចូល។
នីកាបានស្រែកដាក់ដៃជាច្រើនដែលលូកមកចាប់នាង ប៉ុន្តែបន្ទាប់មកអ្វីមួយត្រជាក់ និងសើមត្រូវបានសង្កត់លើមុខរបស់នាង ឯពិភពលោកបានងងឹត។
ភ្លេង… តើភ្លេងនេះជាអ្វី?
អាន់នីកាថ្ងូរពេលត្របកភ្នែករបស់នាងបើកចំហ។ រាល់អ៊ីញនៃរាងកាយរបស់នាងឈឺ។ ពេលនាងព្យាយាមរើចេញ នាងក៏ស្រែកឈឺចាប់ហើយមានតែដេកមិនកម្រើកទើបមិនអី។
ការឈឺនេះវាលើសលុបពេកហើយ។
ភ្នែកនាងព្រិចភ្នែកក្នុងភាពងងឹត ដោយព្យាយាមយល់ពីទិដ្ឋភាពជុំវិញ។
ចិត្តរបស់នាងមានសភាពទ្រុឌទ្រោម ចក្ខុវិស័យវិលវល់គ្រប់ អវយវៈញ័រកន្ត្រាក់ ស្បែកបែកញើសជោកជាំ ប៉ុន្តែ។ Goosebumps គ្របដណ្តប់ស្បែករបស់នាងពីក្បាលដល់ចុងជើង។
ដោយចាប់ផ្តើមពិនិត្យខ្លួនឯងបន្តិចម្តងៗមានអារម្មណ៍ថានៅទីនេះមិនមានអ្នកណាទេ។
ជើងរបស់នាងមានស្នាមរបួសថ្ពាល់ខាងឆ្វេងរបស់នាងក៏ឆ្កូត។ នាងស្រក់ទឹកភ្នែកអាណិតខ្លួនពេលរកឃើញស្នាមរបួសទាំងតូចធំ ។ ទោះឈឺយ៉ាងណា នាងត្រូវរើបន្តិចម្តងៗ ។
សូរតន្ត្រីពេញប្រជាប្រិយមួយចំនួន កំពុងលេងបណ្តាក់ ក្នុងកម្រិតសំឡេងខ្ពស់ ហាក់ដូចជា ឮមកពីគ្រប់ទីកន្លែងតែម្ដង។ អត្ថបទចម្រៀងជាភាសាដែលនាងមិនស្គាល់។ វាស្តាប់ទៅដូចជាការថតតន្ត្រីបុរាណ ជាអ្វីមួយដែលមិនអាចចាក់តាមវិទ្យុ។
នាងចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍ជុំវិញ ហើយបានកត់សម្គាល់ឃើញថា កម្រាលឥដ្ឋហាក់ដូចជាប្រភេទក្រណាត់ត្បាញយ៉ាងតឹង ជាកម្រាលព្រំថោកៗ ហើយវាមានក្លិនក្រអូប។ បន្តិចម្ដងៗ អាន់នីកាប្រមូលកម្លាំងអង្គុយ។ ក្បាលរបស់នាងវិលជាមួយនឹងចលនាដ៏សាមញ្ញនោះ។
នាងចុចថ្ងាសញីនិង ថ្ងូរដោយការឈឺចាប់។ នៅពេលនាងទម្លាក់ដៃ ក៏មើលជុំវិញខ្លួនបន្តិចម្តងៗ ដោយកត់សម្គាល់ឃើញផ្ទាំងក្រដាសបោះពុម្ព ប្រអប់ឧបករណ៍ខ្មៅចាក់សោ កង្ហារតូចមួយដែលផ្លុំខ្យល់មករកនាង និងទូដាក់ឈើមួយជួរនៅលើជញ្ជាំង។ វាជាបន្ទប់តូចមួយដែលមានទ្វារបិទជិត និងបង្អួចដែលមានបិទផ្លាស្ទិច។
ចំណាយពេលជាច្រើននាទីសម្រាប់ Annika ដើម្បីឈរបាននិងរំកឹលទៅរកបង្អួច។ ពេលនាងរុញច្រានគែមទ្វារ លើកវាបានត្រឹមតែមួយអ៊ីញតូចដើម្បីមើលទៅខាងក្រៅ នាងត្រូវភ្ញាក់ផ្អើលនិង ស្រវាំងភ្នែកនៅក្នុងវាលខ្សាច់ដ៏ភ្លឺចែងចាំង ។
នាងថយវិញភ្លាម ព្រោះមានបុរសមុខមាត់អាក្រក់មួយក្រុមធំ ជួបជុំគ្នាទីនោះ។ ពួកគេកាន់ស្រា និងសាច់ មានឡាន ច្រើនគ្រឿង ចតនៅឆ្ងាយជាងនេះ។ វាលខ្សាច់លាតសន្ធឹងគ្រប់ទិសទី។ បុរសទាំងនេះអាចជាជាជនជាតិអាមេនី នាងនឹកឃើញពេល Mikhail ស្រែកជេរ។
«Mikhailអើយ» នាងរអ៊ូយំនឹកដល់ រាងកាយរបស់គេ ដែលទើរស្ងៀមនឹងកញ្ចក់ឡាន។
«ឆ្កែញីគ្រួសារ Baranov ភ្ញាក់ហើយ» ។
អាន់នីកាបានខ្ទប់មាត់ពេលនាងស្រែកយំ ព្រោះមានស្នូរជើងចូលមកព្រោះពួកគេឃើញនាង។ ប្រុសមុខអាក្រក់ពីរបីនាក់ចូលមកដល់នឹងគ្រវែងទ្វារប្រាវៗ….នាងផ្ទប់ក្បាលស្រែក។
«ស្រែកពីរោះ ខ្ញុំហ៊ានភ្នាល់ថា បន្តិចទៀតនាងនឹងស្រែកតាមវិធីផ្សេង!»
«តុក្កតាថ្មីរបស់យើង? អ្នកណាលេងមុន?»
ម្នាក់ទៀតគ្រវីក្បាល៖
«ស្គមបន្តិចសម្រាប់រសជាតិរបស់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែ ឯងចូលចិត្ត អាចសាកទៅ!»
«ទេ កុំភ្លើ! ស្រីនេះមិនមែនសម្រាប់យើងទេ សម្រាប់ចៅហ្វាយ! ជាចំណាប់ខ្មាំង មិនមែនជាប្រដាប់ក្មេងលេងទេ អាចធ្វើនយោបាយសិនចាំគិត!»
ពួកគេនិយាយគ្នានូវយោបល់ច្រើន មួយណាក៏នរកសម្រាប់អាន់នីកាទាំងអស់ពាក្យសម្តីអស់នោះ។
«ពិតណាស់ កុំប្រើនាងអី ទុកជាថ្នូរនៃទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ Sokolov ប្តីនាងជាអ្នកមានជង្រុកមាស!»
«ទទួលស្គាល់! ថៅកែចង់បានថ្លៃលោះ ច្រើនជាងភ្លក់សាច់ឆ្ងាញ់នេះ»។
«ហើយឯងគិតថា ឪរបស់នាងកញ្ចាស់ Egor នឹងបង់ថ្លៃឱ្យវា? កូនស្រីដ៏មានតម្លៃនេះ មិនដឹងកូនពិតឬកូនចិញ្ចឹមទេ!»
បេះដូងរបស់អាន់នីកាបានធ្លាក់ចុះ។ ពួកមនុស្សប្រុសចាកចេញទៅក្រោយពិភាក្សា១០០០រឿងចប់។ ជនជាតិអាមេនីទាំងនេះ កំពុងចាប់នាងទុកជាចំណាប់ខ្មាំង ដោយសង្ឃឹមថានឹងអាចជំរិតទារយកប្រាក់ពីឪពុករបស់នាង ឬគ្រួសារប្តីនាង។
ផ្នែកដែលឈឺចាប់បំផុត គឺនាងមិនអាចប្រាកដថា គាត់នឹងឱ្យលុយពួកវាទេ។ តើនាងពិតជាមានតម្លៃប៉ុន្មានសម្រាប់គាត់ទៅ គាត់សូម្បីតែប្រគល់នាងឱ្យម៉ាហ្វៀមាខាអ៊ីលដ៏កំណាចក៏បានធ្វើ?
គំនិតរបស់នាងបានវិលចូលទៅក្នុងទីងងឹតស្លុបរបស់ Annika ញ័រទទ្រើកដោយការយំយែកស្រមៃថាមនុស្សដែលអាចលោះនាងបានស្លាប់ហើយ។
មីខាលអ៊ីល ទោះកាចសាហាវតែគេបានការពារនាងហើយបានស្លាប់ក្នុងសឹកនោះ។ នាងបិទភ្នែកនិងលង់លក់…ពេលវេលាកន្លង…អាន់នីកាកម្សត់ត្រូវបានដាស់ដោយឆាកប្រយុទ្ធលាន់រំពងសែនថ្លង់។
អាន់នីកាស្ទុះមកជំពប់ដួលទៅលើបង្អួច ដើម្បីមើលទិដ្ឋភាពដ៏គ្រោះថ្នាក់ដែលលាតត្រដាងនៅខាងក្រៅ។
ជំពូក
បេះដូងជនពាល
ការបាត់បង់អាន់នីកា ជាការបង្ហាញលើកដំបូងនូវសភាពឈឺចាប់រអាក់រអួល គេអាចធ្វើបាបនាងតែមិនចង់ឱ្យអ្នកណាធ្វើទេ។ ពេលដែលជនជាតិអាមេនីបានឡោមព័ទ្ធរថយន្ត Mikhail នៅលើផ្លូវដ៏ស្ងាត់ជ្រងំនៅកណ្តាលវាលខ្សាច់ ជារឿងចម្លែកដែលការចងចាំ ឧបទ្ទវហេតុនោះ មានភាពស្រពិចស្រពិល។
មីខាអ៊ីលអាចចងចាំរាល់វិនាទីនៃការបាញ់តបតដ៏ អស់សង្ឃឹមនិងសម្រែក Annika ដែលពួន នាងមើលទៅតូច និងស្រស់ស្អាតដដែលនៅពេលដៃនាងចាប់គែមកៅអីនិងស្រែកកុំ។
នាងស្អាតដូចសព្វដង ប៉ុន្តែមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងប្រែជាមានការភ័យខ្លាច ភ្នែកធំៗរបស់នាង ទឹកមុខស្លេកស្លាំង ពន្លឺសើមក្នុងកែវភ្នែក គេស្អប់ពេលឃើញនាងត្រូវប្រឈមរឿងបែបនោះ។
ពីមុនមាននាង Mikhail តែងតែចូលចិត្តទៅលេងផ្ទះបន ព្រោះស្រីៗនៅទីនោះមាន រូបរាងល្អ និងថាមពលសិចមិនរារែក ជាមេដែកធម្មជាតិរបស់ នារី។
ម្តាយរបស់គាត់ឈ្មោះ Irina និងម៉ាក់ Katja កាលពីមុនជាមិត្តនឹងគ្នា ហើយក្រោយមកនាងបានក្លាយទៅជាម្តាយទីពីររបស់គេបន្ទាប់ពីម្តាយគេស្លាប់។ ការណែនាំនាងដល់ Annika ធ្វើឱ្យមានអារម្មណ៍ទន់ភ្លន់នៅក្នុងខ្លួនគេដោយមិននឹកស្មានដល់ ដូចជាការចំណាយពេលជាមួយគ្រួសារ ទោះបីជាទំនាក់ទំនងរវាងសមាជិកម្នាក់ៗពិតមិនទាន់ច្បាស់ជាប្រពៃ ស្និទ្ធស្នាល។
ពេលជិះត្រលប់ទៅ Vegas គេមិនបានដឹងថារថយន្ត jeeps ការពារបាត់ពីក្រោយទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេចាប់អារម្មណ៍តែពីពន្លឺមាសនៃព្រះអាទិត្យលិច ចោលពេញផ្ទៃមុខរបស់ Annika រំញោចអារម្មណ៍សុខសាន្តក្នុងចិត្តហើយមិនចង់ធ្វើអ្វីមួយធ្វើឱ្យនាងឈឺចាប់ទេ។ ជីវិតមួយនេះទុកការស្លាប់ ថាជារឿងធម្មតា តែពេលនេះមិនទាន់ចង់ស្លាប់ព្រោះមិនទាន់បានចួបមាត់ផ្អែមៗរបស់នាងជាលើកទីពីរ។
អារម្មណ៍មានស្រីម្នាក់សម្រាប់នឹក ជាអារម្មណ៍ថ្មី ប្លែកនិងល្អ។
ពេលជួបពួកចោរ គេមានតែពីរនាក់នាង។
ប្រាកដណាស់ថា គេត្រូវចេញពីឡានហើយការពារ Annika ដោយអាវុធ ប្រើរាងកាយធំជាង មាំជាងនេះ ធ្វើជាខែលសម្រាប់ស៊ុមមនុស្សស្រីដ៏ស្រស់ស្អាត យ៉ាងណាមិញគេតែងពាក់អាវការពារគ្រាប់កាំភ្លើង នៅក្រោមអាវយឺតសាច់ដុំនិងអាវធំរបស់គេ ចំណែក Annika មិនមានអាវុធ និងគ្មានអាវការពារ។
គាត់បានបោះខ្លួនលើកញ្ចក់រថយន្ត ហើយគ្រោងនឹងបាញ់សត្រូវម្តងមួយៗ ខណៈដែលពួកគេបានព្យាយាមរុលមកវិញតបត។
ប៉ុន្តែជនជាតិអាមេនី មិនចាប់អារម្មណ៍ក្នុងការចូលទៅជិតពេកទេ។ Mikhail ស្ទើរតែចាប់ផ្តើមពីវាយប្រយុទ្ធមកត្រឹមទប់ទល់នៅពេលដែលមានអារម្មណ៍ថា គ្រាប់កាំភ្លើងជាច្រើនបានវាយប្រហាររាងកាយគេ។
គ្រាប់កាំភ្លើង៣គ្រាប់ត្រូវចំស្មានិងហើយពីរគ្រាប់ត្រូវចំដើមទ្រូង។ Mikhail ធ្លាប់ត្រូវគ្រាប់កាំភ្លើងម្តងពីមុនដោយគ្មានអាវកាក់។ ប៉ុន្តែពេលនេះ គឺច្រើនពេកហើយសម្រាប់គេ។ អាវកាក់អាចនឹងការពារគ្រាប់មិនឱ្យហែកសាច់គាត់ ប៉ុន្តែកម្លាំងបាញ់ បានបក់បោកខ្យល់ចេញពីសួត។ សូម្បីតែបេះដូងរបស់គេ ហាក់បីដូចជាគាំងក្នុងការវាយដំជាធ្វើឱ្យគេដួលរលំមកលើកញ្ចក់មុខ ដែលមានធូលីក្រាស់។ ភ្នែកពណ៌ខៀវរបស់គេព្រិចៗ មាត់របស់គេដង្ហក់ខ្យល់ដង្ហើម។
ជនជាតិអាមេនីបានចាំងពន្លឺមកចំៗ ដែលធ្វើឱ្យរំខានភ្នែកគេកាន់តែខ្លាំង នៅពេលដែលបុរសមាឌធំបានចូលទៅចាប់Annika ។
Mikhail បានត្រឹមតែមើលស្រីស្អាតក្នុងសភាពរន្ធត់វិលមុខ នៅពេលដែលពួកគេបានអូសនាងទៅឆ្ងាយ នាងបានស្រែករកឈ្មោះគេ នាងយំ ដែលរាល់ការស្រែកបានទម្លុះបេះដូងគេ ដូចជាគ្រាប់កាំភ្លើងផ្សេងទៀត។
នារីវ័យក្មេងដ៏កាចឆ្នាស់រូបនេះ បានទាត់ធាក់ដោយធ្វើគ្រប់យ៉ាងដើម្បីគេចពីពួកគេប៉ុន្តែនាងតូចពេកសម្រាប់សត្រូវអាមេនីខ្លាំងៗ។
ពួកគេបានមកក្នុងគោលបំណងចាប់នាង ហើយមិនបានខ្ជះខ្ជាយពេលវេលាដែលយកនាងចេញទៅទេ។
Mikhail ទទួលបានកម្លាំងឡើងវិញ ខណៈដែលរថយន្តសត្រូវបានបាត់ខ្លួនឯជើងមេឃ។ អ្វីចុងក្រោយដែលគេបានឃើញមុនពេលពួកគេបិទភ្លើងគឺ បត់ឆ្វេងចេញពីផ្លូវហាយវេ ដូចជាធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់វាលខ្សាច់ដ៏ក្រាស់។ សភាវគតិទាំងអស់បានជំរុញឱ្យគេតាមរកដាន Annika ដោយមធ្យោបាយណាក្តី ដែលមិនឈប់ រហូតដល់គ្រប់ម៉ាហ្វៀអាមេនីបានហូរឈាមក្រាលនៅលើដី។
ដោយខលរកជំនួយ ជំនិតម្នាក់ឈ្មោះ Bratok នាំឡានបីមកដល់ ហើយ Mikhail នៅបើកនាំមុខ។
វាលខ្សាច់ចាំងពន្លឺថ្ងៃពេលរសៀល រថយន្តបើកធ្លាក់ផ្លូវលំរួចបត់ឆ្វេង។ Mikhail គ្រវីធ្មេញខណៈរថយន្តស៊ីដាន់របស់គេដែលខូចបង្អួចចំហៀងខាងនាងអង្គុយ កាន់តែខិតជិតគ្រប់ម៉ាយល៍។
កំហឹង Mikhail កាន់តែខ្លាំងឡើង។ គ្រួសារត្រកូល Sokolovs បានធ្វើសង្រ្គាមជាមួយ Armenians អស់រយៈពេលជាយូរមកហើយ Mikhail អាចចងចាំបាន។ បើប្រៀបធៀបទៅនឹងគ្រួសារ Baranovs របស់នាង ជនជាតិអាមេនីមានភាពឃោរឃៅ ប៉ុន្តែមានទំនាស់តិចជាង។
Vasili បានធ្វើឱ្យពួកគេដួលរលំអស់ជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ គ្រាន់តែគាត់ស្លាប់ គេចង់ងើបឡើងវិញ ហើយបង្កបញ្ហា។ ឥឡូវនេះ Mikhail គឺជា Pakhan តំណែងកំពូលលើម៉ាហ្វៀតំបន់ ជាមនុស្សសំខាន់ទ្វេដងដែលត្រូវគ្រប់គ្រងជីវិតពួកគេ។ គេចង់ធ្វើកូដកម្មលើតួរអង្គដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ក្នុងនាមជាប្រធានអង្គការសង្គមងងឹតម្នាក់ក្មេងសេចក្តីនេះឱ្យបាក់ តែមីខាអ៊ីលវិញ ចង់ឱ្យពួកគេរាងនិងខ្លបខ្លាច។
ការលួចយកអនាគតភរិយារបស់គេចេញពីក្រោមច្រមុះគេ ជាសកម្មភាពអាក្រក់គ្រប់គ្រាន់ក្នុងការជឿតាមជម្រើសរបស់ឪពុកគេដែលឱ្យរួបរួមជាមួយត្រកូលអាន់នីកាគឺគ្រួសារ Baranovs ប៉ុន្តែត្រូវបានមើលងាយដោយជនជាតិអាមេនី?
មិនអាចទទួលយកបានទេសម្រាប់ Mikhail ក្បួនរថយន្តវាយប្រយុទ្ធរបស់គ្រួសារបស់ Sokolov បានត្របាញ់ឆ្លងកាត់វាលខ្សាច់ដែលពេញដោយធូលីដី។ Mikhail ឃើញឡាននិងរ៉ឺម៉កនៅខាងមុខ។ ជនជាតិអាមេនីខ្លះនៅខាងក្រៅផឹកស៊ីលេងសើចជាមួយគ្នា។ ជំរំនេះត្រូវបានរៀបចំឡើងដូចជារង្វង់ ប្រមូលផ្តុំដោយមានមនុស្សសំខាន់ៗនិងការផ្គត់ផ្គង់ជាច្រើនបានស្តុកទុកនៅកណ្តាល។ Mikhail ដឹងថានោះជាកន្លែងដែលគេអាចស្វែងរកឃើញនាង។
មានពួកគេច្រើនជាងការរំពឹងទុក ប៉ុន្តែ Mikhail មិនមានការថប់បារម្ភទេ នៅពេលដែលមកដល់គែមខាងក្រៅនៃជំរំ។ អ្នកឃ្លាំអាមេនីបានមើលឃើញក្បួនរថយន្តក្រុមគ្រួសារ Sokolov ។ ពួកគេបានទម្លាក់ដបនិងបារី ហើយស្ទុះស្ទារកអាវុធរបស់ខ្លួន។ ពួកគេបានស្រែកគំរាមនិងបាញ់ទៅលើ Mikhail និងមនុស្សរបស់គេ ប៉ុន្តែលើកនេះកងកម្លាំង សន្តិសុខអាមេនីគឺមិនត្រូវគ្នាសម្រាប់ភាពវៃឆ្លាតនៃម៉ាហ្វៀធំទេ។
Mikhail បានបាញ់ទម្លាក់ពួកគេជាច្រើននាក់យ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់តាមបង្អួចអ្នកដំណើរដែលបែកខ្ទេចខ្ទី ខណៈពេលដែលកម្លាំងគេផ្សេងទៀតក៏បានធ្វើឃោរឃៅបែបនេះដូចគ្នា។ គ្មានអ្វីធ្វើឱ្យរឿងសងសឹកនេះយឺតយ៉ាវបានទេ។
រង្វង់ស្នូលនៃជំរំអាមេនី រងការបាញ់សម្លាប់យ៉ាងសាហាវ ហើយក្រុមមីខាអ៊ីលបានវាយលុកដល់ រង្វង់ខាងក្នុង ជាកន្លែងដែលគេអាចរក្សាទុកអាន់នីកា។ កំហឹងនិងការស្អប់ខ្ពើមបានផ្ទុះឡើងនៅក្នុងខ្លួនព្រោះ សញ្ជឹងគិតពីអ្វីដែលពួកនេះធ្វើឱ្យនាងឆ្លងកាត់ ការចង់កម្ទេចសម្បុកអាមេនីឈានដល់កម្រិតខ្ពស់។
មីខាអ៊ីលបានរំកិលមកដល់បង្អួច ហើយបាញ់សោដែលចាក់បំបិទទ្វារ ក្រោយពីបានបាញ់ប្រហារឈុតខ្លីៗ ទៅលើសមាជិកក្រុមអាមេនី ដែលមកតាមរារាំងពីក្រោយ។
«អាន់នីកា!»
គេហៅនាង ដែលឈរស្រឡាំងកាំង ។
«មីខាល!»
សំឡេងរបស់នាងពេលមកចួបគ្នាវិញនេះ ជាសូរសំឡេងដ៏ផ្អែមល្ហែមបំផុតដែលជីវិតគេជាម៉ាហ្វៀមិនធ្លាប់បានឮ។ អាន់នីកាប្រញាប់ប្រញាល់រត់បុកគេជាមួយកម្លាំងនៃការឱបរបស់នាង។ ភាពធូរស្រាលនិងក្តីស្រលាញ់បានមានឥទ្ធិពលមកលើមនុស្សកំណាច។
Mikhail បានរុញដៃដ៏ខ្លាំងមួយជុំវិញនាង ខណៈដែលគេត្រូវបាញ់ជំហានខ្លីៗលើបុរសបីនាក់ទៀត។ ខ្មាំងសត្រូវពីរបីនាក់ដែលនៅសេសសល់កំពុងចាប់ផ្តើមចេញទៅវាលខ្សាច់ ខ្លះដោយថ្មើរជើង ហើយខ្លះទៀតលោតចូលក្នុងឡានដើម្បីគេចខ្លួន។
នាងគាំង ពេលមកនៅលើស្មារបស់គេព្រោះគេមិនមាត់ តែលីនាងឡើងហើយចាកចេញចុះពីកាំជណ្តើរ សំដៅមកក្រៅវាលខ្សាច់ដ៏ត្រជាក់។
«ឱព្រះអើយ» នាងដកដង្ហើមស្រូបសេរីភាព។
តែពេលឃើញសាកសពនិងការសម្លាប់រង្គាលនៅពាសពេញជំរំអាមេនី នាងយកដៃបិទមាត់។
Mikhail បានដាក់ស្រីស្អាតនៅឡានថ្មីមួយ ហើយទារសោពីកូនចៅ។
គេបានបើកចេញពីនរកខណៈភាពត្រជាក់នៃវាលខ្សាច់បានវាយលុកមកបំពេញចិត្តស្រស់ស្រាយរបស់ពីរនាក់គេនិងនាង។ ឡានផ្សេងៗអមមកតាមការពារ។
មីខាអ៊ីលបត់ចេញមកកាន់ផ្លូវហាយវេ។ គ្រប់យ៉ាងអូខេហើយ គេបន្ថយល្បឿនហើយសារធាតុ Adrenaline ជាអរម៉ូនដែលជួយមនុស្សធម្មតាឱ្យមានប្រតិកម្មឆាប់រហ័សក្រោយ ប្រឈមមុខនឹងស្ថានភាពគួរឱ្យរំភើប ភាពតានតឹង ឬគ្រោះថ្នាក់ ឆ្លងកាត់ពេញរាងកាយរបស់ Mikhail ។ គេងាកសម្លឹងមើលអាន់នីកា ដែលកំពុងមើលមកគេដោយទឹកភ្នែក។
នាងគិតថាគេស្លាប់។
«ម៉េចលោកនៅរស់?»
«ចង់រួចពីបងអ៊ីចឹងអ្ហី?»
នាងគ្រវីក្បាល។
«ពួកវាមានធ្វើអីទេ?» គេសួរសម្លឹងនាងពីលើដល់ក្រោម នាងគ្រវីក្បាល គេធូរចិត្តខ្លាំងណាស់។
«អ៊ីចឹងចាំបងអ្នកធ្វើ! យប់នេះគ្រាំហើយ» គេនិយាយទាំងញញិម នឹកដល់សភាពដែលនាងនិងគេនៅចែករំលែករាងកាយជាមួយគ្នា។
«ពួកគេបាននិយាយថា ចង់ចាប់ខ្ញុំដើម្បីទារលុយឪពុកខ្ញុំ តែ ខ្ញុំ..អស់សង្ឃឹមណាស់ ខ្ញុំមិនគិតថាគាត់នឹងបង់ប្រាក់ទេ»
Mikhail មានអារម្មណ៍អាណិតនាងជាងពេលណាទាំងអស់ គ្រប់សម្តីនាងគឺស្មោះ។ នោះជាអារម្មណ៍មិនធម្មតាមួយដែលដឹងថា Egor ទំនងជាមិនបង់ប្រាក់ឱ្យជនជាតិអាមេនីដើម្បីទទួលកូនមកវិញទេ ជាពិសេសគាត់អាងថា ឥឡូវនេះថា Annika គឺជាទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ Mikhail មិនមែនជាកាតព្វកិច្ចរបស់គាត់ទៀតឡើយ។
គេមិនមាត់ លូកដៃទៅកាន់ភ្លៅនាង។
នាងដាក់បាតដៃតូចទៅលើសាច់ដុំបាតដៃគេ។ គេសម្លឹងមើលនាងនៅក្នុងរស្មីនៃថ្ងៃលិច។ ទោះបីជាមានទឹកភ្នែកនិងភាពកខ្វក់នៅលើមុខរបស់នាង Annika នៅតែមានពន្លឺគួរស្រលាញ់។ អារម្មណ៍រំជើបរំជួលយ៉ាងខ្លាំងនៃតណ្ហា កាន់តែអន្ទះអន្ទែង គេចង់កាន់កាប់នាង ធ្វើដូចជាគ្មាននរណាម្នាក់អាចសួរម្តងទៀតថា នាងជានរណា។
គេបានបង្កើនល្បឿន ប្រញាប់ត្រលប់ទៅឯកជនភាពនៃផ្ទះល្វែងវិញ ដូច្នេះគេនឹងអាចបង្ហាញអនាគតប្រពន្ធថា គេនឹកនាងប៉ុនណា។
នាងវិញបានលួចក្រឡេកមើលគេនៅក្នុងពន្លឺពណ៌លឿងនៃព្រះអាទិ្យបាត់បង់ហើយ ពន្លឺព្រះចន្ទចោលមក។ ពិភពលោកនៅក្នុងម្លប់ពណ៌ខៀវធ្វើឱ្យ Mikhail គឺជាមនុស្សសែនសង្ហាដ៏សាហាវម្នាក់គួរឱ្យចង់មើល។ ជាមួយនឹងរូបរាងដ៏មុតស្រួចដូចចចកនិងទំហំធំ អាន់នីកាមានអារម្មណ៍ញាប់ញ័រនៃបំណងប្រាថ្នាពេលសម្លឹងមើលកែងដៃគេ នៅលើដៃចង្កូត។
ការហើមនៃសាច់ដុំ នៅក្រោមដៃអាវរបស់គេ មីខាអ៊ីលមានចង្វាក់ដង្ហើមស្ងប់ស្ងាត់ នឹងធឹង ហើយប្រស្រីភ្នែកពណ៌ខៀវដ៏ត្រជាក់ ស្នាមញញិមមួយធ្វើឱ្យនាងនឹកឃើញក្លិននិងរសជាតិរបស់គេក្នុងបេះដូង។
រាល់ពេលបែរទៅចួបការសម្លឹងមើលគ្នា អាន់នីកាមានអារម្មណ៍ថាមានអ្វីមួយស្រដៀងនឹងចរន្តអគ្គិសនីឆ្លងកាត់ខ្លួនដែលសែនកក់ក្តៅពេញមួយជីវិត។
នៅពេលដែល Mikhail ញញិមដាក់នាង ហើយលូកដៃទៅដាក់ដៃធំរបស់គេនៅលើភ្លៅរបស់នាង នាងស្ទើរតែភ្លេចពីរបៀបដកដង្ហើម។ សេចក្តីប្រាថ្នាដោយការរឹបរួត បានឆាបឆេះដូចភ្លើងក្នុងទ្រូងរបស់នាង។ មើលមកម្រាមដៃគេដែលច្របាច់ជើងនាងថ្នមៗ ដៃរបស់គេនេះធ្លាប់ក្តោបសក់នាង ពេលនេះសម្គាល់ឃើញថា នាងមិនខឹងរឿងនោះទេ នាងលែងចង់ទៅញូវយ៉ករាំទៀតហើយ។
ម្រាមនេះបានប៉ះpussy របស់នាង ជំរុញឱ្យនាងឆ្កួតកាលពីយប់នោះ។
គេឈប់ឡាន….ភ្នែកគេមើលមកដោយតណ្ហា។
អាន់នីកាមើលមុខគេ នាងលេបទឹកមាត់យល់ចិត្តគេ ដែលបើកឡានទៅមុខលែងរួច។
ពីក្រោយកញ្ចក់គេ រាដៃឱ្យកូនចៅទៅមុន។ ទីនេះ Vagas មិនមែនវាលខ្សាច់ទៀតទេនឹងជាសួនធម្មជាតិដ៏ធំមួយ។
យប់នេះស្ងាត់ តែគេបានចុះចាញ់ធម្មជាតិដោយគំនិតតណ្ហា។ ចំណែកអាន់នីកា ភាពកតញ្ញូដែលគេបានស្រលាញ់ការពារនាងជាងឪពុក កំពុងលាយឡំមិនដឹងថា នាងចង់សងគុណឬចង់ស្រលាញ់គេពីបេះដូងទេ។
ដៃគេស្ទាបវាហើយ នាងចាប់ដៃដ៏ខ្លាំងរបស់បុរសនេះឃាត់ព្រោះខ្មាស តែក្រោយមកនាងឈប់ចាប់ ព្រោះមិនបានការ។ គេមើលភ្នែកនាង រង់ចាំប្រតិកម្មពីនាង។
អាន់នីកាព្រិចភ្នែកក្រលៀសទៅឃើញនាគរាជដែលនាងខ្លាចប៉ោងនៅទីនោះ។
ភ្នែកគេអង្វរនាង។
នាងក៏ចង់បង្ហាញគេថា តើនាងសប្បាយចិត្តយ៉ាងណាដែលបានចួបគេក្នុងសភាពមនុស្សរស់និង….បង្ហាញពីតម្លៃរបស់នាងក្នុងនាមជាដៃគូដែលបានប្រឈមមុខនឹងគ្រោះថ្នាក់ជាមួយគ្នា។
អាន់នីកា បេះដូងលោតញាប់ព្រោះនាងកំពុងចង់ធ្វើអ្វីមួយមិនធ្លាប់ធ្វើពីមុនមកដោយ ដោះខ្សែក្រវាត់សុវត្ថិភាពចេញ….គេតាមមើលនាងដោយញាក់ស្មាមិននិយាយអ្វីគ្រាន់តែញញិម។
នាងលុតឱនហើយ ដូច្នេះគេ Mikhail បានទាញរូតខោបង្ហាញនាង។ វាពិតជាកម្រើកធំនិងគួរឱ្យនឹកឃើញនូវទណ្ឌកម្មថ្ងៃនោះ។
គេកាត់ខោក្នុងគេចេញ ភ្លាមៗដោយកាំបិត ខណៈនាងបិទភ្នែកទ្រាំនឹងការអាម៉ាស់។
គេក្រហមមុខនិយាយង៉ុលៗ៖
«ឃើញទេ វានឹកណាស់!»
ឥឡូវនេះពួកគេស្ថិតនៅក្នុងសួនក្បែរព្រៃ ទោះបីជានៅខាងក្រៅងងឹតក៏ដោយ ក៏ Annika ដឹងថាបើមានអ្នកមកដល់រូបភាពនេះ គឺអាចចាប់បានទាំងស្រុង។
ហានិភ័យកាន់តែធ្វើឱ្យនាងចង់បានប្រុសម្នាក់នេះបន្ថែមឡើង។
ក្លិនគេទាក់ទាញនាង ជាក្លិននៃបរុសអង់អាចម្នាក់ ដែលជាប្តីរបស់នាង។ ស្រីស្អាតឱនញ័រៗទៅរកនាគដ៏ធំរឹងនិងវែង ដែលគេដកចេញមក។
ដង្ហើមគេក្តៅនិងញាប់។
«Annika» គេថ្ងូរហៅឈ្មោះនាង។
មិនបង្អង់នាងបិទភ្នែកហើយឱនថើបវា។ របស់នោះទទួលយកនាងជាមួយសំឡេងពេញចិត្ត លាន់នៅគល់កគេ។
«វាត្រូវការបបូរមាត់របស់អូន គ្មានស្រីផ្សេងអាចធ្វើលើវាបានទេ!»
នាងបិទភ្នែក ហើយដាក់បបូរមាត់។
គេហាមាត់បិទភ្នែកទទួលយកឋានសួគ៌។ កាលណោះគេបង្ខំនាងឱ្យភ្លក់រសជាតិប្រៃរបស់គេ តែពេលនេះមិនដឹងហេតុអ្វីបេះដូងនាងធ្វើឡើងដោយរីករាយ អន្ទះសា ហើយមាត់របស់នាងស្រក់ចង់គ្រប់គ្រងវាមិនចែកឱ្យស្រីណា?
នាងចូលចិត្តភាពតឹងណែននៃស្បែករបស់គេ សំឡេងសោយសុខរបស់គេ ហើយនឹងការស្រែកថ្ងូរអង្វរដ៏តូចៗ សុំនាង រាល់ពេលដែលនាងបានដកខ្លួនចេញពីគេ។
អារម្មណ៍នៃប្រវែងរបស់គេដែលហក់ឡើងដល់បំពង់កធ្វើឱ្យនាងញ័រពេញខ្លួន។
«Fuck អូ! ល្អណាស់ប្រពន្ធតូច!» Mikhail មមើមមាយ។
អាន់នីកាមិនព្រមឈប់ទេ សូម្បីតែពេលឡានឈប់ចរាចរណ៍ក្បែរៗនាងអាចឮ និងមានអារម្មណ៍ថាមានរថយន្តផ្សេងៗនៅតាមផ្លូវ ប៉ុន្តែនាងមិនខ្វល់ថាមានអ្នកណាឃើញទេ។ នាងស្ទើរតែចង់ឱ្យពួកគេឃើញនាង ដើម្បីធ្វើជាសាក្សីថា នាងកំពុងស្រលាញ់ពេលវេលានេះ។
មីខាអ៊ីលច្បាស់ណាស់មានកម្លាំងទ្រាំដល់កម្រិតកំពូល ទោះបីជា Annika ប្រឹងប្រែងអស់ពីសមត្ថភាពក៏ដោយគេនៅតែឈរបានមិនទន់ចុះសោះ។
«ចាំបន្តិច!»
Mikhail រុញស្មានាងទៅក្រោយយ៉ាងស្រទន់ ហើយបិទខោរបស់គេវិញ ខណៈនាងនៅស្តាយការថើបប៉ះពាល់នេះ។
«អង្គុយវិញ ទៅផ្ទះយើង!»
គេបញ្ជា ហើយឈ្ងោកចាប់មាត់របស់នាងដោយការថើបយ៉ាងជក់ចិត្ត ភ្លក់លើអណ្តាតរបស់នាង ដៃដ៏មានអំណាចរបស់គេបានចាប់មុខរបស់នាង ហើយត្រលប់ទៅសក់របស់នាងផ្នែកខាងក្រោយវិញ។ បបូរមាត់របស់គេប៉ះនឹងអណ្ដាតរបស់នាងហើយព័ន្ធចូលគ្នា។ នៅពេលដែលពួកគេបែកគ្នាបន្តិចដើម្បីដកដង្ហើម ភ្នែករបស់ Mikhail បានសម្លឹងមកនាងដោយពន្លឺនៃភាពងប់ងល់។
ជាពន្លឺភ្នែកដ៏ពិសេសដែលគេបានបម្រុងទុកសម្រាប់តែនាងម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។
ឡានលូនចេញគេដកភ្នែកធ្វើឆ្មើង កន្ទ្រើងតែបេះដូងគេថ្ពក់ជាមួយនាង។
ឡានចុះចតដូចមានកំហឹងហើយចុះពីឡានមកគេបើកទ្វារចាប់ដៃAnnika បណ្តើររហ័សឡើងផ្ទះមិនតបអ្វីនឹងពួកអ្នកឱនលំទោន គេរង់ចាំឱ្យវិនាទីដែលទ្វារដែកបិទ Mikhail បានចាប់ Annika ដោយស្មា ហើយខ្ទាស់នាងទៅនឹងជញ្ជាំង។
គាត់ប្រើជើងនៅចន្លោះភ្លៅរបស់នាងឃាំងនាង ហើយផ្តើមថើបមាត់នាងយ៉ាងខ្លាំងខណៈដៃក៏លូកចុះមកចន្លោះនានាស្វែងរកគ្រប់ដុំពកទន់ៗបង្កប់ក្រោមសម្លៀកបំពាក់របស់នាង។
ពេលគេលូកដៃដល់ក្រោមសំពត់របស់នាង ហើយរអិលខោទ្រនាប់សើមទៅម្ខាង មាត់គេនៅខាងលើ ចាប់ផ្តើមវាយឈ្លោះក្នុងបបូរមាត់នាង។
អាន់នីកាថ្ងូរផ្ទប់សំឡេង ហើយផ្អៀងក្បាលទៅក្រោយតាមប្រអប់ដៃរបស់គេ។
ជណ្តើរយន្តដែលហក់ចេញពីបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវរហូតដល់កម្រិតផ្ទះជាន់នីមួយៗ ហើយ Annika មានអារម្មណ៍ថា ខ្លួននាងផ្លាស់ទីទៅជិតគែមជ្រុង ជាមួយនឹងគ្រប់ជាន់ដែលពួកគេបានឆ្លងកាត់។ នៅពេលដែលទ្វារជណ្ដើរយន្ដបើក មីខាអ៊ីលបានដោះលែង ដើម្បីដើរថយក្រោយទៅកាន់ទ្វារ។
គេបានបញ្ចេញកាតលើឧបករណ៍ចាប់សញ្ញា ទ្វារបានរបើក ហើយអ្នកទាំងពីរបានទាញគ្នាហក់ចូលទៅក្នុងផ្ទះល្វែង penthouse ខណៈទ្វារចាក់សោខ្លួនវាគ្រឹបពីក្រោយពួកគេ។
យល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសាច់រឿងខាងលើ