រនុកក្នុងនៅ Zone-A
ដោយមិននឹកស្មានដល់ ស្រីស្រស់ត្រូវបានយូស៊ូនាំត្រលប់មកភ្នំពេញយ៉ាងតក់ក្រហល់។ គ្រប់គ្នាបានចួបជុំនៅមន្ទីរពេទ្យ ទីកន្លែងដែលប៉ូលិសអះអាងថា ឥន្ត្រាកំពុងសម្រាកសង្គ្រោះបន្ទាន់។
យូស៊ូដើរចុះឡើង ចំណែកនីយ៉ានៅឈរក្បែរបងប្រុស ដែលរវល់ជាមួយតែនឹងការនិយាយទូរសព្ទព្រមទាំងវិទ្យុទាក់ទង រកតែសួរនាំឱ្យដឹងរឿងក៏មិនទាន់មានពេលវេលាបាន។
«នីយ៉ា»
សព្ទសំឡេងនេះ ធ្វើឱ្យនាងត្រេកអរព្រោះហាន់ដាបានមកដល់ពីចម្ងាយ អមដំណើរជាមួយនឹងស្វាមីរួមទាំងមនុស្សរបស់គេទាំងក្រុម។ ជនទាំងនោះដើររេរាចាំនៅច្រកទ្វារ ដូចគ្នានឹងកម្លាំងរបស់យូស៊ូ ឬកម្លាំងប៉ូលិសដែរ។
ឃើញបងស្រីនិងបងថ្លៃ នីយ៉ានឹកឃើញងាកមកលបមើលទឹកមុខយូស៊ូដែលឈរឱបដៃនៅពីមុខបន្ទប់ICU។ បុត្រាពៅម៉ឺនយូមានទឹកមុខក្រញូវៗ ក៏ងើបមុខសម្លឹងម្ចាស់កោះបេះដូងទន្ទឹមគ្នាដែរដោយមិនរវល់នឹងការបារម្ភក្នុងទ្រូងសង្សារទេ។
គ្រួសារពីរនេះ មកដល់ពេលនេះហើយក៏នៅតែជាទឹកនិងប្រេង។ តែគ្រប់យ៉ាងហាក់អាក្រក់ជាងការដែលនីយ៉ាពិភាល់….
«ប៉ូលិសនៅឯណា! ដេញមនុស្សនៅកោះបេះដូងចេញឱ្យអស់ទៅ!»
នីយ៉ាមិនទាន់ដើរដល់បងស្រីផង ក៏ឈប់ដំណើរងាកមកសម្លឹងសង្សារ។ យូស៊ូក្របួចមាត់ធ្វើមុខស្មើ។ នីយ៉ាលបបែរបន់ក្នុងពោះកុំឱ្យមានជម្លោះណាមួយ ព្រោះមនុស្សកោះHទាំងបងទាំងប្អូន ឱ្យតែឃើញជេននិងឃើញគីម៉ាល់ ធ្វើមុខដូចមានគំនុំពីជាតិមុនមក។
ចំណែកចរិតគីម៉ាល់ដែលជាស្វាមីម្ចាស់កោះបេះដូង ប្អូនថ្លៃក្រមុំត្រូវគេជម្រត់ចេញមិនទាន់បានទូទាត់បញ្ជី តើគេមកនេះមករករឿងឬមកល្អ នីយ៉ាមិនហ៊ានធានាទេ។ គីម៉ាល់បងថ្លៃម្នាក់នេះ ដ្បិតតែចេះគិតជាងយូស៊ូនិងទន់ភ្លន់ជាងឥន្ត្រា តែក៏ចិត្តខ្លាំងមិនធម្មតាប៉ុន្មានដែរ។ ករណីពួកគេប៉ះគ្នា តើរឿងនឹងកម្រើកកម្រិតណា?
ដោយទ្រូងភ័យក្តុក មិនទាន់បានទាញដៃហាន់ដាសួរនាំបងស្រីថាចាំបាច់អីនាំប្តីមក ស្រាប់តែយូស៊ូស្ទុះដើរវាងមកជាមួយការខាំមាត់ញេញសំឡេង៖
«មកមើលបងអញស្លាប់ឬរស់?»
រហ័សដូចផ្លេកបន្ទោរ ជេនឈានចំហៀងខ្លួនស្ទុះមករាំងមុខ ហើយរាដៃឃាត់។ គីម៉ាល់មានទឹកមុខស្មើ។ យូស៊ូម្នាក់នេះមានន័យអ្វីចំពោះគេ បើពេលនេះម៉ោងនេះ ចិត្តអ្នកមានឌូបៃនឹកគិតយ៉ាងអន្ទះសាអំពី«ឥន្ត្រា»។
គេនៅស្ងៀមសម្លឹងយូស៊ូមិនខឹងតប តែមានទុក្ខលំបាកក្នុងឫកពា ចំណែកហាន់ដាក៏នៅក្បែរៗតោងដៃប្តី បង្ការក្រែងគីម៉ាល់ក្រពុលមុខ មិនទប់ចិត្តជាមួយមនុស្សកោះH។
យូស៊ូងាកសម្លឹងជេនដែលរាំងចំកណ្តាល ហើយនិយាយបូញមាត់មិនចុះញ៉ម៖
«ធ្វើជាប៉ូលិស ឱ្យមានយុត្តិធម៌ក្នុងខ្លួនផង! មនុស្សទាំងអស់នេះ ជាជនសង្ស័យច្បាស់ក្រឡែត! យកបងប្រុសខ្ញុំទៅកោះបេះដូង ស្រាប់តែគាត់ក្លាយជាអ៊ីចឹង សមត្ថកិច្ចមិនឆាប់អូសទៅសួរចម្លើយទេ បណ្តោយឱ្យចូលមករុករានដល់ICUទៀត!»
ស្រីស្អាតដែលចំហមាត់នឹងឫកពាយូស៊ូមួយខណៈ ពេលនេះយល់ហើយថាហេតុអ្វីគេប្រកាន់និងរារាំងបងប្រុសស្រីខ្លួនដល់ម្ល៉ឹង។
នីយ៉ាដើរមកក្បែរៗយូស៊ូ ទោះនៅនឹងមុខបងៗស្រីមិនហ៊ានស្និទ្ធស្នាលកាន់ដៃគេ តែនាងក៏ចង់សម្រន់កំហឹងនិងស្ត្រេសរបស់គេ។
«អ្នកណាខ្លះជាសាច់ញាតិអ្នកជំងឺ?» ពេទ្យកោះហៅពីចំហៀងរបៀងអាគារស្តាំ ធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នានៅទីនេះ បង្អង់ស្វ័យប្រវត្តិនូវការឈ្លោះប្រកែក។
ស្ងាត់!
គីម៉ាល់ហាក់ដូចជាចង់ឆ្លើយ ប៉ុន្តែជេនឆ្លើយមុន៖
«អ្នកជំងឺគឺជាសាក្សីសំខាន់របស់ប៉ូលិស!»
វេជ្ជបណ្ឌិតវ័យកណ្តាលដើរមួយៗមកដោយមានគិលានុបដ្ឋាកតាមពីក្រោយម្នាក់ផង។ ពួកគេ ទាំងពីរដៀងភ្នែកសម្លឹងជេន ចំណែកយូស៊ូលោខ្លួនមកតវ៉ា៖
«ខ្ញុំ….ជាប្អូនប្រុសបង្កើតរបស់គាត់! អ្នកជំងឺនៅខាងក្នុង! ហើយនឹង….ឯណា….ប៉ា!»
គេងាករកម៉ឺនយូជុំវិញខ្លួនមិនឃើញនិងមិនយល់ទាល់តែសោះ ថាហេតុអ្វីបាត់ឪពុក ឃើញតែកូនចៅពីរបីនាក់កំពុងតែដើររេរានៅឆ្ងាយពីទីនេះ។
«ទាំងប៉ូលិសនិងប្អូនប្រុសអាចចូលទៅក្នុងបាន! ខ្ញុំមានព័ត៌មានបន្ទាន់ត្រូវពិគ្រោះ!»
យូស៊ូសម្លឹងជេនដោយមិនពេញចិត្ត ប៉ុន្តែគេក៏គ្មានអ្វីសម្រាប់យកមកបដិសេធបាននូវការកំណត់ចំនួនមនុស្សដែលខាងមន្ទីរពេទ្យមានឯកសិទ្ធិ ឯជេនវិញលបសម្លឹងនិងមិចភ្នែកឱ្យគីម៉ាល់អត់ធ្មត់សិន។
ហាន់ដាទាញប្តីឱ្យអង្គុយលើជួរកៅអីរង់ចាំ ខណៈដែលជេននិងយូស៊ូដើរទៅតាមវេជ្ជបណ្ឌិត។ នីយ៉ាឱបដៃឈ្ងោកមុខ ចិត្តនាងមានបង្កប់នូវការងឿងឆ្ងល់ជាច្រើន តែនៅមិនទាន់មានឱកាសសួរ។ មានតែហាន់ដាប៉ុណ្ណោះដែលដឹងថា សារធាតុរាវដែលត្រូវបានលួចយកពីខ្លួនឥន្ត្រាកាលសន្លប់លើកោះបេះដូង បានបង្ហាញទិន្នន័យវេជ្ជសាស្ត្រថា ឥន្ត្រាពិតជាមនុស្សដែលពួកគេតាមរក។
គ្រឹប!
បន្ទប់ប្រជុំបិទទ្វារ រាំងមនុស្សត្រឹមបីនាក់នៅខាងក្នុង សូម្បីគិលានុបដ្ឋាកក៏គ្មានសិទ្ធិស្តាប់ដែរ។
ជេនទាញកៅអីអង្គុយ ខណៈយូស៊ូប្រញាប់សួរ៖
«បងប្រុសខ្ញុំយ៉ាងម៉េចហើយ!….ខ្ញុំចង់បញ្ជូនគាត់ទៅបរទេស!»
ដៀងភ្នែកសម្លឹងប៉ូលិសជេនបន្តិចហើយ ពេទ្យនៅដំអក់ទាញកៅអីអង្គុយមិនទាន់ហាមាត់ ឫកពានេះធ្វើឱ្យយូស៊ូមួម៉ៅ៖
«ខ្ញុំមិនខ្វល់ថា បងខ្ញុំជាសាក្សី ជាចំណាប់ខ្មាំងរបស់ប៉ូលិសទេ! បងប្រុសត្រូវការសុវត្ថិភាព ខ្ញុំមានលទ្ធភាពអាចបញ្ជូនគាត់ទៅសង្គ្រោះបន្ទាន់នៅបរទេស ហោចណាស់ក៏ស្រុកថៃដែរប្រសិនបន្ទាន់!»
«ខ្ញុំគិតថា នៅមិនទាន់បញ្ជូនទៅណាបានទេ!»
ពេទ្យវាចាតបមួយៗដោយសុភាពរាបសា ធ្វើឱ្យយូស៊ូដឹងខ្លួនភ្លាមពីសព្ទសំឡេងច្រឡោតតោតតូងរបស់ខ្លួនឯង រឹតតែពិបាកចិត្តក្តុកឡើងពីសភាពរបស់បងប្រុស។
លោកគ្រូពេទ្យដដែល បន្តពោលឡើងមួយៗពេលឃើញប្អូនពៅម្នាក់នេះគេខំសង្រួមចិត្ត បិទភ្នែក ហាក់អត់ធន់ស្តាប់៖
«ស្ថានភាពរបស់អ្នកជំងឺស្ថិតនៅក្នុងគ្រោះថ្នាក់នៅឡើយ! ត្រូវការអត់ធ្មត់! យើងកំពុងរកមធ្យោបាយឱ្យគាត់មានលំនឹង ពេលនោះចាំគ្រួសារសម្រេចចិត្តថាយកបន្តទៅណាទៀត! ពេលនេះ ពេទ្យត្រូវការអ្នកចុះហត្ថលេខា ទទួលស្គាល់ការសង្គ្រោះ!»
«បានន័យថា…» យូស៊ូងើបភ្នែកមកសួរកាត់ទាំងបះកន្ទុយភ្នែកទាំងសងខាងជាមួយប្រយោគមិនចប់ចុងចប់ដើម។
«បាទ» ពេទ្យងក់ក្បាល «យើងមានវិធីដើម្បីធ្វើការសង្គ្រោះ ប៉ុន្តែមានព័ត៌មានសំខាន់មួយផ្សេង ដែលពួកលោកមានសិទ្ធិដឹង! នៅក្នុងឈាមរបស់គេមានលាយឡំសារធាតុគីមីគ្រោះថ្នាក់! គ្រោះថ្នាក់ឬមួយក៏សះស្បើយមានភាគរយប៉ុនគ្នា!»
«ខ្ញុំមិនយល់នោះទេ! បើអ៊ីចឹងដដែល…..ជីវិតបងប្រុសខ្ញុំ….ផ្សងព្រេងនៅក្នុងគ្រោះថ្នាក់ធំហើយ? ថ្នាំពុលជាប្រភេទថ្នាំអី? អ្នកណាដាក់?»
«សុំលោកអត់ធ្មត់ស្តាប់ខ្ញុំសិន!» ពេទ្យឃាត់ទាំងច្បូតមុខហើយងាកសម្លឹងប្រតិកម្មប៉ូលិស។
រហូតមកដល់ពេលនេះទៀត ជេននៅមិនទាន់និយាយអ្វីមួយម៉ាត់នៅឡើយទេ ដូច្នេះហើយយូស៊ូមានអារម្មណ៍ថា ប៉ូលិសនិងពេទ្យពីរនាក់នេះ បានដឹងជាស្រេចហើយរឿងជាតិគីមីក្នុងឈាមនោះ។
គេនិយាយដោយទោមនស្ស៖
«សុំទោស…..ប៉ុន្តែខ្ញុំវិលវល់ហើយ! បងប្រុសខ្ញុំជាមនុស្សមានកាយសម្បទារឹងមាំ! ពិតមែនគាត់ធ្លាប់របួសធ្ងន់និងឈឺយូរ តែក្រោយពីជាឡើងវិញមកគាត់មិនដែលមានជំងឺតម្កាត់អ្វីទេ គាត់ជាមនុស្សមានកាយសម្បទារឹងមាំជាងពីមុនផង ហេតុអីបានជាមានសារធាតុគីមីពុលនៅក្នុងឈាម! អូមែន! មុននេះគាត់ត្រូវបានមនុស្សមួយក្រុមចាប់យកទៅមួយថ្ងៃមួយយប់ ក្នុងសភាពសន្លប់មិនដឹងខ្លួន! មនុស្សកោះបេះដូង! ពួកនៅខាងក្រៅ! មិនដឹងថា ឆ្លៀតគេប្រើសារធាតុអ្វីលើបងប្រុសខ្ញុំខ្លះនោះទេ! សូមលោកធ្វើការវិភាគលម្អិត បង្ហាញលទ្ធផលកោសល្យវិច័យដើម្បីខ្ញុំមានព័ស្តុតាងនៅក្នុងការចោទប្ដឹង!»
សម្តីរបស់យូស៊ូមួយម៉ាត់ណាក៏ទុកប៉ូលិសនិងមនុស្សកោះបេះដូងថាជាសត្រូវដែរ រហូតដល់ឧត្តម
សេនីយ៍ជេនមិនចង់ស្តាប់ ខាតពេលច្រើន ក៏ចាប់ផ្ដើមហាអារកាត់៖
«ដល់ពេលខ្ញុំសួរម្ដង! សារធាតុគីមីពុលនៅក្នុងឈាមរបស់គេមានប្រតិកម្មរបៀបម៉េច ហេតុអីបានជានៅសុខៗមនុស្សត្រូវដួលសន្លប់?»
ពេទ្យបង្ហាញភាពស្មុគស្មាញតែមិនបង្អង់ការឆ្លើយតបឡើយ៖
«យើងកំពុងតែសិក្សាដូចគ្នា ថាតើវាជាសារធាតុគីមីអ្វី? វាជាអ្វីម្យ៉ាងដែលយើងមិនដែលស្គាល់ទេពីមុនមកទេ ប៉ុន្តែជារបស់សំយោគ លាយឡំក្នុងឈាម! រលកដង្ហើមនិងកម្រិតទទួលបានអុកស៊ីសែនរបស់អ្នកជំងឺហាក់ច្របូកច្របល់និងគាំងបានយ៉ាងគ្រោះថ្នាក់រាល់ពេលណាគេមានសម្ពាធផ្លូវចិត្តបញ្ជូនមកពីខួរក្បាល! របាយការណ៍ប៉ូលិសនិយាយថា អ្នកជំងឺមានភាពតានតឹងមុនពេលដួលសន្លប់ នេះមានន័យថាកន្លងមកដែលគេមានសុខភាពរឹងមាំ ព្រោះគេមិនដែលមានសម្ពាធផ្លូវចិត្ត តែមុនពេលកើតហេតុ គេមានសម្ពាធផ្លូវចិត្តអ្វីទៅ?»
សម្ពាធផ្លូវចិត្តរបស់ឥន្ត្រាគឺឈ្លោះប្រកែកគ្នានៅពេលឃើញបងប្រុសមកតាមយកប្អូនស្រីត្រលប់ទៅវិញ? ចំណុចនេះប៉ូលិសជេនរេភ្នែកគិតទាំងមិនមាត់មិនកទេ។ ចំណែកយូស៊ូគ្រញែងស្មា រលាស់ដៃជាសញ្ញាមិនទទួលយកបាន ហើយមិនគាំទ្រនូវសេចក្តីថ្លែងការរបស់ពេទ្យឡើយ។ មិនត្រឹមស្តាប់មិនយល់ កាយវិការគេកំពុងបញ្ជាក់ថែមទៀតថា គេមិនជឿ។
កូនពៅម៉ឺនយូវាចាទាំងមុខស្មើ៖
«ម្តងជាសារធាតុគីមីពុល តែមិនដឹងជាអ្វី យល់ថាពាក់ព័ន្ធនឹងសម្ពាធ សម្ពាធអ្វីទៅ? អ្នកណាអាចដាក់សម្ពាធលើបងប្រុសខ្ញុំ! មនុស្សគាត់មិនដែលចេះចុះញ៉មទេ អ្នកណាធ្វើឱ្យគាត់ខ្លាចបាន?»
ប្រហែលជាអស់តម្រិះពន្យល់ ពេទ្យងាកមកជេនហើយវាចាខ្សាវៗ៖
«ឧត្តមសេនីយ៍ដែលឮពី T4 DNA Ligase ទេ?»
ជេនជ្រួញចិញ្ចើម។ ករណីក្លូនហ្សែនដែលប៉ូលិសដាក់ការសង្ស័យលើឥន្ត្រាបានដំណើរការស៊ើបមកជាយូរហើយ ទោះណាជាគេយល់ខ្លះ តែមិនប្រាកដចិត្ត១០០ភាគរយទេ ។ គេវាចាតបតិចៗ៖
«គឺជាការអង់ស៊ីមភ្ជាប់រវាងDNAពីរ ជាមួយហ្សែនដើមនិងហ្សែនថ្មី ដើម្បីឱ្យទៅជាការបង្កើតនូវcoenzyme ថ្មីបន្ទាប់បន្សំ ធ្លាប់ឮថាវេជ្ជសាស្ត្រមានសិទ្ធិធ្វើបែបនេះលើអ្នកជំងឺធ្ងន់ដែលពិបាកសង្គ្រោះ តែខ្ញុំ…មិនច្បាស់ទេទាន!»
ជេនបានធ្វើឱ្យយូស៊ូចំហមាត់។
ធ្លាប់ឮរឿងក្លូនរាងកាយមនុស្សដែលរបួសខ្ទេចខ្ទាំដោយប្រើកោសិកានិងឈានដល់លាយDNAសំយោគ តែ…..រឿងឥន្ត្រាមានករណីអង់ស៊ីមក្នុងឈាម មិនមែនជារឿងដែលគេធ្លាប់ដឹងប៉ុនល្អងណាទេ បើមានហេតុអីប៉ាគេលាក់គេជិតថ្នាក់នេះ? ធុញពេកយូស៊ូគោះតុផាំង៖
«ឈប់បង្វែរសាច់រឿង! ឈប់ធ្វើឱ្យខ្ញុំវិលវល់!»
ពេទ្យងាកមករកកូនប្រុសសេដ្ឋី។ គាត់នៅតែរក្សាភាពអត់ធ្មត់ក្នុងការពិភាក្សា៖
«អ្វីទៅដែលលោកចង់បាន? តើលោកចង់ស្តាប់ការពិតដែរទេ?»
យូស៊ូនៅតែមានៈ ៖
«បើពេទ្យថាមានមនុស្សដាក់ជាតិពុលទៅក្នុងឈាមបងប្រុសរបស់ខ្ញុំ បង្ហាញតែព័ស្តុតាងវេជ្ជសាស្ត្រមក ខាងផ្លូវច្បាប់ខ្ញុំជាអ្នកប្តឹងវែកមុខ!»
«រឿងនេះមិនមែនជាកាតព្វកិច្ចរបស់ពេទ្យទេ! ពួកខ្ញុំក៏មិនមែននៅក្នុងអង្គភាពក៏ធ្វើកោសល្យវិច័យ! ប៉ុន្តែអាចនិយាយបានម្យ៉ាងថា សារជាតិគីមីនោះម្ដងធ្វើឱ្យគេមានកម្លាំងខ្លាំងក្លា មិនចេះឈឺ មធ្យោបាយដកដង្ហើមខ្លាំងនិងបានយូរលើសមនុស្សធម្មតា តែក្លាយជាច្របូកច្របល់ចរន្តឈាមនិងខ្វះអុកស៊ីសែនមកចិញ្ចឹមរាងកាយភ្លាមៗ ដែលធ្វើឱ្យគេត្រូវសន្លប់ទាន់ហន់!»
យូស៊ូថយក្រោយយឺតៗផ្អែកនឹងបង្អែកកៅអី។ មកដល់ពេលនេះ គេត្រូវគាំងព្រោះអ្វីម្យ៉ាងដាស់អារម្មណ៍គេដូចមនុស្សទើបក្រោកឡើងពីសន្លប់។ បងប្រុសម្នាក់នេះ ក្រោយពីជាសះឡើងវិញនិងវិលមកពីសម្រាកព្យាបាលជាងម្ភៃខែនៅកោះខ្មោច គេក្លាយពីព្រានមុខស្រស់ មកជាមនុស្សគ្មានបេះដូង មិនថាតែផ្ទៃមុខបានប្តូរចំណាំសឹងមិនបាន គេថែមទាំងជាមនុស្សថ្មី។ គេចេះដេកជាមួយស្រី តែគ្មានអារម្មណ៍ស្រលាញ់។ គេខ្លាំងដូចអារក្សទឹក សូម្បីគន្លងទឹកគ្រោះថ្នាក់គ្មានខ្សែសម្រាប់បណ្តែតខ្លួន គេអាចជ្រមុជលេងបានសំអាងលើដង្ហើមធ្ងន់និងវែងលើសពីអ្វីមនុស្សធម្មតាធ្វើបាន ឬមួយតាំងពីយូរមកហើយ ឪពុកគេបានលាក់រឿងនេះជាសម្ងាត់?
ឬមួយដើម្បីប្តូរយកជីវិតបងប្រុសមកវិញ ឥន្ត្រាពិតជាត្រូវធ្វើឆ្លងកាត់សំយោគ DNA ដែលប៉ាខ្លួនមិនចង់និយាយ? ហេតុអ្វីដំណាក់កាលនេះមិនឃើញឪពុកមកមើលបងប្រុស?
គេនៅស្ងៀមដោយទឹកមុខខ្មៅ។
សំឡេងវេជ្ជបណ្ឌិតពន្យល់បន្ថែម៖
«ក្រុមយើងបានគិតដល់វិធីបន្សាបសារធាតុគីមី ដោយប្រើគីមី!»
«រឿងនេះខ្ញុំត្រូវការគិតសិន!»
ជេននិយាយបដិសេធយ៉ាងរហ័សមុនពេលដែលយូស៊ូអាចមានប្រតិកម្មទៅទៀត។
«ហេតុអីទៅ» យូស៊ូសួរកាត់ទាំងមិនប្រាកដប្រជាចិត្តខ្លួនឯង។
ជេននៅស្ងៀមមិនមាត់កតបពន្យារពេល ធ្វើជាងាកសម្លឹងពេទ្យ តែបុរសជាពេទ្យម្នាក់នោះ ក៏នៅសម្លឹងរង់ចាំចម្លើយពីប៉ូលិសដូចគ្នា។ អ្វីដែលជេននឹកឃើញគឺសម្តីរបស់ម៉ឺនយូ «បើសិនជាឱ្យគេដឹងអតីតកាល គេនឹងមានប្រតិកម្មធ្ងន់ ហើយប្រតិកម្មនោះអាចសម្លាប់គេបាន!»។
ឧត្តមសេនីយ៍អស់ពេលពន្យារ ក៏ចេញវាចាតិចៗ៖
«ខ្ញុំមិនដឹងទេ! ធ្លាប់តែឮថាការព្យាបាលដោយគីមីត្រូវការការប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់! ប្រសិនយកគីមីពុល មកបង្រ្កាបគីមីពុល តើរាងកាយអ្នកជំងឺនឹងក្លាយទៅជាស្អីទៅ ក្រោយជាសះស្បើយ!»
យូស៊ូងក់ក្បាលហើយច្បូតមុខធុញថប់។ ទើបតែទទួលអារម្មណ៍ពេលនេះថា ជេនយកចិត្តទុកដាក់លើសុខុមាលភាពបងប្រុសខ្លួនយ៉ាងចម្លែក។ មានរឿងជាច្រើនដែលគេមិនដឹង និងគួរឱ្យយកមកគិតម្តងមួយជ្រុងៗ។
សំឡេងពេទ្យម្នាក់នោះលាន់មកជាថ្មី៖
«ដូច្នេះហើយ….ពេលបានទទួលព័ត៌មាននេះ សូមពួកលោកទុកពេលឱ្យយើងខ្ញុំរយៈពេលពីរម៉ោងទៀត ក៏ដូចខាងលោកអាចបកទៅពិគ្រោះគ្នា មុនពេលយើងវិលមកចួបគ្នាដើម្បីធ្វើការសម្រេចចិត្តជាចុងក្រោយ!»
ល្អហើយដែលនៅអាចដកឃ្លាបាន។ ជេនគិតទាំងតឹងទ្រូង។ ការព្យាបាលដោយគីមីលើសារធាតុគីមី ទាំងដែលខាងពេទ្យនៅមិនស្គាល់កំណត់អម្បូរវាច្បាស់លាស់ តើអាចធ្វើឡើងដោយសុវត្ថិភាពប៉ុន្មានភាគរយទៅ?
មិនទាន់ក្រោកចេញពីតុទេ គេងាកមករកយូស៊ូសម្លឹងនាយចំៗដោយពោលសួរ៖
«ថៅកែម៉ឺនយូបាត់ទៅណា?»
យូស៊ូញាក់ស្មា៖
«ខ្ញុំមកដល់ក្រោយទេ រឿងនេះត្រូវសួរប៉ូលិស ថាយកប៉ាខ្ញុំទៅណា?»
ជេនចងចិញ្ចើម។ សភាពការណ៍នេះ ការបាត់វត្តមានម៉ឺនយូមិនមែនសមទំនងទេ គេមានសម្តីជាច្រើនចង់សួរបញ្ជាក់គាត់ពាក់ព័ន្ធនឹងឥន្ត្រា។
សំឡេងយូស៊ូលាន់មកទៀត៖
«ហើយ…បងខ្ញុំឈឺមួយទាំងមូល មិនសមណាប៉ាខ្ញុំដើរចោលគាត់នោះទេ!»
ជេនធ្វើមុខមាំ បោះបង់ចោលការនិយាយជាមួយមនុស្សនេះចាកចេញមកក្រៅ ដោយមានវេជ្ជបណ្ឌិតដដែលជាអ្នកបើកទ្វារឱ្យ។
គេដើរទៅក្បែរគីម៉ាល់កេះគ្នាខ្សឹបខ្សៀវ ខណៈខាងយូស៊ូស្ទុះស្ទាទៅរកកូនចៅព្យាយាមស្វែងរកដំណឹងឪពុក។ ជាមួយអាកប្បកិរិយាឆ្មើងកន្ទ្រើងនិងបែងចែកដែលយូស៊ូប្រកាន់យក ធ្វើឱ្យហាន់ដាពិបាកចិត្តនឹងចំណងទាក់ទងរវាងគេចំពោះនីយ៉ា។ ដោយឃើញប្អូនស្រីតាមមើលកូនប្រុសពៅម្ចាស់កោះHមិនឈប់ បងស្រីយល់ច្បាស់ពីទំហំចិត្តស្នេហារបស់ស្រីស្អាតលើយូស៊ូ ក៏ដកដង្ហើមធំ ឆ្លៀតឱកាសទាញប្អូនមកសួរនៅជ្រុងជញ្ជាំងឆ្ងាយផុតគេឯង។
«នៅឯណោះ មានអ្នកណាធ្វើអីឯងទេ?»
ស្រីតូចប្រើខ្សែភ្នែកក្រៀមក្រំសម្លឹងទៅរកយូស៊ូដោយក្តីបារម្ភ។
«បងកំពុងនិយាយជាមួយឯងនីយ៉ា!»
ប្អូនពៅងាកមករកបងស្រីវិញ ដោយមិនដឹងត្រូវឆ្លើយថាយ៉ាងណានោះទេជាមួយសំណួរខាងដើម។ មិនបានចម្លើយទេ នីយ៉ាបែរជាខ្សឹបសួរហាន់ដាវិញ៖
«ហើយ….ម្នាក់នេះ…ម៉េចក៏ដល់ថ្នាក់សន្លប់?»
ហាន់ដាផ្តោតតាមដានអាកប្បកិរិយាប្អូន។ មើលយ៉ាងណាក៏ដឹងថា នីយ៉ាធ្ងន់ចិត្តលើយូស៊ូ តាមបារម្ភពីគេ មិនមែនឥន្ត្រាទេ។
ហាន់ដាធុញថប់រលាស់ដៃចេញពីប្អូនស្រីម្នាក់នេះហើយក្រពាត់ដៃនិយាយ៖
«ឯងនៅលើកោះនោះអត់ដឹងផង មកសួរបង បងម៉េចដឹង?»
នីយ៉ាដកដង្ហើមធំ បែរមករកICUដែលត្រូវបានបិទជិតឈឹង មិនអនុញ្ញាតសូម្បីតែសម្លឹងឃើញពីក្រៅ។ មាត់នាងរអ៊ូតិចៗ៖
«មនុស្សឆ្កួតនេះ….ឱ្យតែក្រោកឡើង….ខ្ញុំរករឿងគេភ្លាម!»
ហាន់ដារអ៊ូ៖
«អាចផ្អាកធ្វើចរិតដូចក្មេងនេះ ហើយឆ្លុះកញ្ចក់មើលសក់ក្បាល មើលខោអាវ!»
នីយ៉ាឱនសម្លឹងខ្លួននាង ខោអាវពីទទឹកមកស្ងួត សក់ដែលប៉ើងសំពោងពេលជិះម៉ូតូទឹកពីចុងឆ្នេរមកជាមួយឥន្ត្រា ពេលនេះមកដល់ភ្នំពេញក្នុងសភាពបែបនេះ?
ហាន់ដាសម្លក់កន្ទុយភ្នែក ទោះឃើញថា ប្អូនខ្លួនមិនបានត្រូវអ្នកណាធ្វើបាបគួរឱ្យកត់សម្គាល់ តែកាលដែលនីយ៉ាត្រូវគ្នាជាមួយក្រុមមនុស្សដែលចាប់ពង្រត់ខ្លួនទៅ រឹតតែត្រូវឱ្យបងស្រីកើតបារម្ភទ្វេ។
នាងសម្លក់ប្អូនពៅម្នាក់នេះរួចបញ្ជា៖
«ទៅ! នៅក្នុងឡានបង មានអាវខាងក្រៅខ្លះ រកបន្ទប់ទឹកផ្លាស់ឱ្យសមរម្យសិនទៅចាំមកវិញ!»
ថាចប់ហាន់ដាដើរបកមកវិញ គាប់ចួនឃើញជេនទាញគីម៉ាល់ទៅចំណតឡានឆ្ងាយដាច់ពីគេឯង និយាយគ្នាស្ងាត់ៗ។
នាងដឹងថា ស្វាមីកំពុងប្រាប់ជេនពីការពិតនៃការរកឃើញសមាសភាពឥន្ត្រា។
«ឯកសារពេទ្យ! ពួកអ្នកស្រាវជ្រាវចិនថតផ្ញើមកមុននេះ!»
ជេនប្រញាប់ទទួលហ្វូនមកឆែកពិនិត្យភ្លាមៗ។
ឯកសារនេះគេមើលយល់ខ្លះ ចំណុចខ្លះនៅព្រាល។ សំឡេងគីម៉ាល់លាន់មកបញ្ចប់ការសង្ស័យរបស់ឧត្តមសេនីយ៍៖
«អ្នកវិភាគឯកជនរបស់យើង បានចាត់ទុកថា សារជាតិពុលនេះមិនមែនទាក់ទងនឹងសារធាតុគីមីដែលត្រូវបានប្រើលើខ្លួនរបស់ឥន្ត្រាតាំងពីដើមមកនោះទេ! វាជាការបំពុលថ្មីបំផុត ក្នុងរវាង៥០ម៉ោងចុងក្រោយ!»
ជេនចងចិញ្ចើមគិត។ ពេលឥន្ត្រាត្រូវបាននាំមកភ្នំពេញ សម្បោរនិងទឹកភ្នែកគេត្រូវបានផ្តិតបញ្ជូនឱ្យគីម៉ាល់ភា្លមៗ ដោយសារសេដ្ឋីឌូបៃមានកូនចៅជាជនជាតិចិនពូកែៗក្នុងដៃ។ ការវិភាគពិតជាបានលទ្ធផលរហ័ស ប៉ុន្តែតើកើតឡើងយ៉ាងដូចម្តេច? អ្នកណាធ្វើ? ដើម្បីអ្វី? ហើយទុកចិត្តលទ្ធផលនេះបានកម្រិតណា?
គេដៀងភ្នែកគិតយឺតៗសម្លឹងប្អូនថ្លៃ ហើយនិយាយខ្សាវៗ៖
«ដូចខ្ញុំទើបនឹងប្រាប់! ពេទ្យខ្មែរយើងនៅខាងក្នុង សារភាពថាមិនទាន់អាចស្មានអ្វីបាន ក្រៅតែពីដឹងថា ឈាមឥន្ត្រាមានជាតិពុល ជាប្រភេទគីមីសំយោគ! ពួកគេត្រូវការពេលពីរម៉ោងទៀតដើម្បីធ្វើការសម្រេចអំពីប្រភេទគីមីព្យាបាល!»
គីម៉ាល់គ្រវីក្បាល៖
«យឺតណាស់! រកវិធីទៅជេន! យើងនាំគេទៅស្រុកចិនឥឡូវនេះ…. !»
ជេនងើបមុខស្ពឹកៗសម្លឹងគូសន្ទនាដ្បិតថានេះជាវិញ្ញសាដ៏តឹងតែងមួយ។ ប្រសិនមិនមានការយល់ព្រមពីក្រុមគ្រួសារអ្នកជំងឺ តើគេអាចពង្រត់យកឥន្ត្រាចេញពីមន្ទីរពេទ្យបានដោយរបៀបណា?
ពិតណាស់….ពីរម៉ោងទៀត គ្មានអ្នកណាចង់រង់ចាំទេ។
បើដូចពួកចិនអះអាង ការបំពុលក្នុងរវាងពេល៥០ម៉ោងមកនេះ អាចត្រូវអំឡុងពេលគេត្រូវបញ្ជូនចេញពីកោះHទៅកោះបេះដូង?
គីម៉ាល់ខ្សឹបបន្ថែមដោយទឹកមុខមាំ៖
«មើលកន្លែងនេះឱ្យច្បាស់!»
ម្រាមដៃសេដ្ឋីឌូបៃចង្អុលលើរូបភាពនៃសន្លឹកវិភាគឈាមជាអក្សរចិន។ គេបានបកប្រែវាស្វ័យប្រវត្តិហើយពន្យល់ជេន៖
«មិនមែនជាតិពុលក្នុងគ្រាប់កាំភ្លើងរបស់ខ្មាន់បិទមុខទេ! របាយការណ៍ត្រង់ណេះ កាលគេត្រូវគ្រាប់និងរបាយការណ៍ឥឡូវខុសគ្នា! នេះបញ្ជាក់ថា គេអាចត្រូវបំពុលបន្ថែមរវាងកំណាត់ផ្លូវទៅកន្លែងយើង ឬត្រូវបានបំពុលនៅលើកោះបេះដូងរបស់យើង!»
ជេនគ្រវីក្បាលជ្រួញចិញ្ចើម ពិនិត្យហើយពិនិត្យទៀតមិនអស់ចម្ងល់។ របាយការណ៍ដំបូងបញ្ជាក់ថាខ្មាន់កាំភ្លើងបិទមុខគ្រាន់តែចង់ឱ្យឥន្ត្រាសន្លប់នឹងអាលបានចាប់យកទៅទាំងរស់ ចុះឥឡូវម្តេចមានការបំពុលថ្មីដែលចង់ផ្តាច់យកជីវិតគេ?
«នៅកោះបេះដូង យើងការពារតឹងតែងណាស់ អ្នកណាអាចធ្វើបាន?» ជេនរអ៊ូរទាំតិចៗម្នាក់ឯងនៅនឹងមុខគីម៉ាល់។ របកគំហើញចុងក្រោយបានបង្ហាញថា ទោះជាពួកបិទមុខបានបាញ់បង្អាក់រាងកាយគេតែមិនមានចេតនាសម្លាប់គេទេ ក្រុមផ្សេងមួយទៀតឆ្លៀតពេលដែលគេដេកដួល ប្រើថ្នាំពុលចុងក្រោយនេះ ប្រាថ្នាយកជីវិតគេ។
«ជនជាតិចិនទាំងអស់នេះ ប្រើថ្លៃសេវាខ្ពស់ខ្លាំងណាស់! ហើយខ្ញុំជឿលើការងាររបស់គេ! អាចយករបាយការណ៍នេះ ទៅពិភាក្សាជាមួយក្រុមកោសល្យវិច័យខាងប៉ូលិសក៏បាន!»
យល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសាច់រឿងខាងលើ