«បាត់ខឹងឬនៅ?»
នោះជាសំណួរមួយកំដរទេ តាមពិតរាងកាយរបស់គេមិនមែនចង់បានចម្លើយប៉ុន្មាន តែកំពុងផ្តោតលើការគ្របដណ្តប់ចិត្ត កាយ និងបេះដូងលីន។
លីនសម្លឹងគេភ្លឹះៗ។
«អ្ហះ ឮសួរ?»
«អត់ខឹងទេ តែចង់បាន….ការពិត!»
«ការពិតអី? មករុករើពេញផ្ទះ មានន័យថាម៉េច?»
ពាក្យថា«ផ្ទះ»ញាំងចិត្តលីនឱ្យស្រងេះស្រងោច។ មិនដឹងពីពេលណាទេ គេចេះចាត់ទុកថាកន្លែងនេះជាផ្ទះ ហើយពាក្យខ្លីៗរបស់គេ ដូចជាទុកថា ផ្ទះសម្រាប់គេនិងនាង។
«បាន!» គេថាខ្លីពេលលីននៅទីទើ រួចថយចេញឆ្ងាយពីនាង បន្សល់ឱ្យលីននូវអារម្មណ៍សោកស្តាយ។ លីនហៀបនឹងនិយាយអ្វីមួយឃាត់គេ ប៉ុន្តែទូរសព្ទរបស់គូខាន់រោទ៍។
ថ្ងាសរបស់គេតឹងតែងដោយការនឿយហត់ ហើយឈរបង់ជំទែង ទាញទូរសព្ទពីហោប៉ៅខោ យ៉ាងលឿន។ ដោយភ្នែករបស់គេនៅតែផ្តោតសម្លឹងមកនាង គេបានឆ្លើយតបនឹងការហៅ៖
«បាទប៉ា?» គេនៅស្ងៀមពីរបីវិនាទី។
នាងក៏ស្ងៀមព្រោះជាប៉ាគេខលមក នាងមិនចង់សូម្បីឱ្យឮសំឡេងមួយអឹះណា។ នឹកឃើញផ្ទះនោះ លីននឹកដល់វេលាដ៏ឈឺចាប់ដែលបងស្រីធំគេនិងប៉ាគេនិយាយយករឿងទ្រព្យមកដាក់ពីមុខនិងបញ្ឈឺចិត្តនាង។
គេតែម្នាក់គត់បីនាងឡើងបន្ទប់ ស្អំទឹកក្តៅឱ្យនាង និងបែរខ្នងទៅកាន់ពិភពអាណាចក្រទាំងមូលរបស់គេ មកឱបក្រសោបតែនាងម្នាក់។
នាងស្រលាញ់គេខ្លាំង តែមិនដឹងហេតុអ្វីក៏ឈឺខ្លាំងក្រោយពេលបងប្រុសនាងនិងប្អូននាងបាត់ខ្លួនពីលោកនេះទៅ។
«OKប៉ា!» គូខាន់និយាយទាំងទឹកមុខត្រជាក់គ្មានមនោសញ្ចេតនា។
គេចុចបិទ ហើយដាក់ទូរសព្ទទៅលើទូតាំង បង្ហាញថាគេនឹងមិនចេញទៅណាងាយទេ។ ពេលនេះ លីនសម្លឹងគេដែលដើរឆ្ពោះមករកដោយទឹកមុខហត់នឿយ។
«ខ្ញុំទៅរៀបទឹកក្តៅក្នុងបន្ទប់ទឹក!» លីននិយាយតិចៗ។
គេមិនមាត់ ភ្នែកគេស្រពោន។ ស្រីលេខា បែរខ្នងបោះជំហានចេញល្វត់ល្វន់យ៉ាងរហ័ស ដើម្បីឱ្យគេបានសម្រាកក្នុងអាងទឹកក្តៅដែលគ្មានទុក្ខព្រួយ។
ស្នូរជើងគេមកដល់ពីក្រោយ ពេលនាងនៅស្ទាបលាយទឹក។ ដោយមិនព្រមមើលគេ លីនធ្វើមិនឮសំឡេងទ្វារបើក ប៉ុន្តែគ្មានសំឡេងបិទទេ។ ចិត្តលីនសែន ច្របូកច្របល់នឹកដល់បណ្តាអនុស្សាវរីយ៍ទឹកឃ្មុំដែលមានមកជាមួយគ្នា។
ព្រឹកមិញ គេហៀបនឹងឱបនាង តែអ្វីម្យ៉ាងបានខណ្ឌចែកមនោសញ្ចេតនាពួកគេ។ គេចាកចេញហើយនិយាយថា«គ្មានអារម្មណ៍»។ តែនៅ Office គេបែរជា…មានអេលី….អតីតលេខាដ៏ហាយសូ នៅក្នុងទ្រូងគេ។
ប្រចណ្ឌ!!!
លីន….ងាកមកវិញ ខណៈចាប់អារម្មណ៍ថា មានដង្ហើមក្តៅនៅខាងក្រោយក។ រាងកាយលីនកកក្នុងភាពភ័យខ្លាច។
លីនមិនភ័យនឹងគូខាន់ តែលីនភ័យថាខ្លួនឯងសាជាថ្មី នឹងលង់គេភ្លេចអស់រឿងទាំងឡាយដែលនៅសង្ស័យ។
គេអង្គុយពីក្រោយនាង តែសំឡេងគេបញ្ឈឺនាង៖
«បាច់ភ័យទេ! បងនឹងមិនប៉ះអូនទេ!!»
លីននៅទ្រឹងសម្លឹងគេតាមកន្ទុយភ្នែកស្តាំ។ ចង់ក្រោកក្រោកមិនបាន អង្គុយក៏មិនសុខ។ មកនៅក្បែរគ្នាយ៉ាងនេះហើយ កោតតែគេអះអាងថាមិនប៉ះលីន តាមចិត្ត។
នាងនៅស្ងៀមមិនមាត់ បង្ហាញថា លីនក៏មិនទន់ដែរ។
«ទាល់តែអូនអង្វរបង លីនកុលាប!»
ពាក្យខ្សឹបរបស់គេធ្វើឱ្យបេះដូងលីនទទូចចង់បានគេ មនសិកាតានតឹង ព្រោះកំពុងប្រឈមនឹងការប្រយុទ្ធនៃបេះដូងមួយ ដែលលោតញាប់ញ័រទៅដោយតម្រូវការស្នេហ៍។
ជាមួយនោះនាងបានឮស្នូរជើងគេដើរចាកចេញម្ដងទៀត ហើយទ្វារបន្ទប់ទឹកគ្រឹបពីក្រោយខ្នងនាង។ ស្រីស្ទុះស្ទាក្រោក ដោយយកដៃមកទប់ទ្រូងដែលញាប់ញ័រជាមួយខ្សែដង្ហើមយ៉ាងជ្រៅនិងវែង។
អង្វរ?
លីនគ្រញែងស្មា សម្លឹងស្នាមសើចឈឺចាប់នេះក្នុងកញ្ចក់។ គូខាន់ដឹងហើយថាគ្មានផ្លូវទេ លីនអង្វរគេសុំរួមភេទមែនអត់? សុំគេប៉ះ? សុំគេមកសង្កត់ចិត្តនាងសាជាថ្មី? លីនចង់សើចចំអកនឹងការប្តេជ្ញារបស់គេ ថាឱ្យគេនៅរង់ចាំដល់សក់សចុះ តែបេះដូងលីនមិនព្រមសើចចំអកសោះ វាដូចជាមានចិត្តអាណិតរៀម។
ពីនេះទៅក្រៅ លីនឃើញខ្នងគេកំពុងឈរក្បែរតុឆុងកាហ្វេ។
សន្មត់ថាសូម្បីកាហ្វេក៏មិនចង់ប្រើលេខាដែរ។ គេកំពុងធ្វើបដិវត្តជាមួយនឹងបេះដូងគេដូចគ្នា។ ចង់ដឹងណាស់ គេមានកម្លាំងយកឈ្នះបេះដូងគេទេ?
ស្រីញញឹមស្ងួត រួចដើរតម្រង់ទៅ។
នាងនៅពីក្រោយ ហើយនិយាយប្រាប់គេ៖
«ញ៉ាំកាហ្វេប្រយ័ត្នគេងមិនលក់!»
គេនៅស្ងៀមពេលឮពាក្យដូច្នេះ គឺគូខាន់មិនបែរក្រោយទេ ដៃគេនៅទើរបន្តិចរួចបន្តដួសកាហ្វេ។ ដួសរួចគេចុចទឹកក្តៅដាំ។ ស្រីដកឌុយភ្លើងចេញ គេងាកមកមើលនាង។
លីនដើរទៅពីមុខគេហើយដកពែងកាហ្វេចេញពីម្រាមដៃបង។
គេដំបូងប្រកែកមិនព្រម តែក្រោយមកក៏បណ្តាយ។
គូខាន់សម្លឹងស្រទន់មកលើខ្ទង់ច្រមុះស្រួចរលេមដោយធម្មជាតិនៃភាពស្រស់ស្អាតរបស់លីន។ កាលចួបដំបូងកំពូលយាយ ហើយមិនហាយសោះ ឱបរឹតយូរទៅ ក៏ស្រលាញ់ទៅៗ ព្រោះគ្រប់យ៉ាងតែងតែស្អាតទ្វេរាល់ពេលចួបគ្នាជាថ្មី។
ដៃស្រីប្រលេះឡេវផង ប្រាប់គេផង។
«CEO ត្រាំទឹកក្តៅសិន ចាំខ្ញុំធ្វើទឹកផ្លែឈើ!»
គេធ្វើគ ជាទម្លាប់រាល់ពេលគេ«ចង់»លីន។ ប្រុសរង្គើធ្មេញធ្វើមុខមាំ ទ្រាំមិនឱនទៅថើបថ្ងាសនិងបបូរមាត់ដែលនៅក្បែរទ្រូង។
ម្រាមដៃលីនដោះអាវឱ្យគេ តែលីនមិនបានធ្វើនូវអ្វីដែលគេចង់ឮ គឺអង្វរគេឱ្យ«ស្រលាញ់នាង»។ គេចង់ឱបលីនភ្លាម ដាក់ទៅលើគ្រែទន់ៗ ហើយប្រលែងដេកសង្កត់លើរាងកាយមនុស្សស្រីឫកធំ តែពាក្យនិយាយហើយ គូខាន់មិនចង់លេប គេដឹងថា បើពាក្យ«អង្វរ»មិនកើតឡើងទេ បានន័យថាលីនមិនចង់ គេក៏មិនប៉ះនាងដូចគ្នា។
សល់ឡេវចុងក្រោយក្បែរផ្នត់៦ដែលជាសំណព្វរបស់លីន គេរុញដៃនាងចេញហើយដោះឡេវបង្ហើយដោយខ្លួនឯង។ លីនថយបន្តិច សម្លឹងមើលប្រុសស្នេហ៍លើកអាវលាត់ចេញ បញ្ចេញរាងកាយក្រហម ណែន និងក្តៅ។ គេបោះអាវចូលកន្ត្រកដែលត្បាញពីកំប្លោក ហើយបែរខ្នងដើរចោលលីនទៅកាន់បន្ទប់ទឹក។
សង្គ្រាមត្រជាក់មួយនេះ ត្រូវយកបេះដូងទាំងសងខាងមកដាក់ភ្នាល់ ម្នាក់ៗគ្មានអ្នកណាព្រមទោរទន់ទេ ព្រោះចង់ដឹងថាអ្នកណាស្រលាញ់អ្នកណាឱ្យប្រាកដ។
ការអង្វរប្រុសម្នាក់នេះ តាមថាមិនបានធ្វើឱ្យលីនខូចចិត្តទេ ផ្ទុយទៅវិញបានធ្វើឱ្យលេខាមានអារម្មណ៍ថា មានកម្លាំងស្នេហ៍សន្ធប់និងកក់ក្តៅ តែជ្រុលជាប្រកាសសង្គ្រាមហើយ មិនអាចចុះចាញ់រហន់ពេកឡើយ។ ជីវិតរបស់លីន គឺស្ម័គ្រនៅក្នុងដៃរបស់គេ តែជីវិតហាសិកានិងបងប្រុសលីន មិនអាចស្លាប់បិទភ្នែកមិនជិតឡើយ។
នាងឮសូរស្នូរជើងគេចូលត្រាំក្នុងទឹក។ ស្រីទាញបើកទូទឹកកក រកផ្លែឈើមកកៀប។ លីនបានគ្រប់គ្រងអ្វីៗជុំវិញខ្លួនគេ នាងដឹង និងមានអារម្មណ៍ថា ស្នេហារបស់ខ្លួនមានអំណាចឆ្លងកាត់រាងកាយរបស់នាងចូលទៅរាងកាយគេយ៉ាងមានប្រសិទ្ធិភាព។ តែព្រឹកមិញ គេឱបអេលីធ្វើអី?
នៅពេលដែលនាងសម្លឹងមើលភ្នែកស្រពោនរបស់គូខាន់ គេមិនមែនជាបិសាចដែលនាងជេរកាលចួបដំបូងទៀតនោះទេ គេជាបុរសម្នាក់ពេញដោយស្នេហា និងដែលកំពុងតស៊ូប្រឆាំងនឹងច្រវាក់ស្នេហាដែលនាងកំពុងរឹតរាងកាយគេ។
«ចង់បានច្រើនគូខាន់!» នាងនឹកដល់សម្តីខ្លួនឯងក្នុងបន្ទប់នេះ ពេលដែលនាងតស៊ូនឹងតម្រូវការភេទបែបអ្នកជំងឺរបស់គេ។
ហើយវាសាមញ្ញណាស់ មនុស្សស្រីអាចទ្រាំបានគ្រប់យ៉ាងឱ្យតែនាងស្រលាញ់បុរសនោះ ចំណែកគូខាន់សម្រាប់លីនគឺ គេយកបានបេះដូងនាងទៅហើយ។
លីនក្រឡេកមកប្រអប់ថ្នាំហើយក្រឡុកមើល។ វាចុះសល់តែបន្តិចគ្រាប់ប៉ុណ្ណោះ។ គេប្រហែលធូរពីបញ្ហាផ្លូវចិត្តហើយបានជាគេមិនរញាំរញូវ បែរជាធ្វើសង្គ្រាមត្រជាក់។
«CEOយកការ៉ុតឬក្រូច?»
លីនធ្វើជាសួរ ព្រោះស្ងាត់ហួស នាងចង់ឮគេ ចង់បានការឆ្លើយតបពីគេ។ តែគ្មានចម្លើយ….ស្ងាត់។
លីនកិនផ្លែការ៉ុតលាយប៉ោម រួចដើរសំដៅទៅជាមួយថាសតូច។ ដោយឆ្ពោះយឺតៗទៅរកគេ លីនឃើញគេធ្មេចភ្នែកលង់លក់ក្នុងអាងទឹក។
ដង្ហើមគេកំពុងតែមានក្តីសុខ លីនញញឹមដោយមិនដឹងខ្លួន។ លេខាដាក់ថាសចុះលើម៉ាបថ្នមៗហើយចង់នៅស្ងប់ស្ងាត់សម្លឹងគេមានក្តីសុខបែបនេះ។
គេហត់នឿយណាស់មើលទៅ មកដល់ត្រូវនាងធ្វើឡូយឆាយដាក់ទៀត។ គេផ្លាស់ពីមនុស្សកាច កម្រោល និងផ្តាច់ការមកជាស្ងប់ស្ងាត់ ហើយអត់ធ្មត់ខ្ពស់ ព្រោះថ្នាំម្តាយគេ ឬព្រោះអ្វី?
លីនគ្មានចម្លើយទេ។
បបូរមាត់គេក្រាស់និងផ្អែម លីនចាំបាន។ ស្រីចង់ថើបបងណាស់ អូនក៏ហត់ដែរ តែអូនដឹងថា បើបានបងថ្នមក្នុងទ្រូង ចែកដង្ហើមជាមួយគ្នា លីនអាចភ្លេចចោលទុក្ខលោកាមួយគ្រាបានពិតមែន។
ទោះយ៉ាងណា មិនចង់រំខានគេទេ នាងនៅស្ងៀមបន្តិចប្រុងបែរខ្លួនចេញតែមិនដាច់ចិត្តសោះ។ នាងងាកមកវិញ ហើយសួរខ្លួនឯងទៀត «គេមានក្បត់ខ្ញុំ ទៅធ្វើបាបប្អូនខ្ញុំទេ?»។
គិតដល់ត្រង់ណេះ នឹកឃើញរាត្រីផ្អែមល្ហែមនិងឈឺចាប់ដែលលីនត្រូវប៉ះគ្នាជាមួយគេ «ឱ្យប្អូនខ្ញុំចេញមក ហើយទៅហៅរកលេខាល្អៗផ្សេងៗឱ្យមកធ្វើការទៅ! មើលមើល៍ មនុស្សដូចខ្ញុំ មានស្អី?»
«មានច្រើនណាស់!»
លីនងាកមកគេដែលគេបិទភ្នែក តែភ្នែកមមីដូចមនុស្សត្រូវសណ្តំស្នេហ៍ពេលគេសម្លឹងលីន ពេលគេចង់លេបត្របាក់លីន ជាកែវភ្នែកដែលលីនផ្តិតចងចាំជាប់បេះដូង។ ពេលប្រុសលែងញញឹម ធ្វើខឹងៗ ចេញចរិតមានៈចង់គ្រប់គ្រងរាងកាយលីន លីនពិតជាភ័យ ខ្លាចតែលីនក៏លង់គេ។ ដំបូងលីនស្មានថាខ្លួននាងលង់ប្រុសពាក់កណ្តាលអឺរ៉ុបព្រោះទម្ងន់ កម្លាំង និងសិល្បៈលើគ្រែរបស់គេ ធាតុពិតមិនមែនទេ គឺគេល្អនឹងលីន លើសពីអ្វីនាងលេខាម្នាក់នេះស្មាន។
គូខាន់ចងជីវិតលីនយ៉ាងមាំ យ៉ាងជាប់ណែន តែមិនមែនព្រោះភាពកោងកាច តែគឺព្រោះបេះដូងទន់ភ្លន់របស់គេ។ លីនខាំមាត់សន្សំចិត្តរឹងរូស ប្រឹងក្រោកចោលមនោសញ្ចេតនារាយមាយ ក៏តូចនៅតែហត់នឹងទឹកភ្នែករឹមៗដែលហូរមកដើម្បីគេ។
ដៃឆ្វេងរបស់នាងត្រូវគេចាប់ឃាត់។
គេមិនមាត់ គេគេង តែគេឆាប់ភ្ញាក់ឡើង ជាមួយក្លិននិងសូរង្ហើមនាង។ គូខាន់មានស្មារតីរឹងមាំណាស់លីនដឹងច្បាស់។ លេខាលើកដៃជូតទឹកភ្នែក ឱ្យបានស្អាត មុនពេលគេបើកភ្នែកមកឃើញភាពទន់ជ្រាយនេះ។
«លីន!»
គេហៅនាងតិចៗ។ ស្រីឈ្ងោកមុខ។
«មើលមកបង!» គេបញ្ជាស្អកៗ ហើយលេខាក៏ធ្វើតាម។ ពេលដែលភ្នែកគូស្នេហ៍ចួបគ្នា ខាងប្រុសបានក្រឡេកមកនាងដោយស្រពោន ក្រហម ទើបនឹងស្វាងពីគេងមួយស្រម៉ុក។
ចិញ្ចើមនិងភ្នែករបស់លីន មានភាពច្របូកច្របល់។ លីនសម្លឹងបបូរមាត់គេដែលស្មើ មិនញញឹមតែស្អាត និងមានសម្រស់ខ្លាំង។
ហើយ…តូចងាកមកមើលដៃរបស់នាងរំកិលដៃឡើងចុះតាមប្រវែងម្រាមដៃថ្ពក់របស់គេ។ លីនវង្វេងនៅក្នុងចិត្តគំនិត មនុស្សបែបនេះ ម៉េចនឹងឃោរឃៅសម្លាប់បងប្រុសនាងដូចបងថ្លៃនាងប្រាប់?
«លីន» គូខាន់បានហៅទៀត ក៏នាងមិនបានងើបមុខទេ ប៉ុន្តែឈប់ស្ងៀមក្បែរគេ។
«បងប៉ះអូនហើយ!»
នាងលេបទឹកមាត់ដកដង្ហើមដែលតឹង។
«បងមិនអាចមិនប៉ះលីនបានទេ បងចាញ់!»
នាងញញឹមតែឈ្ងោកដដែល។
«ចង់ឈ្នះណាស់!»
គេនិយាយខ្សឹបសឹងមិនឮ។
«មានណា៎!»
លីននិយាយហើយងើបមុខ ដើម្បីឱ្យគេបានសម្លឹងមើលភាពស្មោះត្រង់និងស្នេហាក្នុងកែវភ្នែកពណ៌ក្រមៅរបស់នាង។ ប្រុសដកដៃមួយនោះមកប៉ះថ្ងាសលីនរួចតំអក់រង់ចាំពីរបីវិនាទីស្ទង់កម្ដៅនាង។
នៅពេលដែលនាងមិនញញើត ឬរើចេញ ប្រុសដកដៃនោះមករុំនៅពីក្រោយស្មានិងខ្នងរបស់នាង។
«ចូលមក!»
លីនសម្លឹងកែវភ្នែកអង្វររបស់គេ រួចក្រឡេកមករាងកាយរបស់គេ ក្នុងខ្សែទឹកក្តៅ។ ស្រីក្រោកឡើងយ៉ាងរហ័សដោយដោះអាវរបស់នាង។ នាងសម្លឹងគេបន្តិចសិន ឃើញគេញញឹម។ លីនញញឹមតបរួចបែរខ្នងទៅចោមពុម្ពកន្សែងពោះគោ។
ជើងនាងលូកមកភ្លូកក្នុងទឹក ខណៈគេចំហមាត់រំភើបនឹងវត្តមានស្រីលេខា។ ទ្រូងប្រុសម្នាក់នេះ កក់ក្តៅជាងទឹកដែលកំពុងត្រាំ។
ដៃវែងៗរបស់គេ លូកមកកានទប់ភ្លៅនិងចង្កេះ ទទួលលីនឱ្យមកអង្គុយប្រលោះជង្គង់។ ភ្នែកគេលង់ជ្រៅទៅក្នុងកាមា។
ប្រុសទាញលីនអង្គុយចុះចំកណ្តាលជើងគេទាំងសងខាង ហើយខ្សឹបដាក់សក់នាង៖
«បងទ្រាំជិតដាច់ខ្យល់ហើយ!»
លីនញញឹម សម្លឹងគេ ថ្ពាល់នាងក្រហម។
គេនិយាយបន្ត៖
«បងចាំអូនអង្វរ!»
នាងសើចខឹកៗ រួចលើកដៃឡើងយឺតៗមកដាក់លើទ្រូងណែនៗរបស់គេ។
«លោកមានលេខាមុនៗ»
ថាហើយនាងក្តិចគេចុងម្រាម។
សាច់ប្រុសក្រហម តែចាញ់ភ្នែកប្រុសដែលសម្លឹងមកប្រឆាំងនឹងការគ្រឺតរបស់នាង។ ហត្ថាថ្លៃបានរឹតបន្តឹងចង្កេះលីនភ្ជាប់ប្រាណស្រីមកកៀកគេ។
ពាក់កណ្តាលនៃផ្ទៃមុខរបស់នាង ត្រូវបានគ្របដោយសក់ខ្មៅ វែង និងទន់។ ដៃរបស់គេម្ខាងទាញគ្រវែងកន្សែងលីន។ ប្រុសសង្កេតឃើញម្រាមដៃរបស់នាងម្ខាងកំពុងកោសលើស្បែកស្មាគេ នាងអៀន តែនាងក៏មានអារម្មណ៍ បានជាលីនធ្វើវាដោយមិនដឹងខ្លួន។
ប្រុសផ្អៀងទៅមុខដាក់បបូរមាត់ក្បែរៗមាត់នាង តែមិនថើបលីនទេ។
គេនិយាយខ្សឹបៗ៖
«ប្រចណ្ឌ?»
នាងសម្លឹងមើលគេ រង់ចាំស្នាមថើបនោះ តែគេពន្យារទាំងដែលលីនសា្តប់មិនឮពាក្យគេសួរឡើយ។ ដៃម្ខាងរបស់ប្រុស អង្អែលលើភ្លៅស្រីដែលអង្គុយកកក្រោមកម្លាំងតណ្ហា មើលមកភ្នែកគេអង្វរទាមទារស្នាមថើបពីគេ។
ប្រុសញញឹម មើលគ្រប់ចលនារបស់លីនដោយស្ងៀមស្ងាត់ ប៉ុន្តែដោយយកចិត្តទុកដាក់។ ភ្នែកលីនអង្វរ តែលីនគហើយ។
ពេលគេញញឹមស្រស់ណាស់ ញញឹមដែលដឹងថា នាងលង់គេ។
«បងនៅហ្នឹងហើយ បើមិនថើប ទុកឱ្យស្រីផ្សេង?»
ម្រាមនាងនៅលើស្មា មិនត្រឹមកោសស្បែកគេ តែបានក្តិចញិចសាច់គេ។ ប្រុសសើចខឹកៗ នាងរឹតតែចងស្រេកឃ្លានចង់ភ្ជាប់ដង្ហើមជាមួយគេ។
លីនមិនបានលុតជង្គង់ទេគឺអង្គុយបត់ជើង ពាក់កណ្តាលនៅលើជើងឆ្វេងគូខាន់ ហើយពាក់កណ្តាលទៀតនៅលើអាងថ្មម៉ាប។
នាងយកដៃស្តាំរបស់នាងមកកានថ្ពាល់ឆ្វេងគេ។ ភ្នែកស្រីក្រឡេកមើលទៅភ្នែករបស់ប្រុសស្នេហ៍ម្តងខាងឆ្វេងម្តងខាងស្តាំ។ បេះដូងលីនកំពុងជំពប់ដួលចំពោះទុក្ខលំបាកដែលមិនដឹងធ្វើយ៉ាងណាចំពោះស្នេហាងប់ងល់មួយនេះ។
«លោកជាប្រុសក្បត់ចិត្ត!»
នាងមិនយំទេ គ្រាន់តែនិយាយស្រពោនៗ។ គូខាន់លែងញញឹម ព្រោះកំពុងជឿជាក់ថា គេប្រទះនៅក្នុងជម្រៅភ្នែករបស់នាងនូវអារម្មណ៍ឈឺចាប់ប្រចណ្ឌពិតៗ។ សម្លឹងមើលនាង គេរំកិលដៃរាវរកកូនកន្សែងជូតមុខ មកពូតទឹកនិងជូតស្អំលើដៃនាង មុខនាងថ្នមៗ។
នេះជាបំណងសម្រាលការឈឺចាប់ក្នុងចិត្តនាង។ ស្មាដ៏តានតឹងរបស់នាងចាប់ផ្តើមសម្រាក នាងទ្រោបមកលើទ្រូងប្រុស ទុកឱ្យគេមានឱកាសជូតថ្នមខ្នងនាង។ ប៉ុន្មានថ្ងៃនេះលីន ហត់នឿយណាស់ ហើយរឹតតែអស់សង្ឃឹម គឺពេលដែលលីនផ្តើមសង្ស័យលើមនុស្សដែលនាងមានម្នាក់ចុងក្រោយក្នុងលោកនេះ។
នាងយំសសិត។
«គូខាន់! ក្រៅពីលោក ខ្ញុំគ្មានអ្នកណាទៀតទេ!»
ចិត្តរៀមសឹងប្រេះជាពីរ។ គេមិនចង់ឃើញកែវភ្នែកដែលគ្មានជីវិតរបស់នាងក្នុងសភាពអស់សង្ឃឹមទេ គេឱបនាងហើយទម្លាក់កន្សែងចោល។
នេត្រានិងរាងកាយស្រីក្រមុំដែលពីមុនមានតែភាពភិតភ័យចំពោះគេ ឥឡូវនេះ ត្រូវការគេការពារនាង។
បបូរមាត់នាយដាក់មកលើសក់នាង គេចង់ស្រូបយកអស់នូវការឈឺចាប់ ឯកោនិងហត់នឿយទាំងប៉ុន្មានេះចេញ ប៉ុន្តែគ្មានពាក្យអ្វីចេញមក។
ខាងស្រីនៅតែបន្តសំឡេងទាំងអណ្តឺតអណ្តក៖
«ប្អូនខ្ញុំត្រូវស្លាប់យ៉ាងឈឺចាប់!»
«បងមិនមិនពាក់ព័ន្ធទេ!!»
គេវាចាខ្លី តែលីនគាំងព្រោះនាងត្រូវទាញអារម្មណ៍នឹងពាក្យមួយឃ្លានេះ។
ដៃប្រុសដាក់មកលើចង្កេះលីនហើយនិយាយទៀត។
«បងមិនដែលចួបហាសិកាទេតាំងពីយើងបានគ្នា!»
«ចុះមុននោះ!»
«គេទាក់ទងជាមួយDark តែបងមិនចាប់អារម្មណ៍កូនក្មេងទេ!»
លីននៅស្ងៀម តែនាងខំគិតរំឭករឿងទាំងអស់ពីមុនឡើងវិញ។ សម្តីគូខាន់ គួរជឿ ព្រោះគេនេះហ៊ានធ្វើហ៊ានទទួល។
«អ្នកណាមកពង្វក់ឱ្យអូនស្អប់បង?»
គេសួរបែបនេះ ធ្វើឱ្យនាងងើបមុខសម្លឹងប្រុសថ្លៃ។ បន្ទាប់ពីសម្អាតសំណោកចេញពីបំពង់កជាច្រើនដង លីនចង់ហានិយាយនៅតែស្តីមិនបាន។
នាងមិនអាចនិយាយរឿងបងអមរារបស់នាង ក៏មិនចង់និយាយពី Jack។
«អ្ហះ? មនុស្សដេកជាមួយគ្នា មិនទុកចិត្តគ្នា!»
ដឹងថា គេអន់ចិត្ត ហើយក៏ដឹងដែរថា នាងមានកំហុសខ្លាំង។ កាលលើកមុន គេច្របាច់កនាងព្រោះសង្ស័យលីនថា បានលួចឯកសារ។ កាលនោះលីនចាំបានថា ឈឺចាប់ណាស់ ពេលនេះ នាងក៏យល់ពីការឈឺចាប់របស់គេ។
ស្រីចង់សុំទោសគេ មានតែឱនទៅថើប តែប្រុសគេចចេញ។
លេខាថើបបងមិនបាន ក៏ងើបមុខមកវិញសម្លឹងគេ។
«ជិតរៀបការជាប្តីប្រពន្ធហើយ ហេតុអ្វីស្តាប់អ្នកដទៃម្តងហើយម្តងទៀត?»
នាងព្រិចភ្នែកញាប់ បណ្តាលឱ្យទឹកភ្នែកដែលស្រក់មកដក់ក្នុងភ្នែករលើបរួចស្រក់ចុះមកកំដរលើថ្ពាល់ពណ៌ផ្កាឈូក។
«បងដឹងថាអូនឈឺចាប់ តែអូនគួរឆ្លាតបន្តិច គួរចេះពិភាក្សា!»
ប្រុសយកមេដៃមកប៉ះលើថ្ពាល់ទន់ៗរបស់នាង ជូតទឹកភ្នែករបស់នាងចេញដោយថ្នមៗ។
ស្រីលេខាបន្តសម្លឹងមើលមកគេ គូខាន់ដឹងថា នាងពិបាករកពាក្យ ដូច្នេះនាងគ្រាន់តែសម្លឹងមកដោយមិនអាចហើបមាត់។
ដៃរបស់គេនៅតែគោះថ្ពាល់របស់នាង រំកិលវាឡើងលើបន្តិចវែកសក់របស់នាងចេញ។
«បងខឹងបានជាឱ្យអេលីមកOffice»
សារជាថ្មីលីនក្តិចស្មាគេទៀត ធ្វើឱ្យគូខាន់សើចក្អឹកៗ។
យល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសាច់រឿងខាងលើ