ឥន្រ្តាដែលកាលពីមុនត្រឹមតែប្រែប្រួលកាយសម្បទា សាច់ដុំមានកម្លាំងខ្លាំង ស្បែកស្វិត ស្ពឹក មិនចម្លងការឈឺចាប់ទៅកាន់ប្រព័ន្ធសរសៃប្រសាទ ពេលនេះថែមមួយជាន់ទៀត គឺសភាពខួរក្បាលដែលបែ្រប្រួល IQ ។ ប្រតិកម្មអត់ដង្ហើម គ្មានជីពចររបស់គេបានកើតឡើង ហើយគេស្ទុះក្រោកដឹងខ្លួនមកវិញ ពេលឮសម្រែកយំសោកដែលភ្ញោចបេះដូងគេ។
សំណោករបស់នារីម្នាក់ដែលមានឥទ្ធិពលបំផុតលើបេះដូងឯកាមួយនេះ ហើយគេមិនដឹងរឿងនេះឡើយ រហូតដល់ពេលនេះ វិនាទីនេះ គេឱបនាងជាប់ដើមទ្រូង ថែមទាំងឃាត់មិនឱ្យនាងយំ។
រហូតដល់ងាកមកសម្លឹងជុំវិញខ្លួន ប្រទះឃើញប្អូនប្រុសដែលផ្តោតភ្នែកមកសម្លឹងនីយ៉ាក្នុងល្វែងទ្រូងនាយ ទើបឥន្ត្រាជ្រួញចិញ្ចើមដឹងខ្លួនឯងថាកំពុងធ្វើអ្វី។
សាជាថ្មី គេកម្រើករង្វង់ហត្ថាលែងប្រាណនាង។
«យើងនៅឯណាប្អូនប៉ូលិស?»
ពាក្យសួរមួយនេះ ធ្វើឱ្យយូស៊ូនឹកឃើញដល់មនុស្សកោះបេះដូងដែលកំពុងជាប់ខ្នោះ។
ដូចគ្នា! នីយ៉ាងើបខ្លួនដោយមុខក្រញូវរួចដៀងមកសម្លក់យូស៊ូ។ មាត់នាងពោល៖
«មនុស្សទឹកកក! ឆាប់ឡើង! ទៅប្រាប់ប៉ូលិសថាខ្លួនមិនស្លាប់ទេ! នឹងអាលពួកគេដោះលែងបងៗខ្ញុំ។»យូស៊ូទម្លាក់ភ្នែកពីស្រីល្អ។
ការខឹងសម្បានឹងគ្នាលើកនេះ គេដឹងថា មេឃរលំក៏ពិបាកនឹងតាមអង្វរសង្សារឱ្យមកល្អនឹងគ្នាវិញដែរ តែគេនៅតែមិនធ្លាប់ស្តាយក្រោយដដែល ដែលបានវាយខ្នោះបងៗនាង។
«ទោះបងឥន្ត្រាមិនអី! តែក៏មិនបញ្ជាក់ថា ពួកកោះបេះដូងបានមិនធ្វើអីគាត់ដែរ! ប្លន់គ្រែពេទ្យមួយទាំងមូល!»
ឥន្ត្រាមិនយល់ គេរេភ្នែកមើលជុំវិញខ្លួន ខណៈទ្វារកំពុងត្រូវបានចុចបើកសន្សឹមៗ។
«ប្លន់គ្រែពេទ្យអី?»
«គីម៉ាល់នៅកោះបេះដូង!» យូស៊ូឆ្លើយមកភ្លាម។
នីយ៉ាខាំមាត់លើកដៃជូតទឹកភ្នែកជាមួយកំហឹងដិតដាម។ ឥន្ត្រាមិនបានរវល់ជាមួយអ្នកណាទេ គេជ្រួញចិញ្ចើមឈឺក្បាលពេលឮប្អូនប្រុសរំឭកឈ្មោះនេះ«គីម៉ាល់!»។
សំឡេងមួយគេនៅចងចាំចុះឡើងជាប់ក្នុងក្បាល «មុនពេលបងចេញទៅឌូបៃ ឯងប្រាប់បងថា ឯងមានការងារធំត្រូវធ្វើ ហើយពេលចប់ឯងនឹងទៅរកបង! តែឯងមិនបានមកទេ! ឯងបានបោះបង់ចោលបងប្រុសរបស់ឯងឱ្យឯកោ!»។
គេឈឺក្បាលណាស់។
ក្រៅពីសំឡេងនេះ គេឃើញបង្គោលសឺរ៉ូមយោល។
ពិតជាមានអ្នកណាម្នាក់កំពុងរុញគ្រែគេចេញ ហើយនិយាយពាក្យជាច្រើនមករកគេ។ ចាំបានថា បេះដូងវិលវល់ លោតញាប់។ គេតឹងថប់ចំកណ្តាលចំណោទនៃការចងចាំខ្លះ មិនយល់ខ្លះ រំញោចនិងរងសម្ពាធ។
«នីដា!»
កាលណោះគេវាចារវើរវាយ ហើយអ្នករុញបានឱនមុខមក។ នឹកឃើញហើយ! គីម៉ាល់ ម្ចាស់ប្រុសកោះបេះដូង គេនោះនៅកៀកបង្កើយហើយគេស្រក់ទឹកភ្នែក។ គេឮឥន្ត្រាហៅឈ្មោះនីដា បានជាគេឈប់រុញគ្រែ រហូតដល់មនុស្សជាច្រើនមកទាន់។
«គេប្រាប់ថា យកខ្ញុំទៅព្យាបាលនៅប្រទេសចិន!»
ឥន្ត្រាវាចាតិចៗ មិនដឹងថានិយាយរកអ្នកណាឱ្យប្រាកដ គេឈឺក្បាលណាស់ គេញីក្បាល។
នីយ៉ាងាកមកយ៉ាងបន្ទាន់។ គេសម្លឹងមុខភាំងៗរបស់នាង ហើយលាន់សំណួរខ្លី៖
«ម៉េច?»
ពេលត្រូវគេសួរស្រីស្រាលៗ នាងមិនតបបែរជាឈានក្បែរនិងសួរបកវិញខ្សឹបខ្សៀវ៖
«អ្នកណាថាដឹកខ្លួនទៅចិន? បងខ្ញុំ…..បងថ្លៃខ្ញុំ គីម៉ាល់មែនទេ?»
នាងខំសួរបញ្ជាក់ ព្រោះថាព័ត៌មាននេះមានឥទ្ធិពលដល់ការដោះលែងបងៗនាង។ ប្រុសស្អាតគ្មានចម្លើយទេ។ គេនៅរេភ្នែកសម្លឹងនាងចុះឡើងទាំងដែលនាងទទូចចង់ឱ្យរៀមហាស្តី។
ឃើញនីយ៉ានិងយូស៊ូតាមសម្លឹងភ្លឹកដោយសេចក្ដីងឿងឆ្ងល់ ឥន្ត្រាធ្មេចភ្នែកបន្តិច។
គ្មានអ្នកណាម្នាក់អាចយល់បានទេ អំពីភាពប្រឆាំងគ្នាដ៏ស្រួចស្រាល់នៅក្នុងប្រាណនិងអារម្មណ៍របស់គេពេលនេះ។
រាងកាយទើបតែប្រតិកម្មប្រឆាំងគ្នារួចហើយ ពេលនេះសតិបញ្ញា ចិត្តគំនិត រឹតប្រឈមទៅនឹងសម្ពាធនៃការប្រឆាំងរវាងអ្វីមួយក្នុងប្រព័ន្ធចងចាំស្រពេចស្រពិលនិងការពិតចំពោះមុខ ដែលសុខៗក្រោកមកឃើញខ្លួនឯងនៅទីនេះ។
នីយ៉ាឈានសន្សឹមៗចុះពីលើរថយន្តផ្ទៃចង្អៀត។
មុននេះនាងស្ទុះឡើងមកមិនខ្វល់ថាចង្អៀត មិនខ្វល់ថាមានសាកសពមួយនៅជាមួយ ពីព្រោះនាងបារម្ភអំពីបងៗ ពេលនេះអស់បារម្ភអំពីបងៗ នាងសល់តែខឹងស្អប់ចំពោះយូស៊ូដែលធ្វើឱ្យទឹកភ្នែកនាងហូរ។ កូនពៅម៉ឺនយូប្រកាន់ឫកពាដាច់ធម៌មេត្តាចំពោះនាង គេគិតតែអារម្មណ៍គេ មិនយល់ដល់អារម្មណ៍មនុស្សស្រីម្នាក់ដែលប៉ុនប៉ងថានឹងផ្ញើជីវិតទៅមុខជាមួយគេ។
ចំណែកភាពកក់ក្តៅស្រាប់តែកើនភាគរយឡើងឥតឈប់ឈរនៅពេលដែលក្រឡេកទៅកាលណា ឃើញឥន្ត្រាដៀងមុខសម្លឹងនាង។
មិនថាបុរសទឹកកកម្នាក់នេះកំពុងតែរងគ្រោះដោយភាពច្របូកច្របល់ខាងរាងកាយ សរសៃឈាម បេះដូង ភាពច្របូកច្របល់ខាងផ្នត់គំនិត ការសញ្ជឹងគិតស្មុគស្មាញ ព័ត៌មានច្រើនហួសក្នុងសំណុំសរសៃប្រសាទ តែគេមិនដកភ្នែកទៅណាចោលនារីតូច។
គេដូចជាចង់បង្ហាញតាមក្រសែភ្នែកថា មិនថាគេមានរឿងអ្វី កំពុងធ្វើអ្វី ឬកំពុងចួបប្រទះបញ្ហាអ្វី នាងនឹងជាអ្នកដែលត្រូវនិយាយប្រាប់គេទាំងអស់ ហើយគេកំពុងចង់បានចម្លើយ ព្រោះគេចង់ស្ដាប់នាងតែម្នាក់និងជឿលើនាង មិនមែនយូស៊ូប្អូនប្រុសពៅរបស់គេដែលកំពុងសម្លឹងមកនោះទេ។
«បងឥន្ត្រា!»
យូស៊ូហៅឃាត់ ព្រោះមនុស្សទឹកកកកំពុងឈានជើងមួយចំហៀងប្រុងចុះមកតាមនីយ៉ាដោយមិនដឹងខ្លួន។ នៅលើដី ស្រីស្អាតតាមសម្លឹងគេដោយទឹកមុខរីករាយផង និងឆ្ងល់ផង។
យូស៊ូនិយាយបន្ត៖
«បើបងលែងអីហើយយើងទៅកោះHវិញ មិនបាច់ចុះទេ!»
«អត់ទេឥន្ត្រា!»
នាងនិយាយប្រកែកនឹងយូស៊ូ ដោយមិនសម្លឹងមុខ។ ប្អូនស្រីពៅគ្រួសារប៉ូលិសប្រកាន់ទឹកមុខមាំ។ នាងក្តាប់មាត់និយាយខ្លីៗបន្ថែមទៀតមកកាន់កែវភ្នែកស្រទន់របស់ប្រុសស្អាត៖
«ខ្លួនត្រូវនៅទីនេះ នៅភ្នំពេញ ព្រោះបងៗខ្ញុំត្រូវការយុត្តិធម៌!»
ឥន្ត្រានៅសំកាំងស្តាប់ គេភ្លឹកនឹងទឹកមុខកាចៗរបស់នាង ខណៈនីយ៉ាពន្យល់ទៀត៖
«ប្អូនចង្រៃរបស់ខ្លួន ឱ្យប៉ូលិសមកវាយខ្នោះចាប់បងៗខ្ញុំដាក់គុក!»
ឥន្ត្រាដៀងកន្ទុយភ្នែកមករកប្អូន ព្រោះយូស៊ូត្រូវនាងជេរនៅនឹងមុខគេ។
បងៗរបស់នាង?
ក្បាលគេគិតជុំវិញសម្តីនាង។
មួយប៉ប្រិចភ្នែកនេះ គេនឹកឃើញសាជាថ្មីគឺហាន់ដានិងគីម៉ាល់ រួចបន្ទាប់មក ប៉ូលិសជេន។
ប្រុសវាចាខ្សោយៗមករកកល្យាណ៖
«បងរបស់យើង….ប៉ូលិសម្នាក់នោះទៅដល់កោះHទាំងយប់! ព្រោះរកយើងមិនឃើញ គេខឹងតូងតាង រករឿងសម្លុតចង់កាត់ជើងយូស៊ូ!»
ស្រីស្អាតស្តាប់វាចាស្រាលៗខ្សោយៗមួយឃ្លាយ៉ាងវែងនេះហើយស្រាប់តែលេបទឹកមាត់ភ័យ សម្លឹងទៅមុខប្រាកដប្រជារបស់ប្រុសច្បងដែលឈានចុះមកសន្សឹមៗនាំកាយដ៏ខ្ពស់ស្រាវលលៃរបស់គេ មកឈរតទល់ពីមុខនាងក្បែរគូថឡាន។
នាងកប់យោបល់អំពីរឿងរ៉ាវរវាងគេនិងបងប្រុសនាងនៅលើកោះH។ កាលណោះចាំបានត្រឹមថា មនុស្សនេះដឹកនាងមកឱ្យប្អូនប្រុសគេហើយ ក៏បាត់ទៅសូន្យ។ ពេលនាងនិងយូស៊ូកំពុងតែយល់ចិត្តគ្នាទៅលើផ្ទៃទឹក ស្រាប់តែមានអ្នកនាំពាក្យមកថា គេនេះរងរបួសធ្ងន់ ត្រូវបញ្ជូនទៅមន្ទីរពេទ្យហើយ។
ពេលនេះឮដំណឹងនៃទំនាស់បងជេននាងជាមួយកោះH វិវត្តទៅជាធ្ងន់កម្រិតនេះ នីយ៉ាបានត្រឹមលើកដៃម្ខាងទប់ថ្ងាសឈ្លីព្រោះតឹងតែង….
«កុំគិតច្រើន!»
ស្រីបើកភ្នែកខ្វាច់មកវិញ នៅពេលដែលគេនិយាយហាមនាងសូម្បីតែរឿងគិតច្រើន។
ពន្លឺភ្នែកដោយក្ដីអាណិតស្រឡាញ់ ការយល់ចិត្ត ប្រៀបដូចជាមិត្តជិតស្និទ្ធម្នាក់កំពុងឱ្យមក។ ហេតុអីឥន្ត្រាឱ្យមកនាងបានគ្រប់ពេលវេលា ចុះហេតុអីមនុស្សចង្រៃម្នាក់ដែលទើបតែឈានជើងចុះពីឡានមកតាមពីក្រោយបងប្រុសនោះ មិនព្រមឱ្យនាងនូវសមានចិត្តយល់គ្នានេះផង?
ស្រីស្អាតដៀងភ្នែកសម្លឹងទៅយូស៊ូទាំងខឹងសម្បា។
«ចួបបងខ្ញុំលើកក្រោយ បើគាត់ចង់កាត់ជើងអ្នកណាឱ្យគាត់កាត់ទៅ បងខ្ញុំធ្វើត្រូវហើយ!»
ស្រីថាបញ្ជោះព្រោះខឹង ធ្វើឱ្យយូស៊ូញាក់ស្មាឌឺយ៉ាងអំនួតព្រោះបានចងបងៗនាងទៅហើយ មានរឿងអីមកកាត់ជើងខ្លួនបាន។
ទោះបីថាទេវបុត្រកោះHបាននាំមកនូវរាងកាយខ្ពស់សង្ហាឈរពីក្រោយបងប្រុស ហើយគេជាមនុស្សប្រុសដែលនាងសែនស្រលាញ់សឹងលែងគិតពីជីវិតខ្លួន ប៉ុន្តែពេលនេះ នាងពិតជាមិនចង់សូម្បីតែឃើញមុខគេ កុំថាឡើយឮសំឡេងគេ។
ស្រីស្អាតងាកមកសម្លឹងប្រុសច្បងហើយនិយាយមួយៗ៖
«ឥន្ត្រា! បងខ្ញុំធ្វើអីខ្លួន មានទំនាស់អីជាមួយខ្លួន ខ្ញុំអត់ដឹងទេ ទើបតែឮខ្លួននិយាយ ប៉ុន្តែខ្លួនដឹងអត់ គាត់ជាប៉ូលិសល្បីម្នាក់ ប្អូនប្រុសរបស់ខ្លួនបានប្ដឹងប៉ូលិសឱ្យមកចាប់នាំបងថ្លៃខ្ញុំនិងបងស្រីខ្ញុំ ចេញ ទៅកណ្តាលជំនុំចំណោម ចោទថា ពួកគាត់ជាអ្នកសម្លាប់ខ្លួន!»
ឥន្ត្រាស្ងប់ចិត្តស្តាប់ពាក្យនាងមិនរបូតមួយម៉ាត់ គេធ្វើមុខងឿងឆ្ងល់។ រីឯយូស៊ូវិញពោលទូលពិត៖
«គេជម្រិតគ្រែអ្នកជំងឺយកចេញ!»
យូស៊ូនិយាយដោយទឹកមុខស្មើពីក្រោយខ្នងបងប្រុស ធ្វើឱ្យឥន្ត្រាងាកទៅតែបន្តិចប៉ុណ្ណោះដើម្បីផ្ទៀងស្ដាប់។
ដូចរាល់ដង មនុស្សទឹកកកម្នាក់នេះមានឃានវិញ្ញាណនិងសោតវិញ្ញាណខ្លាំង សុទ្ធតែប្រើការបានត្រឹមនិយាយម្តង គេស្ដាប់បាននិងយល់ការណ៍ទាំងអស់ មិនបាច់និយាយពីរដងទេ។
«ជម្រិតគ្រែស្អីទៅ?»
នីយ៉ាឈ្ងោកមុខនិយាយតិចៗ៖
«ពេលខ្លួនមកពីកោះHក៏ធ្លាក់ក្នុងសភាពជាមនុស្សសន្លប់ ព្រោះមានប្រតិកម្មរាងកាយ ហើយត្រូវការសង្គ្រោះ!»
«សង្គ្រោះបន្ទាន់?» ឥន្ត្រាលាន់មាត់ភ្ញាក់ផ្អើលខ្សឹបៗ។
នាងមិនទាន់បានបកស្រាយតបនឹងប្រុសស្អាតវិញនៅឡើយ ស្រាប់តែយូស៊ូឆ្លើយមុនក្នុងសព្ទសំឡេងខ្សោយៗ៖
«មនុស្សចង្រៃនៅកោះបេះដូង លើកគ្នាមករោមព័ទ្ធជុំវិញបន្ទប់សង្គ្រោះបន្ទាន់! ក្រោយមក ឆ្លៀតពេលដែលខ្ញុំរវល់ចួបប្រជុំជាមួយដុកទ័រ ក៏ហ៊ានមកលបរុញគ្រែយកបងឯងចេញ!»
នីយ៉ាពិបាកចិត្ត លបដៀងសម្លឹងប្រុសច្បង។ ជាមួយទឹកមុខត្រជាក់គ្មានមនោសញ្ចេតនារបស់គេ នាងបារម្ភណាស់។ គេមិនដែលទុកចិត្តបងៗនាង តែងតែប្រជែងជាមួយជេនរបស់នាង។
ពីរនាក់គេ ចួបគ្នាម្តងណាក៏មានរឿងគួរឱ្យចងចាំដែរ។
«បងថ្លៃខ្ញុំ ធ្វើអីមានហេតុផលរបស់គាត់!»
នាងនិយាយទីទើរទាំងដឹងដែរថា គីម៉ាល់ពិតជាធ្វើខុសមែនដែលមកឆ្មក់ពង្រត់គ្រែអ្នកជំងឺ។
«ម្នាក់គីម៉ាល់នោះ!» ឥន្ត្រាវាចាតិចៗ ហាក់ដូចជាកំពុងនឹកឃើញនិងព្យាយាមស្វែងរកការចងចាំមកវិញលើរឿងអ្វីមួយសំខាន់។
ការលាន់មាត់តិចៗរបស់គេនេះ បានធ្វើឱ្យទាំងយូស៊ូទាំងនីយ៉ាសម្លឹងមកស្ងាត់ស្ងៀមនិងចួនកាលភាំងៗ ព្រោះមិនដឹងហេតុអ្វីគេនិយាយពីឈ្មោះបងថ្លៃនាងច្បាស់។
មិនយូរប៉ុន្មានឥន្ត្រានិយាយបន្ត៖
«បងថ្លៃយើងនៅឯណាចន្ទនីយ៉ា ខ្ញុំមានរឿងខ្លះចង់សួរគេ?!»
នាងលេបទឹកមាត់បារម្ភ។
មនុស្សទឹកកកអាចរោមព័ទ្ធដោយកំហឹង ហើយបន្ថែមស្ថានទម្ងន់ទោសដល់បងប្រុសនិងស្រីរបស់នាងឬអត់ គ្មានអ្នកណាធានាទេ។ ប្រុសៗអស់នេះ ឱ្យតែមានរឿងការងារចូលមក ពួកគេកាចណាស់ និយាយគ្នាមិនដឹងរឿងឡើយ។
នាងកំពុងរកមធ្យោបាយពន្យារនិងពន្យល់ ស្រាប់តែឮគេវាចាមកបន្ថែមស្រាលៗ៖
«ពេលបងដេក ចាំបានថា ម្នាក់ឈ្មោះគីម៉ាល់នោះមកដល់មែន! គេនិយាយនឹងបងច្រើនណាស់ មិនដឹងរឿងអីខ្លះទេ! ចម្លែក!»
យូស៊ូសម្លឹងបងប្រុស មិនយល់ថាគីម៉ាល់មានរឿងអ្វីនិយាយនឹងឥន្ត្រាក្នុងICUទេ ចំណែកនីយ៉ាវិញនាងប្រញាប់ពោលពន្យល់៖
«បងថ្លៃខ្ញុំនិងបងហាន់ដាត្រូវបញ្ជូនទៅកន្លែងប៉ូលិស ពីបទចោទថា….សម្លាប់មនុស្ស! គិតមើលចុះ បងខ្ញុំសម្លាប់អ្នកណា? ខ្លួនឥឡូវនេះនៅរស់ជ្រងោរទេ? មក! ឆាប់ឡើងឥន្ត្រា! ឆាប់ទៅប្រាប់ឱ្យពួកគេដោះលែងបងៗខ្ញុំទៅ! ទៅដកពាក្យបណ្ដឹងចេញវិញឮអត់!»
ឥន្ត្រាសម្លឹងភាពអង្វរករនិងអន្ទះសាក្នុងអាកប្បកិរិយារបស់នាង។ គេមិនទាន់អាចចែកដាច់ថាអ្វីពិត អ្វីមិនពិត រូបភាពគីម៉ាល់នៅលើគ្រែរបស់គេ ហើយយំជូតទឹកភ្នែក? ការនេះគ្រាន់ជាក្តីស្រមៃ? សេដ្ឋីមានកប់ក្តោងម្នាក់នោះត្រូវជាអ្វីនឹងគេ ហេតុអ្វីមកជូតទឹកភ្នែក?
មិនទាន់វាចាថាយ៉ាងណាតបនឹងសំណូមពរកែវល្អ គេឃើញយូស៊ូដើរមួយៗមកពីមុខនាង ហើយនិយាយស្រាលៗឌឺនាង៖
«កុំធ្វើតាមគេនេះប្រាប់! មនុស្សកោះបេះដូងមានល្បិចច្រើនណាស់! យើងត្រូវឱ្យប៉ូលិសសួរចម្លើយពួកគេថា មកមន្ទីរពេទ្យនេះធ្វើអី? ហេតុអ្វីគេចូលទៅកន្លែងបងកំពុងឈឺធ្ងន់? ហេតុអ្វីបានជាគេពង្រត់រុញគ្រែយកបងឯងចេញ?»
ឥន្ត្រានៅស្ងៀមខណៈគូស្នេហ៍ទាំងទ្វេសម្លក់គ្នាដោយកែវភ្នែកតូចចិត្តនិងឈឺចាប់។ មនុស្សទឹកកកទើបតែមានក្តីសុខដែលបានធ្វើឱ្យពួកគេត្រូវរ៉ូវគ្នាវិញ ស្រាប់តែពេលនេះ យូស៊ូនិងនីយ៉ាត្រូវបែកបាក់ដោយសាររឿងរបស់គេ?
ហេតុអ្វីគេសន្លប់ហើយត្រូវចូលICU?
ហេតុអ្វីគីម៉ាល់ចង់យកគេចេញ?
សំឡេងមួយប្រាប់គេថា ត្រូវការយកគេទៅព្យាបាលនៅប្រទេសចិន តើជាសំឡេងអ្នកណា? ហេតុអ្វីគេចងចាំរឿងនេះ តែមិនស្គាល់ម្ចាស់សំឡេង?
ជាមួយចំណោទជាច្រើន ឥន្ត្រានៅឈរស្កុបគិត ប៉ុន្តែពត៌មានជាច្រើនដែលកំពុងបញ្ចូលច្របល់ទៅក្នុងសំណុំសរសៃប្រសាទរបស់គេ គេចាំមិនបានទេ គ្រប់យ៉ាងតែងទាញមកច្រើនឡើងៗនិងព្រាលឡើងៗ។
ពេលនេះគេចាំបានថា មានពាក្យមួយចំនួនទៀតដែលជាព័ត៌មានធ្ងន់ៗក្បែរត្រចៀកគេ៖
«នៅទីនេះអាចនឹងស្លាប់»«បងត្រូវនាំឯងចេញឱ្យឆាប់បំផុតតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន!»«បងពឹងជេនហើយ ប៉ុន្តែមនុស្សគេធ្វើការសម្របតាមច្បាប់ គេយឺតណាស់ គេមិនមែនជាបងប្រុសឯងគេមិនយល់នោះទេ»។
ឥន្ត្រាឈឺក្បាល តែគេមិនឈ្លីវាទេ គេបានត្រឹមធ្វើមុខមមី ជ្រួញថ្ងាសរួចដៀងសម្លឹងឡើងទៅលើអាគារខ្ពស់នៃមន្ទីរពេទ្យ។
«ខ្ញុំត្រូវការចួបពួកគេ!»
គេបញ្ជាក់ជាលើកទីពីរ។
«មកតាមខ្ញុំ!» នីយ៉ានិយាយដោយអំណរ ប្រុងថានឹងនាំផ្លូវគេចាកចេញ ស្រាប់តែយូស៊ូឈានមកពាំងពីមុខបងប្រុសខ្សឹបខ្សៀវឃាត់៖
«អត់ទេបង! ទុកពួកហ្នឹងនៅក្នុងកន្លែងប៉ូលិសសិនហើយ!»
នីយ៉ាងាកមកវិញភ្លាមមួយរំពេច ហើយសម្លក់សង្សារ។ មាត់នាងក្តាប់ ដៃនាងមួយចំហៀងទាញយករាងកាយប្រុសទឹកកក ធ្វើឱ្យឥន្ត្រាស្ថិតនៅចន្លោះកណ្តាលរវាងពួកគេ។
ស្រីវាចាតិចៗតែម៉ឺងម៉ាត់មករកនាយ ដោយមិនខ្ចីមើលទឹកមុខយូស៊ូ៖
«បងខ្ញុំត្រូវជាប់ខ្នោះ! មួយនាទីក៏មិនឱ្យគាត់រង់ចាំទៀតដែរ! ឥឡូវនេះ ខ្លួនឈរជ្រងោរ មិនបានស្លាប់! ត្រូវតែដោះលែងពួកគាត់!»
យូសស៊ូញាក់ស្មា៖
«បងខ្ញុំជឿតែខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ! បងឥន្ត្រា យើងមានរឿងត្រូវនិយាយគ្នាសិន! ទៅកោះHសិន! គិតមើល ហេតុអីពួកគេមកប្លន់គ្រែយកបងដែលកំពុងសន្លប់ឈឺធ្ងន់ចេញទៅ!»
«បងឈឺធ្ងន់រឿងអី?»
ឥន្ត្រាហាសួរមួយៗហាក់គ្មានព្រលឹង គ្មានតម្រុយអ្វី ង៉េមង៉ាម ហេងហាង ពិបាកនិងធ្វើសុភវិនិច្ឆ័យ ថាគួរជ្រើសរើសយកខាងណារវាងនីយ៉ានិងយូស៊ូ?
ខាងប្អូនប្រុសនឹកឃើញឡើងវិញពីគ្រាដ៏គ្រោះថ្នាក់ប្រថុចញ៉ុច «ប្រតិកម្មចរន្តឈាមដ៏កម្រលេចឡើង! អ្នកជំងឺត្រូវប្រទះឃើញមានជាតិពុលជាក់លាក់ក្នុងឈាម! យើងខ្ញុំបានប្រឹងអស់ពីលទ្ធភាពហើយ!»
គេក្តាប់ដៃ។
ប្រសិនបណ្តោយឱ្យឥន្ត្រាទៅតាមនីយ៉ាពេលនេះ គ្រោះថ្នាក់នៅមិនទាន់ចប់ទេ។
គេតាំងចិត្តថា ទោះជាមានអ្វីកើតឡើង គេត្រូវតែការពារបងប្រុសពីមនុស្សកោះបេះដូង។
«មនុស្សគីម៉ាល់និងបក្សពួកគេ គ្រោះថ្នាក់បំផុត!» យូស៊ូពោលបន្ថែម ខណៈភ្នែកនីយ៉ាក្រហមសឹងស្រក់ឈាម។
«តែ…បងយល់ថា…ពួកគេគ្មានបំណងអាក្រក់នោះទេ!»
ឥន្ត្រានិយាយមួយឃ្លាស្រទន់នេះ តាមសភាវគតិដែលប្រាប់គេ។ ភ្នែកគេស្រងូត ដៃគេញីថ្ងាស ព្រោះគេនឹកឃើញទឹកមុខហាន់ដាដែលសម្លឹងមកដោយព្រួយបារម្ភ គីម៉ាល់ដែលជូតទឹកភ្នែក ហើយចុងក្រោយ របៀបដែលជេននិយាយតាមអាយកូមនៅលើឧទ្ធម្ភាគចក្រ។
ទោះយ៉ាងណាពាក្យពេចន៍មនុស្សទឹកកកបានបុកចំបេះដូងរបស់នីយ៉ា។ ដៃម្រាមដៃស្តាំទាំងប្រាំ របស់នាងស្ថិតនៅកលើកដៃរបស់គេ ស្រីទម្លាក់សន្សឹមៗវិញធ្វើឱ្យគេងាកមកសម្លឹងស្រី ដូចជាឆ្ងល់ថា ហេតុអីបានជាលែងដៃពីគេ ទាំងដែលបេះដូងគេកំពុងចង់ប៉ះនាងខ្លាំងណាស់។
យូស៊ូក៏ដកដៃចេញពីការប្រទាញប្រាណបងប្រុសដូចគ្នា ប៉ុន្តែឥន្ត្រាមិនបានចាប់អារម្មណ៍។ ភ្នែកប្រុសច្បងពេលនេះ គេចាប់អារម្មណ៍តែភាពរលីងរលោង អំណរនិងសេចក្ដីអរគុណនៅក្នុងកែវភ្នែកនាង។
«ឥន្ត្រា!» នាងនិយាយអួលៗខ្សឹបៗ «ខ្លួនចាំបានអត់? បងៗខ្ញុំ ម្ដងជាពីរដងជួយជីវិតរបស់ខ្លួន ក្នុងឈាមខ្លួនមានជាតិពុល ចាំបានខ្ញុំប្រាប់អត់?»
«មនុស្សពួកប៉ូលិស ពូកែសម្តែងណាស់!» យូស៊ូឆ្លៀតស៊ក។
ឥន្ត្រាសម្លឹងនាងស្រងូត។ ត្រចៀកគេឮសំឡេងប្អូន ហើយខ្លួនគេមានបញ្ញាវាងវៃ ភ្លឺស្វាង រាល់ការសម្រេចចិត្ត ច្បាស់ណាស់ធ្វើតាមប្រាជ្ញា មិនធ្វើតាមមនោសញ្ចេតនាឡើយ។
«ខ្លួនមិនគិតរបៀបមនុស្សចិត្តចង្អៀត ឆេវឆាវ ចរិតស្រីនោះទេ មែនអត់? ល្អអាក្រក់ចេះបែងចែកមែនអត់ឥន្ត្រា?» នាងនិយាយស្រួយៗធ្វើឱ្យគេដែលកំពុងសម្លឹងមុខនាង ទៅជាអស់សំណើចថា ឬមួយនារីនេះខឹងសង្សារពេកបានជាឈរគេដៀមដាមឱ្យយូស៊ូជាមួយពាក្យពេចន៍កំប្លែងទាំងអស់នេះ?
«ទៅមុនទៅ! ខ្ញុំទៅតាមក្រោយ!»
ប្រុសវាចាតិចៗ។
ស្រីនៅក្រឡង់ហាក់មិនអស់ចិត្តនៅឡើយទេ នីយ៉ាចង់សួរបញ្ជាក់គេទៀត ប៉ុន្តែភ្នែករេមករកបបូរមាត់គេឃើញភាពប្រាកដប្រជាដែលមនុស្សប្រុសម្នាក់នេះ តែងមានមកនូវវិញ្ញាណនិងអារម្មណ៍ដែលផ្តល់ឱ្យនាងទុកចិត្តបាន មិនបាច់បញ្ជាក់ជាលើកទីពីរឡើយ។
មនុស្សឥន្ត្រានេះ បើថាបែបណា គឺបែបនោះហើយ។
ខាងស្រីនាងងក់ក្បាលទាំងនៅទាក់ទើរ៖
«ខ្ញុំចាំខ្លួននៅកន្លែងប៉ូលិសឮនៅ? ខ្ញុំនៅចាំខ្លួននៅហ្នឹងឥន្ត្រា!»
យូស៊ូឃើញនាងនិយាយតែនឹងបងប្រុសគេ ដោយមិនខ្ចីសម្លឹងគេជាសង្សារ រួចស្រីតូចបែរខ្នងចាកចេញទៅដោយមុខមាំ បញ្ជាក់ថានាងខឹង និងសាជាថ្មី ទុកគេនេះជាទេសភាពគ្មានរូប។ មិនខ្វល់ទេ យូស៊ូងាកមករកបងប្រុស៖
«យើងត្រូវទៅកោះHសិន!»
ឥន្ត្រាដកភ្នែកពីរាងកាយប្អូនប៉ូលិសមកវិញ ហើយនិយាយតបប្អូនប្រុសខ្សោយៗ៖
«បងសន្យាថាទៅកន្លែងប៉ូលិស!»
«មិនបាច់គោរពសន្យាជាមួយពួកហ្នឹងទេ មនុស្សនៅភ្នំពេញនេះ មានល្បិចច្រើនណាស់! ស្មានពួកហ្នឹងមានបំណងល្អ? ថ្នាំពុលកញ្ចប់ត្រូវបានរកឃើញលើឡានរបស់ហាន់ដា មានរឿងខ្លះ យើងមិនគិតម៉ិតប្រាយមិនបានទេ បងឯងសឹងគ្រោះថ្នាក់ដល់ជីវិតណា៎!»
តើមាននរណាឃាត់ឥន្ត្រាបានជាប់ បើបេះដូងគេថ្ពក់ដក់ជាប់ទៅនឹងទុក្ខព្រួយរបស់ប្អូនស្រីពៅប៉ូលិសទៅហើយ?
យូស៊ូមិនខ្វល់ពីការពុនរែកផ្លូវចិត្តរបស់នាងចន្លោះរវាងគ្រួសារទាំងពីរទេ តែឥន្ត្រាខ្វល់។ ប្រុសច្បងមិនទាន់តបយ៉ាងណា ស្រាប់តែស្នូរសន្ធឹកឡានជាន់ហ្វ្រាំងយ៉ាងទទឹងទទែង ផ្អើលអស់ទិសទាំងប្រាំបី ធ្វើឱ្យពីរនាក់បងប្អូនងាកទៅរកប្រភពសំឡេងដោយចំហមាត់ភ្ញាក់ផ្អើល។
សម្រែកមនុស្សស្រីតូចដែលទើបតែចាកចេញពីពួកគេមុននេះលាន់មកច្រេក ស្របពេលនីយ៉ាត្រូវបានលីបោះឡើងលើរថយន្តទ្រុងមួយ ហើយជនដៃដល់មាឌធំ ស្ទុះឡើងតាមពីក្រោយ ខណៈរថយន្តបើកចេញង៉ោងពីបរិវេណមន្ទីរពេទ្យ។
សភាពខ្ទរខ្ទារមិនទាន់រលត់បាត់១០០ភាគរយនៅឡើយ ឥន្ត្រាស្ទុះបកក្រោយមករកក្បាលរថយន្ត រួចទាញអ្នកបើកបរចុះ ធ្វើឱ្យយូស៊ូស្ទុះតាមមួយចំហៀងទៀតនិងបើកទ្វារឡើងអង្គុយ។
បងប្រុសងាកក្រោយដោយទឹកមុខសៅហ្មង ជើងនាយជាន់រឺយែរឡានឆ្ពោះទៅរកទ្វារធំ និងចាកចេញពីទីនេះប្រផាប់ពភីង។
មនុស្សម្នារត់ច្រវាត់រកទីសុវត្ថិភាព តែឥន្ត្រាមិនរវល់ទេ គេមានតែសំណួរធំមួយចំនួននេះ តើអ្នកណាមកចាប់ជំរិតប្អូនស្រីប៉ូលិសកណ្តាលទីក្រុងភ្នំពេញ? គេយកនាងទៅណា? គេចង់ធ្វើអ្វីនាង? ប្រាកដណាស់ ពួកចាប់មនុស្ស គ្មានទេបំណងល្អ!
យល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសាច់រឿងខាងលើ