«JackនិងFloraកំពុងឈានដល់ជំហានសម្លាប់លីនកុលាប!» អេលីឮហើយញ័រដៃ។
ខ្សឹបហើយចាស្មីនក៏ចាក់ភស្តុតាងសំឡេងដែលកូនចៅហ្វាយក្រុងសន្យានឹងJackថា បើលីនកុលាបចប់ នឹងឱ្យដីសម្បទាន។
ចាស្មីនខ្សឹបទៀត៖
«អេលី យើងចាំពីរនាក់នោះធ្វើការលើនាងលីនកុលាបហើយភ្លាម ឯងត្រូវយកវីដេអូនេះទៅប្រាប់គូខាន់! ទាំងលីនកុលាប ទាំងJack និងនាងចៅហ្វាយក្រុងគឺចប់!»
នាងគិតចុះឡើងទាំងភ័យនិងខំខាំមាត់ពង្រឹងសេចក្តីកា្លហានត្រិះរិះ។
ពេលនេះអេលីដឹងខ្លួនថា ស្ថិតក្នុងសង្គ្រាមធំមួយ អ្នកខ្លាំងរស់ អ្នកខ្សោយស្លាប់។
«ខ្ញុំមិនយល់មួយមីង? ហេតុអ្វីត្រូវទៅប្រាប់គូខាន់? យើងអាចពន្លយហ្វីលលើInternetបានទេតើ?»
«គឺឱ្យឯងបានគុណសម្បត្តិក្មេងល្ងង់ ចង់សាងពិន្ទុរបស់ឯងក្នុងចិត្តគេវិញ!»
អេលីសម្លឹងមុខចាស្មីនព្រោះពិបាកទុកចិត្ត។
ទោះណាជាល្បិចនេះល្អ តែអេលីយល់ថា តឹកនេះធំណាស់ បើលេងមិនខ្លាំងអាចនឹងក្លាយជាតួអង្គចាញ់ ដេកស្លាប់លើរេញ។
«ពេលនោះ លីនកុលាបក៏ស្លាប់ Jackនិងនាងកូនចៅហ្វាយក្រុងក៏ត្រូវវែកមុខ ហើយឯងមានគុណសម្បត្តិ គេសល់តែងឯងទេនៅក្បែរទ្រូង!!»
ចាស្មីនបន្ទោរ ខណៈពេលដែលអេលីនៅភ័យស្ងៀមស្ងាត់។ តាមពិត ចាស្មីនចង់សម្អាតទាំងមនុស្សរបស់ស៊ីណារ៉ា និងទាំងកូនចៅហ្វាយក្រុងដែលមានមានភស្តុតាងរឿងខ្លួនបានជួលមនុស្សបញ្ចប់ហាសិកា។ ដរាបណានៅតែមានវត្តមានFlora កូនចៅហ្វាយក្រុង កត្តាគំរាមធំនៅផ្ទះDoloce នៅតែមាន។ ចាស្មីនមិនអាចឱ្យមហាសេដ្ឋីជាប្តី បានដឹងភាពអសិរ្ពិស របស់ខ្លួនក្នុងការកម្ចាត់គ្រួសារលីនកុលាបតតាំងនឹងប្រពន្ធដើមនោះទេ។
អេលីចេញពីចួបចាស្មីនវិញក៏ឱបជាប់ក្តីសង្ស័យដែរថា ចាស្មីនមិនមែនចង់ត្រឹមកម្ចាត់មនុស្សស៊ីណារ៉ាដែរ។ អាចបំណងចាស្មីនធំជាងនេះ។
អេលីគិតថា ក្រោយគ្រប់យ៉ាងចប់ ចាស្មីនអាចសម្អាតទាំងនាងម្នាក់ដែរ ព្រោះនាងលែងមានសារៈប្រយោជន៍។
ចាស្មីនអាចនឹងរកមនុស្សថ្មីមកដាក់ឱ្យគូខាន់ ឬបញ្ចប់គូខាន់យកអាណាចក្រ Doloce។ ដូច្នេះគិតចុះគិតឡើង ចេញពីចាស្មីន អេលីស្កាត់មករកជួបជំទាវស៊ីណារ៉ា។
វគ្គ
ក្តារអុកចុងក្រោយនៃអភិជន
លីនទើបនឹងជូតខ្លួនស្អាតបាត រៀបចំប្រះគេងកុំឱ្យប្រុសបងចេញមកឃើញនាងរឹងទទឹង គេអាក់អន់ស្រពន់ចិត្ត ស្រាប់តែទូរសព្ទនាងរោទ៍។
«ខ្ញុំនៅចាំក្នុងឡាន! ឆាប់ចុះមក»
នាងលើកដៃកាន់បបូរមាត់ភ័យ ពេលនេះទើបនឹងដោះស្រាយជាមួយគូខាន់បាន បើចាកចេញប្រញាប់ប្រញាល់ហើយគេចេញពីបន្ទប់ទឹកមកឃើញមែន មិនត្រឹមលីនខ្លួនឯងមានរឿង អាចរាលដាលដល់ Jack ដែលខលហៅ។
«ខ្ញុំទៅមិនបានទេ! មិនបានពិតមែន!» លីនឆ្លើយសារតបដោយសម្លឹងក្រោយរអើលៗខ្នងជានិច្ច។
«ខ្ញុំរកបានឱ្យនាងហើយលីនកុលាប! ភស្តុតាងថា អ្នកណាជាសង្សារបស់ហាសិកា ហើយជាមនុស្សរបស់អ្នកណា!»
សឹងរបូតទូរសព្ទពីដៃ។ មកទល់ពេលនេះ ប្រធានបទនេះ ទេវតាក៏ឃាត់លីនមិនជាប់ដែរ។ នាងរញីរញ័រឆ្លើយ
«ok ចាំបន្តិច ខ្ញុំចុះទៅភ្លាម!»
លីនមិនដឹងពីចេតនាJackទេ។
Jackពេលនេះត្រូវFloraគំរាមបានហើយ គ្រប់យ៉ាងក្នុងអតីតកាលដែលJackធ្វើ កូនចៅហ្វាយក្រុងមានក្នុងដៃទាំងអស់ បើថ្ងៃនេះJackមិនបញ្ចប់លីន កុំថាដីសម្បទាន សូម្បីតែអនាគតខ្លួនឯងក៏ចប់ក្នុងគុកដូចគ្នា។
លីនរួសរាន់ផ្លាស់ខោអាវ ទាញកាបូបនិងទូរសព្ទ ឈានចេញមកក្រៅវាក់អើប្រុសស្អាតឈរនិយាយទូរសព្ទ។ គូខាន់ងាកមកសម្លឹងនាងពីលើដល់ក្រោម។ លីនពិបាកធ្វើមុខណាស់ នាងត្រូវគេបញ្ជាឱ្យគេង ប៉ុន្តែពេលនេះ នាងកំពុងគេចចុះពីខុនដូ។
ជំនួសសំណួរ ភ្នែកប្រុសឈ្ងោកសម្លឹងទូរសព្ទ នាងប្រញាប់លាក់វាទៅក្រោយខ្នងដោយស្វ័យប្រវត្តិ។
គូខាន់ធ្វើមុខស្មើដើរចូលជិត៖
«ទៅណា?»
នាងទម្លាក់ភ្នែកមិនហ៊ានសម្លឹងគេវិញទេ។
«អ្នកណាខលមក!»
លីនល្ងង់ណាស់ដែលមិនដឹងថា មនុស្សរបស់គេបានឃើញឡានJack និងម្តាយគេដែលត្រូវអេលីប្រាប់គ្រប់យ៉ាង បានផ្ញើសារមកហៅគេបានជាប្រុសបងក្រោកយ៉ាងរហ័សចេញពីអាងទឹកមករកលីន ស្របពេលdarkប្រាប់ គេក៏ដើរទៅក្បែរកញ្ចក់សម្លឹងរកមើលឡានរបស់Jack។
«បងថ្លៃខ្ញុំ បងអមរា!»
លីនកុហកធ្វើឱ្យចិត្តរៀមផ្ទុះការតូចចិត្ត។ លីនអាចឃើញទឹកមុខគេដែលស្មើៗ មិនសប្បាយនឹងពាក្យបង្វែង។ សំខាន់គេប្រចណ្ឌJack ហើយនាងមកឈរកុហកគេបានទៀត។ ដៃប្រុសលូកមកទារយកទូរសព្ទ។ មុខគេមាំពេលនាងមិនព្រមឱ្យ។
ពេលនេះលើសពីមាំ គេធ្វើមុខផ្តាច់ការ។ លីនធុញណាស់ ធុញខ្លួនឯងដែលហេតុអ្វីត្រូវមកកុហក ហេតុអ្វីមិនប្រាប់គេការពិត ហេតុអ្វីខ្លាចគេម្ល៉េះ។
«Jack! »
នាងឆ្លើយខ្លីកំបុត ដោយខំធ្វើមុខរឹងមាំ ងើបកែវភ្នែកទាំងសងមកប្រឈមនឹងឫកពាខឹងៗរបស់ប្រុសស្អាត។ គូខាន់ញញឹមជូរចត់ ភ្នែករេមករកទូរសព្ទក្នុងដៃនាងសារជាថ្មី ញ៉ាំងឱ្យលីននិយាយបន្ថែមភ្លាម៖
«គេយកដំណឹងហាសិកាមកប្រាប់! ខ្ញុំសុំចុះទៅសិន!»
គ្មានអ្នកណាអាចឃាត់លីនបានទេ។ តរុណីបែរខ្លួនទៅ តែគេចាប់ដៃ….នាងពិបាកចិត្តពេលគេលូកម្រាមមកយកទូរសព្ទទៅអាន។
លីនបែរកាយមកឈរស្កុបសម្លឹងទឹកមុខប្រុសស្នេហ៍ដែលអានសាររបស់Jack។ គេញញឹមជូរចត់….ហើយងើបមុខស្រែកហៅ៖
«Dark!»
គេលែងដៃពីនាង ក៏លែងមើលមុខនាងដូចគ្នា។ ពេលនេះហើយដែលលីនក៏ដឹងដែរថា ចុះទៅតាមJackមិនបានទេ ព័ត៌មានប្អូនស្រីនាងក៏យកមិនបាន។
ស្រីខំដើរតាមគេពីក្រោយដែលបោះជំហានទៅទ្វារហើយរត់ទៅពីមុខគេ ពន្យល់ម្ចាស់បេះដូង៖
«ខាន់! ព័ត៌មានដែលគេមានក្នុងដៃនេះសំខាន់ណាស់ គ្មានអ្នកណារកមកបានទេ! ពេលនេះ ខ្ញុំត្រូវការវាណ៎ា ឱ្យខ្ញុំចុះទៅ! បើឱ្យDarkទៅតាម គេពិតជារត់បាត់មិនខាន!»
គូខាន់បានលេបស្នាមញញឹមនេះមកវិញយ៉ាងលំបាក ប្រឆាំងនឹងការដកដង្ហើមផុតៗខឹងៗនៅក្នុងបំពង់ករបស់គេ។ លីនមិនដឹងទេថា កាលចុះទៅលើកនេះ អាចនឹងមកវិញមិនបានជារៀងរហូត។ ចំណែកខាងគូខាន់ទៀតសោត លីនបែរជាគិតថា ច្បាស់ជាប្រុសស្នេហ៍ប្រចណ្ឌមិនខ្វល់ថា ឯកសារនោះសំខាន់នឹងនាងកម្រិតណាទេ។
ម្រាមដៃតូចតោងដៃបង។ ទ្វាររបើកមក មានអ្វីមួយមិនល្អទេនឹងកើតឡើងលើJack លីនមានអារម្មណ៍បែបនេះ បើយោងតាមទឹកមុខគូខាន់ដែលមិនសម្លឹងនាង។
«ចាត់ការអាចង្រៃនៅខាងក្រោមនោះ!»
ទោះប្រុសនិយាយស្រាលៗទៅកាន់Dark តែ…លីនរបូតដៃពីប្រាណគេព្រោះភ័យ។ នាងងាកទៅ ឃើញDarkឱនរកនិយាយកាសប្ល៊ូធូដែលដាក់ជាប់នឹងកអាវគេ។ គ្រប់គ្នានៅខាងក្រោមនឹងចាត់ការJack។ ឬមួយគូខាន់ជាអ្នកធ្វើ បានជាគេខ្វល់រឿងភស្តុតាងនោះ?
«កុំណ៎ា! ឈប់»
នាងប្រាប់ទៅDarkបែបនេះ ស្មានថានាយDarkដែលលីនស្អប់ម្នាក់ហ្នឹងធ្វើតាមនាង? គេសម្លឹងនាងក៏មិនធ្វើផង រួចថយទៅបំពេញការងារថែមទាំងបិទទ្វារវិញស្រឺត។
«ចប់ប៉ុណ្ណឹងអូខេ!» គូខាន់ថាហើយញញឹមចត់ៗដាក់នាង។
រាងកាយរបស់លីនញ័រ។ ប៉ុន្តែសូម្បីតែនៅក្រោមស្រទាប់នៃការភ័យខ្លាច នាងខំសម្លឹងមើលគេ ថាតើគេពិតជាមានកំហឹងដែរអត់ ឯគេធ្វើជាមើលលីនមិនឃើញ ហើយដើរចូលក្នុង។
គេមិនខ្វល់ទេថា រាងកាយរបស់លីនកំពុងឆ្លើយតបនឹងគ្រប់ទឹកមុខរបស់គេ។
សំឡេងគ្រោតគ្រាតរបស់គេបានបន្ថែមពេលនាងតត្រុកដើរតាម៖
«រៀបចំ បន្តិចទៀតទៅជប់លៀងនៅផ្ទះប៉ាខ្ញុំ!»
ញើសនិងអារម្មណ៍ភ័យព្រួយបញ្ចេញពេញខ្លួនរបស់លីនពីលើដល់ក្រោម នាងខំបដិសេធមិនទទួលស្គាល់ពីអារម្មណ៍ទន់ខ្សោយនេះ ហើយដើរតាមពីក្រោយគេឆ្ពោះទៅបន្ទប់វិញពន្យល់គេ៖
«ជប់លៀងអីទៅ ខ្ញុំត្រូវការ….»
គេបើកស៊ីមលីនទាញយកមកកាច់កម្ទេច ហើយបោះទូរសព្ទលីនព្រូសលើសាឡុង បណ្តាលឱ្យស្រីធ្មឹង គាំងជើងលែងដើរតាមរួច។ គេចូលទៅបន្ទប់ដាក់ខោអាវហើយ។ លីនជូទទឹកភ្នែករត់ទៅតាម។
«កុំធ្វើតាមចិត្តពេក!»
សំឡេងលីនខ្សឹកខ្សួលដាក់គេដែលឈរបែរខ្នងទាញរកខោអាវ ធ្វើឱ្យប្រុសស្អាតញាក់ស្មាសើចចំអក។
«ព្រោះ….រឿងមិនបានកើតលើខ្លួន គ្រួសារខ្លួន មិនមែនប្អូនស្រីខ្លួន បានជាខ្លួនធ្វើមិនដឹងមិនឮ ឬមួយ…មានពាក់ព័ន្ធដែរ បានជា….មិនចង់ឱ្យខ្ញុំឃើញឯកសារJack?»
គេងាកមកភ្លឹប។ ភ្នែកឆ្ងល់ទាំងគូផ្តោតមើលមកលេខា។ ស្រីម្នាក់នេះអស្ចារ្យកែលែងកើតហើយ។ ទើបនឹងនិយាយគ្នាហើយក្នុងបន្ទប់ទឹក ចេញចរិតសង្ស័យមនុស្សដែលឱបគ្នា គួរតែយល់គ្នា! ចេញគំនិតធ្វើឱ្យខឹងមកទៀតទាល់តែបានមែន។ ឬមួយនាងចង់ឱ្យប្រាប់នាងថា កូនស្រីចៅហ្វាយក្រុងនិង Jackកំពុងរៀបគំរោងធ្វើស៊ីនាង?
«CEO» នាងហៅគេ ខំដើរមកតោងដៃគេ នាងមិនចង់ឱ្យJackមានរឿងទេ។ ស្រីល្ងង់នេះ!
គេក្តាប់មាត់ក្រញូវៗ ផ្ចង់សម្លឹងភ្នែកនាងដែលល្ងង់ៗ និងខំមើលមកដូចជាកំពុងអង្វរករគេ។
នាងហៅគេបែបនេះ គឺផ្តាច់ឆ្ងាយពីរបៀបមនុស្សស្រលាញ់គ្នា។
«ម៉េច?»
គេសួរខ្លី។ អនុស្សាវរីយ៍ចាស់ៗនិងពាក្យរបស់គេដែលខឹងៗ«ពាក្យប្រមាថបង ស្អិតជាប់ក្នុងខួរក្បាលបង! បងឈឺចាប់!» ស្រីដើរទៅរើសខោអាវមកឱ្យគេសម្រាប់ជប់លៀងព្រោះដឹងថា គេអន់ចិត្ត គេទើបនឹងជាបានខ្លះទេ នេះជាអ្វីលេខាគិត។
មានអារម្មណ៍ថា គេនៅរង់ចាំការនិយាយបកស្រាយរបស់នាង លីនកុលាប វាចាទាំងដៃកាន់ឈុតរបស់គេ។
«ខ្ញុំ….និយាយមិនគិត! អន្ទះសាពេក ខ្ញុំជឿហើយថាលោកមិនធ្វើអីប្អូនខ្ញុំ!»
ប្រុសប្រើកន្ទុយភ្នែកមកខាងនាង។
ដៃគេទទួលខោអាវមកពិនិត្យ។ លីនច្បាស់ក្នុងចិត្តថា មិនបាននិយាយអ្វីឱ្យគេឈឺចាប់ទេ ប៉ុន្តែ…..មានរឿងមួយ លីនត្រូវតែបកស្រាយ៖
«CEO…..»
នាងអាក់ព្រោះមុខគេកាច ហើយសម្លក់ទូរសព្ទដែលស្រែករោទ៍។ លីនឈប់មាត់ ទុកឱកាសឱ្យប្រុសទៅលើកមកស្តាប់។ គេចុចសំឡេងឮៗចេញមកក្រៅ៖
«និយាយទៅ!»
សំឡេងDarkតបត៖
«អាJackរត់បាត់ហើយពេលគ្នាយើងចុះទៅ!»
ធូរទ្រូងដែលJackមិនអី។ ឃើញលីនឈ្ងោកមុខស្ទាបទ្រូងធូរចិត្ត ប្រុសបងញាក់ស្មាប្រចណ្ឌទាំងក្រញូវ៖
«រកពួកសាឡនឡើងមក រៀបចំឱ្យលីនកុលាបទៅជប់លៀងផ្ទះប៉ា!»
គេបែរមកវិញ នាងធ្វើមុខក្រញូវម្តង៖
«ខ្ញុំមិនទៅទេ! ចង់គេង! មុននេះលោកឱ្យខ្ញុំគេងនោះអី!»
ប្រុសមិនមាត់ គេដើរចេញ តែបន្ទាប់មកពួកសាឡនពីរបីនាក់ត្រូវបានDarkនាំមកដល់។ លីនមិនអាចគេចបានទេ មានតែអង្គុយធ្មឹងឱ្យគេធ្វើសក់និងលាបមុខទាំងក្រញូវៗ។ ព្រោះមិនដឹងរឿង ថាគេនឹងម្តាយគេបាន File ពីអេលី បានជារៀបចំអាហារល្ងាចហៅកូនចៅហ្វាយក្រុងមកបំបាក់កណ្តាលមុខម្តង។ ខាងលីនមិនដឹងរឿងអីទាំងអស់ ក៏ស្រាប់តែត្រូវគេហៅទៅទទឹងទទែងមិនឱ្យលីនខឹង? ស្មានថាលីនចង់ ទៅកាន់ផ្ទះនោះ ទីកន្លែងដែលធ្លាប់ធ្វើឱ្យនាងឈឺចាប់ ព្រោះការប្រមាថមាក់ងាយ?
ទើបនឹងបានធូរចិត្តខ្លះដែលមកនៅជិតបិសាចគេលែងក្រញូវ អុកស៊ីសែនមានដកវិញពេលស្ថានភាពជំងឺត្រួតត្រារបស់គេបានធូរស្រាលខ្លះទៅ ស្រាប់ឥឡូវ….
ញញឹមតិចៗពេលឃើញលីនគ្រងរ៉ូបអាហារពេលល្ងាចពណ៌ទឹកសណ្តែក មានដៃម្ខាង បញ្ចេញស្មាម្ខាងយ៉ាងប្រណីតទន់ភ្លន់។
ស្រីមិនសម្លឹងគេតបទេ។ ដោយមិនដឹងខ្លួន លីនចង់ធ្វើខឹងគេ។ ព្រោះលីនមិនដឹងទេថា គ្រោះថ្នាក់កំពុងត្រៀមចូលមកដល់។ ឆាកចុងក្រោយនេះ Jackចង់ធ្វើតាមFloraមកបញ្ចប់នាង ចំណែកនាងមិនចុះទៅធ្វើឱ្យការងារគេខូចការ។
នៅក្នុងឡាន គេអង្គុយរង់ចាំលីនដោយម្រាមដៃកំពុងគោះភ្លៅខ្លួនឯង…..ភ្នែកលីនបើកចំហសម្លឹងទៅទិសផ្សេង ដាក់គម្លាតចម្ងាយមិនរវល់ជាមួយគេ ហើយមិនខ្វល់មើលទៅជើងទាំងពីរជំទែងរបស់គេដែរ។
ដៃប្រុសទាញចង្កេះស្រីមកក្បែរព្រោះខ្ជិលរង់ចាំនាងសម្រេចចិត្ត។ កម្ដៅកំហឹងប្រចណ្ឌគេ បានរុំរាងកាយលីន។ ពេលនេះហើយ លីនមិនមានអារម្មណ៍ភ័យដូចស្គាល់គេដំបូងៗក៏ពិតមែន តែបេះដូងនាងនៅបារម្ភនឹងការប្រមាថមើលលើក្រោមអ្នកផ្ទះសេដ្ឋី បានជាលីនស្រពោនមិនមាត់មិនកអ្វី។
សូម្បីគេនេះ ចង់ទៅណាមកណាមិនសួរចិត្តនាងទេ។ គេនៅតែដាក់ខ្លួនឯងគេជាមនុស្សដែលអាចត្រួតត្រាជីវិតលីនបាន។
«កម្មវិធីអ្វី?» នាងខ្សឹបសួរ បានបង្អាក់អារម្មណ៍ស្នេហាក្តីគគុកពេលគេដាក់ចង្កាមកលើមុខនាង ហើយភ្នែកសម្លឹងទ្រូងនាងតាមចន្លោះអាវវាល។
គូខាន់មិនឆ្លើយ។
គេមិនអាចប្រាប់នាង រឿងទាំងអស់ដែលគេនិងម្តាយកំពុងរៀបមកប្រឆាំងបកអាក្រាតកូនស្រីចៅហ្វាយក្រុងនិងចាស្មីនទេ។ ការមិនមាត់មិនកនេះ នាំលីនសៅហ្មងឡើង ណាមួយនាងខ្មាសអ្នកបើកឡានទៀត។
ឡានលូនដល់ច្រកវិមានសេដ្ឋីខាងក្រៅ សូហ្វ័រលាន់មាត់ឡើង៖
«ឡានចៅហ្វាយក្រុងមកហើយ!»
មិនត្រឹម Flora សូម្បីប៉ានាងក៏ត្រូវបានជំទាវស៊ីណារ៉ាល្បួងហៅមកដែរ។ គ្មានអ្នកណាដឹងថា គូខាន់និងម្តាយប្រុងធ្វើអ្វីទេ ចំណែកខាងលោកចៅហ្វាយក្រុងមកជាមួយកូនស្រីដោយបន្ទាន់ ព្រោះជំទាវស៊ីណារ៉ាកុហកថា និយាយរឿងសុំដណ្តឹងកូនស្រីមេម៉ាយចាយសម្រស់នោះឱ្យគូខាន់។
ពេលនេះ គូខាន់បណ្តើរអនាគតភរិយាមក មិនអាចឱ្យពួកគេឃើញហើយថ្នាក់ចិត្ត ឬដឹងរឿងពីក្បាលដំបូងទេ។
គេងើបមុខអង្គុយរៀបរយវិញ ហើយលាន់មាត់បញ្ជា៖
«យើងទៅតាមទ្វារក្រោយ!»
លីនងាកមកសម្លឹងគេ ចង់សួរគេថា តើមានអ្វីនៅខាងក្នុង តែឃើញភ្នែកគេមើលមកនាងក្រហមៗ…..តណ្ហាគេមកកម្រើកកណ្តាលវាល? នាងដៀងមកមើលកអាវខ្លួនឯង។
ម្តាយគេធ្លាប់ប្រាប់ថា ជំងឺផ្លូវចិត្តនេះ ពេលគេខឹងឬប្រចណ្ឌ ផ្ទុះគំនិតរឿងកាមគុណខ្លាំងជាងពេលសប្បាយចិត្ត ឬរំភើបចិត្ត។ លីនមិនដឹងទេថា កាលពីនៅក្នុងបន្ទប់ទឹក ប្រុសបានព្យាយាមរំងាប់ចិត្តលើអូនព្រោះចង់បង្ហាញលីនថា គេជាហើយ គេមិនដូចមុនទេ។ គេស្រលាញ់នាង ជានាងពិតៗ មិនមែនជាទាសករតណ្ហាដូចនាងធ្លាប់គិតឡើង។
រថយន្តបត់វ៉េវទៅក្នុងមហាភូមិគ្រឹះរបស់មហាសេដ្ឋី ដែលមុននេះលីននៅចាំបានថា ធ្លាប់ត្រូវកូនអ្នកមានព្រួតគ្នាវាយប្រហារ ដោយសារសាវតាក្រីក្ររបស់នាង ចំណែកប៉ាគេក៏ដូចគ្នា។ ទោះណាជាគូខាន់ នៅឈរពីក្រោយខ្នងនាង តែលីននៅចៀសពីឈឺចិត្តមិនរួច។
«ហេតុអ្វីខ្ញុំមិនអាចដឹង សូម្បីតែថា យើងមកនេះដើម្បីអ្វី?»
«នៅជាមួយបងត្រូវមានអារម្មណ៍សុវត្ថិភាព ទោះប្រឈមនឹងស្អីក៏ដោយ!» គេនិយាយហើយលូកដៃមកថ្ពក់ចង្កេះវិញជាថ្មី។
ច្រមុះថ្លៃស្រូបស្រង់កញ្ចឹងកនាងដូចស្រេកឃ្លាន មិនតែប៉ុណ្ណោះ បបូរមាត់គេមានចលនាទន់ភ្លន់នៅទីនោះ មិនព្រមដកចេញវិញសោះ។
ចាំយូរពេក លីនខ្មាសអ្នកបើកឡាន។ ស្រីរេខ្លួនចេញបន្តិច គេស្រាប់តែផ្ទុះមានៈ ទាញនាងបន្តឹងដៃ៖
«នេះ? អារម្មណ៍មានសុវត្ថិភាព?» លីននិយាយអួលៗខឹងៗដែលរើពីកណ្តាប់ដៃថ្លៃមិនរួច។
«ជាស្អីវិញ?» គូខាន់សួរដោយបន្តថើបស្មានាងរលោងរលើប។
«កន្លែងសាធារណៈCEO»
គេដកខ្លួនហើយងើបមុខ បន្សល់ខ្យល់ដង្ហើមក្តីគគុក។ គេផ្ទុះតណ្ហា តើគេកំពុងរើជំងឺខឹង? លីនលបគិតហើយថយមកជិតកញ្ចក់។ សូហ្វ័រមិនហ៊ានសូម្បីតែងាកផង កុំថាឡើយមើលមកក្រោយ។
លីនម្តងម្កាលប្រើកន្ទុយភ្នែកសម្លឹងប្រុសស្អាតដែលទៅអង្គុយធ្វើក្រញូវ។ នាងមិនដឹងថា គេខឹងនឹងនាងព្រោះរឿងJack ឬខឹងដោយសារនាងគ្មានអារម្មណ៍ជាមួយគេទេ។ គេចង់ធ្វើអ្វីៗជាមួយនាងដោយមិនខ្វល់ជាមួយនឹងពិភពលោក ធ្វើដូចលោកនេះមានតែនាងហើយនិងគេ?
ស្អប់បំផុតពេលដែលលីនមិនអាចអានចិត្តគេបាន។ ឡានឈប់ ហើយគេឈានចុះខាងគេដោយគ្មាននាងនិងដោយមិនចាំសូហ្វ័របើកទ្វារ។ លីនចុះដែរ ខណៈគេដើរមក។ ម្រាមគេបោះមក នាងញញឹមតិចតួចទទួលយកប្រអប់ដៃគេ។ ប្រុសនាំស្រីលេខាពីសួនខាងក្រៅឆ្ពោះទៅទ្វារចូលមួយ ដែលចំហរង់ចាំ។
ទីនោះជាបន្ទប់ធំមួយ ដែលលីនមកផ្ទះនេះលើកមុនមិនបានឆ្លងកាត់ទីនេះទេ។
«ស្អាតណាស់» លីនលាន់មាត់ចំពោះការតុបតែងយ៉ាងវិចិត្របែបបារាំង។ ក្លិនផ្កាស្រស់បោះពួយមកស្វាគមន៍គ្រប់គ្នា មិនដឹងថាជះមកពីសួនឬពីបណ្តាថូធំតូចត្រៀបត្រានោះទេ។
មកដល់កណ្តាលបន្ទប់ ជាន់លើព្រំមូលក្រាស់ ក្រោមបណ្តុំនៃអំពូលចរណៃសែនប្រណីត គេទាញលីនឱ្យបែរមក ហើយលើកដៃឆ្វេងស្ទាបស្ពាល់នាង។
«អស់សាធារណៈឬនៅ?»
ថ្ពាល់របស់លីនឡើងកម្ដៅភ្លាមៗ បញ្ជាក់ថាស្បែកស្រីស្គាល់សញ្ញាម្រាមដៃបុរសនេះ។ រាងកាយនេះ បាក់ស្រុតចាញ់ដៃគេយូរហើយ បេះដូងនេះក៏អ៊ីចឹងដែរ។
គ្រាន់តែលីនពេលខ្លះអន់ចិត្ត ដែលគូខាន់តែងតែចូលចិត្តធ្វើបែបនេះដាក់នាង ដូចផ្គើនផង មានៈផង ធ្វើដូចខ្វះពេល។
«CEO» ភ្នែកនាងសម្លឹងទៅទ្វារ។ ដ្បិតណាតែពួកគេនៅតែពីរនាក់ក្នុងសាលធំ ប៉ុន្តែនោះក៏មិនមានន័យថា កន្លែងនេះអត់មានកាមេរ៉ា ឬនឹងមាននរណាម្នាក់ ដើរកាត់ចេញចូលធ្វើការផ្ទះ?
«លីន!» គេហៅនាងក្នុងសំណើចចំអកតិចៗ ដែលនាងក្រហមមុខ និងភ័យផងខ្មាសគេផង។ សំឡេងគេហៅឈ្មោះនាងដូចល្បួងលីនឱ្យចូលរួមល្បែងស្នេហាកណ្តាលវាលជាមួយគេ?
លេខាដកដង្ហើមធំ៖
«ខ្ញុំមិនដែលធ្វើអីឱ្យលោកអន់ចិត្តទេ!»
«ច្បាស់អត់?»
«រឿងJackខ្ញុំអត់មានចេតនាទេ ខ្ញុំស្រលាញ់ប្អូន!»
គូខាន់បកចង្កាឡើងលើជាសញ្ញាមិនព្រមទទួលយក គេនិយាយខាំមាត់តិចៗញញឹមស្មើៗ៖
«ពេលកំពុងស្រួលចិត្ត កុំយកឈ្មោះចង្រៃៗមកឃាំង!»
«លោកស្រួលចិត្តពិតមែន?!»
ចុងៗបបូរមាត់សងខាងរបស់គេកម្រើកឡើងចុះ ម្តងញញឹមម្តងធ្វើស្មើ។
«ម៉េចវិញ?» គេសួរបក។
«លោកដូចជា….ខឹងអ្នកណាម្នាក់! ខឹងខ្ញុំហ្មែន?» នាងរំអួយដោយភ្នែកម៉ក់ៗសម្លឹងគេ។
«មែន! ខឹងខ្លាំង» សំឡេងគេដង្ហក់មុនពេលនិយាយបន្ថែម«ចង់វាយខ្លាំងៗ ឱ្យរាង!»
ដៃគេរាវពេញត្រគាកនារីពីលើឈុតសូត្រសែនទន់ភ្លន់ត្រជាក់ស្អំបេះដូង។ លីនខ្មាសណាស់ តែមិនហ៊ានប្រកែក ខ្លាចកំហឹងគេផ្ទុះគ្រប់យ៉ាងទៅជាកខ្វក់ នាំល្អកក់កករដល់ពួកគេ។
«ខ្លាចគេឃើញ!» នាងខ្សឹបដាក់ភ្នែកគេ ខំញញឹមផងស្លេកផង។ ពិសេសលីនខ្លាចអ្នកម្តាយរបស់គេចុះមកឃើញ ហើយវាយតម្លៃនាង។
«និយាយដូចជាបងខ្វល់?»
ប្រុសវាចាទាំងវារម្រាមស្តាំឡើងមកលើប៉ះក្បាលនាងពីក្រោយ។ មិនយូរទេ ក្រែមនាងនឹងត្រូវគេលេបបាត់ហើយ Make upនឹងខ្ទេចអសារអស់ លីនដឹង។ តើនាងទៅចួបអ្នកផងក្នុងពិធីផ្ទះគេនេះដោយរបៀបណា?
ដៃស្រីលើកមកដាក់លើស្មាគេ ដូចជាលីនក៏ចង់ថើបគេ តែនាងនៅរារែក។
«ខាន់! ពេលទៅផ្ទះវិញ ខ្ញុំទទួលកំហុសនិងទណ្ឌកម្មគ្រប់យ៉ាង!»
ម្រាមមេដៃគេរេពីក្រោយក្បាលនាង មកប៉ះគែមបបូរមាត់លីន។ លីនខំសម្លឹងប្រតិកម្មលើផ្ទៃមុខគេ គេមានតណ្ហាឡើងៗ ទប់មិនជាប់ទេ តែគេកំពុងខំទប់។
«បងមិនធ្វើឱ្យខូចMake upនេះទេ ក្មេងល្អ!» ប្រុសវាចាឡុលៗខ្សឹបៗដាក់ភ្នែកនាង។
គេអានចិត្តនាងធ្លុះ។ ស្រីនៅឡិងឡង់ ខណៈសំឡេងមួយហើរមកតាមខ្យល់៖
«កូនខាន់!»
បុរសចំណាស់ដែលលីនខ្លាច លេចឡើងហាក់ដូចជាគាត់កំពុងរង់ចាំជាស្រេច ក្នុងទ្វារក្រោយផ្ទះនេះ។
គាត់មិនរំកិលមកទេ រង់ចាំកូនប្រុសចូលទៅជិត។
ប្រុសរអ៊ូរទាំអ្វីមួយនៅក្រោមដង្ហើមក្តៅរបស់គេក្នុងចរិតអ្នកដែលកំពុងមានៈក្នុងកាមា ស្រាប់តែមានគេមករំខាន។
«ប៉ា» គេទាញលីនឱ្យទៅជាមួយ ហាក់ដូចជាចង់ការពារនាងដាច់ឱ្យស្រឡះពីអ្វីក្តី គឺនៅក្បែរៗគេជានិច្ច។
«មកដល់ពេលណា?» បុរសសួរកូនគាត់ហើយបែរមកញញឹមដាក់នាងដែរ ធ្វើដូចជាថ្ងៃមុនមិនមានអ្វីកើតឡើង។
បំពង់ករបស់នាងក្តាប់ណែនដោយការភ័យនិងសម្ពាធ ប៉ុន្តែលីនអាចលើកដៃទៅជម្រាបសួរគាត់។
«សូមមានសំណាងល្អ!»
នេះឬការឆ្លើយតបរបស់ជនជាតិរុស្សីមកកាន់អ្នកដែលគោរពវន្ទាគេ។ លីនគិតទាំងទឹកមុខសុភាព ខណៈដៃប្រុសបងដាក់មកលើចង្កេះលីន ពង្រឹងភាពក្លាហានឱ្យនាង។ ស្ត្រីរាងស្តើងម្នាក់បង្ហាញខ្លួនពីក្រោយមហាសេដ្ឋីក្នុងឈុតរោមសត្វ ទាំងក្នុងប្រទេសកម្ពុជា គាត់ពិតជាសេដ្ឋីនីចាស្មីនដ៏មានបានដែលបង្អួតពីឈុតកប់ពពក។
គាត់ឈានមកដល់ហើយកាន់ដៃប្តីម្ញិកម្ញក់។
«តោះទៅអង្គុយបន្ទប់លើវិញ មានអីញ៉ាំច្រើន!»
លីនធ្វើភ្នែកម៉ក់ៗ៖
«សូមជម្រាបសួរលោកជំទាវ!»
«រីករាយដែលបានចួបស្រីស្អាតម្តងទៀត! ស្អាតណាស់!» ពេលនិយាយនេះ គាត់ក្រឡេកមើលគូខាន់ជានិច្ច ។
«ពិតប្រាកដណាស់!» ដៃរបស់គូខាន់សង្កត់លើត្រគាករបស់លីន។
«ចៅហ្វាយក្រុងនិងកូនស្រីនៅចាំនៅលើ!» ចាស្មីនបន្ត។
លីនមិនស្រួលចិត្តអំពីFloraទេ។ ស្ត្រីនោះឆ្មើង និងនៅចំពោះមុខលីនតែងធ្វើឱ្យមានអារម្មណ៍មិនស្រួល។
«តោះយើង!» ប៉ាគេតឿន តែគូខាន់បដិសេធ «ខ្ញុំនាំលីនដើរមើលផ្ទះសិន!»
បបូរមាត់របស់ចាស្មីនញ័រភ័យ។ លីនដឹងថា ទំនងជាគូខាន់ជាមនុស្សសំខាន់សម្រាប់តុវែងខាងលើ ហើយចៅហ្វាយក្រុងចង់ឃើញគេ គេជាម្ចាស់បន្តវេននៃអាណាចក្រ Doloce តែគេធ្វើព្រងើយ មិនខ្វល់ដូចសម្តីគេមុននេះដែរ។ ចាស្មីននិយាយអង្វរ៖
«គ្រួសារDoloceយើង មិនឱ្យភ្ញៀវរង់ចាំទទេទេ!»
លីនបន្ធូរបរិយាកាស៖
«តាមពិតទៅ ខ្ញុំចង់ចេញទៅក្រៅមើលសួនមួយភ្លែត! CEOនឹងមិនបារម្ភពីខ្ញុំទេ ខ្ញុំទៅមើលផ្កាសោះហ្នឹង! CEOទទួលភ្ញៀវទៅណ៎ា!»
មិនចាំគេឆ្លើយ នាងបោះជំហានចាកចោលបាតដៃគេ ឆ្ពោះទៅកាន់ចាស្មីនដោយយល់ថា សេដ្ឋីនីអាចជួយរំដោះនាងមួយរយៈពីដង្ហើមក្តៅៗរបស់គូខាន់។
ចាស្មីនសែនរីករាយ ពេលឃើញគូខាន់ធ្វើភ្នែកស្មើៗដៀងមកស្រីស្នេហ៍៖
«អូបាន! លេខាចុះតាមជណ្តើរម៉ាបតូចខាងស្តាំ ស្ងាត់ល្អ ផ្កាច្រើន! ច្រកនេះ គ្មានអ្នកណាដើរកាត់ទេ ជាឯកជនរបស់មេគ្រួសារ! ដើរត្រង់ៗទៅ ទីនោះមានទីធ្លាសួនធំមួយទៀតនៅខាងក្រោយទ្វារក្បាច់! ផ្ការឹតតែច្រើន! មានកូនបណ្ណាល័យសួនច្បារមួយ មានទឹកញ៉ាំ និងសាឡុងអង្គុយ!»
អ្វីក៏ដោយ លីនចង់ចាកចេញ។ នេះឯងជារឿងធ្វើឱ្យប្រុសបងក្នាញ់លេខា។
«អូចាស៎ ស្តាប់ទៅល្អណាស់។ ខ្ញុំទៅ! សូមអរគុណ»
រួចលីនធ្វើចលនាភ្លាម មិនខ្វល់នឹងធ្មេញខាំតិចៗរបស់គូខាន់ទេ។
គេហៅនាង៖
«លីន! ចាំសិន!»
ស្រីឮ ប៉ុន្តែខំបន្តជំរុញដំណើរទៅមុខនឹងអាលឱ្យគេនៅរវល់ជាប់ជាមួយឪពុករបស់គេនិងភ្ញៀវរបស់គេ ភ្លេចនាងសិនទៅចុះ។
យល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសាច់រឿងខាងលើ