ពិតណាស់ ផ្លូវជណ្តើរម៉ាបនាំចេញទៅនេះជាច្រកវាង មិនសូវជាធំ តែមានផ្កាជាជួរៗច្រើនពិតមែន មិនដឹងត្រូវការៗថែទាំកម្រិតណាទេ ។
ខ្យល់កាន់តែបក់មកស្តើងៗ ប៉ះគ្នាជាមួយអាវសូត្រមានសេរីភាពពីដៃព្រាន។ លីនបានរត់ឆ្ពោះទៅមុខចាកចេញពីប្រុស ហើយរកឃើញទ្វារក្បាច់មួយ ដែលនាំទៅកាន់សួនច្បារមួយទៀតពិតមែន។
ពេលរុញវាចំហចេញ លីនទទួលបានសន្ធឹកខ្យល់បក់ក្រអូបប្រហើរពេលគន្ធាជាច្រើនចម្រុះក្លិនហើរកាត់ពីមុខនាង។ ថ្វីបើនេះជារដូវក្តៅក៏ដោយ ក៏ខ្យល់ធម្មជាតិស្រស់ស្រាយលាយជាមួយចំហាយទឹកបាញ់ស្វ័យប្រវត្តិ បានធ្វើឱ្យចិត្តលីនត្រជាក់។ អារម្មណ៍នាងស្រៀវស្រើបរំជើបរំជួលជាមួយគ្រប់ជំហានដែលឆ្ពោះទៅក្នុងសួគ៌អច្ឆរិយ។
«គេចបានប៉ុន្មានអ្ហះ?» សំឡេងរបស់គូខាន់ដ្បិតតែស្រាលតែបានបញ្ជូនសញ្ញាព្រមានដល់ឆ្អឹងខ្នងរបស់នាង។ គេនេះឆេវទៀតហើយ គេប្រើវិធីអីបានជាប៉ានិងម៉ាក់ចុងគេទប់ឃាត់គេមិនជាប់?
ប្រុសបានទាញលីនបំបែរទៅរកទ្រូងគេ ដៃម្ខាងរុំចង្កេះឃុំឃាំងនាងប្រុងតែនឹងធ្វើបាបតាមសន្ទុះចិត្តមានៈដែលនាងដើរចោលគេ។
លេខារើ ប៉ុន្តែគេខ្លាំងជាង៖
«ខាន់» នាងឈ្លោះប្រកែកជាមួយគេ ប៉ុន្តែមិនបានសម្រេច។
គេបានដោះលែងចង្កេះនាង ប៉ុន្តែចាប់ដៃនាងទាញបណ្តើរទៅ មិនខ្វល់នាងពាក់ស្បែកជើងកែងពិបាកសម្របតាមនោះសោះ។
ក្រៅពីផ្កាកុលាប និងផ្កាផ្សេងជាច្រើនប្រភេទទៀតបានធ្វើជាគុម្ពោតខ្ពស់ ឬធ្វើជាខែល បិទបាំងភាពងង៉ក់នៃប្រុសស្រីទាំងទ្វេ។ កែងជើងរបស់នាងឈានចេញពីសួន មកប៉ះនឹងផ្លូវថ្មភ្នំតម្រៀប ខណៈដែលគេទាញនាងចេញពីក្រោយព្រៃបៃតងមករកសាឡុងកណ្តាលវាលមួយឈុត មានកៅអីវែងមួយ និងកៅអីឯកជនពីរ។ ប្រភពទឹកបាញ់មួយនៅចំកណ្តាល។
នេះតំបន់ស្ងាត់ឈឹងសឹងថាក្លាយជាកន្លែងដ៏ល្អឥតខ្ចោះដើម្បីលាក់ខ្លួនពីទុក្ខព្រួយជីវិត។
«នៅមិននៅ ចឹងទៀតហើយ?» ស្រីថាទាំងរលាស់ដៃគេចេញហើយថយមកអង្គុយលើកៅអីមួយ។
«មានភ្ញៀវពិសេសនៅចាំទេតើមែនអត់?» លីនថាទៀតដោយងង៉ក់ចង់ប្រាប់គេថានាងចេញមកព្រោះស្អប់ពួកអ្នកមានដែលចោមរោមជុំវិញគេ។
«គ្មានស្រីណាដើរចេញពីបង ដោយបងមិនអនុញ្ញាត ហើយធ្វើរឹងនៅនឹងមុខប៉ាបងទេ!»
គេពោលហើយឈរច្រង៉ាងពីមុខនាងមើលមកលីនតូចច្រម៉ក់ ដូចជាគេកំពុងព្យាយាមប្រដៅក្មេងដែលខូច។ លីនឈ្ងោកមុខមិនប្រឈមភ្នែកគេ។
គេម្តងខឹងម្តងជា។
លីនមិនដឹងថាគេនិងម្តាយគេ ជំទាវស៊ីណារ៉ាមានល្បិចអ្វីជាមួយគ្រួសារចៅហ្វាយក្រុងទេ ដឹងទេថាគូខាន់នៅសុខៗរករឿងនាង។
«ដោះអាវ!»
សំឡេងគេបញ្ជាខ្សោយតែអាចធ្វើឱ្យលីនភាំង។
ស្រីងើបមុខចង់ដឹងថា គេនិយាយលេងឬព្រមានមែន? ដៃគេលូកមកទាញកាបូបនាងបោះទៅលើកៅអីផ្សេងមួយទៀតដែលនៅក្បែរនោះ ហើយចង្កេះគេ លោមកមុខ សឹងប៉ះច្រមុះលីន។
ពន្លឺពណ៌មាសនៃក្បាលខ្សែក្រវាត់របស់គេចាំងជះ ប៉ះពន្លឺចុងក្រោយនៃព្រះអាទិត្យពព្រិចជុំវិញសួនច្បារបញ្ចេញស្រមោលពេញផ្ទៃមុខរបស់គេដែលឈរបញ្ច្រាស់ថ្ងៃ ខ្មៅ និងស្មើៗ មានអំណាចដាច់អហង្ការ។ ដែលលក្ខណៈរបស់គាត់ត្រូវបានលាក់។
«ក្រោកឡើងមកហើយដោះអាវចេញ!»
គេនិយាយទាំងខាំមាត់ និងឈ្ងោកមកដោះខ្សែក្រវាត់របស់គេ។ ក្រពះរបស់លីនហួតហែងស្ងួតព្រោះភ័យ ។
«អីគេ?» ស្រីព្រិចភ្នែក បន្ទាប់មកមើលរបៀបដែលគេរុំដៃជុំវិញក្បាលដែកខ្សែក្រវាត់ ហើយទាញខ្សែស្បែកចេញពីចង្កេះចោលឈុតដ៏ថ្លៃមួយនេះ ឱ្យបាត់បង់មួយចំណែកដែលតុបតែងគេឱ្យសែនសង្ហា។ គេដូចជាប្រុងវាយវាត់នាងឬ…
«ខាន់!»
លេខាតូចហៅគេខ្សឹបៗដោយញ័រមាត់ភ័យ ខណៈពេលគេនេះរូតខោបញ្ចេញភាពសង្ហាដូចមាស។
«ក្រែងចង់អ៊ីចឹងអ្ហី? ជាជម្រើសរបស់អូនខ្លួនឯងអូនសម្លាញ់!»
លីនសម្លឹងទៅវត្ថុដែលទូងចេញមកដោយមានៈ។ សំឡេងគេនៅតែសម្លុតពីលើភាពរន្ធត់របស់នាង៖
«ដំបូងគិតថា! រង់ចាំបាន! ចាំយប់សិន ចាំនាំគ្នាទៅដកពិសោធន៍នៅបន្ទប់ខាងលើឱ្យត្រឹមត្រូវ ប៉ុន្តែ ស្អប់មនុស្សស្រីរឹង! ឥឡូវម៉េច? លេងរបៀបរឹងជាមួយគ្នា! ក្រែងចូលចិត្តកន្លែងនេះ? ចូលចិត្តផ្កា?!»
ដៃស្រីទាំងពីរច្រត់លើកៅអីសងខាងខ្លួននាង។ នាងភ័យនឹងអារម្មណ៍មិនធម្មតារបស់គេ ពេលនេះ មិនដឹងគេកើតស្អីគេទេ គូខាន់មិនដែលនិយាយវែងបែបនេះឡើយតាំងពីបានស្អិតជិតប្រាណ។ ភ្នែកនាងរលោង ទៅដោយការតូចចិត្តនិងការបារម្ភ។
នឹកដល់ថ្ងៃចូលធ្វើការដំបូង គេក៏ធ្វើបែបនេះ កាលណោះនាងអង្វរគេទើបគេឈប់វង្វេង ពេលនេះម៉ោងនេះឆ្អែតចិត្តពេកមិនដឹងនិយាយអ្វី បានពាក្យអ្វីមកកែស្ថានការណ៍ឡើយ។
លីនលេបទឹកមាត់និយាយ៖
«ខាន់! នរណាម្នាក់អាចឃើញយើង ឬឮយើង»
«អ៊ីចឹងឆាប់ឡើងលីន! ប្រាកដណាស់ !នឹងមាននរណាម្នាក់ ត្រូវបញ្ជូនមករកយើង ហៅយើងទៅជប់លៀង!» គេទម្លាក់ខ្សែក្រវាត់ទៅនឹងកជើងយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ជាចង្វាក់។
«កុំធ្វើបែបនេះណ៎ា! មិនមែននៅទីនេះទេ!» នាងរើខ្លួន តែរាងកាយគេមកពាំងស្អិតនៅពីមុខ រើទៅណាក៏នៅតែឃើញផ្នែកតណ្ហារបស់គេកញ្ជ្រោលបង្ហាញមក។ លីន កំពុងរកវិធីអង្វរឱ្យគូខាន់ប្ដូរចិត្តឬ ម្យ៉ាងនាងអាចនឹងច្រានគេហើយរត់ទៅខាងមុខផ្ទះ ។ ក្រពះរបស់នាង ត្រៀមខ្លួនជាស្រេចដើម្បីបះបោរពី ភាពភ័យរន្ធត់ និងភាពឆ្គាំឆ្គងនៃស្ថានភាពទាំងមូលដែលគេនេះម្តេចកម្រើកចរិតដើមចេញមក ទាំងគ្មានមូលហេតុ។
«ខ្ញុំធ្វើអីខុសទៅ?» លីនយំ។
ប្រុសខាំមាត់តិចៗ ម្រាមស្តាំគេវែកសក់លីន។
«លោកចង់ឱ្យខ្ញុំខុស ឱ្យខ្ញុំសុំទោសគ្រាន់តែខ្ញុំដើរចោលប៉ុណ្ណឹងហ្អី?»
នាងសួរទៀត ភ្នែកគេល្ហល្ហេវគ្មានចម្លើយ។ បើគេពិតជានឹកឃើញមករួមភេទលើកៅអីឈើនេះពិតមែន គេលែងជាមនុស្សព្យាបាលបានហើយ។
«ហើយ…ធ្វើចប់កាលណា លោកនឹងលែងបានឃើញមុខខ្ញុំជារៀងរហូតគូខាន់!»
នាងគិតតែឃ្លាចុងក្រោយនេះមិនបាននិយាយទេ ព្រោះឆ្អែតចិត្តពេក ។ លីនក្រោកឡើងត្រូវគេច្រានចុះទៅវិញ។ លីនបិទភ្នែកមិនចង់ឃើញស្រមោលរបស់គេ ឬមានអារម្មណ៍ថា មានវត្តមានរបស់គេទេ។
ម្រាមគេ រេរហ័សមកដល់ថ្ពាល់រួចដៃអាវដែលមានតែម្ខាង គេទាញប្រុងទម្លាក់វា ស្របពេលសូរគ្រហែមមួយលាន់ពីគម្ពោតព្រៃ។
«កូនខាន់!»
លីនគិតថា រស់វិញហើយ គឺប៉ាគេមកដល់។ គេថយចេញហើយប្រញាប់បិទរូតខោ។ ១០០ភាគរយប៉ាគេ ពិតជាបានឃើញចរិតអានាចារ្យរបស់គេ។ ទោះយ៉ាងណាប៉ាគេមិនដើរមកទៀតទេ គាត់ដូចទុកពេលឱ្យកូនប្រុសរោគចិត្តម្នាក់នេះ បានដាក់ខ្សែក្រវាត់និងទីនុយស្រួលបួលវិញ ខណៈដែលលីនពិតជានៅបិទភ្នែកបែរបន់ចង់ឱ្យធរណីស្រូបនាងនឹងស្ដោះចេញទៅកន្លែងផ្សេងទៀតក្នុងលោក នឹងបានគេចពីភ្នែកមនុស្សប្រុសទាំងពីរនេះ។
ដោយគ្មានពាក្យសម្ដី គូខាន់ចង្អុលនាងឱ្យសញ្ញាថា នៅឱ្យស្ងៀមរង់ចាំគេ ចំណែកខាងគេបានដើរទៅរកប្រភពសំឡេងឪពុក។
«ភ្ញៀវមកពេញផ្ទះហើយ! ឯណាលីនកុលាប?»
មហាសេដ្ឋីធ្វើពើ កូនប្រុសគាត់ក៏ឆ្លើយធ្វើពើវិញ៖
«គេជក់នឹងក្លិនផ្កា!»
«យប់នេះចាំឱ្យនៅស្រង់ផ្កាអស់ចិត្តទៅ! តោះ!»
ប៉ាគេបកក្រោយសំដៅលើវិមាន ។ គូខាន់ងាកមក ចំពេលដែលតូចតន់កំពុងឈ្ងោកដោយក្តីអៀនខ្មាស។ សន្សឹមៗ លីនបែរមករកគេ ហើយសម្លឹងគេទាំងភ្នែកស្លក់ព្រោះខ្លាច…។
ប្រុសលើកចុងមាត់ខាងឆ្វេងឡើងបន្តិចដូចចង់ញញិម រួចទើបគេមិចភ្នែកហៅនាង ដោយលូកដៃមកទទួលស្រីផង។
លីនកុលាបក្រោកទាំងមុខក្រហមៗដើរមួយៗមកក្បែរ ។ គេទទួលយកម្រាមឆ្វេងទាំងប្រាំរបស់លេខាហើយដឹកដៃនាងឡើងជណ្តើរ។ ម្រាមនាងពិតជាបែកញើសជោកក្នុងប្រអប់ដៃគេ។
«បងធ្វើពុតដាក់ប៉ាទេ!»
គេខ្សឹបតិចៗ តែនាងមិនយល់ទេ។
ធ្វើពុតចំណុចណាទៅ រឿងមួយប្រាវមុននេះគេធ្វើពុតព្រោះដឹងថាប៉ាគេមក? គេចង់ប្រាប់ប៉ាគេថាគេនៅឈឺ? ធ្វើដើម្បីអី?
នាងជាគ្រឿងសម្រាប់គេយកមកលេងសើចលោះព្រលឹងបែបនេះ?
«ឮអត់? កុំខឹង! ហើយឈប់ភ័យទៅ!»
លីនភាំងៗសម្លឹងគេ ព្រោះគេឈប់កណ្តាលជណ្តើរ។ កែវភ្នែកនាងរលីងរលោង តូចចិត្ត និងមិនយល់ តែមិនចង់សួរ។
ជាមួយគូខាន់ នាងឆ្អែតចិត្តឡើងសុសសាច់ទៅហើយ។ លើកនេះទៀត គេធ្វើបែបនេះចុះបើមានអ្នកណាមកឃើញ គេថត ឬចុះបើនាងគាំងបេះដូងស្លាប់បាត់ គេសប្បាយចិត្តណាស់មែនទេ។
នាងប្រលេះដៃគេចេញនិងនិយាយខ្សាវៗ៖
«សុំចូលបន្ទប់ទឹកសិន!»
ខាងប្រុសដកដង្ហើមធំ វែកសក់និងរៀបរយថ្ពាល់នាង ។ គេវាចាស្រាលៗ៖
«មិនអីទេ! មុខមាត់ធម្មតា មិនខូចខាតអីទាំងអស់!»
នាងនៅស្ងៀមសម្លឹងភ្នែកគេទាំងសងខាង។ ធូរចិត្តបន្តិចហើយ ។ ទោះយ៉ាងណគេដូចជាឆ្លាតមិនបាច់ថ្លែងទេ ដឹងថា លីនបារម្ភរឿងអ្វីទៀត។
«តោះ!»
គេដឹកដៃនាងឡើងជណ្តើរ រួចបន្តដំណើរឆ្ពោះទៅសាលទទួលភ្ញៀវ។ កាត់តាមកូនច្រកពង្វាងមួយទៀត គេឮសំឡេងចម្លែកតាមខ្យល់៖
«ខ្ញុំយល់ថា លោកព្យាបាលកូនលោកឱ្យជាសិនទៅ ខ្ញុំមិនអាចទទួលយកការស្តីដណ្តឹងនេះទេ!»
លីនឈប់ជើងតាមពីក្រោយការទុចង៉ក់នៃប្រុសស្នេហ៍។
គូខាន់ញញិម ព្រោះនៅពីមុខពួកគេបាំងដោយដើមឆត្រធំៗប្រហែលជាជិត១០មពីកន្លែងនេះ ខ្នងប៉ាគេជជែកនឹងអ្នកណាម្នាក់។
«សំឡេងចៅហ្វាយក្រុង!»
គេខ្សឹបដាក់ស្រីល្អ ធ្វើឱ្យលីនដឹងនិងយល់ភ្លាមពីហេតុផលដែលមុននេះគេធ្វើជាដាក់ទោសនាងកណ្តាលវាល។ ម្តេចបានជាគេជាហើយនៅចង់ធ្វើជាមនុស្សឈឺ?
«ស្តាប់ខ្ញុំសិន! កូនគូខាន់ជាពិតមែន ម្តាយគេអះអាង យើងក៏មានរបាយការណ៍ពេទ្យសឹង្ហបុរីដែរ!»
គូខាន់ញញិម ប៉ុន្តែ លីនមិនសប្បាយជាមួយទេ។ លីន កំពុងតែញ័រខ្លួនភ័យ និងអាម៉ាស់ថា នៅក្នុងសួនដែលឃើញគូខាន់សម្តែង មិនត្រឹមតែប៉ាគេមកឃើញឡើយ ចៅហ្វាយក្រុងក៏មកដែរ។
«តោះ! ដើរផ្លូវផ្សេង!»
គេនាំនាងវាងចេញ ទាំងដែលលីនសែនមានអារម្មណ៍ធុញថប់ ក្បាលតឹងតែងឈឺ ដង្ហើមហត់។ ពួកគេមកដល់ពីមុខទ្វារធំប្រណីតមួយ។
អាហារពេលល្ងាចថ្ងៃនេះមិនមែននៅក្រៅវាលដូចថ្ងៃមុនទេ លីនក្រឡេកមើលទៅផ្កាលម្អមាត់ទ្វារយ៉ាងវិចិត្រ។ ការភ័យស្លន់ស្លោកញ្ជ្រោលមកពេញទ្រូងរបស់ស្រីស្អាត។
មនុស្សប្រុសវ័យកណ្តាលម្នាក់ស្លៀកពាក់អង្គរក្សនៅឈរក្បែរនោះនិងស្រូតរូតឱនលំទោនបើកទ្វារពេលឃើញគូខាន់នាំលីនមកដល់។
រឿងចុងក្រោយដែលលីនត្រូវធ្វើគឺ ដើរទាំងផុងៗជើងចូលទៅកាន់តុវែងពណ៌ទឹកមាសបែបអ៊ីតាលី។
តុនេះវែងណាស់ មនុស្សគ្រប់គ្នាមកអស់ហើយ ។ ម្នាក់ៗគ្រងឈុតសែនអភិជន ចិញ្ចាចចិញ្ចែងដូចដួងតារាប្រជែងគ្នា។
សក់ អល្លង្ការ ពណ៌ខោអាវ ម៉ូតសក់ ការតុបតែងរបស់គ្រប់គ្នាសមនឹងទិដ្ឋភាពរចនាបទដ៏កំពូលនៃវិមានមួយនេះបំផុត ចំណែកឯរឿងដែលមិនសូវសមគឺ មកជុំតែប៉ុណ្ណឹងនាក់សោះ ពួកគេចំណាយការតុបតែងខ្លួន ដូចចូលព្រះបរមថរាជវាំង ឬដូចជាទៅដើរលើព្រំក្រហមនៃកំពូលឆាកបង្ហាញម៉ូតរបស់ប្រទេសអឺរ៉ុប។
ដោយលីនហាក់ល្វើយនិង នឿយហត់ដៃគេច្បាមថែមមកលើចង្កេះតូច ខណៈដែលម្រាមនិងម្រាមនៅថ្ពក់គ្នា។
ការគិតពីគូខាន់បានគ្របលើរាងកាយ និងគំនិតរបស់លីន។ ពីមុន គេទុកនាងជាវត្ថុទិព្វ ការពារនាង និងនៅខាងនាង ប៉ុន្តែថ្ងៃនេះ មានវត្តមានចៅហ្វាក្រុងផង កូនស្រីគេបើកភ្នែកក្រឡោតមើលមកផង ខណៈលីនចាំងសឹងខ្វាក់ភ្នែកនឹងពេជ្ររបស់ពួកគេ។
កនិងត្រចៀករបស់លីននៅទទេ។ ការមកកាន់ទីនេះ ប្រថុចញ៉ុចណាស់ គូខាន់មិនបានឱ្យខ្សែករឬអ្វីមកដូចកាលពីមុនទេ។
នឹកឃើញត្រង់ណេះ ក៏នឹកដល់ពេលនោះ កាលល្ងាចលីនមកទីនេះដំបូង លីនបានខឹងបងៗ និងប៉ាសេដ្ឋីរបស់គេ ដែលចំអកនាងថាក្រីក្រ លីនបានមានៈដោះខ្សែពេជ្រទម្លាក់ចោលលើតុហើយចាកចេញ។ ហ៊ឹម….តើមានអ្វីកើតឡើងទៀតនៅយប់នេះ?
«មកណេះមកកូន!»
ម្តាយគូខាន់ងាកមកហៅ ហើយបង្ហាញកៅអីពីរក្បែរគាត់។ លីនលើកដៃប្រណមជម្រាបសួរគ្រប់គ្នាតែមិនអាចផ្តោតថា អ្នកណាខ្លះសម្លឹងមកនាងទេ។ ប្រុសស្អាតលែងដៃពីលីនដោយទាញកៅអីឱ្យនាង។
«អរគុណ!»
លីននិយាយសឹងមិនចង់ឮ ហើយអង្គុយចុះសន្សឹមៗទាំងក្រហមមុខជាមួយសំណួរសម្ងាត់សម្រាប់ខ្លួនឯងថា លីនកុលាប តើឯងមកទីនេះវិញដោយរបៀបណា? ឯងនឹងជួបសម្តីវោហាសព្ទពួកសេដ្ឋីរបៀបណាទៀត?
ប្រុសស្អាតអង្គុយរួចភ្លាមក៏លូកមកចាប់ម្រាមដៃនាងវិញភ្លែត។
«ស្វាគមន៍មកកាន់វិមាន Doloce មនុស្សជាទីស្រលាញ់!»
លីនស្ទើរមិនជឿថា មនុស្សខែងរ៉ែងដូងគេ មកនិយាយផ្អែមល្ហែមបែបនេះដាក់នាងកណ្តាលជំនុំ។ លីនគ្រាន់តែធ្លាប់គិតថា ប្រុសៗអ្នកមានដូចគេ នឹងល្អជាមួយនាងតែលើគ្រែឬក្នុងបន្ទប់ដេក ពេលចូលសង្គមពួកគេ ពួកគេនឹងផាត់ស្រីៗទុកដូចល្បែងលេង។
នាងងើបចិញ្ចើមលបមើលទឹកមុខគូខាន់ដោយភ្ញាក់ផ្អើល។ ក្បែរនោះ ជំទាវស៊ីណារ៉ាជាអ្នកម្តាយបង្កើតរបស់គេក៏មានភាពភ្ញាក់មិនលេងធេងដែរ គ្រាន់តែគាត់ចេះលេងទឹកមុខញញិមបន្លប់។ មើលតាមទឹកមុខគាត់ គាត់មើលកូនប្រុសបន្តិច ក៏ងាកទៅរកកូនស្រីចៅហ្វាយក្រុង ធ្វើឱ្យលីនកុលាបភ្លាត់ក្រសែភ្នែកទៅតាមដែរ។
អ្នកនាងហ្លរ៉ា ថ្ងៃនេះពិតជាទេពធីតាក្នុងឈុតពណ៌មានសែនមានតម្លៃ និងអល្លង្ការកំពូលៗ ខ្វះតែស្នាមញញិម ព្រោះតែកែវភ្នែកកំពុងសម្លឹងមកគូខាន់និងលេខាដោយទោសៈស្លេកមុខ។
លីនដកភ្នែកមកវិញ ដៃក៏ដក ធ្វើឱ្យប្រុសដឹងខ្លួនអំពីទឹកចិត្តភ័យព្រួយរបស់នាង។ លីនមិនយល់ទេ គូខាន់មិនចង់ឱ្យនាងខ្លាចអ្នកណាទាំងអស់។
«អនាគតភរិយាខ្ញុំ លីនកុលាប!»
គេបន្ថែម ធ្វើឱ្យចៅហ្វាយក្រុងនិងភរិយាមើលមុខគ្នាឆេះដុំ។
សំឡេងស្រួយស្រឹបរបស់ភរិយាចៅហ្វាយក្រុង ដែលអង្គុយនៅជិតfloraលាន់ឡើង៖
«នេះជាអីគេ? ថាជាកម្មវិធីស្តីដណ្តឹងកូនស្រីខ្ញុំ ម្តេចក្លាយជា…..ត្រកូល Doloce ចង់លេងសើចជាមួយពួកខ្ញុំ?»
លីនស្លុតណាស់ នាងសម្លឹងសមនិងស្លាបព្រាមាស ដោយមិនងាកទៅណាទាំងអស់។ នាងមកនេះមកមើលសង្សារឬហៅថាប្រុសដែលដេកឱបគ្នា គេដណ្តឹងប្រពន្ធ?
ម្តាយឳពុកគេកំពុងដណ្តឹងកូនចៅហ្វាយក្រុងឱ្យគេ ហើយនាងត្រូវគេយកមកលេងនៅនឹងមុខប៉ាម៉ាក់គេ?
ដៃនាងញ័រ។
«គូខាន់! ឈប់លេងទៅ!» រាជនីជាបងស្រីបន្ទោសប្អូនតិចៗ។ ម្នាក់ៗខ្លាចបុណ្យពួកគ្រួសារចៅហ្វាយក្រុងយ៉ាងនេះព្រោះគម្រោងដីសម្បទាន លីនដឹង។
នាងលេខាក្រីក្រ ងើបមុខមកសម្លឹងរាជនីដ៏ឆ្មើងឆ្មៃដែល គ្មានថ្ងៃព្រមទទួលយកលីនម្នាក់នេះជាប្អូនថ្លៃឡើយ ព្រោះលីនមានត្រង់ណាអាចប្រដូចទៅនឹងអ្នកនាងហ្លរ៉ាដ៏មហស្ចារ្ស ក្នុងកែវភ្នែកពួកគេទៅ?
«សង្ឃឹមថាខ្ញុំស្តាប់ខុស!»
ចាស្មីនម្តាយចុងបន្ថែមភ្លើងពីលើកំសួលសាំង។
ស៊ីណារ៉ាងើយមុខធ្វើវាហី។ ប្រសិនចាស្មីនចាប់ខាងហ្លរ៉ា ពិតណាស់ ស៊ីណារ៉ានឹងឈរខាងលីន។ ជំទាវម្តាយបង្កើតរបស់គូខាន់សើចស្រស់ហើយកាត់ឆាកភ្លាម៖
«ស្តីដណ្តឹង? ខ្ញុំត្រូវបានគេហៅមកញាំបាយល្ងាច ទាំងមិនដឹងប្រធានបទ តែខ្ញុំធានាថា យប់នេះ យើងនឹងមានអាល់ប៊ុមស្អាតជាងកម្មវិធីលំដាប់ប្រទេស!»
«ត្រូវការអ្នកសារព័ត៌មានទេម៉ាក់!» រាជនីរំអួយព្រោះខឹងម្តាយខ្លួនកាត់សេចក្តី។
មិនទាន់មានអ្នកណាឆ្លើយផង គូខាន់ឆ្លើយឡើង៖
«ខ្ញុំមានហើយ! មានអ្នកថតរូបអាជីព!»
គេទះដៃផូងៗ ទ្វាររបើក។
Dark រុញទ្វារចូលមកដោយនាំមកនូវកាម៉េរ៉ាកាណុងវែងៗជាច្រើនភ្ជង់តម្រង់តុ ដោយនាំមកនូវអ្នកសារព័ត៌មានមួយក្រុមធំ។
ឳពុកគូខាន់ចំហរមាត់……វែងនិងចាស្មីនដៀងមើលមុខគ្នា ទាំងគ្មានយោបល់ថា តើអ្វីទៅកំពុងកើតឡើង។ មានតែជំទាវស៊ីណារ៉ាទេដែលនៅរក្សាភាពធម្មតា។
គូខាន់រឹតតែជាគូខាន់ គេធ្វើមុខស្មើ ចុងបបូរមាត់លើកម្រើកឡើងតែបន្តិចប៉ុណ្ណោះពេលដៀងមកប៉ះនឹងកែវភ្នែកលីន។
«អ្នកកាសែតមកធ្វើអី?»
សេដ្ឋីសួរឡិងឡង់ ខណៈដែលគ្រួសារចៅហ្វាយក្រុងបញ្ចេញភាពមិនស្រណុកចិត្តសោះ។ Floraដែលពេលមុននេះសម្លក់លីន បែរជាទម្លាក់មុខស្លេក។ គូខាន់ដឹងថា គ្រួសារអ្នកមានអំណាចខ្លាចណាស់ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ។
គេនិយាយមួយឆ្លើយនឹងឳពុក៖
«អ្នកសារព័ត៌មានមកធ្វើជាសាក្សីណ៎ាប៉ា!»
មានភាគបន្ត…
យល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសាច់រឿងខាងលើ