«នៅភ្នំពេញ ចៅហ្វាយបានលង់ចិត្តវាយស្និទ្ធជាមួយចន្ទនីយ៉ារួចទៅហើយ! នៅកោះបេះដូង ថៅកែឌូបៃនិងប៉ូលិសជេនបានចាក់ថ្នាំសណ្តំបងឥន្ត្រា! ស្រីម្នាក់នេះហេតុតែជួយការពារចៅហ្វាយ បានធ្វើឱ្យគាត់មានឱកាសរត់មកវិញបាន! ពីរនាក់នេះ មានចិត្តលើគ្នា! គាប់ចួនឃើញមានឱកាសល្អ ខ្ញុំក៏យកមកទុកក្នុងដៃយើងតែម្តង!»
បៀលគិតទាំងភ្នែកក្រឡេកក្រឡាប់។ មាត់គាត់សួរខ្សឹប៖
«មិញឯងថា យូស៊ូទៅបាងកកព្យាបាល? អ្នកណាធ្វើអីយូស៊ូ?»
«អត់ដឹងទេប៉ា! តែរបួសធ្ងន់ណាស់! មិនសង្ឃឹមច្រើនទេ!»
បៀលចងចិញ្ចើមរិះគិត កូនប្រុសខ្សឹបទៀត៖
«ឆ្លៀតពេលម៉ឺនយូនៅបាងកក យើងអាចប្រើនុយស្រីម្នាក់នេះ ហៅបងឥន្ត្រាមកចូលអន្ទាក់បាន!»
សាជាថ្មី ពីរនាក់ឪពុកកូនសម្លឹងមកមើលចំណាប់ខ្មាំងល្ងង់ៗម្នាក់នេះ។ បើសិនឱ្យជឿជាក់ថា ឥន្ត្រានឹងខ្ជាក់Passwordមកដោយសារនាង អាចថាមិនស្តែងទេ តែបើថាអាចមានឱកាសចាប់ខ្លួនឥន្ត្រាមកក្នុងដៃដោយសារនាង ប្រហែលជាសង្ឃឹមច្រើន។
ជាយូរមកហើយ ពីរនាក់នេះចិញ្ចឹមចិត្តចង់បានឥន្ត្រា….ទាំងរស់ តែមិនដែលមានឱកាសទេ។ ជាយូរហើយដែលBill បានដាក់កូនប្រុសខ្លួនឱ្យនៅក្បែរឥន្ត្រា តែក៏មិនសង្ឃឹម១០០%ថាអាចបង្កើតឱកាសនេះដែរ។
ថ្ងៃនេះមិនមែនជាការប្លន់មនុស្សធម្មតាទេ គឺជាឆាកបញ្ចប់នៃគម្រោងការ៦ឆ្នាំ។
បៀលញញឹមរអ៊ូ ៖
«កូនខ្ញុំឆ្លាត! ខ្ញុំទើបតែដឹង! បត់បែនបានលឿនណាស់អាកូនប្រុស!»
សាម៉ោះបត់ក្បាលមើលមកនីយ៉ាពីចម្ងាយ។ នារីនេះ ជាប្អូនពៅសំណព្វចិត្តរបស់ឧត្តមសេនីយ៍ ជាប្អូនរបស់ម្ចាស់កោះបេះដូង និងជាម្ចាស់បេះដូងរបស់បិសាចទឹកកកដែលត្រូវបានក្លូនមកឱ្យមិនចេះស្រលាញ់ ហើយនាងជាភ្លើងដែលធ្វើឱ្យទឹកកករលាយបាន។
សាម៉ោះមានមោទនភាពចំពោះអ្វីដែលបានសម្រេចចិត្តធ្វើមួយក្តារចុងក្រោយនេះ។
«ម៉ឺនយូស្មានយ៉ាងណាក៏មិនដឹងថា អ្នកឈ្នះចុងក្រោយជាអ្នកណាដែរ!» សាម៉ោះនិយាយទៅកាន់ឪពុក។ បៀលក្តោបចង្កាគិតវែងឆ្ងាយ។
សម្រាប់ទីលានផ្តួលគ្នាយកកំណប់មហាសាលពីអម្បូរត្រីកោណមាស មនុស្សណាម្នាក់ដែលបានដឹងពីសាវតានេះ តែងតែប្តូរជីវិតដើម្បីប្រថុយយកវាមកឱ្យខ្លួនឯង ចំណែកសាម៉ោះនិងបៀលដែលចុះស្នាមលើការបង្ហូរឈាមច្រើនឆ្នាំហើយ រឿងអីមិនមានមហិច្ឆតា?
«លុយនោះច្រើនណាស់! ច្រើនដល់ថ្នាក់ពិភពលោកនេះភ្លេចថាយើងមកពីណា ហើយជាអ្នកណា!»
បៀលនិយាយទាំងញញឹម។
ប្អូនស្រីពៅរបស់ជេនត្រូវបាននាំខ្លួនមកដល់ផ្ទះមួយ លាក់ខ្លួនកណ្តាលព្រៃកោងកាង។ សភាពឆ្នេរទឹកប្រៃរខេករខាក កន្លែងនេះសមជាព្រៃកោងកាងដាច់ឆ្ងាយដែលគ្មានអ្នកណាងាយនឹកឃើញនឹងមក។
កោះនេះតូចដល់ថ្នាក់ចង់សង់ផ្ទះ១០ល្វែងក៏នឹងចង្អៀតផង។ ឪពុកកូនមានកូនផ្ទះដែលសង់ពីថ្មប្រក់ស័ង្កសី មិនមែនធន់មាំនឹងខ្យល់កន្ត្រាក់ឬព្យុះព្យោមារប៉ុន្មានទេ តែចង់ស្រែកឱ្យឮដល់មនុស្សម្នាក៏គ្មានសង្ឃឹម ព្រោះតាំងពីឡើងមកនេះ ធីតាមិនបានឃើញអ្នកដទៃណាក្រៅតែពីនាយសាម៉ោះ តាបៀល និងកូនចៅជាអ្នកបើកអូប័រនោះឡើយ។
នៅមាត់ទ្វារមានមនុស្សប្រុសវ័យកណ្តាលពីរនាក់ទៀត។ នីយ៉ាស្រក់ទឹកភ្នែកស្អប់វាសនាខ្លួនដែលចេញពីកោះខ្មោច បែរជាមកក្លាយជាខ្មោចនៅលើកោះគ្មានឈ្មោះនេះ។
ជុំវិញសុទ្ធតែជាមនុស្សប្រុស។
ទោះយ៉ាងណា ឆ្លងកាត់បន្ទប់ដំបូង នាងឃើញស្រោមជើងមនុស្សស្រី។ ហោចណាស់អរភើតបន្តិចតែក៏អស់សង្ឃឹមទៅវិញ។
«ប្រាប់គេ ឥន្ត្រាឬសេដ្ឋីម៉ឺនយូ ឱ្យមកចួបតទល់នឹងខ្ញុំសិនបើថាក្លាហាន!»
នាងនិយាយទៅកាន់តាបៀលដែលយកស្កុតធំមកព័ទ្ធដៃនាងចងស្លាបសេក ហើយរុញនីយ៉ាបង្ខំចូលបន្ទប់មួយនៅចុងប៉ូច អាចឃើញរលកសមុទ្រតាមប្រលោះស្លាបព្រិលទាបបាន។ ដោយមិនមាត់មិនក ជនចំណាស់ទាញទ្វារបិទគ្រឹបហើយចាក់សោមាំពីក្រៅ។
នីយ៉ានៅតែស្រែកឡើង៖
«មិនទាន់ហួសពេលទេ លែងខ្ញុំទៅ កុំធ្វើតាមបញ្ជាតាកំណាចម៉ឺនយូ! បងខ្ញុំគង់តែរកឃើញទេ! អ្នកទាំងអស់គ្នាក៏មិនចង់មានទោសដែរ?»
បៀលស្រែកពីក្រៅសម្លុត៖
«បើឮសំឡេងទៀត នឹងត្រូវស្កុតបិទមាត់!»
នីយ៉ាទប់សម្តីបើកភ្នែកគ្រលួង លែងហ៊ាននិយាយស្តី។ សភាពការណ៍ជុំវិញ បានក្លាយទៅជាស្ងប់ស្ងាត់។ ពីរនាក់ឪពុកកូននិងកងកម្លាំងពីរបីនាក់នោះ មិនដឹងជាសំងំនាំគ្នាចេញទៅប្រជុំនៅឯណាទេ បានជាសម្រិបជើងបន្តិចមិនឮផង កុំឡើយសំឡេងនិយាយគ្នា។
នាងសម្លឹងបន្ទប់នេះ វាមិនកខ្វក់ដូចជាទីដែលត្រូវបានបោះបង់ចោលនោះទេ តែក៏មិនមានអ្វីសង្ឃឹមជួយខ្លួនឯងបានដែរ។ មានកូនគ្រែតូចមួយ ពូកខ្នើយរបៀបមានមនុស្សគេងទីនេះប្រចាំ មានថ្នាំបន្ទះ និងបណ្តាសម្បកដបទឹក។
ស្រេកទឹកណាស់…ទើបនឹងនឹកឃើញថា នាងត្រូវឃុំមួយដំណាក់ហើយមួយដំណាក់ទៀត ទោះគេមិនសម្លាប់ ក៏មុនក្រោយដាច់ពោះស្លាប់ដូចគ្នា។
«ជេន! នីដា មករកប្អូនឃើញដែរ? ប្អូនជិតស្លាប់ហើយ!»
នាងគិតទាំងយំយែកអាសូរជីវិតកំព្រាឪពុកម្តាយ ហើយចុងក្រោយត្រូវមករងគ្រោះផ្ទួនៗ។ មិនយូរមិនឆាប់នាងនឹកដល់….ឥន្ត្រា បុរសនេះម៉ឺងម៉ាត់ នឹងនរ កាចតែមានទឹកចិត្តល្អណាស់ ដឹងខុសចេះសុំទោស គេមិនសមណាកំសាកធ្វើពុតជាល្អនៅនឹងមុខ ហើយបែរខ្នងឱ្យមនុស្សរបស់គេធ្វើអំពើបែបនេះឡើយ។
«បានសួរហេតុផលតែបន្តិច ក៏អស់ចិត្តដែរមនុស្សទឹកកក! ខ្ញុំមិនអស់ចិត្តទេ!»
ជាមួយភាពទុក្ខព្រួយ អស់សង្ឃឹម សែនហត់នឿយ នាងសម្រេចចិត្តមកអង្គុយលើគ្រែ ហើយក្រោយមកក៏ផ្តេកត្របោមជង្គង់លង់លក់។
សំឡេងថ្ងូរយ៉ាងឈឺចាប់មួយវ៉ាស បានដាស់នីយ៉ាភ្ញាក់ស៊ើងមើងឡើងមកវិញពីការលង់ក្នុងភាពហត់នឿយនិងអស់សង្ឃឹម។
នារីតូចជ្រួញភ្នែក ទទួលយកមិនបាន នូវសភាពរាងកាយដែលស្ទះឈាមដោយអន្លើក្នុងចំណង។ មិនយូរប៉ុន្មាន ខួរក្បាលបានប្រាប់នាងឡើងវិញសន្សឹមៗ អំពីអ្វីទៅដែលខ្លួនកំពុងប្រឈមមុខ។
ប្អូនស្រីពៅរបស់ប៉ូលិសដ៏កម្សត់បានបើកភ្នែកមកសន្សឹមៗ ខណៈពេលដែលផ្សាឈឺព្រោះភ្នែកទាំងគូហើមពោរទៅដោយការយំយែក។
មាត់នាងកន្ត្រាក់ញ័រសម្លឹងឆ្ពោះទៅមាត់ទ្វារនៅចំពីមុខ ដែលនៅបិទជាប់ម៉ឺងមិនបានរង្គើកម្រើកអ្វីបន្តិចពីទ្រង់ទ្រាយដើម។
មេឃខាងក្រៅងងឹតហើយ ខ្យល់បក់វូៗប៉ះដំបូលស័ង្កសីបង្កជាសំឡេងលាន់លាយឡំមកជាមួយស្នូររលកទឹកម្ដងកញ្ជ្រោលម្ដងស្ងប់។
សម្រែកអ្នកណាស្រែកអម្បាញ់មិញ? ចំណាប់ខ្មាំងមិនមែនមានតែយើងម្នាក់ទេ?
គឺជាសំឡេងមនុស្សស្រី ទោះយ៉ាងណាក្តី នីយ៉ាចាំបាន។
ស្រីបិទភ្នែកត្រលប់មកវិញដើម្បីផ្ទៀងផ្ទាត់គិត នូវអ្វីៗដែលខ្លួនបានទទួលដឹងមកតាមរយៈញាណនានាសឹមវិភាគបន្តទៀត។
មិនយូរប៉ុន្មានសំឡេងមនុស្សខ្សឹបខ្សៀវលាន់មកតាមខ្យល់។
«សំណាងហើយ! របួសមិនទាន់ក្លាយ! កុំឱ្យត្រូវទឹកប្រៃទៀត! ហើយថ្នាំអស់នេះត្រូវលេបទៀងទាត់! មួយទៀត មិនឱ្យប៉ះពាល់គ្រឿងសមុទ្រមួយរយៈ!»
នេះជាសំឡេងមនុស្សប្រុសវ័យកណ្តាល។ នីយ៉ាមិនដែលស្គាល់ទេ អាចជាពេទ្យ? អ្នកស្រែកអម្បាញ់មិញនេះតាមពិតមកព្យាបាលរបួស? ទីនេះជាកន្លែងអ្វី? ពួកគេជាបក្សពួកតែមួយហើយមើលទៅ ព្រោះយើងមិនត្រូវចងមាត់ បើយើងស្រែក ក៏ពួកនេះមិនខ្វល់ដែរមានតែមកយកស្កុតបិទមាត់យើងវេទនាថែម។
«ខ្ញុំអាចដើរបានពេលណា? ខ្ញុំអាចប្រើដៃនេះ ឡើងវិញបានពេលណា?»
សំឡេងមនុស្សស្រីម្នាក់នេះ….ធ្វើឱ្យប្អូនប៉ូលិសបើកភ្នែកខ្វាកធំៗសឹងប៉ុនពងមាន់។ ដូចស្គាល់? ទោះបីថាលាន់មកពីឆ្ងាយ ព្រោះពួកអ្នកដែលកំពុងចរចាហានិយាយថ្នមៗបែបប្រយ័ត្នប្រយែងខ្លាំង ប៉ុន្តែគេមិនស្មានដល់ឡើយថា ខ្យល់សមុទ្របានបោកនាំសំឡេងរបស់គេមកដល់ត្រចៀកនាងតាមទិសលំហូរខ្យល់។
ចាំបានហើយ! ម្នាក់ស្រីនេះ ដូចជាមនុស្សស្រីដែលនីយ៉ាបានឮឈ្លោះជាមួយម៉ឺនយូនៅខាងក្រៅបន្ទប់ព្យាបាលលើកោះខ្មោច។
ក៏ជាមនុស្សស្រីដែលបាននិយាយថា ឥន្ត្រាជាកូនក្លែងក្លាយ។ នីយ៉ាខំសំងំរង់ចាំក្រែងឮពួកគេនិយាយអ្វីទៀត តែស្ងាត់សូន្យ។
នារីខំទាញប្រាណឱ្យក្រោកអង្គុយទាំងកម្លាំងត្រដាបត្រដួស ទម្រាំតែក្រោកបានបន្តិច ក៏ដួលទៅវិញពីរបីដងទៅលើពូកដដែល។
ដោយសារតែមនុស្សស្រីនិងមនុស្សប្រុសនោះលែងឮមាត់ទៀត នាងក៏សំងំគិត រំឭកពីអត្ថន័យចរចារវាងពួកគេ។ តាមរយៈកិច្ចសន្ទនាអម្បាញ់មិញ មនុស្សស្រីនោះសមថាត្រូវរបួស។ នីយ៉ាចាំបានថាយូស៊ូបានបាញ់នាងនោះរត់បាសជើងសព្រាតព្រោះខាងប្រុសនៅទីតាំងល្អជាង អាចបំពួនឆ្មក់ ឯអ្នកខាងក្រោមពូកែយ៉ាងណាក៏ពិបាក ដោយសារតែរបួសតាំងពីចាប់ផ្តើមផ្ទុះអាវុធទៅហើយ។
រឿងដែលនាងកំពុងសួរខ្លួនឯងគឺ ពីកោះខ្មោច នៅក្រៅផ្ទះព្យាបាលចាស់របស់កូនប្រុសម៉ឺនយូ នាងអាចរត់មកដល់ទីនេះ ប្រាកដណាស់ នាងរង់ចាំទទួលការព្យាបាលនៅក្រៅប្រព័ន្ធមន្ទីរពេទ្យរដ្ឋ អាចថាមិនចង់ឱ្យប៉ូលិសឬអ្នកណារកឃើញ?
ចាំបានហើយ ម៉ឺនយូបានប្រាប់ថា នាងជាចោរប្លន់ផង?
ខ្លាំងណាស់ មិនត្រឹមតែមិនត្រេកអរដែលគេនិយាយថាដំបៅមិនក្លាយ បែរជាចង់ប្រើដៃទៀត? តើនារីដៃដល់ ខ្មាន់កាំភ្លើងម្នាក់នេះចិញ្ចឹមចិត្តតតាំងជាមួយម៉ឺនយូ ឬមួយក៏ធ្វើអ្វីផ្សេងទៀត?
ប៉ុន្តែមកដល់ត្រង់ណេះ នីយ៉ារឹតតែមិនយល់រឿងមួយថែមគឺ បើជននោះជាសត្រូវរបស់ម៉ឺនយូនិងយូស៊ូ ចុះហេតុអីបានជាមកសំងំនៅក្នុងសម្បុកនេះ វាមានន័យថា តាបៀលនិងកូនប្រុសបានក្បត់ពីម៉ឺនយូនាំចោរចូលផ្ទះ ហើយពេលនេះទទួលព្យាបាលចោរទៅវិញ។
ប្អូនប៉ូលិស បើកភ្នែកចិញ្ចាចដោយសេចក្ដីសង្ឃឹមមួយតូច។ ហោចណាស់ ឥន្ត្រាមិនបានក្បត់នាង ឱ្យសាម៉ោះឃុំនាងយ៉ាងឃោរឃៅបែបនេះឡើយ។
ឬមួយក៏សាម៉ោះតាមប៉ាគេ ហើយបានក្បត់ឥន្ត្រា?
ឱ! មនុស្សទឹកកក គេមិនដឹងទេថា យើងនៅទីនេះ ជាប់ក្នុងចំណងនេះទេដឹង?
គេរវល់រឿងអាយុជីវិតប្អូនប្រុសគេ មានពេលអីមកគិតពីយើង យើងមានត្រូវជាស្អីនឹងគេ?
នាងខាំមាត់ក្រោកអង្គុយបានសម្រេច។ កម្លាំងមកពីណាទេ ពេលនឹកឃើញដល់បុរសនេះ។ នឹកឃើញអនុស្សាវរីយ៍ចុងក្រោយ គេនៅពីក្រោយនាងលើយានទឹក។ នាងនិងគេសប្បាយកក្អឹក ខណៈគេនាំនាងមកឱ្យប្អូនប្រុសគេ។ ទាំងក្រៀមក្រំ នីយ៉ានឹកឃើញដៃគេជ្រែងហោប៉ៅយ៉ាងសង្ហា មុខស្ងួត ខណៈបាតដៃម្ខាងទៀតលាមកទាមទារយកសោអូប័រ។ «រៀនមិនទុកចិត្តគ្នាទៀតនៀក!» ចាំបានថា ប្រុសនិយាយមកនេះទាំងភ្នែកស្រពោន «អ្នកណាថាទុកចិត្តពីពេលណា?» ស្រីតបបានចិត្តដែលឃើញគេស្រពោន តែនាងមិនដឹងទេថា ស្រពាប់ស្រពោននេះដោយសារកំពុងធ្វើកំហុសធំមួយចំពោះនាង។
នីយ៉ាបិទភ្នែកបង្ខំខ្លួនឯងឱ្យឈប់ស្រមៃរឿងកន្លងហួស ព្រោះបច្ចុប្បន្នវាសនាខ្លួនចេញពីកន្លែងនេះបានឬមិនបាន គ្មានចម្លើយសម្រាប់ខ្លួនឯងផង។ ពេលបំភ្លេចបុរសនេះមិនបានសម្រេច នាងឆ្ងល់ខ្លួនឯង។
ហេតុអី….ក្នុងរយៈពេលនេះ យើងមិនបានគិតសូម្បីបន្តិចណាដល់ជីវិតយូស៊ូដែលយើងធ្លាប់ទុកថាជាទេវបុត្រ?
ដង្ហើមយើងពេលណាបែរជាគិតឃើញអំពីបងប្រុសគេទៅវិញ? ប្រហែលជាមកពីពាក្យទាំងនេះ «មនុស្សកោះបេះដូង មានល្បិចច្រើនណាស់! យើងត្រូវឱ្យប៉ូលិសសួរចម្លើយពួកគេថា មកមន្ទីរពេទ្យនេះធ្វើអី? ហេតុអ្វីគេចូលទៅប្លន់គ្រែពេលបងឯកំពុងឈឺធ្ងន់??» សម្តីយូស៊ូចាក់រុកឥន្ត្រាពេលស្លាប់ហើយរស់ឡើងមកវិញ។
មិនថាយូស៊ូបានចូលជួយនាងដោយចៃដន់ឬពុះពារនៅលើកោះខ្មោច គេគ្មានគុណសម្បត្តិអ្វីលើសពីអ្នកជួយសង្គ្រោះនោះទេ ឯអារម្មណ៍ជាសង្សារស្លាប់ទៅយូរណាស់ហើយ តាំងពីពេលដែលគេចាប់វាយខ្នោះបងនាង ធ្វើឃោរឃៅដាក់នាង ប្រមាថកោះបេះដូងនិងគ្រួសារនាង។
មិនដឹងតាំងពីពេលណាទេ នីយ៉ាឆ្អែត!
គេដេកស្តូកមុននេះ ព្រោះប្រតាយកាំភ្លើងការពារជីវិតនាង នាងបានឃើញផ្ទាល់ភ្នែក ចុះម្តេចនាងនៅតែគ្មានអារម្មណ៍លើកទោសឱ្យគេ? ព្រោះថាអារម្មណ៍ពីស្រលាញ់ខ្លាំង មកខកចិត្តវិញ គឺខកចិត្តខ្លាំង ខ្លាំងដល់ថ្នាក់ គុណស្រ័យ អំពើល្អណាក្តីក៏មិនអាចលុបលាងពីលើបានទៀតដែរ។
មនោសញ្ចេតនានាងនិងយូស៊ូ បានស្លាប់សូន្យទៅនូវបណ្តាចិត្តធ្លាប់ស្រលាញ់ គឺចប់ទៅយូរយារតាំងពីពេលដែលនាងភ្ញាក់ខ្លួនដឹងសមាសភាពគេ គេកុហកនាង យកនាងលេងសើច រហូតនាងលោតទៅក្នុងគន្លងទឹក បន្ទាប់មកគេប្រើកាំភ្លើងភ្ជង់នាងចំពោះមុខអ្នកផ្ទះរបស់នាងលើកោះបេះដូង។
នៅពេលបងប្រុសគេដឹកនាងយកទៅផ្សះផ្សាជាមួយគេ នីយ៉ាព្រមបំភ្លេចចោលដំបៅដែលនៅស្នាម ហើយសាងស្នេហ៍ឡើងវិញ ជាការទុកឱកាសមួយឱ្យគេ និងទុកឱកាសមួយឱ្យខ្លួនឯង ចំណែកអនុស្សាវរីយ៍ចុងក្រោយដែលនីយ៉ាទទួលបាន គឺសម្តីចេញពីមាត់គេផ្ទាល់ «….មនុស្សចង្រៃពីរនាក់នោះ នៅក្នុងគុកអស់មួយជីវិតសមមុខហើយ!»«ចាប់ទាំងខ្ញុំម្នាក់ទៀតហ្មែន?»«ឱ្យតែពាក់ព័ន្ធ! ចូលគុកទាំងអស់!»។
នីយ៉ាស្រក់ទឹកភ្នែក។
គេនៅមានជីវិតឬក៏អត់ នាងមិនអរ ក៏មិនក្រៀមក្រំ។ សាបឈឹងហើយរូបរាងគេក្នុងជីវិតនាង។ ប្អូនពៅប៉ូលិសក៏ដឹងដែរថា ជំនួសឱ្យយូស៊ូ នាងបែរជានឹកឃើញអំពីមនុស្សទឹកកកជាបងប្រុសគេជានិច្ចជាកាលព្រោះថា រាល់ពេលដែលស្រីមានបញ្ហា ឱ្យតែមានគេនៅ គ្រប់យ៉ាងអាចដោះស្រាយបាន។
ពេលនេះ តើគេដឹងទេថាកូនចៅជាទីទុកចិត្តរបស់គេ មិនបាននាំនាងទៅភ្នំពេញ?
ដៃពីរដែលជាប់ចំណងតឹងណែនទៅហើយ ស្រីនៅស្រវារាវរកម្រាមដៃដែលកំពុងពាក់ចិញ្ចៀនរបស់គេ។ ចិញ្ចៀនគាស់គន្លឹះសោដែលគេយកមកជាអំណោយនាថ្ងៃបុណ្យកំណើត។ ស្រីនិយាយក្នុងចិត្តតែម្នាក់ឯងយ៉ាងកម្សត់៖
«ខ្ញុំជាប់គាំងនៅកន្លែងចង្រៃនេះ! សោចាក់ច្រវាក់ពីក្រៅទៅហើយ! អំណោយរបស់ខ្លួនមិនអាចជួយខ្ញុំបានទេថាឥន្ត្រា! ពេលនេះ ប្អូនប្រុសលោកកំពុងព្យាយាមសង្គ្រោះជីវិត តែបែរជាអារម្មណ៍ខ្ញុំសាបឈឹងគ្មានន័យអ្វីទាក់ទងនឹងគេ? ម្តេចក៏ពេលចុងក្រោយនេះ ខ្ញុំបែរមានរឿងជាច្រើនចង់និយាយតែជាមួយលោក? មិនដឹងថាជារឿងអីខ្លះទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំពិតជាមានសេចក្ដីសង្ឃឹមតូចមួយ មុនពេលដែលខ្ញុំស្លាប់ តើខ្ញុំបានឃើញខ្លួនម្ដងទៀតដែរទេមនុស្សទឹកកក? ខ្ញុំចង់ស្គាល់អារម្មណ៍ដ៏សុខសាន្ត មានសុវត្ថិភាពនិងកក់ក្តៅនៅពេលដែលមានខ្លួននៅក្បែរៗ! ខ្ញុំស្តាយពេលវេលាទាំងអស់ ដែលរាងកាយខ្ញុំស្ថិតក្នុងរង្វង់ដៃខ្លួន នៅពេលដែលដៃខ្លួនប៉ះខ្ញុំ! ហើយនៅពេលដែលខ្លួនខ្ញុំស្រវឹងក្បែរៗខ្លួន ខ្ញុំតែងតែត្រូវបានការពារ?»
នាងយំស្តាយគ្រប់យ៉ាងដែលបានកើតឡើងទាំងផ្អែមល្ហែមនិងជូរចត់។ មិនយូរប៉ុន្មានស្រីរេភ្នែកសម្លឹងជុំវិញ ហើយសំណួរមួយលេចឡើង «ម្តេចយើងទន់ម្ល៉េះ? ព្រមឱ្យខ្លួនយើងដេកចាំស្លាប់? បើស្លាប់ទៅមិនបានចួបគេជាថ្មី យើងមានពេលអីនឹងសួរគេអំពីអត្ថន័យពិតនៃកែវភ្នែកស្រពោនៗរបស់គេ? តើហេតុអ្វីគេល្អនឹងយើង ហើយចុងក្រោយបែរជាបញ្ជូនយើងទៅឱ្យប្អូនប្រុសគេ? គេមិនស្តាយយើងទេ? គេមិនចេះប្រចណ្ឌខ្លះទេ? គេបានថើបយើងក្រោមទឹកនិងបានឃើញរាងកាយយើង ហេតុអ្វី…..គេ»
អត់ទេ! យើងនៅមានសំណួរច្រើនណាស់មិនទាន់បានចម្លើយទេ នីយ៉ា! ឯងត្រូវចាប់ផ្ដើមរកវិធីចាកចេញពីទីនេះ។
នាងប្រាប់ខ្លួនឯង រួចសម្លឹងទៅកាន់ប្រហោងស្លាបព្រិលជាច្រើន។ ដោយសារកន្លែងនេះមិនបើកភ្លើង បានជាមានពន្លឺពីសមុទ្រឆ្លុះចូលមក ដូចជាចាំងភ្លើងពីបន្ទប់ផ្សេង។ ទីនេះដូចជាមិនមែនសាងសង់មកដើម្បីឃុំមនុស្សនោះទេ ប៉ុន្តែដៃស្រីជាប់ចំណងរឹងមាំ ប្រសិនបើនាងចង់ស្រែករកជំនួយ វាទាល់តែប្រាកដថា មានអ្នកនេសាទក៏អ្នកភូមិផ្សេងចូលមកនៅក្បែរៗនេះ។
ក៏មិនប្រាកដថា គេនឹងព្រមប្រថុយយកគ្រោះដាក់ខ្លួន ដើម្បីនឹងជួយជីវិតនាងនោះដែរ។ តើធ្វើយ៉ាងណាអាចឱ្យដំណឹងនេះទៅឥន្ត្រាបាន។
ទ្វាររបើក។
ស្រីភ្ញាក់ក្រញាងដែលសាម៉ោះបង្ហាញខ្លួនជាមួយមនុស្សប្រុសម្នាក់មានចង្កៀងម៉ាងសុងមួយនៅដៃ។
ជនដៃដល់ លើកទូរសព្ទដៃហើយចាប់ផ្តើមចុចថតនាង។
វគ្គ
អន្ទាក់របស់សាម៉ោះ
ម៉ោង១២អធ្រាត្រហើយ នៅអាគារសង្គ្រោះបន្ទាន់នៃមន្ទីរពេទ្យ Saint Louis Hospital ប្រទេសថៃ ម៉ឺនយូនៅអង្គុយក្បែរកូនប្រុសធំ…..
«អ្នកជំងឺនៅខ្វះឈាមច្រើនទៀត! សូមរកមនុស្សបរិច្ចាគ!» គិលានុបដ្ឋាយិកាជានារីវ័យកណ្តាល បានប្រាប់ដោយទឹកមុខបន្ទាន់ ធ្វើឱ្យឥន្ត្រាស្ទុះងើបពីកន្លែងអង្គុយ តែត្រូវម៉ឺនយូទាញដៃមកវិញ។
សេដ្ឋីកោះH គ្មានផ្លូវឱ្យគេបញ្ចេញឈាមផ្តេសផ្តាសទេ។
សម្រួលទឹកមុខកុំឱ្យអ្នកផងសង្ស័យ ជនចំណាស់នេះនិយាយជាភាសាថៃ៖
«កូនច្បងខ្ញុំទើបចេញពីICUម្សិលមិញ ទុកខ្ញុំជាអ្នកបូមឈាម!»
ព្រោះអង្គរក្សគ្រប់គ្នាបូមអស់ហើយ ពេលនេះដល់វេនម៉ឺនយូ។
ឥន្ត្រាសម្លឹងដំណើរឪពុកដែលដើរតត្រុកទៅតាមពេទ្យ។ គេងាកមកមើលប្អូនប្រុសពៅក្នុងបន្ទប់ICUទោល ដែលគេងស្តូកស្តឹងឱបម៉ាស៊ីនបញ្ចូលឈាម។
ម្សិលមិញគេ ថ្ងៃនេះប្អូន….លេងសើចណាស់!
ទូរសព្ទគេរោទ៍ ពញ្ញាក់គេពីអារម្មណ៍ឯកោខ្វល់ខ្វាយ។ គ្មានលេខទេ តែគេដឹងថាជាអ្នកណា។
«អាឡូ!»
«នីយ៉ាគ្មានដានទេ!» ជេននិយាយទាំងបារម្ភ។ ឥន្ត្រាតបវិញតាមធម្មតា៖
«កូនចៅខ្ញុំជូនគេទៅភ្នំពេញវិញតាំងពីរសៀល!»
ជេនបង្អង់គិត រួចទើបឮឆ្លើយ៖
«បើពិតមែន គួរតែមកដល់ហើយ នេះគ្មានដំណឹងសោះ! ហើយមនុស្សកោះH ទៅណាអស់? ម៉េចស្ងាត់ដូចរហោដ្ឋាន?»
រហោដ្ឋាន? គេមិនមានពេលឈ្លោះជាមួយជេនទេ។ ចិត្តឥន្ត្រាសោកសៅមិនដឹងមកពីហេតុផលអ្វីឱ្យពិតឡើយ អាចការតានតឹងនៃជីវិតយូស៊ូ អាចគេនឹកស្រីស្អាត ម្តេចមិនទាន់ដល់ភ្នំពេញ។ គេរឹតតែមិនចង់និយាយទៀតថា ពេលនេះខ្លួននៅឯណា បានត្រឹមតបវិញខ្លី៖
«ខ្ញុំឆែករឿងនីយ៉ាជាមួយមនុស្សខាងខ្ញុំឱ្យ!»
«ផ្ញើប្អូនខ្ញុំជាមួយអ្នកណា?» ជេនហាក់មិនអស់ចិត្ត។
«មនុស្សខ្ញុំទុកចិត្ត!» ឥន្ត្រាតបវាហី។
«ឈ្មោះអី នៅឯណា?»
ឥន្ត្រាតាមថាមិនដែលព្រមឱ្យជេនសម្លុតទេ តែអាចថាលើកនេះ គេធ្លោយមកនៅឆ្ងាយមិនអាចរក្សាសុវត្ថិភាពនាងបាន គេសង្កត់ទ្រូងតបវិញ៖
«សាម៉ោះ!!! ចាំខ្ញុំហៅលេខគេឱ្យ!»
មិនទាន់បានហើបមាត់ទៀតផង គេភាំងព្រោះកូនចៅម្នាក់រត់មកត្រហេបត្រហប។
«បង! បងសាម៉ោះខលមក!» សំឡេងកងកម្លាំងដែលស្លើតស្លក់មករកឥន្ត្រា ធ្វើឱ្យទាំងជេនក៏ផ្អាកការសន្ទនារង់ចាំ។ ឥន្ត្រាបើកភ្នែកមូលក្លុំសម្លឹងទូរសព្ទមួយទៀតដែលហុចមក។
«អាឡូ!»
សំឡេងសាម៉ោះយំ៖
«បង! យើងមានរឿងហើយ! ពួកវាប្លន់មនុស្ស! គ្នាយើងរបួស ខ្ញុំតស៊ូមិនបានសម្រេចបង!»
«ឯងរបួសធ្ងន់ទេ? ហើយ…..ឯណាប្អូនស្រីប៉ូលិស?»
«មនុស្សត្រូវនាំយកទៅហើយបង! អត់ដឹងទៅដល់ណាទេ!»
«មើលខ្លួនឱ្យជាសិនទៅ!»
គេបិទទូរសព្ទបោះទៅឱ្យជនដដែល ហើយលើករបស់ជេនមកស្តាប់ទាំងដៃម្ខាងទៀតច្រត់ចង្កេះតានតឹងចិត្ត៖
«ឮហើយ! នីយ៉ាបាត់ខ្លួន! ចន្លោះកើតហេតុរវាងកោះខ្មោចទៅកោះH! ប៉ូលិសកំពុងនៅហ្នឹងស្រាប់ឆាប់ចាត់ការទៅ! ខ្ញុំហៅមនុស្សខ្ញុំឱ្យជួយ!»
ជេនដឹងថា រឿងធំកំពុងកើតឡើង។ គេសង្កត់សំឡេងដាក់ទូរសព្ទ…
«អ្នកណាធ្វើ?»
ឥន្ត្រាចុចបិទព្រោះគ្មានពេលឆ្លើយ។ មនុស្សពីរបីនាក់រត់ញាប់ជើងមកក្នុងបន្ទប់របស់យូស៊ូ។ គេងាកមកផ្ចង់តាមមើលដោយផ្អែមមាត់បារម្ភ។ ចលនាសង្គ្រោះកំពុងរៀបចំឡើងយ៉ាងប្រញឹក។ បន្ទប់ICUនិងវាំងននត្រូវបានបិទ។ ប្រុសស្អាតទម្លាក់ទូរសព្ទចោលលើសាឡុង លើកដៃទាំងសងខាងទ្រោបក្បាល។ សំឡេងនាងកាលពីម្សិលគេនៅនឹកឃើញ គឺពេលដែលគេស្លាប់ហើយរស់ឡើងមកវិញ នាងបានអង្វរគេឱ្យដោះលែងដកពាក្យបណ្តឹងគីម៉ាលើនិងហាន់ដា «ខ្ញុំចាំខ្លួននៅកន្លែងប៉ូលិសឮនៅ? ខ្ញុំនៅចាំខ្លួននៅហ្នឹងឥន្ត្រា!»។
ប្រុសស្អាតច្បូតមុខចុះតិចៗក៏ប្រទះឃើញស្នាមខាំពីរជួរនៅក្រឡៅលើកំភួនដៃនេះ។ សំឡេងនាងគេនៅទន្ទេញចាំ «ឥន្ត្រា ខ្ញុំអត់ទៅកោះHទេ» នឹកឃើញទឹកភ្នែកនាងនៅពេលដែលត្រូវយូស៊ូបង្ខំចេញពីកោះបេះដូងមក ពេលនេះនាងកំពុងខ្សោយប្រាណ ហើយត្រូវចាប់ជម្រត់ជាបន្តបន្ទាប់ តើគេធ្វើអីនាងខ្លះហើយ ប្អូនប៉ូលិស?
អ្នកចាប់នីយ៉ាទៅប្រាកដណាស់ ឥន្ត្រាយល់ថាជាសត្រូវគ្រួសារប៉ូលិស គេប្រាកដណាស់ចង់បានជេន ទោះពេលនេះគេមិនទាន់ឱ្យនាងស្លាប់ តែនាងឆ្លងកាត់ឈុតឆាកអស់នេះឯកោម្នាក់ឯងរបៀបណាទៅ?
បេះដូងនាយដាច់ដោចទៅដោយក្តីបារម្ភ។ នៅបន្ទប់ចុងឆ្នេរ នាងបានគេចចេញពីយូស៊ូមករកនាយ នាងជេរគេ «មិនសប្បាយចិត្តទេ! រហូត…ដល់ខ្ញុំចេញពីកោះនេះ! ខ្ញុំត្រូវការឈប់ឃើញមុខខ្លួនជារៀងរហូត កូនម្ចាស់កោះ!» នឹកដល់យូស៊ូដែលច្រណែនជាខ្លាំងពេលឃើញនាងមកស្និទ្ធនឹងបងប្រុស សម្តីយូស៊ូ ឥន្ត្រាក៏ចងចាំ «អ៊ីចឹង? ហើយចង់ឃើញអ្នកណាវិញ ឬមួយក៏ចង់ឃើញបងខ្ញុំ? គិតថា យកបងមកបញ្ឈឺប្អូនឬយ៉ាងម៉េច?»។
ប្រុសច្បងដកអារម្មណ៍មកវិញ ហើយងាកមករកបន្ទប់ប្អូនប្រុស។
ពេទ្យបើកទ្វារចេញមកក្រាក។ គាត់ជូតញើស ហើយសម្លឹងរកនាយជាមួយពន្លឺភ្នែករីករាយលាយហត់នឿយ។
«អបអរគ្រួសារអ្នកជំងឺ! គាត់ឆ្លងផុតពីគ្រោះថ្នាក់ហើយ!»
ឥន្ត្រាមិនរវល់ទេ ថាហេតុអ្វីក្រោយពីស្លាប់ហើយរស់ឡើងមកវិញ គេអាចស្តាប់បានសូម្បីភាសាអង់គ្លេសឬថៃ ឬអានអ្វីក៏ដាច់ គេលេចស្នាមញញឹមអំណរ ស្ទុះទៅក្បែរទ្វារ តែត្រូវហាមឃាត់។
«សុំឱ្យអ្នកជំងឺបានសម្រាក គេត្រូវការឈាមច្រើនទៀត!»
ប្រុសច្បងថយមកវិញតាមពាក្យបង្គាប់។ គេដកចិត្តមកគិតអំពីស្រីស្អាតវិញក្រោយពីបន្ទុកមួយត្រូវបានសម្រាល។
ទូរសព្ទគេលោតសារ…..
ប្រុសមិចភ្នែកសម្លឹងទៅសាឡុង….វាជារូបភាព។ ហើយជារូបមនុស្សស្រីដែលបេះដូងគេនឹក។
នីយ៉ា?
គេស្រវារកលើកឧបករណ៍ព្រោះឃើញប្រាកដថា ជារូបនាងក្នុងចំណង….
យល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសាច់រឿងខាងលើ