ដៃម៉ឺនយូលូកដល់មុនដោយដណ្តើមកាន់យកឧបករណ៍របស់នាយ។
បុរសចំណាស់កំពុងផ្តោតសម្លឹងមើលរូបស្រីតូចប្អូនប៉ូលិសដែលត្រូវជាប់ចំណង ស្របពេលឥន្ត្រាបរិយាយប្រាប់៖
«សាម៉ោះថ្លោះការណ៍ មានគេពង្រត់នីយ៉ាទៅហើយ គោលដៅអាចជាពួកប៉ូលិសបងប្រុសគេ!»
ម៉ឺនយូដៀងមកសម្លឹងកូនច្បង។ ភ្នែកគាត់មានសញ្ញាបដិសេធគំនិតនេះ។ ប្រសិនគោលដៅពួកនោះជាគ្រួសារប៉ូលិស គេផ្ញើរូបចន្ទនីយ៉ាមកឥន្ត្រាធ្វើអី?
ដូចគាត់ស្មាន មិនបានប៉ុន្មានវិនាទីសោះ សារសំឡេងលោតមក Private គ្មានលេខឬអាសយដ្ឋាន។ ម៉ឺនយូងាកឆ្វេងស្តាំ ឃើញគ្មាននរណាក៏ថយទៅចុចស្តាប់ ឥន្ត្រាទៅតាមដោយងឿងឆ្ងល់…..
«នាងល្អិតនេះក្នុងដៃពួកអញ! ឯងត្រូវឡើងមកកំពង់សោមឱ្យទាន់មុនម៉ោងបីភ្លឺ! បើយឺតជាងហ្នឹងចាំអញថតរូបសពឱ្យ!»
ឥន្ត្រាក្តាប់មាត់សម្លក់ទូរសព្ទ។ ឪពុកចាប់កដៃគេជាប់ ខណៈភ្នែកគេសឹងស្រក់ឈាម។
អ្នកនិយាយជាសំឡេងមិនធ្លាប់ស្គាល់ ប្រើភាសាខ្មែរ ទោះពេទ្យដើរកាត់ចុះឡើងក៏មិនយល់ថាជាអ្វីដែរ។
«សម្លាប់ចោលទៅ!»
ម៉ឺនយូសរសេរសារតបវិញជាអក្សរ មិនប្រើសំឡេងទេ ព្រោះមិនចង់ឱ្យក្រុមម្ខាងទៀតដឹងថាជាគាត់អ្នកឆ្លើយជំនួសកូនប្រុស។
«អត់ទេប៉ា!»
ឥន្ត្រាប្រញាប់ទាមទារទូរសព្ទធ្វើឱ្យគាត់គេចថយក្រោយ ហើយសម្លឹងគេដោយចម្លែក។ ភ្ញាក់ផ្អើលណាស់សម្រាប់ម៉ឺនយូដែលឥន្ត្រាអាចមើលអក្សរដាច់។
ក្រែង….ឆ្លងកាត់ការវះកាត់ជាច្រើនលើកនោះ ម្នាក់នេះលែងអាចអានអក្សរបានហើយ? ហេតុអ្វីបានជាគេសម្លឹងម្រាមដៃយើង ក៏អាចមើលយល់និងដឹងថា យើងឱ្យជនពាលសម្លាប់ប្អូនស្រីប៉ូលិសជេនបំបិទមាត់រាល់អាថ៌កំបាំងដែលនាងដឹង។
គិតច្រើនក្តី សង្ស័យក្តី គាត់នៅតែធ្វើមុខខែងរ៉ែងប្រើអំណាចជាឪពុកសម្លុតមកកូនប្រុស៖
«មើលប្អូនឯងនៅឯណេះទៅ! រឿងផ្សេង ទុកប៉ាចាត់ការ! ប៉ាជាអ្នកសម្រេចចិត្ត!»
គេបដិសេធភ្លាមទាំងមុខមាំ៖
«យូស៊ូលែងគ្រោះថ្នាក់ដល់ជីវិតហើយ! ខ្ញុំទៅជួយនីយ៉ា!»
ម៉ឺនយូសម្លឹងបាតដៃធំមួយដែលលូកមកទារយកទូរសព្ទ។ គាត់មិនមានឱកាសក្នុងការចុចបញ្ជូនសារ«សម្លាប់»នៅឡើយ ព្រោះទឹកមុខឥន្ត្រាប្រាកដប្រជាណាស់។
សម្រាប់មហាសេដ្ឋីកោះH បានសត្រូវមិនស្គាល់មុខសម្លាប់នីយ៉ាចោល ដូចជួយដោះបន្លាចេញទ្រូងខ្លួន ដូចព្រួញមួយបាញ់បានសត្វពីរ គឺធ្វើបាបទាំងជេន សម្លាប់ទាំងអ្នកដឹងអាថ៌កំបាំងខ្លួន ដោយរលាស់ដៃមិនបាច់ប្រឡាក់ឈាមផង តែក្រឡេកមកទឹកមុខប្រុសច្បង ប្រសិនគាត់ទទឹងទទែងហើយគេនេះមានប្រតិកម្មចរន្តឈាម គាត់នឹងខាត។
ជនមានល្បិចចាំបាច់ត្រូវហុចហ្វូនសងទៅឱ្យកូនប្រុស។
ឥន្ត្រាមិនបានសរសេរតបទេ គេVoiceសំឡេងតែម្តង៖
«អ្ហែងចាំជួបអញអាកំសាក!»
ងើបមុខមកវិញគេឃើញឪពុករាដៃឃាត់៖
«គ្មានទាក់ទងនឹងយើងទេ គេមានបងៗគេ ឱ្យពួកហ្នឹងដោះស្រាយខ្លួនគេទៅ!»
ឥន្ត្រារេភ្នែកសម្លឹងឪពុក។ គេវាចាតិចៗ៖
«ម្នាក់នេះមិនសរសេរមក តែសុខចិត្តផ្ញើសារជាសំឡេង គេអាចជាមនុស្សកោះH! ពួកហង្សសបង្កប់ក្នុងជំរំយើង!»
ម៉ឺនយូរិះគិត។ តាមពិតក្រៅពីមនុស្សកោះH គ្មានអ្នកណាដឹងថាប្រុសច្បងឈឺធ្ងន់អានអក្សរមិនដាច់នោះទេ ហើយបើគេចាប់ប្អូនប៉ូលិសមិនគំរាមប៉ូលិស គេមកគំរាមឥន្ត្រាឱ្យបង្ហាញខ្លួនមានន័យថាម៉េច?
គាត់វាចាមួយៗដោយចម្ងល់៖
«វាជាអ្នកណា ហៅកូនទៅ វាចង់បានអី?»
«ម្តងជាពីរដង ពួកហង្សសចង់បានខ្ញុំទៅទាំងរស់! ខ្ញុំក៏ចង់ជួបមេក្លោងវាដែរប៉ា!»
«អត់ទេ! កុំប្រថុយ! ប៉ាមិនព្រម!»
គាត់តបទាំងប្រញិបប្រញាប់ហើយរេភ្នែកគិតរកល្បិច។ ម៉ឺនយូដឹងប្រាកដថា អ្នកដែលមាននីយ៉ាក្នុងដៃ ហ៊ានផ្ញើសារសំឡេងមកហៅឥន្ត្រា ច្បាស់ណាស់ពួកគេដឹងរឿងសម្ងាត់ពីរ គឺទីមួយ ឥន្ត្រាមានPasswordដែលគ្រប់គ្នាចង់បាន ទីពីរ ឥន្ត្រាមិនឱ្យចន្ទនីយ៉ាស្លាប់។
តើជននោះជាម៉ូណាដដែល ឬអ្នកណាផ្សេងទៀត? ស្រីនោះមានដៃជើងប៉ុន្មានលើកោះH?
ដោយសារពេទ្យចាប់ផ្តើមបើកវាំងននពីខាងក្នុង ពួកគេអាចទៅក្បែរកញ្ចក់និងមើលទៅសភាពយូស៊ូដែលដោះអាវ ដេកស្ងៀមស្ងាត់បញ្ចូលឈាមនិងជំនួយដង្ហើម។
«ពេទ្យថា ឆ្លងផុតគ្រោះថ្នាក់ហើយ!» គេបន្ទរប្រាប់ឪពុកទាំងមុខស្ងួតសម្លឹងប្អូនប្រុស។
ម៉ឺនយូសម្លឹងកូនពៅដោយអាណោចអាធម៌ ខណៈឥន្ត្រាបែរក្រោយបក់ដៃហៅគ្នីគ្នា។
«យកកាំភ្លើងមក ហើយរៀបចំឡើងទៅកំពង់សោម!»
ម៉ឺនយូងាកមកវិញភ្លាម ហើយបញ្ជាកាត់៖
«អត់ទេ! មិនឱ្យអ្នកណាចេញពីកន្លែងនេះទាំងអស់!»
គាត់ធ្វើមុខខែងរ៉ែងមកកាន់កូនប្រុសច្បងដែលសម្លឹងមកស្មើៗ ដៃមួយគាត់ចង្អុលដើមទ្រូងគេ ហើយបញ្ជាម៉ឺងម៉ាត់៖
«ឯងជាកូនប្រុសរបស់ប៉ា! ប៉ាមិនឱ្យឯងទៅ ឯងកុំទៅ! ចាំប៉ាឱ្យមនុស្សទៅចរចាយកស្រីនោះមកវិញ!»
គេទម្លាក់ភ្នែក តែមាត់គេនិយាយ៖
«ខ្ញុំមិនអាចដកដង្ហើមបានទេ ពេលដឹងថា គេកំពុងមានគ្រោះថ្នាក់!»
ម៉ឺនយូភាំង។ កោតតែឥន្ត្រាវិលមកវិញលើកនេះចេញចរិតប្លែកៗ និយាយស្តីកាចៗ ហើយរឹងរូសសូម្បីតែជាមួយឪពុកខ្លួន។ មិនដឹងថាមុនពេលយូស៊ូចាប់វាយខ្នោះមនុស្សកោះបេះដូង ពួកនេះបានពង្វក់ឥន្ត្រារបៀបណាខ្លះឡើយ ហេតុអ្វីពាក្យសារភាពបែបនេះក៏គេហាមកចំពោះមុខឪពុកបាន?
គេបែរខ្នងចាកចេញ ទាំងប្រាប់ខ្លួនឯងថា «ពីមុនខ្ញុំជាមនុស្សម្នាក់ដែលគ្មានអតីត! ជីវិតនេះ ធ្វើតាមតែប៉ាប្រាប់ ហើយមិនដឹងគួរប្រយុទ្ធនឹងការឈឺចាប់ដ៏ឯកោនេះដើម្បីអ្នកណាទេ! តែពេលនេះ ខ្ញុំស្គាល់អ្នកដែលខ្ញុំចង់ប្រយុទ្ធតតាំងដើម្បីគេហើយ!»។
ម៉ឺនយូស្តីឱ្យគេពីក្រោយខ្នង៖
«មិនដឹងឯងឮសម្តីខ្លួនឯងមិញនេះអត់ទេឥន្ត្រា? កុំភ្លេចថា ស្រីម្នាក់នោះជារបស់ប្អូនប្រុសឯង! មនុស្សកោះH មិនប៉ះពាល់ស្រីបងប្អូនឯងទេ! ឯងសមឱ្យគ្រប់គ្នាមើលងាយដោយសារតែស្រីម្នាក់មកពីគ្រួសារប៉ូលិសដែរ?»
ឥន្ត្រាមិនមាត់ គេនៅតែបន្តដំណើរ។ គ្មានអ្នកណាបញ្ឈប់គេបានស្រាប់ហើយ បើគេឈប់ជើងគេនឹងឃើញសាកសពនាង។ សំឡេងមួយតវ៉ាខ្លាំងៗក្នុងបេះដូងគេ «ព្រោះគេជាបេះដូងរបស់ខ្ញុំប៉ា! សុំតែមួយថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ កូនសុំធ្វើជាខ្លួនឯង ជាប្រុសម្នាក់…ដែលស្រលាញ់គេ!»។
មកដល់ខាងក្រៅ គេបន្តឡើងលើរថយន្តស្លាកលេខថៃ ដែលមានកូនចៅពីរនាក់ត្រៀមចាំ។ មិនយូរប៉ុន្មានពួកគេមកដល់វាលមួយ មានបក្សីយន្តជំទើរ ជំទើតចតរង់ចាំជាស្រេចជាមួយអ្នកជូនដំណើរមួយក្រុម។
ឥន្ត្រានាំកូនចៅពីរនាក់ឡើង អ្នកនៅសល់បានឈរសម្លឹងគេពីក្រោម។ ឡើងដល់កៅអីសឹងមិនទាន់ គេនិយាយតិចៗ៖
«ទៅកោះH»
អ្នកបើកបរភ្ញាក់ផ្អើល៖
«មុននេះ គេនិយាយមកថា ចៅហ្វាយចង់ទៅកំពង់សោម?»
ពួកគេមិនដឹងថា ក្រោកពីស្លាប់មកវិញ ឥន្ត្រាបានក្លាយជាអ្នករាវកូដ។ គេអាចប្រើពេលមិនដល់១០នាទីទេ សម្រាប់ចាប់បានទីតាំងដែលផ្ញើរូបនាងមក។ រឿងដែលសុខៗឥន្ត្រាក្លាយជាHackerបានទាំងគ្មានមូលហេតុ គ្មានអ្នកណាដឹងនៅឡើយ ក្រៅតែពីយូស៊ូដែលបាននៅក្បែរគេម្សិលមិញនៅភ្នំពេញ។
«ដូរទិសដៅ!»
គេនិយាយខ្លីព្រោះមិនចង់ឱ្យមានមនុស្សច្រើនគ្នា និងក្រុមជូនដំណើរនៅក្រោមទៅរាយការណ៍ប្រាប់ប៉ាគេថាគេកំពុងទៅកន្លែងណា។
ឥន្ត្រាមិនដឹងថាមានរឿងអ្វីរវាងឪពុកខ្លួននិងនីយ៉ាទេ តែគេបានមកទាន់ពេលដែលប៉ាគេផ្ទុះកំហឹងចង់សម្លាប់នាង។
គ្រាប់កាំភ្លើងបៀមក្នុងក្បាលយូស៊ូ មិនដឹងអ្នកណាបាញ់ឱ្យប្រាកដ តែគេជឿថាបើនីយ៉ាធ្វើ វាទាល់តែនាងអចេតនាឬទាល់ច្រក។ មិនថាមានរឿងអ្វីកើតឡើងរវាងនាងនិងប៉ាគេ នាងនិងយូស៊ូ ឬជាមួយអ្នកណាគេក្តី ឥន្ត្រាមិនព្រមដាក់ទោសនីយ៉ាឱ្យស្លាប់នោះឡើយ។
បេសកកម្មចំពោះមុខគឺសង្គ្រោះនាង ទោះបង់តម្លៃធំប៉ុនណាក៏ដោយ។ គេសម្លឹងផែនទីផង សម្លឹងផ្ទៃមេឃផង។ បក្សីយន្តហើរសំកាំងលើវេហាយ៉ាងសង្ហាអង់អាច។ រស់ឬស្លាប់ មិនមែនជាអ្វីដែលនៅជារឿងសំខាន់ក្នុងគំនិតមនុស្សទឹកកកនោះទេ។ ដាច់ខាតពេលនេះម៉ោងនេះ គេត្រូវការយកនាងចេញពីចំណង។ បេះដូងគេជ្រួលច្របល់ សរសៃឈាមគេរត់ទាមទាររសិបៗពេលដឹងថានាងអត់បាយក្រហាយទឹក។ ឥន្ត្រាត្រូវការឱ្យបានទៅដល់កន្លែងនាងឱ្យខាងតែបាន ដោយគ្មានអ្នកណាអាចរារាំង។
គេចុចទូរសព្ទខ្លួន កែទីតាំងដែលកំពុងឆ្ពោះទៀត ហើយមិនយូរប៉ុន្មាន ពេលគេផ្សាយ Locationចេញ គូភាគីផ្សេងនឹងច្រឡំថាគេកំពុងហោះទៅកំពង់សោម។
«បង! មើលនៀក!»
អ្នកបើកហៅគេដោយភ្ញាក់ផ្អើល។ នៅក្នុងផែនទីដែលគេបោះឱ្យ ចំណុចក្រហមរេចេញពីដែនសីមាទឹករបស់កោះH។ ឥន្ត្រាចងចិញ្ចើម។ តំបន់ក្បែរខាងនេះ គេមិនស្គាល់ច្បាស់ទេ ប៉ុន្តែតាមស្មានមិនដល់៥នាទីពីកោះHឡើយ បើជិះអូប័រផ្លូវត្រង់។
«ស្គាល់ព្រៃនេះអត់?» គេសួរអ្នកបើកបរ
ម្នាក់នៅក្បែរដៃពោលខ្សឹបៗដូចជាស្មានៗនិងត្រិរិះបណ្តើរ៖
«ដូចជាកោះត្រីកែ!»
គេធ្វើមុខមិនដែលឮ ម៉្លោះហើយអ្នកឆ្លើយនិយាយពន្យល់មកទៀត៖
«កោះនេះតូចប៉ុនបាតដៃ ឮថាមានគេចូលទៅនេសាទតែគ្មានអ្នកនៅទេ វាតូចពេក!»
ឥន្ត្រាមិនយល់ដូចគ្នាថា បើជននេះនៅលើកូនកោះនៅឡើយ គេហៅខ្លួនឱ្យទៅកំពង់សោមធ្វើអី? បើមករកមនុស្ស មិនមកដល់សម្បុក តើមានន័យអ្វី?
មុននេះជេននិងគេ បានឆ្មក់ដល់តំបន់បន្ទប់យន្តចាស់មួយដែលម៉ូណាលាក់ខ្លួន ក៏នៅក្នុងដែនកោះH បើនេះជាស្នាដៃក្រុមហង្សស ក៏មិនមានអីគួរឆ្ងល់ដែរ ពួកគេមានទំនាក់ទំនងជាមួយមនុស្សកោះH និងសំងំប្រើប្រាស់មូលដ្ឋានរបស់ឪពុកខ្លួនធ្វើការប្រឆាំងបកមកលើម្ចាស់កោះ។
សាជាថ្មី គេឈ្ងោកមករកទូរសព្ទហើយបាញ់រូបនីយ៉ាក្នុងចំណងព្រមទាំងស៊ែរLocationជាមួយជេន។ គេសរសេរសារភ្ជាប់ខ្លី«នីយ៉ាកំពុងមានគ្រោះថ្នាក់!»។
វគ្គ
Password និងប្រាក់វាល់លាន
មេឃខ្មៅងងឹតស្លុប។
រំលងអធ្រាត្របានកន្លងផុតទៅ។ ស្បៃរាត្រីរនោច គ្របដណ្ដប់លើដែនកោះអាថ៌កំបាំងដ៏តូចឆ្មារមួយដែលគ្មានអ្នកណាគិតថា អាចនឹងមានជំរំរបស់មនុស្សល្បិចកលដូចជាបៀលនិងកូនប្រុសរបស់គេ។
ក្នុងបន្ទប់ដែលមានឧបករណ៍ទំនើបៗ តែខ្វាត់ខ្វែងទៅដោយចរន្តខ្សែកាប និងប្រព័ន្ធគ្រប់គ្រង Storage ក៏ដូចជា Server Racks ។ល។ ម៉ូណាអង្គុយលើកៅអី បែរមុខទៅមេតុធំមួយ មានទាំងLaptop គ្រឿងទំនើបៗជាច្រើនមុខ ដើម្បីដំណើរការលើអនឡាញ។
នាងដាក់ទូរសព្ទដៃចុះ ហើយងាកមកនិយាយជាមួយបៀល៖
«ពួកសេដ្ឋីឌូបៃនិងប្រពន្ធ បានចេញហើយ!»
Bill ដែលជូតកាំភ្លើងវែងមួយដើម ងើបមុខ។ ម៉ូណាសម្លឹងពពួកកាំភ្លើង Marlin 336 Classic នៅក្នុងដៃបៀល។ ទោះបីនេះជាអម្បូរកាំភ្លើងមិនមែនថ្លៃផុតគេលើកំពូលតារាងអាវុធវែង តែសម្រាប់កន្លះទសវត្សរ៍ចុងក្រោយនេះ វាពេញនិយមខ្លាំងសម្រាប់អ្នកល្បាត អ្នកដើរព្រៃ ចុះវាល ដោយសារសមត្ថភាពនៃរយៈចម្ងាយឆ្ងាយរបស់វា។ បៀលមានការឆ្លៀវឆ្លាតក្នុងការទិញយករបស់នេះមកទុក ហើយផ្តើមលើកមកប្រើក្នុងសភាពការណ៍មួយដែលកាចគួរសម។
ម៉ូណាមើលអាវុធហើយបន្តជូនដំណឹង៖
«គីម៉ាល់និងហាន់ដា ត្រូវបានសមត្ថកិច្ចដោះលែងហើយ ប្រហែលជា…..ឥន្ត្រាអ្នកដកពាក្យបណ្ដឹង!»
បៀលឈ្ងោកវិញហើយញញឹម ដៃក៏បន្តជូតកាំភ្លើង។ មាត់គាត់ឆ្លើយ៖
«ពូមិនចាប់អារម្មណ៍ជាមួយពីរនាក់នោះទេ ក្នុងដៃយើងមានប្រាក់រាប់ពាន់លានទៅហើយ!»
ម៉ូណាបែរត្រលប់ទៅវិញ ហើយនៅបង្អង់ស្ងៀមសម្លឹងអេក្រង់ទូរសព្ទដែលផ្ញើមកនាងនូវរូបថតហាន់ដានិងគីម៉ាល់ឈានឡើងឡានទំនើបនៅនឹងមុខកន្លែងប៉ូលិស ភាពមានបានរបស់ពួកគេពិតជាទាក់ភ្នែកនាងខ្លាំង។
បៀលដៀងមកពិនិត្យអាការៈស្រីអ្នកលេង ភ្នែកនាងចិញ្ចាចទៅដោយសេចក្ដីរីករាយ ធ្វើដូចជាចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំង៖
«ស្អីគេធ្វើឱ្យក្មួយពូសប្បាយចិត្តម្ល៉េះ?»
«ពីរនាក់នេះមិនគួររួចខ្លួនទៅទទេនោះទេ!»
បៀលដាក់អាវុធចូលឃ្លុបក្រោមសាឡុងនិងដើរមកក្បែរ ហើយឱនសម្លឹងរូបថតហាន់ដានិងគីម៉ាល់នៅក្នុងអេក្រង់។
«លុយត្រីកោណមាសជារបស់យើងស្រាប់ហើយ លុយមនុស្សកោះបេះដូងក៏យើងចង់បាន ហើយកោះHក៏យើងយក!»
បៀលមិចភ្នែកស្តាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់ រង់ចាំឱ្យនាងនិយាយបន្ថែម។ ម៉ូណាពន្យល់មួយៗស្ងប់ៗ៖
«ប្តីប្រពន្ធពីរនាក់នេះ មានលុយវាល់លាន! ដុល្លារ! ដុល្លារអាមេរិក! ប្អូនស្រីពៅខាងប្រពន្ធធ្លាក់នៅក្នុងដៃយើង បន្តិចទៀតប្អូនពៅខាងប្តីក៏នឹងមកម្នាក់ទៀត!»
បៀលលើកដៃមកអង្អែលចង្កា។
«មុនពេលពួកនោះស្លាប់ បងប្រុសបងស្រីពួកវាគួរតែផ្ញើលុយមកយើងមុនខ្លះ!»
បៀលទម្លាក់ភ្នែកមកគិត ហើយនិយាយមួយៗ៖
«កម្លាំងយើងតិច! យើងហ៊ានលូកពុកមាត់ខ្លាពេលនេះឆ្លៀតម៉ឺនយូរវល់ ព្រោះយូស៊ូរបួសធ្ងន់! ចំពោះប្រតិបត្តិការប្លន់ប្អូនពៅប៉ូលិស តាមថាមិនមានក្នុងគម្រោងទេ វាជាគំនិតទាន់ហន់របស់សាម៉ោះ! ឥឡូវនេះ ពូមិនចង់លោភលន់ បែរច្រើនមុខព្រួញពេកទេម៉ូណា! សភាពការណ៍ឥឡូវទឹកដល់ច្រមុះ សាម៉ោះបានជ្រុលជាចាត់ការនាំចំណាប់ខ្មាំងមកទៅហើយ ការនេះមិនទាន់ដឹងថាបានជោគជ័យឬអត់ផង! ពូចង់ផ្តោតលើPasswordនោះសិន!»
«Passwordក៏យក លុយក៏ទារ!» ស្រីដៃឆៅនិយាយកាត់ «ដោយសារទឹកដល់ច្រមុះហ្នឹងហើយដែលត្រូវប្រថុយ! ធ្វើតាមខ្ញុំទៅ ឱ្យកូនប្រុសពូថតរូបចំណាប់ខ្មាំងមក! យើងត្រូវមានប្រាក់សុទ្ធក្នុងដៃបង្ការដែរ! ករណីថ្លោះការណ៍ យើងឆ្លងទៅថៃ មានលុយសម្រាប់រត់!»
ស្នូរគោះទ្វារយ៉ាងញាប់រន្ថើនដូចជាប្រញាប់ប្រញាល់ ធ្វើឱ្យម៉ូណាងាកសម្លឹងទៅយ៉ាងប្រយ័ត្នប្រយែង។
«ប៉ា!» សាម៉ោះហៅតិចៗពីខាងក្រៅ។
សូរសំឡេងកូនប្រុសដូចជាមានរឿងបន្ទាន់ ញ៉ាំងឱ្យបៀលឈានទៅបើកគន្លឹះ។
ដោយត្រហេបត្រហបសាម៉ោះស្លន់ស្លោរាយការណ៍៖
«ប៉ា! គ្នាយើងយកការណ៍មកថា ចៅហ្វាយ….បង…ឥន្ត្រាមិនបានទៅកំពង់សោមទេ! គាត់កំពុងតម្រង់មកកន្លែងនេះ!»
បៀលដូរទឹកមុខ ខណៈម៉ូណាងើយមុខសើចយ៉ាងវែង។ សាម៉ោះងាកមកសម្លឹងស្រីជើងឆើត….ឃើញនាងនិយាយឡើងដោយញញឹម៖
«ស្មានអីខុស ឥន្ត្រារបស់ពូ ពិតជាអាចឆែកឃើញទីតាំងយើងដោយប្រើពេលខ្លីបំផុត!»
តាមរយៈសារសំឡេងប៉ុន្មានម៉ាត់ផ្ញើសារទៅបាងកកសោះ ឥឡូវនេះប្រុសច្បងបត់ក្បាលបក្សីយន្តតម្រង់មកកោះនេះបាន មិនឱ្យបៀលស្លេកមុខ?
«យើងរៀបអន្ទាក់ទទួលគេទៅ!» នាងស្រីនិយាយបន្តបែបនេះទៅកាន់សាម៉ោះដែលកំពុងចំហមាត់។ សាម៉ោះមិនអាចដឹងរឿងជ្រៅៗដល់ម្ល៉ឹងទេគេ ដឹងត្រឹមថា ឪពុកខ្លួនបានបញ្ជាឱ្យបញ្ឆោតឥន្ត្រាទៅកំពង់សោម ខណៈពេលដែលអ្នកជាប់ចំណងពិតប្រាកដ នៅទីនេះនៅឡើយ។
ឥឡូវនេះ ចៅហ្វាយជាមនុស្សទឹកកករបស់គេ អាចស្មានដឹងពីទីតាំង ត្រឹមប្រើទូរសព្ទមួយគ្រឿង ហើយនិងសារសំឡេងមួយ ពិតណាស់ ចៅហ្វាយរបស់គេមានស្រមោលអន្ទោលគួរឱ្យភ័យខ្លាច។
«ឯងមិនបាច់ធ្វើមុខស្លេកទេសាម៉ោះ»
ម៉ូណាបង្អាប់ ធ្វើឱ្យនាយក្តោបមុខបិទបាំងភាពបារម្ភខ្វល់ខ្វាយ ខណៈនោះស្រីជើងខ្លាំងនិយាយបន្តដោយអំនួត៖
«យើងមានរបស់ល្អច្រើនក្នុងដៃ ឆាប់ទាក់ទងទៅបងស្រីរបស់ចន្ទនីយ៉ា ផ្ញើរូបប្អូនស្រីវាទៅ!»
សាម៉ោះភ្លាត់មាត់ខ្សាវៗ៖
«អ៊ីចឹងហាន់ដាម្នាក់ទៀត?»
ម៉ូណានៅស្ងៀមលែងតប ធ្វើមុខព្រងើយចុចបិទទូរសព្ទទម្លាក់គ្រឹបទៅលើតុ ធ្វើឱ្យសាម៉ោះថយក្រោយមួយជំហាន។
បៀលងាកទៅងក់ក្បាលដាក់កូនប្រុសឱ្យប្រញាប់ទៅធ្វើការងារនេះភ្លាម ដោយទាញទ្វារបិទវិញឱ្យថែមទៀត។
ពេលនៅសល់តែពីរនាក់ បៀលងាកមកហើយខ្សឹបខ្សៀវសួរ៖
«ចុះបើរឿងនេះបែកការណ៍ ហាន់ដាប្រាប់បងប្រុសវា?»
ម៉ូណាទម្លាក់ភ្នែកសម្លឹងតុ។ នាងមិនមែនខ្លាចរអានឹងឈ្មោះឧត្តមសេនីយ៍ជេនដូចបៀលស្មានទេ តែឈ្មោះប៉ូលិសសង្ហាបានធ្វើឱ្យនាងនឹកឃើញដល់អនុស្សាវរីយ៍ផងទាំងឡាយដែលធ្លាប់មានជាមួយគ្នាកាលនៅជាមនុស្សបង្កប់។
នាងនិយាយមួយៗជាមួយដង្ហើមវែង៖
«នៅពេលដែលឥន្ត្រាដឹងថាចន្ទនីយ៉ានៅក្នុងដៃយើង គេបានប្រាប់រឿងនេះទៅប៉ូលិសជេនរួចហើយ! ពួកនោះដឹងរួចហើយពូ!»
នាងស្តាប់ឮដង្ហើមតឹងតែងថប់បារម្ភពីទ្រូងបុរសនេះ។ តែនាងនៅតែញាក់ស្មាពន្លយបន្ថែម៖
«តាមថាគេគួរតែមកដល់កោះនេះ ពីជំរំគន្លឹះយន្តមកកោះនេះស្មានថាឆ្ងាយ?»
នាងស្រដីទាំងញញឹម កំដរភាពឆ្លេឆ្លាក្នុងចិត្តពូបៀល។ ជំនួយការលាក់ពុតរបស់ម៉ឺនយូខ្សឹបសួរវិញដោយភ្នែកក្រឡាប់ចាក់៖
«ក្មួយស្រីមានអីទទួលពួកហ្នឹងហើយ?»
ម៉ូណារេភ្នែកសម្លឹងដើមដៃនូវរបួសរបស់ខ្លួន រួចងាកមកផ្ចាញ់ផ្ទៃមុខស្លេកងាំងរបស់បៀល ហើយវាចា៖
«ពូមិនបាច់ភ័យទេ ប៉ូលិសម្នាក់នេះមិនឆ្លាតដូចគេល្បីឡើយ!»
ចិត្តបៀលលបស្រែកហ៊ោកញ្ជ្រៀវកម្លាខ្លួនឯងថា ម៉ូណាប្រាកដចិត្តយ៉ាងនេះ ទំនងជាបេសកកម្មនេះអាចសង្គ្រោះបាន ប៉ុន្តែគាត់នៅសួរបញ្ជាក់៖
«ពួកកោះបេះដូង យើងយកតែលុយ? ចុះមនុស្ស?»
ម៉ូណាធ្វើមុខមាំ នាងគិតសិនមុនពេលឆ្លើយ។ ដៃនាងចុចលើ Laptop បង្ហាញរូបរាងហាន់ដានិងទំហំវិនិយោគនានាដែលមានក្នុងដៃនាង។ បបូរមាត់ចោរស្រីញញឹម។
«អ្ហះ? ទារប៉ុន្មាន? ហើយលែងមនុស្សទៅវិញអត់?»
បៀលសួរទាំងសេចក្តីលោភលន់បញ្ចេញមកតាមភ្នែកសងខាង។ សំឡេងម៉ូណាឆ្លើយក្ងួរៗពេញដោយល្បិចកល៖
«មនុស្សពួកនេះ អាចដកលុយពី Bank ភ្លាមៗហោចណាស់ក៏៥០ម៉ឺនដែរ!»
«តិចណាស់!» បៀលថ្ងូរ។
ម៉ូណាដៀងភ្នែកសម្លឹងបុរសចំណាស់ជាចោរមុខបៃតង ល្បិចច្រើន មិនសូវឆ្លាតតែនឹងនរ។ នាងពន្យល់៖
«នោះហើយ ដែលយើងត្រូវរៀបបន្ទប់ទទួលហាន់ដាម្នាក់ទៀត!»
«ចាប់ទៀត?!»
ម៉ូណាខាំចុងប៊ិក។ នាងចុចលើរូបគីម៉ាល់។
«ប្រុសស្អាតម្នាក់នេះ នឹងផ្ញើ៥០ម៉ឺនមកជារៀងរាល់ថ្ងៃ!»
ដៃបៀលញ័រ រាងកាយទាំងមូលរបស់គាត់ញាប់ញ័រ ជីវិតនេះធ្លាប់ស្គាល់លុយច្រើនបែបនេះពីពេលណាមក។ គាត់នឹកដល់សម្តីខ្លួនឯង ហើយរលីងរលោងទឹកភ្នែក «ជាមួយលុយវាល់លានក្នុងដៃ ពិភពលោកនេះ នឹងបំភ្លេចអតីតកាលកខ្វក់ៗរបស់យើង!»។
យល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសាច់រឿងខាងលើ