វគ្គ
បង្ខំចិត្ត
«ខ្ញុំស្រលាញ់គេ មិនចំពោះអ្វីដែលគេមាន គេជានរណា រូបរាងគេ សម្តីកាយវិការ អ្វីទាំងអស់ដែលគេធ្វើមកនោះទេ! ប៉ុន្តែ….ស្រលាញ់សម្រាប់បេះដូងមួយ ដែលខ្ញុំពិតជាទទួលដឹងយ៉ាងច្បាស់ រាល់ពេលនៅជិតគេ កក់ក្តៅ ទុកចិត្ត ហើយសោកស្តាយ ឯកោ ច្របូកច្របល់ជាខ្លាំងពេលគេមិននៅកន្លែងនេះ! គេមិនមកចួបយើងទេ….»
នីយ៉ាទន្ទេញពាក្យនេះម្នាក់ឯង ហើយដាល់បាវសាក់ព្យួរសំយ៉ាកបញ្ចេញចោលកំហឹងនិងភាពខកចិត្ត។ ស្រីតូចនេះ ពិតជាមនុស្សរពឹស មិនចេះអង្គុយស្ងៀមសូម្បីតែពេលខូចចិត្ត។
គេឈរពីមាត់ផ្លូវសម្លឹងទៅរាងកាយតូចស្តើង ស្គមឡើងៗ ដែលកំពុងតស៊ូនឹងបាវសាក់។ នាងស្រែកកាចៗរាល់ពេលធ្វើ Boxing ដាក់ឧបករណ៍ តែសំឡេងនាងនៅតែតូចឆ្មា និងគួរឱ្យចង់ឱបក្រសោបការពារ។
ប្រុសដើរយឺតៗទាំងស្រងូតចូលទៅពីមុខនាង។
ប្អូនប៉ូលិសដ៏រឡាក់រឡើកម្នាក់នេះ មិនឮអ្វីទាំងអស់ ព្រោះនាងកំពុងដាល់បាវផងនិយាយម្នាក់ឯងផង
«គេស្រលាញ់ខ្ញុំៗៗ! គេមិនមែនត្រឹមធ្វើល្អដាក់ខ្ញុំទេ ប៉ុន្តែគេក៏មានអារម្មណ៍ល្អខ្លាំងរាល់ពេលយើងនៅជាមួយគ្នា ហេតុអ្វីបានជាមិនទទួលស្គាល់ខ្លួនឯង? ហេតុអ្វីមិនមើលខ្ញុំ? ម៉េចបានមិនញញឹមដាក់ខ្ញុំ? គេចខ្ញុំមែនទេ? បិសាចទឹកកកអើយ!»
ប្រុសឮហើយទម្លាក់ភ្នែក។ គេឈរឆ្កុបពីមុខស្រីល្អ រហូតដល់បាវវេចេញពីកន្លែងព្យួរបន្តិចទើបនាងឃើញគេ។
នារីនេះឈប់ដាល់ បណ្តោយឱ្យពួកគេទាំងសងខាង សម្លឹងគ្នាពីក្រៅរបាំងបាវសាក់ដែលយោគយោល។ ស្នេហាមួយនេះ ជា្រលជ្រៅរហូតដល់គ្មានសំឡេងនោះឡើយ។ ម្នាក់ៗក្នុងលោកនេះនេះ គេផ្តើមដោយក្តី«ចូលចិត្ត»ទើបបានវិវត្តទៅជា«ស្នេហា» តែសម្រាប់ឥន្ត្រាគេមិនចូលចិត្តនារីនេះទាល់តែសោះ តែក៏ផ្តើមលង់ស្រលាញ់នាងលើចំណុចមិនចូលចិត្តទាំងអស់នោះតែម្តង។
នៅពេលពួកគេឈរសម្លឹងគ្នា ឥន្ត្រាឃើញកែវភ្នែកមួយគូស្រពោនស្ងួត ក៏ជាកែវភ្នែកដែលយប់មួយនោះ បង្កប់នូវក្តីភិតភ័យណាស់ នាងត្រូវគេចាប់ទៅកោះH នាងមាត់រឹង តែភ្នែកនាងពិតជាចង់សុំក្ដីមេត្តា។ គេស្អប់ភាពក្បត់ចិត្តនិងចរិតកាចកោងប្រដេញជះទឹកថូដាក់គេ ស្អប់សមាសភាពមកពីគ្រួសារប៉ូលិសរបស់នាង ក៏ធ្វើដូចជាបិសាចទឹកកកដែលគ្មានទេ….បេះដូង។ សំឡេងរបស់ខ្លួនគេលាន់មកវិញក្នុងការចងចាំ «ឱកាសចុងក្រោយ សម្រាប់ប្អូនប៉ូលិស! ឈ្លើយសឹកនឹងត្រូវទម្លាក់ចូលទៅក្នុងសមុទ្រ!»។ នារីឈ្ងោកដោះហ្គង់ចេញហើយធ្វើជាសើចបន្លប់បរិយាកាស៖
«មើលខោអាវគេ! មើលអត់ចង់ស្គាល់!»
ឥន្ត្រាញញឹមតាមនាង រួចឈ្ងោកមកសម្លឹងសម្លៀកបំពាក់លើខ្លួនគេ។ ជាទូទៅ គេស្រងូតពេលនីយ៉ាស្រងូត គេញញឹមធូរចិត្តបានវិញភ្លាមដោយគ្រាន់តែឃើញនាងញញឹម។
«ខោអាវម្ចាស់បន្ទប់! គេឈ្មោះពិសិដ្ឋ!»
ស្រីឈប់ដៃស្ងៀមលើហ្គង់ម្ខាងទៀត។ ឈ្មោះនេះធ្វើឱ្យនីយ៉ានឹកឃើញសម្តីម៉ូណាកាលនៅលើកោះខ្មោច «កូនប្រុសពិតរបស់លោកស្លាប់ហើយ កុំឱ្យកូនក្លែងក្លាយស្លាប់តាមម្នាក់ទៀត!»។
ប្រុសលូកដៃមកជួយដោះហ្គង់ឱ្យ ខណៈដែលស្រីទន់ដៃជើងដូចចាហួយផុយ។ ភ្នែកនាងក្រឡេកក្រឡាប់ ទាំងដឹងថាឥន្ត្រាកំពុងផ្តោតមកមើលឫកពានាងយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។
«ស្គាល់គេ? ពិសិដ្ឋ!?»
ប្រុសសួរមកសព្ទសំឡេងស្រាលៗសោះ តែនីយ៉ាមានប្រតិកម្មខ្លាំង ដង្ហើមនាងញាប់ ដៃជើងញ័រ។ សំឡេងម៉ឺនយូកាលនៅបន្ទប់កាហ្វេ Private នៅតែគំរាមកំហែងពេញបេះដូងកម្សត់របស់ប្អូនពៅប៉ូលិស «កូដមួយចំនួន ខ្ញុំគ្រាន់តែបញ្ជាចេញពីទីនេះទៅ គេនៅកន្លែងណាក៏ដោយ ក៏ដកដង្ហើមមិនដល់គ្នាបាន! ឥន្ត្រាត្រូវការខ្ញុំ ដើម្បីរស់ឡើងវិញម្ដងទៀត!»។
បុរសបែរខ្នងយកហ្គង់ទាំងពីរទៅទុកលើទូ ខណៈនាងតាមសម្លឹងគេពីក្រោយដោយអនិច្ចា។ ប្រាណដ៏ខ្ពស់សង្ហានេះ កន្លែងណាមួយទៅ ដែលមានបន្ទះឈីបដ៏យង់ឃ្នងនោះលាក់នៅ?
នីយ៉ាសួរខ្លួននាង ទាំងឈឺដូចត្រូវកាំបិតច្រៀក។
ឈឺណាស់!
គេបែរមកវិញប្រទះភ្នែករលីងរលោងរបស់នាង ប្រុសប្រាណម្នាក់នេះកំពុងញញឹម ស្រាប់តែរុះរោយសន្សឹមៗ។ គេឆ្ងល់នឹងអ្វីម្យ៉ាងភ័យៗលើផ្ទៃមុខនាង។ នីយ៉ាជាមនុស្សស្រស់ស្រាយនិងរស់រវើក នាងមិនធ្លាប់ស្ងប់ស្ងាត់ថ្នាក់នេះទេ។ ឃើញថាខាងស្រីប្រញាប់សម្រួលទឹកមុខ ទម្លាក់ភ្នែកនាងចេញពីភ្នែកគេដែលតាមជជីក ប្រុសលាន់មាត់បន្ថែមខ្សឹបៗ៖
«បងថ្លៃរបស់យើង សេដ្ឋីម្នាក់នោះ តាមមកទាមទារថា ខ្ញុំនេះ…..ប្អូនប្រុសគេ….ឈ្មោះពិសិដ្ឋ!»
នារីបិទភ្នែកសន្សឹមៗ។ ព័ត៌មាន សំណួរ និងការពិតគ្រប់យ៉ាងលើលោកនេះកំពុងហែកហួរបេះដូងនាង។ សម្រាប់ឥន្ត្រា នីយ៉ាជាស្រីក្រមុំដែលនិយាយត្រង់ គិតត្រង់ ចិត្តត្រង់។ នីយ៉ាមិនចង់សម្លាប់រូបភាពមួយនេះពីបេះដូងរៀមទេ តែស្រី…..មិនអាចនិយាយអ្វីពិតមែន។
«ឥឡូវ….គេឱ្យខ្ញុំដេកបន្ទប់ Private របស់ប្អូនប្រុសគេ ស្អីក៏ពិសេសដែរនៅក្នុងនោះ!»
ដល់ពេលនាងបែរខ្នងម្តង។ នីយ៉ាដើរចេញពីបាវសាក់ គេចមកលម្ហកណ្តាលបន្ទប់បាល់ទះ។ តែនាងដឹងច្បាស់ថាពេលនេះ គ្មានកម្លាំងឯណាដណ្តើមបាល់ជាមួយគេដូចលើកមុនទៀតទេ។ ចិត្តនេះអស់កម្លាំងរលីងធេង….ទាំងមិនអាចចែករំលែកទុក្ខព្រួយជាមួយគេបាន។
គេដើរមកតាមពិតណាស់ ដូច្នេះស្រីចាំបាច់ត្រូវនិយាយអ្វីម្យ៉ាងរក្សាអាកប្បកិរិយាធ្វើពើជាធម្មតា៖
«គេឱ្យនៅឯណានៅហ្នឹងទៅ! អូតែលនេះស្អាតណាស់ មានអីមិនល្អ?»
«ខ្ញុំស្រាប់តែអានអក្សរវិញបាន ហើយអានដាច់ប្រាំភាសា!»
ស្រីលេបទឹកមាត់ខណៈគេនៅកៀកកិតពីក្រោយខ្នង។ មនុស្សនេះគ្មានអ្នកណាទៀតទេ គេអត់មានអ្នកណាពិតមែន។ គេមានតែនាង សម្រាប់មកនិយាយពាក្យស្មោះសរនិងចម្ងល់អស់ទាំងនេះ មិនសមណា….សូម្បីនាងក៏….លាក់គេ។
ស្រីបែរមកវិញសន្សឹមៗជាមួយទឹកមុខដូចមានទោសទណ្ឌ។ នីយ៉ាសម្លឹងផ្តោតចំៗភ្នែកបុរសម្នាក់ ដែលបេះដូងនាងសែនត្រូវការ តែដឹងថាមិនអាច….នាងសម្លឹងគេមិនដកភ្នែកទេ…គេមានរឿងច្រើនកំពុងឆ្ងល់និង…..ចង់ចែករំលែកជាមួយនាង…..ឯនាងវិញ មានរឿងជាច្រើនត្រូវនិយាយឱ្យគេបានដឹងតែ….មិនអាចនិយាយ។
«អបអរសាទរ ខ្លួនជាហើយ បានជាអានអក្សរដាច់វិញហ្នឹង!»
នីយ៉ានិយាយទាំងខំញញឹម តែមិនមែនសម្រាប់មកបោកចិត្តមនុស្សទឹកកកបាននោះទេ។ ស្គាល់គ្នាមិនបានប៉ុន្មាន តែស្រីម្នាក់នេះ ដកដង្ហើមមួយ គេដឹងមួយ។ កល្យាណសប្បាយឬព្រួយ បងទទួលអារម្មណ៍ដឹងបានទាំងអស់អូន កុំមកបន្លំភ្នែក។
ប្រុសបញ្ចេញការសម្លឹងស្រងូតមួយ…..សំឡេងគេអមមកជាមួយកែវភ្នែកអង្វរករ៖
«ដឹងអីខ្លះ…..ដែល….មិនទាន់និយាយប្រាប់!»
នីយ៉ាធ្វើពុតជាឡិងឡង់….និយាយតបវិញភ្លាមព្រោះមុខគេស្មើ គេរង់ចាំ។
«ដឹង?…..អីគេ?….ពិ…ពិសិដ្ឋមែនអត់? ពិសិដ្ឋប្អូនប្រុសគាត់ ប្អូនបងគីម៉ាល់ដែលបាត់ខ្លួន! គ្រប់….គ្រប់គ្នា….គិតថា គេស្លាប់ហើយ!»
ឥន្ត្រាសម្លឹងភ្នែកនាងទាំងឆ្វេងនិងស្តាំ។ នារីដ៏នៅកៀកកាយាម្នាក់នេះ មើលទៅ នៅមានរឿងច្រើនទៀត មិនទាន់និយាយចេញមកទេ ម្ល៉ោះហើយគេសម្គាល់ឃើញថា នាងគេចៗពីការសម្លឹងរបស់គេ។
«បងគីម៉ាល់ នឹក…..នឹកប្អូនប្រុសពេក….ទេដឹង?» នីយ៉ាបន្ថែមបែបនេះរួចប្រុងបែរដើរចេញ តែម្រាមឆ្វេងគេចាប់ម្រាមស្តាំនាង។
បុរសនេះប្រើដៃឆ្វេង ជាដៃដែលកាលពីចាប់នាងទៅកោះH លើកដំបូងគេចាប់កាន់ចង្កានាង ភ្ងើយមុខឱ្យសម្លឹងគេដោយបង្ខំ។ គេមានកាយវិការរឹងប៉ឹង ឥតមនោសញ្ចេតនា ជាមនុស្សចិត្តទឹកកក ភ្នែកស្រឹមត្រជាក់គួរឱ្យព្រឺ តែថ្ងៃនេះ គេជាមនុស្សម្នាក់ដែលគ្រប់គ្នាលើលោកនេះ កុហកគេ។
ស្រីឱនមកភ្លាមសម្លឹងម្រាមដៃដែលពាក់ព័ន្ធគ្នា។ នៅពេលនិយាយអំពីស្នេហា មានវិធីជាច្រើនដែលមិនបាច់បង្រៀន មិនបាច់ប្រាប់ ប៉ុន្តែយើងអាចដឹងបានថា យើងកំពុងមានស្នេហា ហើយស្នេហាតែម្ខាងឬជាស្នេហាពិតទាំងសងខាង។ គ្រប់គ្នាសប្បាយចិត្ត ក្នុងការបង្ហាញអារម្មណ៍របស់ខ្លួនឯងប្រាប់គេថា យើងក៏ស្រលាញ់ ហើយនិងគិតពីគេ តែមានរឿងអ្វីរវាងអ្នកទាំងពីរទៅ បានជាកាលពីនៅខាងក្រោមសណ្ឋាគារមុននេះ គេចង់តែគេចចេញពីនាង ឯពេលនេះ គេមកដល់ហើយ នៅកៀកគ្នាយ៉ាងនេះ បែរជានារីយើងចង់គេចពីគេ?
«ដំបូងខ្ញុំគិតបែបនេះដែរ តែក្រោយពីស្គាល់គេ ខ្ញុំយល់ថា មិនមែនគេនឹកប្អូនដល់មានបញ្ហាស្មារតីទេ! មានអីមួយ….ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខុសៗចំពោះគេ! ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា…..គេនឹងខ្ញុំ…..» បុរសឆ្លើយ។
«ព្រោះខ្លួននៅឈឺ!» នាងតបវិញខ្លី។
«មុននេះ អ្នកណាថាខ្ញុំជា?» គេឌឺមកទៀត។
នីយ៉ាគេចៗមុខ ខណៈច្រមុះគេកាន់តែរុលចូលមក រាងកាយគេទាមទារស្និទ្ធនឹងនាង ចំណែកនាងចង់តែដកម្រាមនេះចេញ ក៏មិនដាច់ចិត្តធ្វើ។
«គឺ….របួសភ្លៅ មានទាន់ជាឯណា? មិនឃើញទេ? ឈឺអត់? របួសនៅលើកោះជាមែន បានជាអានអក្សរដាច់ចំណែករបួសនេះវិញ…..វាអាចជាតិថ្នាំផ្សះ ធ្វើឱ្យកើតអារម្មណ៍សង្ស័យច្រើន!»
ប្រុសសើចតិចៗក្ងួរៗខុលៗព្រោះពួកគេនៅក្បែរកៀកគ្នា។ ឥន្ត្រាលាន់មាត់តិចៗ៖
«ធ្វើដូចពេទ្យ?»
នីយ៉ាសម្លឹងមុខគេ។ បុរសនេះញញឹមហើយ។ គេកំពុងភ្លេចអស់បណ្តារឿងរ៉ាវឈឺចាប់លើលោកនេះ ដរាបណាគេនៅក្បែរនាង។ នីយ៉ាក៏ដូចគ្នា។ ស្រីចង់បំភ្លេចអ្វីៗទាំងអស់លើលោកនេះចោល ចំណាយពេលវេលាជាមួយគេ។
«នៅក្រោម អ្នកណាទេស៎! ធ្វើដូចមើលខ្ញុំមិនឃើញ! បន្ទប់ខ្ញុំនៅឯណា? ខ្ញុំហត់ណាស់ចង់សម្រាក!» នារីបូញមាត់និយាយត្រាប់គេ ធ្វើឱ្យបុរសញញឹម។
ឥន្ត្រាសម្លឹងថ្ពាល់ក្រហមព្រឿងៗនិងស្នាមញញឹមតិចៗដែលស្រីកំពុងថាឱ្យ ឌឺៗ រំឭកពាក្យគេនៅជាន់ខាងក្រោម។ គេនឹកក្នាញ់ណាស់ ខាំបបូរមាត់វិញដូចគ្នា តែក៏នឹកឃើញឡើងវិញផ្ទួនពេល នូវសម្តីយូស៊ូមួយរំពេច «ខ្ញុំមិនមែនច្រណែនថាគេស្រលាញ់បងឯងឬស្អីទេ! វាគ្មានរឿងហ្នឹងកើតឡើងដាច់ខាត! គ្រាន់ចង់ឱ្យបងឯងទទួលស្គាល់អំពើក្បត់! ក្បត់ប្អូនប្រុសខ្លួនឯង! ភ្លេចច្បាប់របស់កោះH»។
ដៃប្រុសរបូតពីម្រាមស្រី។ នាងសម្លឹងគេ ខណៈខាងប្រុសចាប់ផ្តើមធ្វើមុខស្មើ។
«ខ្ញុំឡើងមកនេះ មកប្រាប់យើងថា មិនបានមើលងាយ! មិនបានចិត្តដាច់អ្វីទាំងអស់!»
«ចុះ….ហេតុអីបានជា….ធ្វើព្រងើយ ធ្វើដូចមិនស្គាល់គ្នា?»
ឥន្ត្រាលែងហ៊ានមើលភ្នែកនាង គេងាកសម្លឹងទៅរបាំងកញ្ចក់ ទិសដៅនៃខុនដូដែលគេធ្លាប់ស្នាក់នៅ ហើយមានកាលមួយនារីនេះស្រវឹងដេកដួល។
សំឡេងគេលាន់មកទាំងបង្ខំព្រោះនាងរង់ចាំ គេនិយាយខ្លី៖
«យូស៊ូ!»
នីយ៉ាជ្រប់មុខ។ ចម្លើយនេះគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់កាត់យល់បានថា គេគ្មានថ្ងៃជ្រើសយកនាង ចោលប្អូនប្រុសរបស់គេឡើយ។
នាងលូកដៃទៅរកម្រាមប្រាំដដែល តែមនុស្សទឹកកកឈានទៅមុខចោលនាង។ ពីក្រោយស្មាគេ នាងមើលឃើញនូវទុក្ខសោកមួយដែលមនុស្សដូចគេ លំបាកខ្លួនឯងប៉ុនណាក៏មិនចង់តតាំងយកឈ្នះដែរ។
គេកាចយ៉ាងនេះ ខ្លាំងយ៉ាងនេះ ហេតុអ្វីរនាំងមួយនេះ គេមិនឆ្លង? ព្រោះ….គេជាបងប្រុសម្នាក់ ដែលអាចកាត់បេះដូងឱ្យប្អូនខ្លួនឯងបាន។
«នៅខុនដូ យើងស្រវឹងប្អូនប៉ូលិស! យើងបាននិយាយពាក្យពិតថា ស្រលាញ់យូស៊ូ….ខ្លាំង!»
សំឡេងគេ គ្មានអ្វីផ្សេងទៀតក្រៅតែពីភាពស្មោះត្រង់ ឈឺចាប់ និងលះបង់ ដែលស្ងួតស្ងប់ សុខចិត្តសុខកាយ ក្នុងការចាកចេញពីនាង។
«ខ្ញុំស្រលាញ់ខ្លួន មនុស្សទឹកកក! ឥន្ត្រា! ខ្ញុំស្រលាញ់Youខ្លាំងណាស់!»
នីយ៉ាតបឆ្លើយដោយរអាក់រអួល និងប្រញាប់ប្រញាល់ពីក្រោយស្មានធំមាំរបស់គេ ដូចជាខ្លាចថា បើគេដើរទៅ នាងនឹងលែងបាននិយាយវាទៀតហើយ។ ចំណែកអ្នកដែលទទួល គេនៅស្ងៀមមិនមានប្រតិកម្មទេ។ គេបែបនេះហើយដែលនាងរឹតឈឺចាប់។ ការស្រលាញ់ស្ងាត់ស្ងៀមមួយ គេមិនហាមកទេ គ្មានថ្ងៃគេសារភាពឡើយ ដោយសារតែគេខ្លាចការបដិសេធ ខ្លាចនាងនៅស្រលាញ់យូស៊ូ ខ្លាចពិភពលោកនេះចោទគេថាក្បត់ចិត្តប្អូនប្រុសខ្លួនឯង?
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែលនាងនៅក្បែរបេះដូងគេ ឮដង្ហើមគេ ក៏ជួយឱ្យគេអាចសន្និដ្ឋានបានថា គេស្រលាញ់នាងឬអត់ ហើយគេកំពុងមានៈកាត់ចិត្តកម្រិតណា។
សំឡេងប្រុសលាន់មកតិចៗ ស្អកៗ៖
«គ្មានរឿងបែបហ្នឹងទេ! យើងមានតួនាទីត្រូវទៅនៅក្បែរយូស៊ូ ហើយកុំចួបជាមួយខ្ញុំទៀត! ពីថ្ងៃនេះទៅ យើងកុំចួបគ្នា!»
គេមិនបានចាកចេញ តែគេងាកមកវិញ។ ទឹកភ្នែកនាងហូរឆ្វាចៗនៅពេលនាងគ្មានពាក្យនិយាយតប។ ព្រោះចិត្តគេ បានទុកនាងជាសង្សារយូស៊ូ ហើយបទបញ្ជាគេគឺ«ឈប់ចួបគ្នា»។
ពាក្យដែលស្រីបានសារភាពមុននេះ គេឮអស់ហើយ នាងក៏គួរអស់ចិត្តដែរ តែខាងគេមិនទាន់ទទួលស្គាល់បេះដូងខ្លួនឯងទេ សម្រាប់នាង គេមិនទាន់ប្រាប់នាងនៅឡើយថា គេមាននាងក្នុងជម្រៅណានៃបេះដូងឯកោមួយនេះ។ ប្រុសសម្លឹងទឹកភ្នែកដែលម្រាមដៃគេចង់តែលើកមកជូតផ្តិត។ នាងយំ អ្នកសម្លឹងទេដែលកំពុងឈឺ។
«យូស៊ូស្រលាញ់យើងណាស់ប្អូនប៉ូលិស យើងកុំធ្វើបាបចិត្តវា!»
«ចុះចិត្តខ្លួន?»
គេឮសំណួរបីម៉ាត់នេះ អាក់លែងប្រាប់អ្វីកើតទៀត។ មានតែការសម្លឹងគ្នាជាចម្លើយ។ ទូរសព្ទនាងរោទ៍នៅលើកម្រាលកាំម្ញី ប្រុសដៀងភ្នែកទៅ គេឃើញឈ្មោះ«យូស៊ូ»នៅលើScreen។ ប្រុសញញឹមជូរចត់។ គេល្មមចាកចេញពីការសន្ទនាដ៏ឈឺចាប់ទាំងនេះហើយ។ មុនពេលគេចាកចេញ ស្រីចាប់កំភួនដៃគេ ដែលស្នាមធ្មេញនៅក្រឡៅ។ មនុស្សនេះមិនរេខ្លួនគេច ព្រោះគេជាប់ស្អិតធ្មាំងនឹងតំណក់ទឹកភ្នែកនាង។
នីយ៉ាខ្សឹបអួលៗមកគ្របពីលើស្នូរទូរសព្ទរោទ៍៖
«ខ្ញុំអត់ស្រលាញ់គេទេ! ខ្លួនដឹកខ្ញុំទៅឱ្យគេនៅផ្ទះកោងកាង តែចិត្តខ្ញុំនៅបន្ទប់ចុងឈ្នេរ! ខ្ញុំខំប្រាប់ខ្លួនខ្ញុំឱ្យសង្គ្រោះស្នេហានៅបាងកក ជាមួយប្រុសអ្នកមានម្នាក់ដ៏ឡូយឆាយនោះ តែខ្ញុំតាមពិត ខ្ញុំអត់មានចិត្តដូចមុនទេ! ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ទុកពេលម្តងទៀតឱ្យស្នេហាមួយ ដែលស្លាប់បាត់ទៅហើយ! ម្តងជាពីរដង យូស៊ូបានសម្លាប់វា! គេភ្ជង់ខ្ញុំ ប្រមាថដាក់ខ្នោះបងៗខ្ញុំ គេដៀលមើលងាយខ្ញុំ រឿងខ្ញុំនិងគេចប់ហើយ! ឮអត់មនុស្សទឹកកក? ទោះខ្លួនរត់គេចពីស្នេហាមួយនេះដល់ចុងបង្អស់នៃផែនដី ក៏ខ្ញុំអត់អាចវិលទៅស្រលាញ់គេវិញដែរ! ឮអត់? បើខ្ញុំធ្វើអ្វីមួយខុសពីសម្តីនេះ មកតែពីខ្ញុំមានហេតុផលរបស់ខ្ញុំមនុស្សទឹកកក! ខ្លួនត្រូវចាំទុក! ត្រូវចាំថា ខ្ញុំមិនស្រលាញ់គេទេ!»
នារីទម្លាក់ដៃចេញពីកំភួនដៃរៀម។ ភាសាកាយវិការរបស់គេ ទោះមិនបាននិយាយ នាងដឹងពីទំហំនៃការឈឺចាប់របស់គេ។ មនុស្សក្លូនម្នាក់នេះ មិនអាចឈឺជាងនេះទៀតនោះទេ។ ម៉ឺនយូប្រាប់ថា គេអាចនឹងមានប្រតិកម្មគ្រប់ពេលវេលា ខណៈបេះដូងគេប៉ះទង្គិច រំភើបឬរំជួល។ យូស៊ូលែងខលហើយ។ ក៏គ្មានអ្នកណារវល់ថា គេខលមកមានការអ្វីដែរ ប្អូនពៅប៉ូលិសដឹងត្រឹមថា សារៈសំខាន់នៃការនិយាយគ្នាស្មោះទៅស្មោះមកឱ្យសមជាមនុស្សស្រលាញ់គ្នា នាងត្រូវការប្រាប់ឥន្ត្រាគ្រប់យ៉ាងក្នុងចិត្តឱ្យខាងតែបាន លើកលែងតែ«ស្រមោលពិសិដ្ឋ»នៅក្នុងរាងកាយគេ។
ស្រីជូតទឹកភ្នែកហើយនិយាយបន្ត៖
«មិនថាខ្លួនជាអ្នកណា ជាបងប្រុសធំរបស់គេ ជាមនុស្សដែលធ្វើអ្វីគ្រប់យ៉ាងតាមសម្តីអ៊ំម៉ឺនយូ ឬជាប៉ូលិសម្ងាត់ដែលបងគីម៉ាល់និយាយ មិនថាខ្លួនជាបិសាចទឹកកកដែលខ្ញុំធ្លាប់ដាក់ឈ្មោះឱ្យ ទោះខ្លួនផ្លាស់ប្តូរទៅជាអ្វី ក៏ខ្ញុំមិនឈប់ស្រលាញ់ខ្លួនដែរឥន្ត្រា! ព្រោះខ្ញុំស្រលាញ់បេះដូងរបស់ខ្លួន មិនមែនរបស់ខាងក្រៅអស់ទាំងនេះទេ! គ្រប់គ្នាអាចផ្លាស់រាងកាយឬមុខមាត់របស់ខ្លួន តែខ្ញុំនឹងនៅចាំស្នូរដង្ហើមមួយនេះ នៅពេលដែលខ្ញុំលែងបានក្បែរខ្លួន ត្រូវជឿថា គ្រប់ពេលវេលា ខ្ញុំនឹកខ្លួន! នឹកខ្លាំង!»។
ស្រីបែរខ្លួនចោលគេ ហើយឈ្ងោករើសទូរសព្ទ។ នីយ៉ាតាំងចិត្តចាកចេញទៅ ក្រោយពេលដែលពិតជាបាននិយាយចប់ នូវអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលគួរនិយាយអស់ហើយ។ បើសិនជានៅបន្តទៀត គេម្នាក់នេះ អាចនឹងទៅនៅក្នុង ICU ឬស្លាប់ភ្លាមៗជាមួយអាការៈសរសៃឈាមច្របូកច្របល់ ហើយនាងមិនចង់ក្លាយជាអ្នកសម្លាប់គេដើម្បីបំពេញមនោសញ្ចេតនាខ្លួនឯងឡើយ។
នៅគ្រប់ជំហានដែលចាកចេញមក នាងសួរខ្លួនឯងទាំងយំរហាម «តើពិតទេដែលគេនិយាយថា ស្នេហាពិតមិនសាបសូន្យ?»។ ស្រីតូចម្នាក់ដែលរក្សាជំនឿលើទំនាក់ទំនងស្នេហាមួយនេះ លុះដល់ដង្ហើមចុងក្រោយ នាងអាចស៊ូឈ្នះមនុស្សម្នាក់ដែលកំពុងចាំនាងនៅខុនដូទល់មុខគ្នានេះដែរទេ?
សារគេលោតមក។
នៅក្នុងជណ្តើរនារីចុចអានទាំងសៅហ្មង។
«តោងដៃជើងគ្នាបានល្អ!»
ភ្ញាក់ព្រើត។ បន្ទាប់មក នាងឃើញគេផ្ញើរូបថតភ្លាម រូបនាងនិងឥន្ត្រានៅបន្ទប់បាល់បោះ។ ធុញ!!! ពេញធុញហើយ។ ស្រីចុចទូសព្ទទៅទាំងខាំមាត់។ មិនយូរទេ ប្រុសពៅរបស់យូស៊ូទទួលភ្លាម ។
«ចង់យ៉ាងម៉េច?» នាងសួរទាំងស្ងួតច្រឺងក្នុងសព្ទសំឡេង។
យូស៊ូសើចក្អឹក៖
«ហ្អូ! មិញឃើញដូចផ្អែមៗណាស់ ឡើងដ្រាម៉ា ម៉េចឥឡូវនេះ គំរោះម្ល៉េះអូន?»
«សួរថាចង់យ៉ាងម៉េច?»
«គង់តែដឹងទេ!» យូស៊ូប្តូរសំឡេងមកកាច។
នាងមានអារម្មណ៍ថា មិនទុកចិត្តសំឡេងគេនេះសោះ ស្រីពិបាកចិត្ត ហើយនឹកឃើញមុនគេគឺឥន្ត្រា។
«ចង់យ៉ាងម៉ច?»
នាងសួរទៀតព្រោះភ័យ។ ដឹងចំណុចខ្សោយក្នុងចិត្តស្រីដែលស្រលាញ់និងទុកឥន្ត្រាដូចជាជីវិត យូស៊ូខាំមាត់និយាយផ្ចាញ់នាង៖
«ប្រាប់ហើយ ថាបើចង់សុខកុំចួបគ្នា!»
នីយ៉ាព្រិចភ្នែក។ យូស៊ូខឹងកំបុតកំបុយណាស់ នាងមិនអាចចាក់សាំងប្រលែងភ្លើងទេ។ ប្អូនពៅប៉ូលិសទម្លាក់សំឡេង និយាយលួងលោមគេ៖
«ខ្ញុំ….ចួបនិយាយពាក្យបែកជាមួយគេ…..ក៏មិនបាន?»
យល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសាច់រឿងខាងលើ