ទាវ នីណា
សូរសំណើច ស្រវឹង ភ្លើតភ្លើនក្រោមភ្លើងពណ៌ច្របូកច្របល់ចូលគ្នា…..វាជាកន្លែងខ្ញុំកំពុងបម្រើការក្នុងនាមជាអ្នកលាយស្រា។ វាជាការងារបាំងមុខមួយ មិនអាចឱ្យអ្នកណាដឹងបានទេ ថាខ្ញុំជាអ្នកណា មានប្រភពមកពីណា ហើយកំពុងតែត្រូវការអ្វី។
ទីនេះជាក្រុងហុងកុង ការដើរលេងយប់ដល់រំលងអធ្រាត្រជិតភ្លឺគឺជារឿងធម្មតា….វាគ្មានអីអស្ចារ្យទេសម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នា។
ខ្ញុំនិយាយចិនកន្តាំងបានល្អ អង់គ្លេសតិចតួច គ្មានអ្នកណាគិតថាខ្ញុំជាជនជាតិខ្មែរទេ ថៃមួយចំនួនដែលចូលលេងទីនេះខំនិយាយភាសាថៃរកខ្ញុំព្រោះច្រឡំ។
ទាវ នីណា ជាកូនស្រីអ្នកមាន។
គ្រួសារនាងរកស៊ីធំនៅទីនេះ នាងមកផ្លាស់នៅទីនេះយូរហើយ ប៉ុន្តែនៅតែប្រើឈ្មោះខ្មែរ គ្មានឈ្មោះចិនឬអង់គ្លេសនឹងគេឡើយ។ ប្រហែលមកពីនាងល្បីរួចទៅហើយមិនដឹងបានជាមិនចង់ប្តូរឈ្មោះ?
ឱ្យតែនាងមកដល់ ប្រុសៗស្ទើរបាក់-កតាមមើលនាងភ្លេចដកដង្ហើម ប៉ុន្តែមើលគឺបានត្រឹមតែមើល គ្មានអ្នកណាហ៊ានបញ្ចេញការស្រមៃនោះមកក្រៅទេ ព្រោះបងប្រុសរបស់នីណា,ឯករ៉េណា ជាអ្នកមានធំ ដែលសមត្ថកិច្ចមួយចំនួនសឹងថាមិនហ៊ានក្អកជាមួយគេ។
នីណាស្លៀកពាក់រ៉ូបពណ៌ធ្វើពីសារូលាយសូត្ររលាស់ស្ដើង។ ដ្បិតតែមិនអាចមើលធ្លុះដល់គ្រឿងក្នុងក៏ប៉ុណ្ណឹងសោះ ប្រុសៗរួមជាមួយពួកតារាស្រីៗដែលចេញមករកស៊ីនៅបារសេដ្ឋីមួយនេះ គេចមុខលែងហ៊ានស៊ូនឹងនាងទៅហើយ។
«ហេ៎ ចូណា!»
នាងហៅមិត្តស្រីជនជាតិហ្វីលីពីនរបស់នាងដោយសើចស្រស់បង្ហាញធ្មេញទ្រវែងណែនត្រង់ជាជួរ ដូចពួកបវរកញ្ញា។
ពួកនាងទំាងពីរដើរតម្រង់រកគ្នាបានពាក់កណ្តាលផ្លូវ នីណាក៏ឈប់បង្អង់….ហើយសន្សឹមៗនាងបែរមករកខ្ញុំ។
ខ្ញុំដឹងហើយថា នាងមើលតាមកញ្ចក់ឃើញខ្ញុំញញឹមដាក់នាង។
….នាងបែរមកមករកខ្ញុំ ខ្ញុំក៏មិនគេចហើយបន្តញញឹមដាក់នាង រួចបង្អូសភ្នែកទៅរកដើមទ្រូងនាង។ ខ្ញុំប្រើខ្សែភ្នែកបញ្ជាក់ថា ខ្ញុំមិនខ្វល់ទេ ខ្ញុំមិនខ្លាចអ្វីទំាងអស់ ដែលមើលប្អូនស្រីមនុស្សមានអំណាចនិងល្បីថាកាច ស៊ីសងភ្លាមៗនោះ។
ទោះបីភ្ញៀវដែលអង្គុយនៅពីមុខកន្លែងលាយស្រាគេចភ្នែកចុះវិញអស់លែងហ៊ានមើលនាង ក៏ខ្ញុំនៅតែមិនចង់គេចភ្នែកចេញពីអាវកវាលរបស់នាងដែរ គឺខ្ញុំមើលស្ទើរភ្លេចដកដង្ហើមទៅហើយ?
នាងដៀងភ្នែកឈ្ងោកមើលដើមទ្រូងខ្លួនឯង តែមិនបានប្រញាប់បាំងបិទឬអឹមអៀនអ្វី ដូចនារីផ្សេងៗដែលខ្ញុំធ្លាប់ឃើញឡើយ ផ្ទុយទៅវិញនាងដើរតម្រង់មកខ្ញុំទាំងសើចតែមួយចំហៀងបបូរមាត់។
«ឯងមើលខ្ញុំ?!»
នាងនិយាយចិនកន្តាំងហើយនិយាយតិចៗ។
ដៃនាងប្រឡេះបោះបង់ចោលដៃដែលមិត្តរបស់នាងខំទាញឃាត់។ តើមានរឿងអ្វីកើតឡើង ដែលស្រីតូចរស់លើគំនរមាសពេជ្របែរជាដើរតម្រង់មករកបុគ្គលិកកំប៉ិកកំប៉ុកដូចជាខ្ញុំ។
ភ្នែកនាងថ្លាយង់ដូចត្បូងពេជ្រធម្មជាតិរតនគិរីដែលប៉ាខ្ញុំទុកតម្រៀបគ្នាក្នុងទូ ចំណែកបបូរមាត់នាង រលើបដូចជាបានប្រេងខ្លឹមចន្ទន៍មកលាបលម្អ។
បើបានថើបជញ្ជក់ ឋានសួគ៌ប្រហែលមិនមែននៅឆ្ងាយដូចដែលចាស់ៗប្រូនោះទេមើលទៅ?។
ខ្ញុំដកភ្នែកចេញម៉េចនឹងបាន ហើយគេចពីសំណួរអ្នកនាងធំនៃគ្រួសារដ៏មានអំណាចនេះក៏មិនកើត មានតែហាមាត់តមួយៗដោយសម្លឹងឱ្យចំកែវភ្នែកឆ្មើងកន្ទ្រើងរបស់នាង។
«នីណាស្អាតពេកហើយ! មិនឱ្យអ្នកផងមើល ចិត្តអាក្រក់ពេកហើយ!»
ខ្ញុំនិយាយមួយៗ តែបបូរមាត់ខ្ញុំឌឺនាងក្នុងភាពជាកូនប្រុស ដែលបញ្ជាក់ថា ខ្ញុំអាចគ្រប់គ្រងនាងបាន ទោះកាលីបខ្ញុំត្រឹមតែជាអ្នកក្រឡុកស្រាដូចដែលនាងឃើញក៏ដោយ។
នាងព្រិចភ្នែកហើយសើចស្ងួតព្រោះខ្ញុំចេះនិយាយខ្មែរ។
នាងប្រហែលមិនដែលចាប់អារម្មណ៍ទេថាមានខ្មែរម្នាក់កំពុងនៅក្រឡុកសា្រទីនេះ ហើយវាតែងតែលបលួចមើលនាងរៀងរាល់ពេលដែលនាងបង្ហាញខ្លួនហ៊ឹកហ៊ាក់។
ប៉ុន្តែយប់នេះ ខុសពីរាល់ដង ព្រោះខ្ញុំយល់ថាវាសមល្មមពេលហើយសម្រាប់ចាប់ផ្តើមឱ្យនាងស្គាល់ខ្ញុំ។
ទាវនីណាដើរមកកាន់តែកៀក…ទឹកមុខនាងគឺព្រហើនស្មើនឹងដើមទ្រូងងើយខ្ពស់របស់នាងដែរ…
អាពួកដំរីទឹកអ្នកការពារស្រីស្អាតស្ទុះមកជុំជិត ធ្វើឱ្យភ្ញៀវដែលអង្គុយចាំផឹកស្រារបស់ខ្ញុំស្ទុះក្រោកឱនមុខគេចចេញទៅម្ខាង…..
….ឈាមនឹងហូរមក….នេះជាអ្វីដែលពួកគេគិតហើយលួចសម្លឹងមករង់ចាំមើលវាសនាអ្នកក្រឡុកស្រាឯកោដូចខ្ញុំដែលហ៊ានហាស្តីរាយមេត្រីដូងចន្ទ្រា….ដែលជាព្រះចន្ទក្រហមទៀត….
ពីក្រោយស្មានាង….ចូណាមិត្តរបស់នាង…បង្ហាញទឹកមុខព្រួយបារម្ភហើយមើលមកខ្ញុំ….
«ប្រាក់ខែបងឯងប៉ុន្មាន បើបងឯងត្រូវគេវាយយប់នេះ លុយហ្នឹងមើលខ្លួនគ្រប់អត់?!»
ទាវនីណាដូរមកហៅខ្ញុំថាបង ហើយនិយាយជាភាសាខ្មែរ។ នាងនិយាយហើយខាំមាត់តិចៗផង។
«នីណាមិនត្រឹមតែស្អាតតែក៏ចិត្តល្អ ចេះគិតពីសុខទុក្ខអ្នកដទៃទៀត?!»
ខ្ញុំតបទំាងដែលដៃនៅបន្តជូតតុ តែភ្នែកសម្លឹងនាងស្រទន់។
«អាក្មេងបៀមដៃ! បិទមាត់អ្ហែង!»
អង្គរក្សនាងស្រែកគ្រហឹមផងសំឡុតខ្ញុំផង តែវាមិនអាចបានសម្រេចក្នុងការធ្វើឱ្យខ្ញុំភិតភ័យទេ សូម្បីតែដកភ្នែកចេញពីរង្វង់មុខឌឺ១០០របស់ម្ចាស់ស្រីវាក៏ខ្ញុំមិនដកផង។ បើពួកអាអង្គរក្សនោះមិនស្រែកជេរភាសាជាខ្មែរ ខ្ញុំស្មានថាវាជាអាហ្វ្រិកបាត់ហើយព្រោះវាម្នាក់ៗខ្មៅហើយធំខ្ពស់។
….ទាវនីណាញញឹមចំអកខ្ញុំ ខ្ញុំក៏ញញឹមតបនាងវិញហើយរេភ្នែកមើលដងខ្លួននាងគ្រប់ទីកន្លែង។ នាងខំធ្វើឫកជាអ្នកនាងធំនៃគ្រួសារលោកបងធំ ដែលមិនអឹមអៀន តែនាងចៀសពីក្តៅចិត្តមិនបាននឹងភ្នែកអារាត់អារាយរបស់ខ្ញុំ បានក៏ប្តូរទឹកមុខហើយលើកដៃយារមកទះកំផ្លៀងខ្ញុំអមជាមួយផ្កាវោហាបីម៉ាត់៖
«មនុស្សព្រហើន!» នាងស្តីឱ្យខ្ញុំត្រជាក់ស្រេប។
ចិត្តខ្ញុំចង់ឱ្យដៃទន់ល្វក់របស់នាងប៉ះពាល់ថ្ពាល់ខ្ញុំដែរ តែចិត្តជាកូនប្រុស មកឱ្យស្រីទះកណ្ដាលចំណោម ដូចទៅមិនរួច បានជាខ្ញុំលូកដៃតម្រង់ទៅរកចាប់កដៃនាង។
ចាប់បានកាលណា ខ្ញុំបន្ថែមកម្លាំងទាញខ្លួននីណា មកឱបជាប់ទ្រូងទាំងស្រុង ក្នុងពេលមិនដល់មួយដង្ហើម។
ពួកអ្នកការពារលូកដៃដកកាំភ្លើងខ្លី ឯដៃខ្ញុំដែលនៅសល់ម្ខាងទៀតស្រវាបានដប ស្រាមកវាយបំបែកប្រាវ ទុកតែក្បាលដបដែលមានអំបែងច្រូងច្រាង ភ្ជង់មករកគល់កស្រីស្អាត។
«ថយក្រោយ!»
ខ្ញុំបញ្ជាមួយៗ។
ពួកនោះស្រឡាំងកាំងដែលនាងតូចរបស់វាកំពុងធ្លាក់ក្នុងដៃខ្ញុំ។
បើវាហ៊ានតែប្រហែសបន្តិច ហើយខ្ញុំហ៊ានតែឆេវឆាវបន្តិច អំបែងដ៏ស្រួចនោះ នឹងចាក់ធ្លុះស្បែកសម៉ដ្ឋស្ដើងរបស់នាងមិនខាន។
….ហើយទីនេះក៏នឹងលែងមានដំណើរហ៊ឹកហ៊ាក់របស់ទាវនីណាទៀតដែរ។
ប៉ុន្តែពួកកងការពារបារម្ភនីណាមិនបានភ័យព្រឺទេ នាងប្រឹងរើ ហាក់មិនខា្លចសូម្បីអំបែងដប។ ជើងនាងក៏បម្រុងលើកឡើងហើយប្រើកែងស្បែកជើងដែលតូចស្រួចរបស់នាងមកធ្វើជាអាវុធបំបាក់ជំហរខ្ញុំទៀត។
បើខ្ញុំដំឡូងមូលឱ្យនាងជាន់បាន ខ្ញុំក៏អត់ចាំបាច់ ហ៊ានមកចែចង់នាងកណ្ដាលចំណោមដែរ។
ខ្ញុំខាំមាត់ក្រៀកនាងស្អិតសឹងថារលាយសាច់ចូលគ្នាបាន….សំឡេងខ្ញុំទុកល្មមឮតែពីរនាក់…
«បើមិនស្ដាយជីវិត គួរចេះស្ដាយសម្រស់! អំបែងដបនេះតែមួយឆ្នូតទេ ធ្វើឱ្យទេពធីតាក្លាយជាមេធ្មប់បានណ៎ា នៅឱ្យស្ងៀម!»
ខ្ញុំចុចត្រូវចំណុច ស្រីៗពិតជាគិតពីរូបស្អាតជាសម្រស់ នាងបាក់អំនួតហើយទម្លាក់ដៃដែលខ្ញាំខ្ញុំនោះចោលសន្សឹមៗ។
មុនពេលដែលគ្រាប់កាំភ្លើងពួកអាដំរីទឹក បាញ់មកប្រសាចបំបែកដបស្រាដែលតាំងជាជួរក្នុងទូបញ្ឈរក្រោយខ្នងខ្ញុំ ខ្ញុំឱបនាងក្រឡាស់ខ្លួនច្រើនជុំគេចចេញ ពីក្នុងទីលាយស្រាមកពីមុខពួកនោះកៀកគ្នាមិនដល់មួយម៉ែត្រផង។
….រាងកាយនាងនៅចំពីមុខខ្ញុំដែលធ្វើឱ្យពួកវារេរាបើកភ្នែកក្រឡោត…
ខ្ញុំខ្សឹបដាក់ស្រីស្អាតដែលកំពុងបានឱបពេញក្នុងដៃ…
«ឃើញអត់! មានលុយពេក ទៅជួលអាពួកបំបង់បាយចេះតែប្រើកម្លាំងមិនចេះប្រើខួរ?!!»
អាដំរីទឹកមួយដែលនៅពីមុខគេបង្អស់ ចង់ហក់ចូលមកសាជាថ្មី ព្រោះអាណិតអ្នកនាងវាដែលខំរើតែរើមិនរួចពីកំភួនដៃខ្ញុំ….ស្រាប់តែ…
«អញត្រូវការវាទាំងរស់!»
សំឡេងនេះលាន់ចេញមកពីច្រកចូល ហើយពួកកងការពារនាំគ្នាភិតភ័យ ងាកទៅឱនលំទោនព្រមទំាងរអ៊ូហៅបន្តគ្នា…
«បងៗ»
ឯករ៉េណា ជាបងប្រុសរបស់នាង។
គេជាអ្នកលេងកាប់ចាក់ ល្បីខាងសម្លុតអ្នកផងតាំងពីជាង១០ឆ្នំាមុនមកម៉្លេះ គឺតំាំងពីខ្ញុំមិនទាន់ចេញដើរក្នុងពិភពគុន។
ក្មេងឈាមរាវអត់ផ្ទះសម្បែង អត់ចំណេះវិជ្ជាប្រើតែកម្លាំងជាទុនសុទ្ធតែចង់បានគេមកធ្វើជាមេ។
ទីណាមានគេ គ្មានអ្នកណាហ៊ានក្អកទេ។
គេមិនត្រឹមជើងខ្លាំងខាងកាប់ចាក់ តែក្រោយមកក៏បានកាន់កាប់ជំនួញច្រើននៅភ្នំពេញជំនួសឪពុកគេរហូតដល់មានដៃជើងនៅចាំស៊ីពែគ្រប់ទីកន្លែង។ សមត្ថកិច្ចធំៗជាច្រើន ផឹកស៊ីឡើងចុះផ្ទះគេនោះរាប់គ្នាជាក្លើ។ មុននេះប៉ុន្មានឆ្នាំអ្នកនៅភ្នំពេញអរណាស់ព្រោះឮថាគេប្តូរទៅនៅហុងកុងវិញ។
គ្រប់គ្នាយល់ថាអាអ្នកចាក់ស្រាប្រហែលខ្ញុំ មិនទាន់ឃើញមឈូសមិនទាន់ស្រក់ទឹកភ្នែក….ក៏ ប្រហែលជា មកពីឯករ៉េណាទៅដល់ណាល្បីដល់នោះ….គឺគេល្បីខាងកាប់ចាក់…
…..ដោយមានប្អូនស្រីដ៏ក្រអូបប្រហើររបស់គេក្នុងដៃផង….ខ្ញុំក្រអឺតសម្លឹងដំណើរមកដល់របស់ឯករ៉េណា។ ជននោះដើរឆ្ពោះមកស្មើរៗ….ជ្រែកកណ្តាលកងការពារហើយតម្រង់មកខ្ញុំ….
ឯករ៉េណាស្លៀកខោខូវប៊យ និងអាវយឺតស ដៃវែង។
រាងគេឡូយណាស់….ហើយស្បែកជើងឃ្លុបរបស់គេ បើឱ្យគេទាត់ខ្ញុំត្រូវពោះ មុខតែក្រោកលែងរួចបណ្ដោយ។
កណ្ដាប់ដៃគេក្ដាប់មាំបញ្ចេញសរសៃសសូងស្អេកស្កះបង្ហាញថាច្រើនឆ្នាំមកនេះគេមិនបានបោះបង់ចោលការហ្វឹកហាត់បន្ថែមពីលើខ្សែក្រវាត់ខ្មៅ ការ៉ាតេដូរបស់គេឡើយ។
….ហើយគេធ្វើមុខស្មើពេលចូលមកនៅពីមុខខ្ញុំ។
គេខឹងណាស់ហើយមើលទៅ តែគេមិនឆេវឆាវ។
ទឹកមុខគេស្អាតបាតសមតែជាមនុស្សប្រុសវ័យ៣២ឆ្នាំ មិនសមនិងប្រវត្តិពិតរបស់គេដែលខ្ញុំបានដឹងថា៤០ឆ្នាំហើយនោះទេ។
«បងឯក»
ខ្ញុំហៅគេតិចៗពេលភ្នែកប៉ះគ្នា។
បបូរមាត់គេស្ងួតបង្ហាញថាផឹកស្រាច្រើនជាងផឹកទឹក ហាក់ដូចលួចញញឹមតិចតួចពេលឮខ្ញុំនិយាយខ្មែរ ឃើញខ្ញុំហៅឈ្មោះគេ តែដូចមិនមែនញញឹមសប្បាយប៉ុន្មានឡើយ។
ភ្នែកបងធំនេះ ក្រឡេកទៅរកប្អូនស្រីដែលស្ថិតក្នុងដៃខ្ញុំនៅឡើយ។ នៅមិននៅដួងចន្ទ្រាមកធ្លាក់ក្នុងដៃរាហ៊ូកណ្តាលជំនុំចំណោម មិនឱ្យចិត្តគេឆេះទ្រោលក៏មិនកើត។
គេពន្លែងភ្នែកចោលទឹកមុខរលីងរលោងរបស់ប្អូនហើយសម្លក់សម្លឹងខ្ញុំ ពីលើដល់ក្រោម។
«អាណាជាមេរបស់អ្ហែង?!»
គេសួរខ្ញុំដោយផ្តោតភ្នែកលើដៃខ្ញុំដែលកៀបប្អូនស្រីគេ គឺមានន័យថា គេមិនចង់សូម្បីតែមើលមុខខ្ញុំ។
ខ្ញុំឆ្លើយតិចៗ៖
«បងរ៉េនឱ្យខ្ញុំមករកបងឯង!»
ផ្ទៃមុខនឹងនររបស់បងធំល្បីឈ្មោះងើយមកវិញយ៉ាងរហ័ស។ ត្រចៀកគេវៃណាស់ គឺមិនចាំបាច់ដល់ខ្ញុំនិយាយពាក្យនេះត្រួតគ្នាម្តងទៀតឡើយ។
ភ្នែកគេមុតណាស់ ទោះបីគេមានរង្វង់មុខស្អាតប៉ុន្តែភាពកាចសាហាវ នៅលាក់បាំងក្នុងកែវភ្នែកគេ។
គេសម្លឹងខ្ញុំមុតដល់ប្រស្រីភ្នែក ហើយសម្លឹងខ្ញុំពីលើដល់ក្រោមសារជាថ្មីនិងរហ័សរហួន។
ខ្ញុំបន្ធូរដៃសន្សឹមៗ ហើយរុញនីណាថ្នមៗឱ្យទៅបងប្រុសនាង។
…..ឯករ៉េណាលូកដៃឆ្វេងទទួលប្ងូនស្រីទៅឱបជាប់ទ្រូង….ឯពួកអាដំរីទឹកស្ទុះមកប្រាវ….គ្មានអ្នកណាហ៊ានទាយថាខ្ញុំត្រូវគេសែងចេញទៅវិញឬលូនចេញទៅនោះទេ….
«ថយសិនទៅ!»
ឯករ៉េណាលើដៃស្តាំរាឃាត់កូនចៅ ហើយរុញស្រីស្អាតនីណាឱ្យទៅនៅក្រោយខ្នង។
នាងល្អិតនោះប្រើនេត្រាខ្មៅយង់សម្លក់ខ្ញុំសឹងរបូតគ្រាប់ភ្នែក។
ខ្ញុំញញឹមលោមនាងយ៉ាងស្រទន់វិញធ្វើឱ្យនាងក្តៅចិត្តផ្ទួនងាកភ្នែកចេញ។ តែខ្ញុំមិនខ្វល់នឹងនាង….រឿងដែលត្រូវខ្វល់គឺបងប្រុសនាងកំពុងឈានមករកខ្ញុំ….
ក្នុងដំណើរមួយៗ ឯករ៉េណាសម្លក់ខ្ញុំពីលើដល់ក្រោម….
ខ្ញុំស្តីបន្ថែមល្មមតែគេឮ ព្រោះគេនៅក្បែរខ្ញុំសឹងថា ដកដង្ហើមប៉ះគ្នា….
«ខ្ញុំចាំបងឯងពីរខែ! ខ្ញុំធ្វើការនៅទីនេះពីខែទម្រាំ តែបានជួបបងឯងយប់នេះ….!!»
«នេះអ្ហេស ជំនូនដែលអ្ហែងជូនអញ?!»
«ខ្ញុំនឹកនីណាពេក!»
ខ្ញុំឆ្លើយមិនទាន់ផុតផង ឯករ៉េណាឡើងជង្គង់មក។
ល្បឿននិងកម្លាំងដែលគេប្រើ គឺចង់បំបាក់ឱ្យខ្ញុំចុកដួលដេកលើដី សងកំហឹងចិត្ត ប្អូនស្រីសំណព្វ តែខ្ញុំក៏មិនចង់បាក់ពេកនៅមុខនាងដែរ។
ខ្ញុំសងបងប្រុសវិញមួយជង្គង់ ទាន់ពេលវេលា ទង្គិចគ្នាស្ទើរបែកប្រេះឆ្អឹង ហើយក្លេដៃគេដែលលូកមក ក៏ខ្ញុំខ្ទាស់រងផូងទាន់ពេល។
យើងទំាងពីរនៅជាប់គ្នាក្នុងល្បែងហិង្សាកណ្តាលក្រុមអ្នកតាមដានចំហមាត់។
ខ្ញុំមិនអាចឱ្យឯករ៉េណាបាក់មុខ….និយាយឱ្យត្រង់មិនដឹងថាអាចយកឈ្នះកម្លាំងកំភួនដៃរឹងម៉ឺងនោះបានដែរអត់ផងទេ….តែក្នុងចិត្តខ្ញុំ…ម្នាក់នេះពិតជាដៃគូកម្ររក…..
ទោះយ៉ាងណា ឆាកប្រយុទ្ធនេះមិនអាចបន្តទៅទៀតយូរទេ ព្រោះរវាងយើងទំាងពីរមិនអាចមានអ្នកណាម្នាក់ដួលហើយខ្មាសគេ។
ខ្ញុំខ្សឹបតិចៗ៖
«បងឯក! ខ្ញុំក៏ចេះខឹងដែរ! បងឯកមិនរក្សាសន្យា បណ្តោយឱ្យនីណាចេញដើរលេងរញ៉េរញ៉ៃ ពាក់អាវវាលមុខក្រោយ! បើខ្ញុំមិនប្រដៅនាងខ្លះ សមដែរទេ!»
ឯករ៉េណាសម្លឹងខ្ញុំមុត។
ពន្លឺកំណាចក្នុងភ្នែកគេអាចសម្លុតអ្នកដទៃបាន តែមិនមែនខ្ញុំឡើយ។
ខ្ញុំដឹងតាំងពីដំបូងថា គេមិនហ៊ានធ្វើអីខ្ញុំទេ ពុំនោះ គេមិនទុកឱ្យពួកអាដំរីទឹកឈរលេងឡើយ។
«ប្អូនអញ អញជាអ្នកប្រដៅ!»
គេនិយាយក្នុងសញ្ញាបន្ធូរដៃដែលខ្ទាស់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែមិនទាន់លែងទំាងស្រុងទេ។ ឱ្យតែខ្ញុំហ៊ានប្រហែស ថាមិនបាន គេប្ដូរចិត្ត វាត់មកមួយក្បាច់ថ្មី ខ្ញុំអាចដួលត្មោលសន្លប់ឈឹងមិនខាន។
ខ្ញុំការពារខ្លួនម៉ឺងតែមាត់នៅនិយាយ៖
«កូនស្រីមានប្ដីត្រូវទៅតាមប្តី! បងប្រុសលែងមានសិទ្ធិអីទៀតហើយ!»
គេលែងដៃបន្ថែមខ្សាក ហើយភ្នែកទាំងគូរមមីមើលស្រាលខ្ញុំ។ ខ្វាក! គេហែកអាវខ្ញុំត្រង់ដើមទ្រូងហើយផ្តោតភ្នែកសម្លឹងរូបសាក់ជាគ្រប់ផ្កាយចំនួនបីលើដើមទ្រូងខ្ញុំ។
គេហាក់រំភើបចិត្តដែលឃើញសញ្ញាអស់នេះហើយនិយាយខ្លីៗ៖
«ចាំមើល អ្ហែងមានសមត្ថភាពធ្វើប្តីវាអត់!»
មិនទាន់ពន្លែងខ្ញុំឱ្យរបូតសាច់ពីគ្នាបានដកដង្ហើមស្រួលបួលផង ឯករ៉េណាបួងដៃណែនក្តន់ បុកបកក្រោយផំាងតម្រង់មកស្មាស្ដាំខ្ញុំ។ ក្នុងគ្រាស្រឡាំងកំាងខ្ញុំគេចឯណាទាន់ ក៏ត្រូវមួយកណ្តាប់ដៃនោះ ឈឺស្រពន់ពីស្មាដល់កដៃសឹងកម្រើកលែងចង់រួច។
បើសិនខ្ញុំមិនព្រមចាត់ការគគ្រាំគគ្រេង មានតែទ្រាំឱ្យគេដាក់ទ្រោមព្រោះដៃម្ខាងលើកលែងរួចទៅហើយ។
ជើងខ្ញុំក្រឡាស់ទាត់ទូស្រាផាំងអស់មួយកម្លាំងកូនប្រុសធ្វើឱ្យទូកម្ពស់ពីរម៉ែត្រទទឹងជាងមួយម៉ែត្ររង្គើទៅមុខហើយដួលទ្រេល លាន់ខ្ចាយកក្រើកកំដរសូរសម្រែករបស់ពួកអ្នករត់តុ។
ឯករ៉េណា ដែលនៅពីមុខទូត្រូវរកច្រកគេចចេញ ចោលប្អូនស្រីដែលនៅឈរស្រឡាំងកាំង រង់ចាំទូគ្របមកសង្កត់។
គេបែរមកទាញនាងដែរ តែផុតដៃបន្តិច ព្រោះពេលចូលមកវាយខ្ញុំគេចេញឆ្ងាយពីនាង។
អ្នកដែលនៅក្បែរនាងជាងគេ គឺមានតែខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ ដូច្នេះបើខ្ញុំឱ្យទាវនីណាដេកពេទ្យនាងប្រាកដជាគ្មានវិធីជ្រើសរើសទេ….ដែលសំខាន់គឺនាងជាគូដណ្តឹងរបស់ខ្ញុំ….ដូច្នេះកូនក្រមុំរបស់ខ្ញុំសូម្បីជ្រុះសក់មួយសរសៃក៏មិនគួរដែរ…ខ្ញុំលូកដៃដែលនៅសល់មួយចំហៀង រុញប្រឆាំងកម្លាំងដួលរបស់ទូស្រា ហើយច្រានវាបកទៅក្រោយវិញទោះបីជាដបខ្លះបានធ្លាក់ដល់ដី។ ដបខ្លះក៏បែកខ្ចាយ….ខ្លះទៀតមិនចុះចាញ់នឹងការទង្គិច គឺរក្សាភាពម៉ឺង សំបកក្រៅដែលរចនាពីកញ្ចក់មានតម្លៃលោតចុះឡើងនៅលើកម្រាលព្រំ….
មានអ្វីខ្លះនៅផ្ទះឯករ៉េណា
«នីណា លើកទឹកមក!»
ឯករ៉េណាស្រែកបញ្ជាប្អូនគេដែលជាព្រះនាងតូចនៃគេហដ្ឋាននេះ។
«អត់ទេ!» នាងស្រែកបដិសេធមកវិញស្រួយស្រេះ។
នាងគុំកួនខ្ញុំ ហើយនាងខឹងណាស់ដែលបងនាងទទួលខ្ញុំមកជាភ្ញៀវ។
ប៉ុន្តែនាងគ្មានជម្រើសទេ….
«បងឱ្យយកមក ឆាប់យកមកភ្លាមនីណា!»
គេអង្គុយបង់ចំខែងលើសាឡុងដាក់បញ្ជាខ្លាំងប្រឆាំងនឹងភាពមានៈរឹងត្អឹងនៃអ្នកនាងតូច ធ្វើឱ្យខ្ញុំហួសចិត្តពីភាពរញ៉េរញ៉ៃនៃគេហដ្ឋាននេះ ទោះបីបំពាក់ដោយសង្ហារឹមលំដាប់កំពូលក្តី។
…..សម្រិបជើងលាន់មកស្រាលៗពីក្រោយខ្នងខ្ញុំ….
ខ្ញុំញញឹមខែងរ៉ែងក្នុងចិត្ត ស្មានដឹងថាស្រីឆ្នាសអ្នកនាងធំ នាងមិនអាចគេចពីខ្ញុំរួចទេ។ ពេលម្រាមដៃទន់ល្មើយដាក់កែវទឹកមកពីមុខខ្ញុំ ខ្ញុំញញឹមឌឺដងងើបមុខមើលនាងភ្លាម….
មិនទាន់និយាយចេញនូវពាក្យពីរម៉ាត់ថា«អរគុណ»ផងខ្ញុំភាន់ភាំង…..
….អ្នកលើកតែមកមិនមែននីណា ស្រីឆ្នាស់ឫកខ្ពស់កប់មេឃទេ ប៉ុន្តែបែរជានារីស្រគត់ស្រគំ ទឹកមុខសមរម្យម្នាក់។
ឃើញនាងខ្ញុំភ្លឹកទំាងដៃនៅប៉ះកែវទឹក ប៉ុន្តែភ្នែកដកចេញមិនរួចពីនាង ទោះនាងឈ្ងោកមុខសម្លឹងកម្រាលព្រំមិនមើលមកខ្ញុំក៏ដោយ….
«អូនឯងលើកទឹកមកធ្វើអី?!»
ឯករ៉េណាសួរដូចទាញអារម្មណ៍ខ្ញុំ។
ខ្ញុំងាកទៅរកបុរសដែលមានអំណាច ឃើញគេព្យាយាមរក្សាទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ដាក់សំណួរទៅនារីសុភាពនោះ តែភ្នែកគេទាំងគូរបញ្ចេញនូវភាសាសម្ងាត់ថា«ស្រលាញ់នាង»។
ខ្ញុំលែងហ៊ានសម្លឹងនាងទៀតព្រោះខ្លាចធ្វើឱ្យបងធំទើសចិត្ត តែគ្រប់យ៉ាងមិនអាចហាមការគិតរបស់ខ្ញុំនោះទេ។
ខ្ញុំនឹកដល់សន្លឹករូបថតដែលគេផ្ញើមកឱ្យខ្ញុំមើល។
«អ្នកគ្រូ នីភា អាយុ២៣ឆ្នាំ ចេញពីផ្ទះឪពុកម្តាយនាង មកនៅជាមួយឯករ៉េណាជាងមួយឆ្នាំហើយ! នាងប្រាកដជាត្រូវវាបង្ខំ ប៉ុន្តែមិនដឹងវាប្រើវិធីអ្វីទេ បានចានាងមិនដែលហ៊ានត្រលប់ផ្ទះវិញឡើយ!»
ព័ត៌មាននេះតំាងពីដំបូងធ្វើឱ្យខ្ញុំនឹកអាណិតនារីខ្មែរស្លូតបូតក្នុងរូបថតនោះ ទម្រាំពេលនេះមកឃើញនាងផ្ទាល់រស់នៅកណ្តាលហ្វូងចចកតើ មិនឱ្យចិត្តខ្ញុំរំជួលម៉េចនឹងបាន?
«នីណាគ្រុនឡើងទៅគេងហើយ! លោកកុំថាឱ្យនាងអី រ៉េណា!»
ខ្ញុំធ្វើមុខស្មើ ប៉ុន្តែចិត្តខ្ញុំកំពុងតាមដាននារីថ្មីនេះភ្លេចខ្វល់ពីនីណា។
ឯករ៉េណាហៅនាងថាអូន ចុះហេតុអីនាងមិនហៅគេថាបងវិញ?
នាងតាមពិតត្រូវនៅទីនេះដោយការបង្ខំពិតមែន?
ឯករ៉េណាទំនងជាចង់បង្ហាញអំណាចនៅចំពោះមុខខ្ញុំ គេក្តាប់មាត់ ស្ទុះក្រោក ធ្វើឱ្យខ្ញុំភាន់ភាំងងើបមុខសម្លឹងគេ។
គេស្រែកហៅឡូឡាឮៗ៖
«នីណា?!»
ជើងគេបោះតម្រង់ទៅជណ្តើរ ឯអ្នកគ្រូក្មេងខំរេខ្លួនទៅពីមុខគេ។ ទឹកមុខនាងដែលសម្លឹងគេហាក់ដូចជាអង្វរករគ្រាន់តែនាងមិននិយាយ ឯទឹកមុខគេដែលសម្លឹងនាងវិញហាក់ប្រាប់ថាឱ្យឈប់រាំងផ្លូវ។
មនុស្សប្រុសម្នាក់ស្រីម្នាក់ដែលម្ខាងសង្ហាម្ខាងស្រស់ស្អាត សមល្មមនឹងកសាងសម្ព័ន្ធស្នេហ៍បាន តែមកលេងទឹកមុខដាក់គ្នា ប្រើភាសាកែវភ្នែកទៀត ឯអ្នកបម្រើម្នាក់ៗរួមទាំងកងអង្គរក្សគ្មានអ្នកណាហ៊ានងើបមុខមើលទៀតនោះ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមលង់កាន់តែជ្រៅទៅក្នុងចំណោទថ្មីនេះ។
«បើនាងជាឈ្លើយសឹក ចុះហេតុអីបានជាឯករ៉េណាមិនច្រលោតតោតតូងដាក់នាង? ពេលនេះគេកំពុងខឹងសម្បា គួរណាស់តែនាងមិនហ៊ានទេក្នុងការរាំងផ្លូវគេ? ហេតុអ្វីនាងដឹងសកម្មភាពគេហើយរត់ទៅពាំងផ្លូវបានមុន? ហេតុអ្វីពីរនាក់គេមើលទៅយល់ចិត្តគ្មានម្ល៉េះ?!»
«រ៉េណា!»
អ្នកគ្រូសម្បុរសជ្រះហៅតិចៗ ធ្វើឱ្យល្បងធំនៃគ្រួសារមានអំណាចទម្លាក់សំឡេងនិយាយដាក់នាងតាមសម្រួល ៖
«នីភាកុំកាន់ជើងវា ឱ្យវាខូចអស់! រាជជាគូដណ្តឹងរបស់វា វាត្រូវតែមករាក់ទាក់គួរសមគេ!»
នីភាបែរមករកខ្ញុំសន្សឹមៗ។
កែវភ្នែកនឹងនរហើយស្រទន់របស់អ្នកគ្រូ ដែលចោមព័ទ្ធដោយរោមភ្នែកកោងងរ ហាក់ទំនងជាចង់ដឹងថាខ្ញុំនេះឬ ជា«រាជ»ដែលឯករ៉េណាទើបតែនិយាយ។
មិនដឹងយ៉ាងម៉េច នារីវ័យក្មេងនេះស្ងប់ស្ងាត់ ហើយស្អាតបាតគួរឱ្យកោតគោរព។ ទោះខ្ញុំកំពុងសម្តែងភាពប្រហើននិងដៃឆៅយ៉ាងណាខ្ញុំហាក់មិនដាច់ចិត្ត ថាខ្វះការគួរសមចំពោះនាងឡើយ។
ខ្ញុំក្រោកឈរហើយហៅនាងដោយគោរព៖
«អ្នកបង!»
នាងរក្សាភាពស្លូតបូតលើផ្ទៃមុខ តែឯករ៉េណាលូកដៃមកឱបចង្កេះនាងទំនងជាចង់បញ្ជាក់ភាពជាកម្មសិទ្ធិលើបេះដូងនាង។
ខ្ញុំអាល័យតែភាន់ភាំងនឹងដៃគេដែលប៉ះពាល់នាងនៅចំពោះមុខមនុស្សម្នា មិនបានតាមដានទេថាទឹកមុខនាងពេញចិត្តឬសៅហ្មង កាលបើត្រូវប្រុសម្នាក់មកស្និទ្ធស្នាលឱ្យគេឃើញបើកចំហបែបនេះ។
នាងមិនបានគេចចេញពីដៃបុរសមានអំណាចទេ តែខ្ញុំក៏មិនដឹងថានាងពេញចិត្តឬមិនពេញចិត្តឡើយ ខ្ញុំគ្រាន់តែយល់ថាអ្នកគ្រូនីភាមិនសមនឹងឯករ៉េណាដាច់ខាត។
ពីរនាក់គេដូចជាគីង្គក់និងក្ងានសួគ៌ ឬក្អែកនិងពងមាន់….
យល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសាច់រឿងខាងលើ