គេមើលហើយ ក៏បែរខ្លួនចាកចេញទៅទាំងមិននិយាយពាក្យគួរសមឬលាទៅ សូម្បីតែមួយម៉ាត់ណា ធ្វើឱ្យស្រីតូចតាមសម្លឹងដំណើរគេហាក់ហួសចិត្តជាខ្លាំង។
គ្មានរូបភាពអ្នកគ្រូតូចនីភាទេនៅក្នុងបេះដូងបុរសហក់លោត។ ការងារបន្ទាន់នឹងមមាញឹកជាច្រើនកំពុងរង់ចាំគេ។
«បង! អាវបងប្រឡាក់ឈាមហ្ន៎!»
នាងតូចនេះហួសហេតុពេកហើយសម្រាប់ឯករ៉េណា។ គេបង្អង់ឈប់ហើយជ្រួញចិញ្ចើមទើសចិត្ត។
គេមិនទាន់ងាកទៅរកនាងផង សំឡេងមនុស្សប្រុសពីរបី នាក់លាន់ល្វើយៗមកតាមខ្យល់៖
«វាចូលទៅក្នុងមិនទាន់ចេញមកទេ! គ្នាយើងរាយការណ៍ថាវាចូលតែម្នាក់ឯងទេ»
រ៉េណាដឹងថា មានគេតាមរកខ្លួនពិតណាស់។
គេក្រឡាស់ភ្នែកសម្លឹងជុំវិញទីនេះ មិនរវល់ជាមួយស្រីតូចដែលសម្លឹងមកគេដោយភិតភ័យនោះឡើយ។
គេយល់ថាស្ថានភាពគឺមិនអាចតតាំងជាមួយសត្រូវបាន ហើយការគេចខ្លួននៅមានពេលវេលាគ្រប់គ្រាន់នៅឡើយ។
គេបែរក្រោយចាកចេញពីទីនោះ ទុកឱ្យនីភានៅឈរងឿងឆ្ងល់ម្នាក់ឯង។
ស្នូរជើងមនុស្សមួយក្រុមចូលមកដល់។
ដៃពួកគេកាន់កាំបិតខ្វែវនិងអាវុធគួរឱ្យតក់ស្លុតផ្សេងៗទៀត។ នីភាយល់ភ្លាមដល់រឿងហេតុដែលកំពុងតែកើតឡើង។ នាងភ័យតក់ស្លុត ហើយឈរប្រឈមនឹងពួកកាប់ចាក់។
«ឃើញអាបងធំម្នាក់ដើរកាត់នេះដែរ?!»
ម្នាក់ដែលដើរមុខគេសួរមកកាន់នាង នីភាគ្រវីក្បាល៖
«មានឃើញតែអ៊ំប្រុសម្នាក់ នឹងចៅស្រីគាត់ទៅតាមនុះ!»
នាងនិយាយបង្វែរពួកនោះហើយនិយាយបានលឿនដូចបានត្រៀមទុក។
ចិត្តនាងមិនដែលស្គាល់បុរសដែលដូរតុឱ្យពួកនាងក្នុងហាងកាហ្វេនោះទេ តែនាងហាក់នៅខាងគេព្រោះឃើញគេគ្មានអាវុធហើយមានត្រូវរបួសផង។
ដូច្នេះនាងបារម្ភណាស់ថា តើគេអាចគេចពីក្រុមដែលទើបតែមកដល់នេះដែរឬយ៉ាងណា?
ពួកគេបោះបង់ចោលការខ្វល់នឹងនាងហើយរត់ចូលទៅក្នុងច្រកតូចនោះស្វែងរកឯករ៉េណា។
នារីតូចដើរចេញមកវិញបណ្តើរភ័យបារម្ភសុវត្ថិភាពខ្លួនឯងផង បារម្ភពីប្រុសស្អាតដែលនាងទើបតែបាននិយាយជាមួយនោះផង។
«នីភា? មានច្រកចេញផ្សេងពីដឿងហែមនេះទេ?!»
នាងភ្ញាក់សឹងរបូតកាបូបពីដៃព្រោះ….គេស្គាល់ឈ្មោះនាង? នៅសុខៗលេចមុខមកវិញហើយដៃគេក៏ទាញនាងទៅពួនជាមួយគ្នាយ៉ាងរហ័សក្រោមច្រកជណ្តើរថ្មងងឹតស្លុប។
នាងមើលគេមិនឃើញទេ តែនាងដឹងថាគឺគេ ដែលបានពួនពីពួកជនពាលទំាងនោះ។
«អត់មានទេ!»
នាងឆ្លើយបណ្តើរឱនសម្លឹងដៃ គេដែលឱបនាងជាប់ដើមទ្រូងគ្នា ព្រោះច្រកនេះចង្អៀតតូចពេក។ ស្នូរដង្ហើមគេលាន់មកគឃូសក្បែរត្រចៀកនាង។
ទីនេះពិតជាគ្មានច្រកចេញមែន គេចេញទៅណាមិនរួចទេ មិនយូរប៉ុន្មាន ពួកនោះនឹងវិលមកវិញហើយរកគេឃើញ។
នាងគិតយ៉ាងរហ័សហើយទុកថាគេជាជនរងគ្រោះ។
«មកតាមខ្ញុំមក!»
នាងរើដៃដ៏ធ្ងន់នឹងមាំរបស់គេចេញពីក គេព្រមលែងនាងហើយនាងទាញដៃគេឡើងជណ្តើរ។
«ងងឹតណាស់! ដើរលឿនម៉េះ?!»
«ខ្ញុំធ្លាប់ជើងហើយ!»
នាងឆ្លើយមុនពេលចុចបើកទូរសព្ទរបស់នាង។
«យើងទៅណា!»គេសួរតិចៗខ្សឹបៗ។
«រកច្រកចេញ!»
«ស្គាល់ច្បាស់អត់?»
«តាមខ្ញុំសិនមក!»
នាងទាញដៃគេឡើងតាមច្រកជណ្ដើរតូចចង្អៀតមួយជាន់ហើយមួយជាន់ទៀតហាក់គ្មានស្គាល់ហត់ដង្ហក់អ្វីសោះ។
«ជាន់ទីបួនហើយ!» ឯករ៉េណារំឭកនាង។
«ត្រូវហើយ!!» នាងតបដោយបិទភ្លើងពិលចោលផង។
គេឆ្លាតស្រាប់ គេយល់ពីបំណងនាងដែលនាំគេមកជាន់ផុតដំបូលគ្មានមនុស្សម្នាក់។
នាងប្រាកដជាស្គាល់កន្លែងចេញពីច្រកដឿងហែម។
មែន! នីភាអូសដៃគេរត់ត្របាញ់ទៅដំបូលខាងជើង។ នាងឈប់ង៉ក់នៅខាងមុខបង្កាន់ដៃថ្ម។
ឯករ៉េណាសម្លឹងទៅក្រោយបង្កាន់ដៃនោះ គឺចន្លោះឃ្លាតប្រមាណជិតមួយម៉ែត្រ ប៉ុន្តែខាងក្រោមជ្រៅសន្លឹមឃើញតែពន្លឺភ្លើងជះចេញខ្លះៗពីប្រលោះស្លាបព្រិលនៃផ្ទះល្វែងគ្រប់ជាន់។
«បងឯងឆ្លងទៅខាងណោះរួចអត់!»
ជំនួសចម្លើយ គេលែងដៃពីនាង ហើយតោងឡើងបង្កាន់ដៃហក់ភ្លែតទៅម្ខាងណោះបានភ្លាមយ៉ាងរហ័ស។
ស្រីស្ងួនចំហមាត់ហួសចិត្តដែលគេរហ័សយ៉ាងនេះ។
នាងសម្លឹងទៅរាងកាយឯករ៉េណាដែលខ្ពស់ស្រឡះស្វាហាប់ហើយផ្ទៃមុខស្មើគ្មានស្នាមញញឹម។ គេស្រស់សង្ហាណាស់ ពិតជាបុរសនៃក្តីស្រមៃរបស់នារីទាំងឡាយពិតមែន រឿងអីថាបេះដូងអ្នកគ្រូអង់គ្លេសមិនកម្រើកពេលដែលបានឃើញគេសម្លឹងមកនាង។
«ពេលណាទើបខ្ញុំបានចួបគេទៀតទៅ!»
ពន្លឺភ្នែកនាងដែលសម្លឹងទៅគេ គឺមានន័យយ៉ាងនេះស្រេចទៅហើយ។ មិនដឹងថា ឯករ៉េណាដឹងឬមិនដឹងទេពីចិត្តស្រីតូច តែគេក៏សម្លឹងមករកនាងទោះនៅម្ខាងម្នាក់។
នាងញញឹមអឹមអៀមចំពោះកែវភ្នែកភ្លឺស្រទន់របស់នាយ។
នីភានិយាយស្រាលៗព្រោះចុះចាញ់អំណាចកែវភ្នែក៖
«បងដើរទៅមុខរហូតដល់បង្កាន់ដៃទ័ល! បត់ស្តំា ឃើញមានជណ្តើរមួយចុះទៅក្រោមបងចុះទៅរហូតទៅ! នៅខាងក្រោមគឺច្រកផ្សេងមិនមែនក្នុងដឿងហែមទៀតទេ! ជណ្តើរនេះគេមិនដែលបិទទ្វារទេ!បងឆាប់ចេញទៅ ហើយនៅហ្នឹងមានម៉ូតូឌុបច្រើនស្រាប់បងជិះគេចចេញទៅ!»
នាងប្រហែលមិនដឹងទេថាគេទុកឡាននៅមាត់ច្រកដូច្នេះហើយបានជាពួកអ្នកតាមមកនោះរកគេឃើញ។
គេបោះដៃមករកនាង។
ស្រីស្អាតសម្លឹងទៅប្រអប់ដៃធំៗរបស់គេហើយក៏នឹកឃើញដល់កាយវិការគេដែលទាញនាងទៅឱបក្រោមជណ្តើរងងឹត។
នាងងើបមុខមើលឯករ៉េណា។
«បងឈ្មោះអី?!»
នាងញញឹមតិចៗជាមួយសំណួរធ្វើឱ្យកែវភ្នែកបុរសទៅជាស្រទន់។ គេយល់ពីសំឡេងបេះដូងនាងតូច ហើយចាប់ផ្ដើមពិនិត្យសម្រស់របស់នាង។
គេមាននារីកំណាន់ច្រើនណាស់ សខ្មៅ ទាបខ្ពស់ ចិនខ្មែរ តែសម្រស់សុទ្ធតែកំពូលមិនថាតារាៗអ្នកបង្ហាញម៉ូដឬបុគ្គលិកក្រុមហ៊ុនឡើយ បើមិនស៊ិចស៊ីមិនឡូយឆាយ មិនដែលបានឯករ៉េណាយកភ្នែកមើលឡើយ។ នេះជាលើកទីមួយដែលគេដាក់ចិត្តពិនិត្យមើលនារីរម្យទមម្នាក់ ស្លៀកសំពត់បត់។ សក់នាងវែងតែលើកចងហើយ ផ្ទៃមុខម៉ដ្ឋរលោងតែគ្មានតុបតែង។
ផ្ទៃមុខសុភាពរាបសា តែអ្នកគ្រូតូចរហ័សរហួនហើយឆ្លាតវាងវៃព្រមទំាងក្លាហានហួសពីការស្មាន។
នាយដឹងថា នាងចង់បែកគ្នាត្រឹមនេះតែនាយមិនដាច់ចិត្តទៅ។
«ម៉ោះ!»
ឯករ៉េណានិយាយតឿនខ្លីៗតែចុងបបូរមាត់គេចាប់ផ្តើមញញឹម។
ស្រមោលស្នេហាយុវវ័យបញ្ចេញរូបរាងក្រោយពេលដែលមនុស្សពីរនាក់ទើបតែស្គាល់គ្នាមិនទាន់បានកន្លះម៉ោងស្រួលបួលផង។
នារីសម្លឹងមុខគេហើយឱនសម្លឹងទៅប្រលោះពីក្រោយបង្កាន់ដៃថ្ម។
នាងស្លៀកសំពត់បត់វែងយ៉ាងនេះ វាមិនមែនងាយស្រួលប៉ុន្មានទេក្នុងការឆ្លងទៅបង្កាន់ដៃម្ខាងទៀតដូចដែលគេហក់ទៅមុននោះ។
បើភ្លាត់តែបន្តិច ឆ្លងមិនផុតធ្លាក់ចុះទៅក្រោម នាងមុខតែខ្ទេចឆ្អឹង។
នាងស្ញើបជើងពេលសម្លឹងចុះក្រោម ដូច្នេះស្រីតូចងើបមុខមករកគេវិញ។
គេចេះញញឹមហើយ គេញញឹមយ៉ាងសង្ហាហើយភ្នែកគេដែលសម្លឹងមកភ្នែកនាងបង្កប់នូវសំណួរជាស្រេចថា តើនាងទុកចិត្តគេដែរឬអត់?
នីភាបោះដៃទៅរកនាយ ធ្វើឱ្យនរៈញញឹមបានចិត្តដូចបានគ្រងបេះដូងនាងពិតៗ។
មុនពេលគេប្រើកម្លាំងទំាងស្រុងទាញយោងនាងឱ្យឆ្លងមកទាំងមាត់និយាយខ្សឹបៗថ្នមសំឡេងជាងមុន៖
«ប្រយ័ត្ន នីភា!»
នាងលោតមកដល់ដី តែដៃនៅតែមិនលែងពីនាយ។
រ៉េណាខ្ពស់ជាងនាង គេរេភ្នែកសម្លឹងនាងឃើញតែសក់ខ្មៅរលោង ដែលចងនឹងកៅស៊ូបន្ទាប់មកគឺក្ដោងច្រមុះដែលតូចស្រួច ចុងក្រោយបបូរមាត់ប្រិមប្រិយរបស់នាង។
«មិនយូរទេ ពួកវានឹងដឹងថា យើងនិយាយកុហក!»
គេប្រាប់នាង នាងងើបមុខមកដោយភ័យ ហើយទាញដៃគេដើរទៅរកជណ្ដើរបន្ទាប់មកក៏ចុះជណ្តើរ។
ដៃនាងត្រជាក់ក្នុងប្រអប់ដៃគេ ដូច្នេះគេក៏លួង៖
«ភ័យធ្វើអី?»
«ពួកគេនោះជាអ្នកណា?!»
«ឃើញហើយអ្ហី វាកាន់កាំបិត ដាវ!»
«ដឹងហើយ តែបងបានធ្វើអីពួកគេនោះ?!»
រ៉េណាសម្លឹងភ្នែកនាងដែលទៀងត្រង់ហើយងឿងឆ្ងល់។ ក៏មានតែភាពទៀងត្រង់របស់នាងប៉ុណ្ណោះដែលធ្វើ ឱ្យបេះដូងគេកម្រើក។
គេមិនទាន់ឆ្លើយផង សំឡេងស្អកៗមួយលាន់មកពីជ្រុងម្ខាង។
«អ្នកគ្រូមិនទាន់ទៅវិញទេ?»
ស្រីចំណាស់ម្នាក់សួរក្នុងភាសាចិនកន្តាំង។
ដឿងហែមនេះសំបូរទៅដោយជនជាតិចិនរស់នៅ។ ពួកគេស្គាល់នីភាច្បាស់នេះបើតាមការសម្គាល់របស់ឯករ៉េណា។
អ្នកគ្រូតូចតបវិញរ៉ាវជាភាសាចិនកន្តាំងដែរ៖
«ខ្ញុំកំពុងទៅផ្ទះវិញ!»
«ហើយអ្នកណានៅជាមួយអ្នកគ្រូ?! សង្សារមែនទេ?»
នាងងើបមុខសម្លឹងឯករ៉េណា គេក៏មើលមកនាងវិញដោយភ្នែកស្រទន់។ នាងដកដៃយឺតៗចេញពីប្រអប់ដៃបុរសសង្ហា។
តាមថានាងត្រូវខឹងដែលត្រូវគេច្រឡំ តែនេះនាងប្រហែលជាសប្បាយចិត្តច្រើនជាងខឹង រាល់ពេលងាកទៅឃើញភ្នែកគេ។
នាងតបទៅស្ត្រីចិននោះវិញ៖
«មានឯណា! ខ្ញុំទើបតែស្គាល់គាត់ទេ!»
«អឺស! ដើរឱ្យស្រួល ជណ្តើរងងឹតណាស់ ប្រយ័ត្នដួល!»
ពួកគេបន្តដើរហួសទៅមុខទៀត។
រ៉េណាឆ្លៀតនិយាយបង្អាប់នាង៖
«ចេះចិនទៀតកូនគេ!»
គេធ្វើដូចជាខ្លួនមិនចេះកន្តាំងហើយស្តាប់អ្វីមិនបាន គឺគេមិនចង់ឱ្យនាងអៀនជាងនេះ។ ដឹងអីនាងជឿភា្លមថាគេមិនចេះកន្តាំងទេ។
នាងនិយាយទំាងមុខក្រហម៖
«ហើយដឹងថាអ៊ីនោះថាម៉េចអត់អញ្ចឹង?!»
«អាណាដឹងបើនិយាយស្តីឆីងឆុងអញ្ចឹងនោះ! នៅស្រុកខ្មែរមិននំាគ្នានិយាយខ្មែរទៅ!»
«សម្តីអាក្រក់ម៉េះ!» នាងស្តីឱ្យនាយតិចៗ ធ្វើឱ្យនាងអស់សំណើចឈ្ងោកមើលមុខនាង។
«សម្តីអញ្ចឹងមិនដឹងរកសង្សារធ្វើអ្នកគ្រូបានអត់ទេនៀក!»
នាងកាន់តែឈ្ងោកមុខទើរនឹងទ្រូងព្រោះដឹងថាគេនិយាយឌឺហើយមើលមកនាងមុតៗទៀត។
«ហើយអ៊ីហ្នឹងថាម៉េចខ្លះ?! គាត់ថាយើងរកបានប្រុសស្អាតមកដឹកដៃ?»
«អួតខ្លួនពេកហើយ មោទនភាពម៉េះ?!»
គេញញឹមមិនចេញស្តីធ្វើឱ្យស្រីងើបមុខមកមើល។
ពួកគេឈប់នៅពាក់កណ្តាលជណ្ដើរដែលងងឹតស្លុប ស្ងាត់ជ្រងំ ស្តាប់ឮតែខ្យល់ដង្ហើមគ្នាទៅវិញទៅមក។
«បង្រៀនចិនមួយខែប៉ុន្មាន? រកជួលទៅបង្រៀនដល់ផ្ទះ!»
«អត់ទៅទេ!»
«ម៉េចចឹង?!»
«អត់ទទួលសិស្សអញ្ចឹងទេ!»
«ទទួលអាប៉ុណ្ណាវិញអញ្ចឹង?!»
«មនុស្សសម្តីអាក្រក់ ខ្ជិលយក!»
«ឱ្យតែរាងឡូងសង្ហាប៉ុណ្ណឹង ទៅយកសម្តីមកស្ងោរស៊ី?»
«ហួសចិត្ត!»
នាងថាដូច្នេះហើយសើចដើរបន្តទៅមុខទៀត ហួសចិត្តដែលគេនិយាយស្តីគ្មានទុកមាត់ទុកមុខខ្លួនឯង។ ឃើញច្រកទ្វារចេញលឹមៗនាងនិយាយបង្វែង៖
«ដល់ហើយ បងហៅម៉ូតូជិះចេញទៅកុំឱ្យគេឃើញ ហើយឈប់ទៅមានរឿងនឹងពួកនោះណ៎ា!»
នាងចាកចេញពីជណ្ដើរមុនគេ តែត្រូវគេទាញចូលទៅវិញ។ គេនេះដៃរហ័សចិត្តក៏ហ៊ាន ខុសពីការឆ្មើងកន្ទ្រើងពីដំបូងៗរបស់គេ។
អ្នកគ្រូក្មេងច្រានគេចេញវិញមិនឱ្យគេប៉ះពាល់នាងទៀតឡើយក្រោយពេលដែលដឹងថាគេមិនមែនសុភាពបុរស។
នាងកាន់តែរើ គេកាន់តែចាប់បង្ខំឱប រហូតទាល់តែនាងរើហត់គឃូសក៏ឈប់រើ។
គេនិយាយឌឺភ្លាម៖
«អស់ត្រឹមប៉ុណ្ណឹងទេ កម្លាំង?!»
នីភាហាក់ខឹងដែលគេចេញចរិតមានៈ នាងងរងក់៖
«មើលមនុស្សខុស! ស្មានថាមនុស្សល្អ!»
«យកមនុស្សល្អមកធ្វើអី?!»
«អ្ហា៎ចេះនិយាយាអញ្ចឹងកើត! មនុស្សល្អមិនឱ្យយក ទៅយកមនុស្សអាក្រក់?!» នាងសួរវិញដោយហួសចិត្ត។
គេនៅស្ងៀមសម្លឹងមុខនាងទោះងងឹតស្លុបមើលមិនចង់ឃើញ។ នាងនិយាយបន្ត៖
«ដើរសួរគេមើល៍ មានអ្នកណាគេស្រលាញ់មនុស្សអាក្រក់ទេ?!»
គេលែងដៃនាង ហើយបែរខ្នង។
នាងដឹងថាគេខឹង សម្តីនាង តែនាងក៏មិនទាន់បាត់ខឹងដែរ។
នាងបែរខ្នងដាក់គេដូចគ្នា។
សំឡេងគេលាន់មក៖
«គ្រប់មនុស្សតែងមានហេតុមានផលរបស់គេ! ប្រយ័ត្នផងជាមួយពួកដែលអួតខ្លួនឯងមនុស្សល្អ!»
គេឈានជើងចេញទៅ ទុកឱ្យស្រីតូចនៅដកដង្ហើមញាប់ពាក់កណ្តាលខឹង ពាក់កណ្តាលនឹកគេ ហើយពាក់កណ្តាល គឺនឹកឆ្ងល់មិនយល់ចិត្តខ្លួនឯង។
នាងអង្គុយចុះដៃរាវរកកាបូបដែលជ្រុះអម្បាញ់មិញ ពេលដែលគេចាប់ឱបនាងហើយនាងខំបម្រះ។
សំឡេងគេលាន់មកបន្ថែម៖
«ស្អែក ម៉ោង៩យប់ ចួបគ្នានៅការ៉ាសាំងកាល់តិច ស្តុបបូកគោ!»
គេយល់យ៉ាងណាដែលណាត់នាងចេញក្រៅយប់យ៉ាងនេះ។
គេយល់ថា នាងត្រូវជាស្អីនឹងគេ ហើយគេគិតយ៉ាងម៉េចបានជាយល់ថានាងយល់ព្រមទៅ។
ស្រីតូចងើបមុខមកវិញ។
គេបាត់ស្រមោលទៅហើយ។
……
ពីរថ្ងៃក្រោយមកទៀត….
នីភានិងមិត្តស្រីៗរបស់នាង ចួបជុំគ្នាក្នុងតៀមអាហារក្បែរសាលាឯកជនដែលពួកនាងធ្វើការ។
«មុខមិនរីកនីភា?!» ចន្ធូសួរព្រោះនីភាកូរស្ករកាហ្វេមិនឈប់។
«មានសង្សារនឹងណា៎!» លីកាចំអកឱ្យនាងជាការបន្លែងលេងសើច។
នីភាធ្វើមិនដឹង តែចិត្តនាងនៅតែនឹងដល់ស្នូរដង្ហើមដែលស្តាប់ជាមួយគ្នានៅឯច្រកងងឹតស្លុប។ ពីរថ្ងៃហើយ គេជាអ្នកណានៅឯណា? ឈ្មោះអ្វី? គេចួបពួកជនពាល ត្រូវគេកាប់ចាក់ហើយក៏មិនដឹង។ នេះជាអ្វីដែលនាងស្រមៃគិតចុះឡើងតែម្នាក់ឯង។
«ចង់មានសង្សារឈប់ពាក់សំពត់អាវអស់នេះទៅ ឮអត់នីភា!»
លីកាបន្តចំអកតែនីភានៅតែធ្វើមិនឮ។
នាងត្រូវគេចំអកឡើងធ្លាប់ទៅហើយ។ លីកាជាស្រីស្អាតនិងឡូយឆាយ ទោះបីជាគ្រូដែរ តែលីកាខុសពីនីភាដាច់។ នាងមានសង្សារច្រើនហើយមានការតុបតែងខ្លួនដ៏ទាន់សម័យ។
ពួកគេស្រាប់តែនៅសុខៗ ស្ងាត់មាត់លែងប៉ប៉ាច់ប៉ប៉ោចទៀត ធ្វើឱ្យនីភាងើបមុខមកវិញរកមើលមូលហេតុនៃភាពស្ងប់ស្ងាត់របស់ពួកម៉ាក។
តាមពិតគឺពីរនាក់ស្រីៗចន្ធូនិងលីកាកំពុងភាំងព្រោះតែឃើញបុរសសង្ហាអង្គុយចំខែងនៅសាឡុងមួយចំពីក្រោយនីភាហើយសម្លឹងមកដោយញញឹម។
គេនៅមិនដល់៣ម៉ែត្រផងពីកៅអីរបស់នីភា។
អ្នកគ្រូតូចបែរក្រោយដោយសង្ស័យ។
ឯករ៉េណាដែលនាងកំពុងតែនឹក ពិតជានៅទីនេះមែន ហើយគេញញឹមសម្លឹងមកនាងជាមួយអត្ថន័យម្យ៉ាងក្នុងកែវភ្នែក។
បេះដូងនីភាលោតច្របល់។
ដ្បិតតែចួបគ្នាពេលខ្លី តែភាពស្និទ្ធស្នាលគ្នាបណ្តាលឱ្យនាងនៅចងចាំគេទុកក្នុងបេះដូង។
«គេនេះហ្អី? ថ្ងៃមុនភ្លេចសោពេលដូរតុឱ្យយើង?!» ចន្ធូរខ្សឹបសួរទំាងញញឹមក្រោមការសម្លឹងនៃបុរសសង្ហា។
នីភាបែរមករកមិត្តវិញ ថ្ពាល់នាងក្រហមហើយ នាងដឹងថាគេមកទីនេះគឺមានចេតនាមករកនាង។
លីកាឃើញហេតុការណ៍យល់ជាស្រេចពីអ្វីកំពុងកើតឡើងក្នុងចិត្តប្រុសស្រីទំាងពីរ នាងដៀងកន្ទុយភ្នែកឌឺដងដាក់នីភា៖
«ម៉េចដែរ! ពេលនេះឯងយកសោទៅឱ្យគេឬ គេយកមកចាក់បេះដូងឯង!»
នីភានៅស្ងៀម តែចិត្តនាងច្រាសច្រាល់។ ស្នេហាជាធម្មជាតិ តែអ្នកដែលមិនធ្លាប់មានដូចនាងគឺមិនដឹងធ្វើយ៉ាងណា ទៅខាងណាឡើយ។
លីកាដំឡើងសំឡេងហៅឈ្មោះនាងឮៗ៖
«នីភា?!»
«អ្ហះ?!»
ស្រីតូចងើបមុខរបៀបភ្ញាក់។ លីកាសួរបន្ថែមទំាំងរេភ្នេកមើលប្រុសស្រីទំាងពីរម្តងម្នាក់៖
«ឯងយកសោឱ្យគេហើយឬនៅ! ឬក៏ចង់ឱ្យគេមកតាមទារដល់កន្លែងនេះ!»
នីភាទីទើរនិយាយទាក់ៗ៖
«មិនមែនរបស់គេផង! គេថាអញ្ចឹង!»
ចន្ធូឱនមកខ្សឹបៗសួរជាភាសាចិន៖
«ចួបគ្នានៅឯណានាងបានជាគេតាមឯងដល់ទីនេះ!»
នីភាច្រាសច្រាល់៖
«គេមកតែគេទេ! កុំម៉ៃតែពីសតែពាស!»
លីកាសម្លឹងចង់ផ្ទាន់ហើយក្រោកមកអូសដៃនីភា៖
«បាន! ចាំមើលមើល៍ គេមកតែគេ ឬគេមករកអ្នកណាគង់តែដឹងទេ ម៉ោះ!»
នាងអូសដៃនីភាក្រោកឡើងធ្វើឱ្យស្រីតូចកាន់តែឆ្លេឆ្លា។ ណាអៀននឹងមនុស្សប្រុសម្នាក់នោះណាមួយមិនបានទៅរកគេតាមការណាត់។
«គេពិតជាមករកខ្ញុំមែនក៏អី?!» ស្រីស្អាតសួរខ្លួនឯងទំាងស្ទើរផុតដង្ហើមពេលត្រូវមិត្តបង្ខំឱ្យក្រោកឈរឡើង ហើយបង្វែរឱ្យបែរទៅចម្ងាយ។
«បង! បងឯងមករកអាភាហ្មែនហ្នឹង?!»
លីកាសួរចច្រែត ធ្វើឱ្យឯករ៉េណាញញឹមញញែមហើយផ្តោតលើផ្ទៃមុខអៀនអន់ក្រហមង៉ូវរបស់អ្នកគ្រូក្មេង។
គេលើកប្រអប់ដៃដាក់ទន្ទឹមនឹងមាត់ ហើយឆ្លើយចាក់បណ្ដោយ៖
«មិនអញ្ចឹងមកអង្គុយមើលខាតពេលអី?!»
នាងងើបមុខមើលទៅគេដែលឮគេឆ្លើយរបៀបនេះមកកាន់មិត្តនាង។ នាងតែងហួសចិត្តពេលឮសម្តីគេម្តងៗដែលច្រងេងច្រងាង មិនសមនឹងរូបរាងកម្ពស់កំពរបស់គេសោះ។ ឃើញនាងមើលមក គេលេងខ្សែភ្នែកស្រទន់មករកស្រីឆ្នាស់តែម្តង។
លីកាក្តាប់មាត់សើចហើយរុញនីភាទៅមុខ៖
«មើលឱ្យឆ្អែតទៅអញ្ចឹង! យកទៅអង្គុយទល់មុខគ្នាមើលមួយល្ងាច វាស់យប់តែហ្មងទៅ!»
នីភាខំក្រាញព្រោះមិត្តនាងលេងជ្រុលពេក តែនាងក្រាញមិនឈ្នះ នៅតែត្រូវមិត្តទំាងពីររុញខ្ទាតពីកន្លែងដើមទៅកាន់កៀកនឹងប្រុសស្អាត។
រិឯនរៈយើងទាញសាឡុងទទួលនាងតែម្តង។
មុនពេលចាកចេញទៅទុកឱ្យគេទំាងពីរបានជជែកគ្នា ចន្ធូលួចមើលមុខឯករ៉េណាហើយវាចាជាភាសាកន្តាំង៖
«នីភា! គេសង្ហាអស់ទាស់វ៉ើយ!»
នីភាបុកពោះហើយដៀងភ្នែកមើលមុខនរៈសង្ហាដែលមិនរវល់នឹងអ្នកផងគិតពីផ្តោតភ្នែកមើលមុខនាង។
បបូរមាត់គេញញឹមដូចគេចេះស្តាប់ភាសាមិត្តនាងដែលលួចនិយាយ តែនាងច្បាស់ណាស់ថាគេមិនចេះចិនទេ។
លីកាអង្អែលស្មានីភាហើយបន្ថែមពីក្រោយចន្ធូ៖
«កុំស្រែពេក! ទេវបុត្រធ្លាក់ចុះពីលើមេឃហើយ! រៀនធ្វើអីដើម្បីខ្លួនឯងខ្លះផងទៅ! ទទួលគេជាសង្សារទៅ!»
នារីច្រលើមទំាងពីរចាកចេញទៅ ស្រីតូចអ្នកគ្រូងើបមុខសម្លក់ឯករ៉េណា តែនាងមិននិយាយអ្វីទំាងអស់។
សម្លឹងនាងអស់ចិត្តគេវាចាមួយៗ៖
«មិញ ពួកម៉ាកថាម៉េចខ្លះ?»
នាងគ្រឺតភ្នែកនាយពេកក៏ងាកមុខចេញនិយាយវិញខ្សឹបៗ៖
«គេថាបងឯងមុខក្រាស់!»
រ៉េណាសើចខឹកៗ តែនាងនៅតែមានទំនុកចិត្ត ព្រោះយល់ថានាយមិនចេះចិនដាច់ខាត។
«សើចធ្វើអី?!»
«ចូលចិត្តមើលក្មេងនិយាយបោកៗ កំប្លែង! បោកគេមិនសម!» គេឆ្លើយ។
«ហើយចង់ដឹងម្នាក់ទៀតនិយាយថាម៉េចអត់អញ្ចឹង?!»
«បកប្រែមកមើលអ្នកគ្រូ ក្រែងត្រូវចិត្តជួលយកទៅផ្ទះ!»
«គេថា មិនត្រឹមមុខក្រាស់ទេ រលៀមណាស់!»
គេលូកដៃមកចាប់ដៃនាង តែនាងដកចេញបានមុន។
ឯករ៉េណាបើកភ្នែកភ្លឺចិញ្ចាច មាត់កាន់តែញញឹម។
ទើបតែស្គាល់គ្នា នាងម៉េចក៏ឆាប់យល់ចិត្តនាយ ហើយដឹងថានាយបម្រុងធ្វើអ្វីទៀត? គេពេញចិត្តស្រីតូចនេះជាខ្លាំង យល់ថាមកពីនាងមានប្រាជ្ញា បានជានាងឆាប់មើលដឹងនិងចេះការពារខ្លួនទាន់ពេល។
…..នាងគ្មានថ្ងៃជឿទេថា ឯករ៉េណាដែលនៅពីមុខនាងនេះ ចង់បានអ្វី តែងយកឱ្យបានជានិច្ច…ពិសេសគឺស្រីៗ។
យល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសាច់រឿងខាងលើ