ក្លិន!
អារម្មណ៍ដំបូងរបស់ខ្ញុំដែលត្រូវអ្វីមួយប្រាប់មកបញ្ឆិតបញ្ឆៀង ថាជាក្លិនស្អុយនៃសពឬក្លិនមនុស្សស្លាប់។ បន្ទាប់មកញាណទីប្រាំមួយរបស់ខ្ញុំក៏ជ្រៀតចូល ដោយខ្សឹបប្រាប់ញាប់ៗអំពីការព្រមាននិងភាពបន្ទាន់ថា ខ្ញុំស្ថិតក្នុងគ្រោះថ្នាក់ព្រោះមុននេះខ្ញុំឃើញខ្មោចនៅខាងក្នុង?
«វីរីយ៉ា!»
នៅក្រោមដើមឈើងងឹតស្លុបមួយ ខ្ញុំមើលពីចម្ងាយនេះទៅ ស្គាល់មនុស្សពីរនាក់ច្បាស់ គឺជីងហើយនិងអ្នកស្រីវឺន។ ពួកគេប្រឡាក់ខ្លួនស្រមកទទឹកជោក ធ្វើឱ្យខ្ញុំសន្សឹមៗឈ្ងោកមកសម្លឹងខ្លួនឯង។
ទីបំផុតខោអាវខ្ញុំដែលឃើញនៅខាងក្នុងមុននេះស្ងួតច្រឺងសោះ បានរលាយបាត់ទៅ នៅសល់សម្លៀកបំពាក់ផ្សឹងគឺឈុតដែលស្លៀកនៅវិមានពីវ។
ដៃជើងទទឹក ខ្ញុំញាក់ព្រោះត្រជាក់ឬព្រោះលោះព្រលឹងខ្លាចខ្ញុំមិនដឹងទេ បែងចែកមិនបានឡើយ។ ខ្ញុំឃើញខ្លួនឯងអណ្ដែតមកឆ្ងាយ មិនមែននៅក្បែរឡានពេទ្យទៀត។
ព្រះអើយតើនេះជាអារម្មណ៍ដែលនៅរស់? មិនអាចទេ ខ្ញុំស្លាប់បាត់ហើយមែនទេ? ខ្ញុំព្យាយាមម្ដងហើយម្តងទៀតដែលថ្គាមរួយហត់ ហើយខ្ញុំយំផងនិយាយផងទៅកាន់ជីង។
«ពួកយើងស្លាប់បាត់ហើយ!»
ជីងគ្រវីគ្រវីក្បាល។
«អត់ទេ! ពួកយើងមិនទាន់ទេ!»
«ប៉ុន្តែ….យើងអាចនឹងស្លាប់បើសិនយើងទៅមិនទាន់ពេលចូលរូបរាងកាយរបស់យើងវិញ!» ចម្លើយរបស់អ្នកស្រីវឺនធ្វើឱ្យខ្ញុំភ្ញាក់។
ហេតុអី? ពួកយើងគឺជាវិញ្ញាណមែនទេ? យើងត្រូវរករាងកាយខ្លួនឯង?
ខ្ញុំគិតជាមួយសំណួរច្រើន ប៉ុន្តែនិយាយមិនចេញសោះ។ មាត់ខ្ញុំម្ហបៗ សំឡេងខ្ញុំដូចជាទើរនៅត្រឹមបំពងក ដោយសារភ័យស្លុតពេកមិនដឹង។
ហើយបន្ទាប់មកអ្នកស្រីវឺនបានបន្លឺសំឡេងប្រាប់មកពួកខ្ញុំ៖
«វីរីយ៉ា! ពួកយើងចាំនាំនាងទៅជាមួយគ្នា!»
«ពួកយើងទៅណា? ខ្ញុំ….អត់ទៅទេ! ខ្ញុំមកដល់ស្រុកខ្មែរវិញហើយ…..ខ្ញុំចង់ទៅផ្ទះវិញខ្ញុំ! ខ្ញុំចង់ចួបឪពុកម្តាយខ្ញុំវិញ!»
ជីងឱនមកតឿន៖
«រាងកាយរបស់ឯងនៅហ្វីលីពីន!»
«ហេតុអីទៅ?»
ជីងបញ្ជាក់៖
«ពេលទៅដល់ឯងគង់តែដឹងទេ!»
ប៉ុន្តែតើយើងទៅហ្វីលីពីនរបៀបម៉េចទៅ? ខ្ញុំមិនសួរដោយសំឡេង តែទឹកមុខខ្ញុំប្រហែលជាបញ្ចេញចម្ងល់នេះទៅហើយ បានជាអ្នកស្រីវឺនតបមកវិញ៖
«ពួកយើងបីនាក់បានជិះយន្តហោះ ហើយយន្តហោះនោះបានធ្លាក់…..ប៉ុន្តែវាមិនខ្ពស់ពេកនោះទេវីរីយ៉ា! សាកសពរបស់ពួកយើងកំពុងតែសង្គ្រោះបន្ទាន់!»
ខ្ញុំចង់តែអង្គុយចុះទេ។
ទន់ជើងណាស់។
«ចុះហេតុអីបានជាវិញ្ញាណយើងមកដល់ទីនេះ?» ខ្ញុំសួរទាំងញ័រថ្គាមទប់មិននឹង។ ទ្រូងខ្ញុំសែនកញ្ជ្រោល។
ឮសំណួរនេះ អ្នកស្រីវឺនទម្លាក់ភ្នែកសម្លឹងម្រាមដៃខ្ញុំ។
«ចិញ្ចៀននោះ!»
ខ្ញុំលើម្រាមដៃមកពិនិត្យ។ វាគឺជាចិញ្ចៀនបុរាណដែលខ្ញុំបានទិញពីផ្សារទួលទំពូង។ ធម្មតាខ្ញុំដឹងថាវាបុរាណតែមិនដឹងប្រវត្តិវា ព្រោះទិញទាំងមាននិស្ស័យ។
គិតថា នៅវិមានពីវខ្ញុំបានបែរបន់សុំឱ្យខ្លួនឯងបានមកដល់ស្រុកខ្មែរវិញ តែមិនមែនមកជាវិញាណបែបនេះទេ។
«លោកអើយ ឱ្យខ្ញុំបានចូលរូបវិញមក! ខ្ញុំមិនចង់ស្លាប់ទេ!»
និយាយអូចៗក្នុងពោះ ស្រាប់តែសាជាថ្មីមន្ទីរពេទ្យឡានពេទ្យអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងនៅទីនេះ ដើមឈើ ដី និងទេសភាព បានរលត់រលាយស្រុតទៅក្នុងព្រះធរណី។
ខ្យល់បោកមួយវឹបខ្លាំង ងងឹតស្លុបសន្ធប់ពួកយើងលែងឃើញគ្នា ហាស្រែកមិនរួច។ ខ្ញុំអរណាស់។ មុនពេលដែលខ្ញុំលែងដឹងខ្លួន អារម្មណ៍ខ្ញុំគិតថា ចិញ្ចៀនបុរាណពិតជាបានទទួលយកការបែរបន់នេះ នឹងជួយពួកខ្ញុំទៀតហើយ។
ពិតមែន!
ទីបំផុតយើងបានដឹងខ្លួនមកវិញ ឃើញខ្លួនឯងទាំងបីនាក់ ឈរនៅក្នុងរបៀងនៃមន្ទីរពេទ្យចាស់មួយ។ យើងប្រញាប់ប្រញាល់រត់ទៅរកមើលស្លាកនៅលើទ្វារនីមួយៗ។
ពិតណាស់ជាអក្សរហ្វីលីពីន ទីនេះមិនមែនស្រុកខ្មែរទេ។
«រាងកាយរបស់យើង នៅឯណាទៅ?»
ជាសំឡេងដែលស្រីវឺនដ៏អន្ទះអន្ទែងសួរនាំពីក្រោយខ្នងខ្ញុំ។ សំណួរនេះដាស់ខ្ញុំឱ្យភ្ញាក់ពីការរវើរវាយងាកទៅពួកគេភ្លាម។ ខ្ញុំអរណាស់ក៏សួរវិញភ្លែត៖
«ដែលនេះជាពេទ្យហ្វីលីពីនមែនទេ?!»
«ត្រូវហើយ!» ជីងឆ្លើយ។
អ្នកស្រីតឿន៖
«យើងឆាប់ដើររករាងកាយយើងទៅ!»
«នៅសល់ពេលប៉ុន្មានទៀត?» ជីងសួរ។
អ្នកស្រីវឺនសម្លឹងនាឡិកាមាត់តប៖
«ម៉ោងពីរភ្លឺហើយ យើងនៅសល់ពេលមួយម៉ោងទៀត!»
«មួយម៉ោងទៀត?» ខ្ញុំគិតក្នុងចិត្ត។ ដូច្នេះបានសេចក្តីថា ម៉ោងបីភ្លឺថ្ងៃរះ ពួកខ្ញុំលែងអាចចូលទៅក្នុងរាងកាយខ្លួនឯងវិញបានមែនទេ?
ចុះអ្នកដទៃ?
ខ្ញុំងាកសួរកំបុតកំបុយបែបនេះ តែពួកគេពីរនាក់មិនឆ្លើយទេ។ អ្នកស្រីរលះរលាំងឆ្ពោះទៅមុខ ជីងអូសដៃខ្ញុំទៅដែរ។
ពីក្រោយជំហានអ្នកស្រី ខ្ញុំសម្គាល់ឃើញតំណក់ទឹកជាច្រើនបន្សល់ពីស្នាមជើងរបស់គាត់។ នេះបានន័យថាពួកយើងពិតជាបានលោតទឹកនៅឯប្រទេសចិនក្នុងវិមានបុរាណ តែខ្ញុំមិនយល់ពីរឿងនេះឥតខ្ចោះទេ គ្មានពេលសម្រាប់ពិចារណាឡើយ។
យើងឆ្លងសួនស្តុកមួយដែលស៊ុបទ្រុប។
«នេះ….ទៅបន្ទប់នៅខាងនោះ!~
អ្នកស្រីវឺនចេញបញ្ជាដូចជាគាត់មានដំណឹងពីគោលដៅដែលយើងស្វែងរក។ ពិតណាស់ មានត្រីវិស័យចិនមួយដូចជាវត្ថុភូគម្ពបុរាណចិន ដែលនៅលើដៃស្តាំរបស់គាត់។
មិនយល់ទេ! មិនដឹងថាគាត់មានអ្វីខ្លះទៀតដែលខ្ញុំមិនដឹងនិងមិនយល់។ ពួកយើងរត់ទៅតាមពីក្រោយគាត់កាត់គ្រាប់ភ្លៀងរលឹមស្រិចៗ។
មន្ទីរពេទ្យម៉ោង២ភ្លឺនេះស្ងាត់ជ្រងំតែម្តង។ យូរៗម្តងយើងឮសូរក្មេងយំមកល្វើយៗ និងឮសំឡេងមនុស្សក្អក។
យើងឡើងដល់អគារមួយទទឹងរបង។ បន្ទប់មួយដែលគាត់នាំយើងតម្រង់ទៅ មានស្លាកពីទ្វារជាភាសាហ្វីលីពីន ប៉ុន្តែដែលក្រោមនោះមានសរសេរថា សាលដាក់សព។
ខ្ញុំក្តាប់ដៃដែលស្ពឹក។ ខួរក្បាលខ្ញុំព្យាយាមគិតអតីតកាលថ្មីៗ ការឈឺចាប់ការចងចាំពីអ្វីដែលបានកើតឡើងចំពោះខ្ញុំនិងចាលើម ជូរី មិត្តផ្សេងទៀតនៅវិមានពីវលែងច្បាស់លាស់ទៀតហើយ។ មិនដឹងថាមួយណាពិត មួយណាមិនពិតទេ។
ភាពបន្ទាន់ដែលខ្ញុំមានអារម្មណ៍ពេលនេះគឺ ពីមុនស្មានថាខ្លួនឯងនៅសង្គ្រោះបន្ទាន់ ឥឡូវមកនៅសាលផ្ទុកសព។
ចង្កៀងនៅពីមុខលោតភ្លឹបភ្លែតពេលពួកយើងមកដល់។
ខ្ញុំងាកមើលជីង ហើយឃើញជីងក៏ខំទប់សេចក្តីភិតភ័យស្លន់ស្លោ។
«ភ្លើងប៉ះវិញាណ មានប្រតិកម្មពន្លឺអ៊ីចឹងហើយ!»
អ្នកស្រីវឺនពន្យល់រួចគាត់រុញទ្វារចូល។…..បន្ទាប់មកគ្មានអ្វីសោះ ទីនេះទទេ….ហើយឥឡូវនេះខ្ញុំនៅទីនេះ….មិនថានៅទីណានោះទេ ប៉ុន្តែមិនមានអារម្មណ៍ថា មានសុវត្ថិភាពឡើយ។
«ម៉េចចឹង? ក្រែងថា….សាលសព!»
ជីងសួរ អ្នកស្រីវ៉ឺនភ័យរបូតត្រីវិស័យពីបាតដៃ។ ទីនេះភ្លឺណាស់ សក្បុសគ្មានត្រើយឬដំបូលបាត។ វាជាកន្លែងណានៃនរកទៅ? តើមានអ្វីកើតឡើងចំពោះពួកយើង?
«វរហើយ! វាមកដល់ហើយ!»
អ្នកស្រីវឺនតម្អូញ។ លទ្ធភាពនោះបានបញ្ជូនរលកនៃការភ័យស្លន់ស្លោមួយថ្នាក់ទៀតធ្លាក់មកលើខ្ញុំ។ សេណារីយ៉ូរករាងកាយនិងរស់ឡើងវិញ បានរសាត់ឆ្ងាយរហូតដល់ខ្ញុំមានការថប់បារម្ភនិងអស់សង្ឃឹម។
ទោះពេលនេះ អាចថាយើងជាវិញ្ញាណមិនឈឺចាប់ ឬមានបញ្ហាធ្ងន់ធ្ងរខាងរាងកាយ តែយើងនឹងមិនបានរស់ឡើងវិញ បន្តបេសកកម្មជីវិតយើងទេ។ គួរឱ្យស្តាយបំផុត។ ខ្ញុំគិតហើយយំ។
«ខ្ញុំចង់ទៅផ្ទះ! ស្លាប់ឬរស់មិនចង់នៅស្រុកគេទេ!»
ជីងឱបខ្ញុំ។ ខ្ញុំស្រលាំងកាំង។
«ខ្ញុំស្រលាញ់វីរីយ៉ា!»
គេនិយាយតិចៗ ធ្វើឱ្យខ្ញុំភ្លេចអស់ពីអារម្មណ៍អស់សង្ឃឹមមុននេះ។ ខ្ញុំងើបមុខសម្លឹងជីង។ គេសង្ហានិងមានភាពប្រាកដប្រជាលើមុខ។
«ខ្ញុំមិនឱ្យវីរីយ៉ានៅតែឯងទេ! មានខ្ញុំនៅជាមួយ!» ជីងវាចាបន្ត។
ការដកដង្ហើមរបស់ខ្ញុំកាន់តែកើនចង្វាក់ឡើងៗ ហើយបេះដូងរបស់ខ្ញុំក៏លោតញាប់ខ្លាំងនៅពេលដៃគេក្តោបស្មាខ្ញុំជាប់ ទៅប៉ះនឹងទ្រូងរបស់គេ។ ជីងបានបញ្ជូនកម្លាំងចិត្តដ៏កក់ក្តៅមក ពីតិចតួចដល់ច្រើនឡើងៗ រហូតខ្ញុំពិតជាលែងខ្លាចឬបារម្ភអ្វីព្រមនៅស្ងៀម។
«ស្រីផិតក្បត់ឯងនេះ!»
សំឡេងគ្រលរ តែខ្ញុំស្គាល់។
«អេហ្គូ?» ខ្ញុំពិចារណាស្ងាត់ៗម្នាក់ឯង។ ដោយស្រពេចស្រពិលក្នុងផ្ទៃសស្រអាប់ ខ្ញុំហាក់បានសម្គាល់ឃើញរាជបល្ល័ង្កផុសឡើងពីព្រាល រហូតឃើញពេញលេញ។ នៅខាងក្រោមលេចក្រុមស្រី ស្នំ មន្ត្រីដេរដាស ចំណែកអេហ្គូគ្រងឈុតអធិរាជនៅពីលើកំពូលកៅអីផុតគេ។
«យើងនឹងសម្លាប់ពីវកានយកផេះវាសូនជាផើងផ្កា និងបញ្ជូនទៅឱ្យផ្ទះត្រកូលពីវ!»
អេហ្គូនិយាយរួចងាកមកសម្លក់ជីង។
ពីចំហៀងខ្ញុំឃើញជីងដកដាវចេញមក។ គេស្លៀកជាមេទ័ព។
«កុំចាញ់បោកភ្នែក វាបំភាន់យើងទេ!» អ្នកស្រីវឺនបន្លឺឡើងដោយសំឡេងនៅក្នុងត្រចៀករបស់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែគ្រប់យ៉ាងកាន់តែកៀកចូលមកជាលំដាប់។ ពេជ្ឈឃាដតម្រង់មក ខ្ញុំធុញត្រចៀកដែលឮតែសំឡេងបេះដូងរបស់ខ្ញុំ ជើងដៃប្រើមិនបានរត់មិនកើត។
«ខ្ញុំជាពីវកាន?»
ខ្ញុំសួរទៅគ្រប់គ្នាមិនប្រាកដថាសួរអ្នកណាម្នាក់ទេ។ ការចងចាំពិសេសមួយលេចឡើងមក គឺរាងកាយជីងដែលហក់មកពាំងការពារខ្ញុំធ្វើឱ្យខ្ញុំនឹកដល់គ្រាមួយយូរមកហើយ ពួកយើងបានរត់ជាមួយគ្នាក្រោមព្រិលទឹកកក ចាកចេញពីពួកអធិរាជ។
ខ្ញុំត្រូវបានគេចាប់ពង្រត់តែមិនមែនជីងពង្រត់ខ្ញុំទេ ជាក់ស្តែងពួកវាំងចង់យកខ្ញុំទៅឱ្យអធិរាជ តែបុរសដែលខ្ញុំស្រលាញ់គឺជាជីង។
ចុងបញ្ចប់ពួកយើងទាំងពីរត្រូវទាហានចាប់បាន។
យើងស្លាប់យ៉ាងខ្លោចផ្សា តែខ្ញុំបានស្បថថា ដរាបណាផើងនេះនៅមាំ សម័យណាក្តី កូនចៅគ្រួសារស្តេចឈីង នឹងស្លាប់យ៉ាងខ្លោចផ្សា។
—–
ម្រាមដៃខ្ញុំរាវរកចិញ្ចៀន។
«យកខ្ញុំនិងមិត្តខ្ញុំចេញពីកន្លែងនេះ! ទៅរករាងកាយពិតរបស់ខ្ញុំ!»
គ្រប់យ៉ាងរលាយទៀត។ ខ្ញុំមានទំនុកចិត្តពិតមែន។ គ្រប់យ៉ាងរលត់ទៅ ខ្ញុំញញឹមរង់ចាំការមកដល់នៃឱកាស។
——
រឺងៗ…..
«វីរីយ៉ាលែងអីហើយ! មកដល់ខ្មែរហើយ!»
ខ្ញុំញញឹមព្រោះអ្នកឆ្លើយទូរសព្ទជាម៉ាក់ខ្ញុំ តែភ្នែកនៅបើកមិនបាន ក្បាលនៅមិនឈប់គិតទេ។ ទោះយ៉ាងណា វាសង្ខេបបែបនេះល្អណាស់ សម្រាប់ខ្ញុំ អាចថាមានលាភពីរ ជុំគ្រួសារផងរកបានប្រុសស្អាតឱ្យម្តាយខ្ញុំជាកូនប្រសាផង។
វ៉ាស!
ស្រែកដឹងខ្លួនឡើងមកដោយដង្ហក់។
គ្រប់គ្នាងាកមកនិងស្ទុះព័ទ្ធខ្ញុំ។ ពេលខ្ញុំជូតភ្នែក ចិញ្ចៀនចាស់នេះនៅលើម្រាមដៃខ្ញុំ វាមិនត្រឹមតែអាចជួយសង្រ្គោះខ្ញុំប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែ ……
«ឯណាមិត្តខ្ញុំ?!»
«ឯងរស់ម្នាក់ឯងទេកូន!» ម្តាយខ្ញុំពន្យល់។
ខ្ញុំបិទភ្នែក ពេលសព្ទនៃការយំសោកលូនឡើងមកស្ទះបំពង់ក។ ទឹកភ្នែកហូរកាត់រោមភ្នែករបស់ខ្ញុំ ហើយទ្រូងរបស់ខ្ញុំញ័រដោយការប្រឹងប្រែង ព្យាយាមមិនឱ្យរំជួលពេក។
ខ្ញុំមិនដឹងថា ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំត្រូវឆ្លងកាត់ក្នុងរឿងដ៏អាស្រូវនៃវិមានពីវនិងស្តេចឈីងនេះទេ ប៉ុន្តែ គ្រួសារខ្ញុំបានគ្រប់វិធីយកខ្ញុំចេញពីហ្វីលីពីន ហើយហៅវិញ្ញាណខ្ញុំដោយគ្រូខ្មែរ។
៣ខែក្រោយមក ខ្ញុំបានទាក់ទងចួបអ្នកស្រីវឺនពិតៗ។
គាត់ប្រាប់ខ្ញុំថា បណ្តាសាររបស់ខ្ញុំបានសម្លាប់មនុស្សជំនាន់ក្រោយរបស់ឈីង។ អ្នកស្រីវឺនជាចៅស្រីជំនាន់ទី១៤របស់មេចុងភៅដែលសម្លាប់ខ្លួនក្នុងវិមានពីវ។
មេចុងភៅនោះបានប្រាប់តំណក្រោយគ្រប់គ្នានៃស្តេចឈីងពីបណ្តាសារមួយគឺ ពីវកានពេលត្រូវគេដុតយកផេះធ្វើផើង បានស្បថថា ដរាបណាផើងនេះនៅ គ្រប់ជំនាន់របស់ស្តេចឈីងនឹងស្លាប់យ៉ាងវេទនាទាន់ហន់ក្រោយបានឃើញផើងនេះ។
វ៉ឺនប្រាប់ថា មនុស្សជាច្រើនបានរត់ចោលស្រុកចិន ទៅនៅវៀតណាម អាមេរិក ឥណ្ឌូនេស៊ី ក៏ទីបំផុតនៅតែត្រូវវិលមកវិមានពីវមកឃើញរបស់នេះទាល់តែបាន។ មិនថាឃុន សាខន ឬជនជាតិថៃមុនៗ ពួកគេជាជំនាន់ក្រោយស្តេចកំណាចនោះ។
«វឺន! បើខ្ញុំពិតជាពីវកាន ខ្ញុំសូមឧទ្ទិសពីពេលនេះទៅសូមឱ្យផើងផ្កានោះ រលាយទៅរកសុគតិភព ហើយបណ្តសារទាំងពួងចប់! អ្នកនិងអម្បូរស្តេចកំណាចនោះ ក៏មិនចាំបាច់រងកម្មអ្វីជាមួយអតីតកាលដែរ។!»
ថាហើយមានអារម្មណ៍ដូចជាមានដៃមកទះស្មា ឬខ្នងរបស់ខ្ញុំ។
នរណាម្នាក់ស្និទ្ធស្នាល ខ្ញុំងាកទៅ។
«ជីង?»
ជីងបានមករកខ្ញុំពិតមែន។
គ្រប់យ៉ាងបានក្លាយជាសុបិន តែជីងនិងខ្ញុំវិញគឺជាការពិត។
«រឿងវិមានពីវ ក្លាយជាយ៉ាងណាហើយ?!»
ជីងអង្គុយចុះហើយនិយាយថា កុំខ្វល់នឹងរឿងនោះ។
ខ្ញុំដឹងដោយញាណថា ពីរនាក់យើងទទួលបានអតីតកាលដ៏អាក្រក់មួយនៅទីនេះ។ គ្រាន់តែស្រមៃតែពាក់ព័ន្ធនឹងញាណ។ អតីតផ្ទះមន្ត្រីពីវគ្មានសេសសល់ដល់សម័យនេះកើត ប៉ុន្តែវិញ្ញាណយើងបានទៅដល់ទីនោះ ក្រោយពេលអ្នកស្រីវឺនបានប្រើវិធីហៅយើងជិះយន្តហោះទៅចិន។
គាត់បានធ្វើរឿងនេះ ក្រោយពេលមនុស្សជាច្រើនដែលធ្លាប់ជាទាយាទឬអម្បូរពាក់ព័ន្ធនឹងស្តេចឈីងនៅតែរងសម្បថ ហើយទទួលវេនមកសងកម្មដោយមិនដឹងអីសោះ។
«វិមាននោះគ្មានទៀតទេ តែផើងនោះប្រហែលជាសល់ ហើយអណ្តែតត្រសែតទៅដល់ទីណាក៏មិនដឹងបានជាឈាមជ័រត្រកូលអធិរាជនៅតែបន្តស្លាប់!»
ជីងនិយាយ។
ខ្ញុំងក់ក្បាលពោលបន្តតាមការយល់ឃើញ៖
«ហើយវឺន ក៏ព្យាយាមឱ្យកម្មវិធីទស្សនកិច្ចក្លែងក្លាយមួយមក ដើម្បីហៅខ្ញុំទៅដោះបណ្តាសារ?»
«យើងទាំងពីរ! ព្រោះជាតិមុនយើងស្រលាញ់គ្នា!» ជីងឆ្លើយ។
ចប់
យល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសាច់រឿងខាងលើ