Benedetto បានប្តូរមកក្រឡេកមើលរាងកាយរលូនរបស់នាងតូច។
«លើកដៃឡើង!»
នាងដឹងថាវាជាការបញ្ជា។ នាងធ្វើតាម ធ្វើឱ្យខ្នងរបស់នាងកោង ហើយដើមទ្រូងរបស់នាងពើងខ្លាំងទល់នឹងអាវទ្រនាប់នៃរ៉ូបដែលនាងពាក់។
នាងដឹងថាគាត់ចូលចិត្តឃើញនាងបែបនេះ និងចូលចិត្តយកម្រាមដៃចូលរាវរកស្បែកនាង។
«ចង់បានមនុស្ស ប្រុសច្រើន Angelina» គាត់បាននិយាយឡើង ខណៈទាញអាវនាងចេញ ហើយទឹកមុខប៊ែនណេត បង្ហាញពីតម្រូវការដ៏ក្តៅរោលនៅចន្លោះសុដន់ទាំងទ្វេរបស់នាង។
មិនរង់ចាំចម្លើយអ្វីទាំងអស់គេវាយលុកលើភ្នំទាំងពីរនោះ ម្រាមដៃរុកចូលផ្នែកខាងក្រោមរបស់នាង។ អ៊ែនជែលស្រែកសុំ ទាំងអារម្មណ៍ថាលាតសន្ធឹងនិងការឈឺចាប់ពុះកញ្ជ្រោលបង្កើនកម្រិតនៅក្នុងរាងកាយនិងបេះដូងនាង។
គេចង់តែធ្វើឱ្យនាងចង់ញាប់ញ័រហើយផ្លាស់ទីមកជិតមុខនាងសម្លឹងនាង។ ភ្នែកអ៊ែនជេលសើមដោយទឹកភ្នែក។
«ខ្ញុំមិនដែលមានបុរសណាទេ» នាងនិយាយទាំងហត់ព្រោះគេមានទឹកមុខប្រចណ្ឌ
«ខ្ញុំមានគ្រូព្យាណូម្នាក់ ជាក្មេងប្រុសមកពីភូមិ ប៉ុន្តែខ្ញុំបានរៀនភ្លេងប៉ុណ្ណោះ!»
«បានលេងភ្លេងឱ្យវាស្តាប់ដែរ?» Benedetto បានបន្តសួរជាមួយសូរសំឡេងដូចជាប្រុងគ្រហឹម។
«វាបានបើកជើងអូនតើ បែបនេះទេ? បានឱ្យវាភ្លក់រសជាតិរបស់អូនទេ?»
«អត់ទេ!»
នាងស្រែកព្រោះកម្លាំងដៃគេរុករាន ឈឺចាប់និងសង្កត់។ គេមិនដឹងខ្លួនទេថា ម្រាមចាប់ផ្តើមលូកចូលជ្រៅក្នុងខ្លួននាង ព្រោះគេខឹង ហើយនាងមិនអាចធ្វើអ្វីបាន ក្រៅពីលើកត្រគាកព្រមដល់ស្លាប់ឬ ព្យាយាមគេចចេញ។
គេទាញនាងមកវិញ នាងយំ៖
«ខ្ញុំជារបស់លោកតែម្នាក់!»។
ម្រាមដៃរបស់គាត់បានសម្រាក ហើយបន្ទាប់មកព្រមដកចេញ តែក្រឡេកឃើញនាង និងទឹកភ្នែក គេក៏ចូលមកម្តងទៀត នាងស្រែកអង្វរ ហើយគេបន្តម្តងទៀតជាការបើកបរតណ្ហាដោយឥតឈប់ឈរលើខ្លួននាង ចំណុចដ៏គ្រោះថ្នាក់បំផុតរបស់នាង។ នាងថ្ងូរ៖
«គ្មាននរណាម្នាក់ធ្លាប់ប៉ះខ្ញុំទេ»។
«បាន» គាត់បានគ្រហឹម ហើយបញ្ចេញដង្ហើមប្រចណ្ឌដែលប្រឹងឈប់។ ក្រោកមកពិនិត្យមុខនាង គេឃើញAngelinaមានថ្ពាល់ហើមក្រហមព្រោះយំនិងស្រែក ប៉ុន្តែពន្លឺនៃកម្ដៅដែលបានឆាបឆេះក្នុងខ្លួននាង បានបោកបក់ភ្ជាប់មកបេះដូងបិសាចនេះ។ គេបានទ្រោបហើយសម្រុកមកលើត្រគាករបស់នាងបង្កើតចង្វាក់ត្រួតត្រារបស់គេ ដោយរុញច្រាននាងយ៉ាងព្រៃផ្សៃ លិចទៅក្នុងពូក ខណៈដែលក្បាលរបស់នាងធ្លាក់ចុះតាមគែមគ្រែ។ នាងហាមាត់យំមិនចេញទេ។
គេបានវាយលុកនៅទីនោះ ដោយមិនដឹងថាតើការស្លាប់តូចៗទាំងនេះ នាងឆ្លងកាត់ប៉ុន្មានដងហើយ និងរស់ឡើងវិញប៉ុន្មានដងនេះបានដោយរបៀបណានោះទេ។
«កុំគិតសូម្បីអំពីមនុស្សប្រុសបន្តិចណា!»
នាងចង់ងក់ក្បាលតែនាងឈឺណាស់ រាងកាយទាំងមូលនៅក្រោមគេ ក្បាលនាងធ្លាក់មកចំហៀង។ អ៊ែនជេលមិនបានដឹងថា តើពេលវេលាកន្លងផុតទៅប៉ុន្មាននោះទេ ដែលនាងត្រូវញ័រគ្មានសំឡេងបែបនោះ។
រាងកាយនាង បើកចំហនិងលាតត្រដាងសម្រាប់គេ នាងគ្មានសិទ្ធិសូម្បីតែរើ ម្រាមដៃគាត់ឬអាវុធគាត់តែងតែផ្លាស់គ្នាខាងក្នុងល្អាងរបស់នាង ហើយនាងដឹងថា គាត់មានតណ្ហាមិនស្រកសោះពេលប្រចណ្ឌខ្លាំងបែបនេះ។
«បងមិនចង់ឱ្យអូនគិតអំពីអ្នកណាទាំងអស់ គិតពីរឿងយើងនៅលើនេះ ជាមួយគ្នា!»
គេធ្វើចលនាលើនាងមិនឈប់ ម្តងខ្លាំង ម្តងយឺត រហូតនាងភ្លេចចោលលោកនេះទាំងស្រុង។ នាងបានឮខ្លួនឯងដកដង្ហើមធំ និងអាម៉ាស់ និងយំ តែប៉ុណ្ណឹង។
ចួនកាលនាងលបគិតថា នាងអាចរត់ចេញពីជននេះដើម្បីសង្គ្រោះខ្លួននាង ហើយទុកឱ្យគ្រួសារនាងរងគ្រប់យ៉ាង ព្រោះការឈឺចាប់និងអស់សង្ឃឹមពេកលើស្នេហាខ្មៅងងឹតនេះ។
ប៉ុន្តែនាងគ្រាន់តែក្រឡេកមើលមកគាត់វិញ នាងដឹងថា កុំថារត់ សូម្បីរំកិលមួយអ៊ីញដើម្បីដកខ្លួនចេញពីបុរសនេះ ក៏ទៅមិនរួចដែរ។
គេឱបនាងជាប់នឹងដៃរបស់គាត់ ហើយគ្រប់គ្រងផ្នែកដែលគ្មានអ្នកណាធ្លាប់បានឃើញ….
«បងត្រូវការឱ្យអូនគិតពីបងជានិច្ច ក្រៅពីនេះ ទទេ! គ្មានអ្នកណាទាំងអស់!» ប៊ែនណេតប្រាប់នាងដោយសូរសំឡេងបញ្ជាដ៏ធ្ងន់ធ្ងរនិងច្បាស់លាស់។
«បងចង់ឱ្យអូន ដង្ហក់ មានតម្រូវការធ្ងន់ និងត្រូវការបងនៅទីនេះ ហើយ….មានតែបងមកដល់ទើបអូនបានសុខ! គ្មានបង អូនមិនមានអ្វីក្រៅពីភាពរងានិងការស្រេកឃ្លាន»។
«ចង់បានន័យថា…?»
«មានន័យថា អូនត្រូវតែប៉ះខ្លួនបងគ្រប់ពេលវេលា តែងតែត្រៀមខ្លួនសម្រាប់បងជានិច្ច»។
គ្រប់យ៉ាងគឺអំពីការរួមភេទ។ នាងជូតទឹកភ្នែក។
«ហើយពេលខ្ញុំស្លាប់ទៅ លោកនឹងរកការរួមភេទផ្សេងទៀត……ជាមួយអ្នកផ្សេង!»
ឮហើយក្បាលរបស់ Benedetto ផ្អៀងបន្តិចមកពិនិត្យមុខនាង។ នាងចចេសតវ៉ា៖
«ខ្ញុំប្រចណ្ឌ! យល់ពីខ្ញុំអត់?»
ហើយ….ស្នាមញញឹមរបស់គេផុសឡើងមក។ ភ្នែកគេងងឹតដោយចម្ងល់និងក្នាញ់នាង។
«អញ្ចឹង?»
«ចាស៎ ខ្ញុំចង់ឱ្យលោករងាពេលគ្មានខ្ញុំ ស្រេកឃ្លានព្រោះខ្ញុំមិននៅក្បែរលោក ហើយខ្ញុំនឹងសម្លាប់ខ្លួនខ្ញុំចោលឱ្យលោកនឹកខ្ញុំខ្លាំង!»
នាងនិយាយព្រោះខឹងនិងឈឺចាប់គ្រប់ចំណុចសំខាន់លើរាងកាយ។
ស្រដីចប់កាលណា ស្រីស្រស់បានក្រោកឡើងហើយឆ្ពោះទៅបន្ទប់ទឹក ដោយដើរទប់ទល់នឹងការឈឺផ្សា។ គេមិនឃាត់ឬសង្កត់សង្កិននាងទៀតទេ សង្ឃឹមថាដែលគេតាមសម្លឹងនាង ពីព្រោះយល់ចិត្តនាង។ គេគួរតែមានអារម្មណ៍ថា ត្រូវការផ្នែកមួយដ៏ខ្វះខាតនិងបំផុតក្នុងស្នេហានេះគឺ គេយកតែចិត្តខ្លួនឯង ដោយសារប៊ែតណេតកើតមកពេញទៅដោយអំណាច។
គេជាបិសាចលោភលន់ស្នេហាបំផុត តាមវិធីដែលខ្លួនគេចង់បាន ប៉ុន្តែគួរគិតពីចិត្តនាងខ្លះ។
ហើយនៅពេលដែលនាងបើកទឹកក្តៅស្បែកទន់រលោងរបស់នាងបានសម្រាកពីការអស់សង្ឃឹមនិងឈឺចាប់។
នាងធ្មេចភ្នែកស្រមៃមើលមុខរបស់គាត់ដែលងងឹតហើយញញឹម ព្រមដោះលែងនាងឱ្យចេញមក។
«រ៉ូបមកដល់ហើយកូន!»
នេះសំឡេងម្តាយនាងបានមកដល់ដោយគ្មានការព្រមានដឹងមុន នាងភ្ញាក់ពីការលង់លក់ និងយល់ថា ប៊ែនណេតទៅបាត់ហើយទើបម៉ាដាមចូលមកបាន។
Angelina បានសាកលោរ៉ូបសាមញ្ញ ស្អាត មិនសាំញ៉ាំច្រើនពេក តែមានតម្លៃកប់អាកាស។
ដោយសម្លឹងទៅក្នុងកញ្ចក់ នាងឃើញកូនក្រមុំម្នាក់ដែលនឹងមានវាសនាដូចនារី៦នាក់មុន។ គជ់ខ្យងមួយខ្សែព័ទ្ធជុំវិញករបស់នាង បង្ហាញស្នាមជាពីការថើបជញ្ជក់បូជាព្រហ្មចារីដល់ស្តេចអង្គដែលអាថ៌កំបាំង។
ម៉ាដាមMargrete ជាម្តាយ មិនមែនគាត់មិនមើលឃើញអំពីរបួសកាយ និងចិត្តដ៏គ្រាំរបស់កូនទេ តែនៅកំញើញកូនទៀតថា៖
«ឥឡូវនេះ កូនធ្វើនូវអ្វីដែលគេចង់បាន លុះកូនបានកាន់កាប់គេហើយ គេនឹងធ្វើអ្វីតាមដែលកូនចង់បានវិញ!»
ប៉ុន្តែភ្នែករបស់អ៊ែនជែលងងឹតដោយទឹកភ្នែក។ នាងមិនតបតអ្វី ព្រោះនាងស្រលាញ់បុរសនោះ តែក៏ដឹងថានាងនឹងស្លាប់ព្រោះបុរសនោះដែរ។
Margrete បានជួយផ្លាស់ប្តូរឈុតអាពាហ៍ពិពាហ៍ជាឱកាសឆ្លៀតល្បួងកូនកណ្តាល៖
«ជាប្រពន្ធមហាសេដ្ឋី មិនត្រូវខ្លាចក្នុងការទាមទារទេ ប៉ុន្តែដំបូងត្រូវតែចេះសម្របចុះចូលជាមួយគេសិន!»។ ជាថ្មីម្តងទៀត អ៊ែនជេលក្រឡេកប៉ះភ្នែកល្បិចរបស់ម្តាយនាងនៅក្នុងកញ្ចក់។
ក្រឡេកមើលទៅក្រោយខ្នងម្តាយឃើញដូរ៉ាធានិងនីឡា អង្គុយចុងគ្រែ សម្លឹងមើលមកទាំងស្រងូត។ មិនចង់ឱ្យពួកគេពិបាកចិត្ត អ៊ែនជេលធ្វើជាក្លាហាននិយាយឮៗ៖
«ចាស៎ម្តាយ!»
ម្តាយនាងសម្លឹងមកនាងម្តងទៀត ប្រហែលជាដឹងពីការសម្តែងជារឹងមាំរបស់អ៊ែនជេល៖
«ត្រូវតែចងចាំថា មិនថាមានបញ្ហាអ្វីទេ ហៅទូរសព្ទមក ម្តាយនឹងទៅនៅក្បែរកូន!»
ក្នុងសំឡេងដូចជាម៉ាដាមនេះកំពុងធ្វើសច្ចាប្រណិធានផ្ទាល់ខ្លួនការពារកូនកណ្តាលឱ្យនាងមានទំនុកចិត្ត តែAngelina មិនអាចបិទបាំងម្រាមដៃទាំង១០ដែលតក់ស្លុតពេលឮពាក្យពេចន៍ម្តាយរបស់នាងទេ។
ម្តាយនាង មិនបានយល់ដល់លម្អិតដ៏អាក្រក់អំពីការកេងប្រវ័ញ្ចផ្លូវភេទដែលបេះដូងអ៊ែនជេលផ្ទាល់បានដឹង។
«មែនឬម៉ាក់!» នាងធ្វើជានិយាយ។
អភិជន Margrete បានបង្វែរ Angelina មកប្រឈម បន្ទាប់មកក៏ឱបផ្ទប់ស្មាខ្លួន។ ម្តាយរូបនេះបាននិយាយដោយសំឡេងតិចៗបំផុតថា៖
«កូនស្រី! ស្មានថាខ្លួនកូនជាក្មេងស្រីដំបូងគេ ដែលត្រូវលោះបំណុលគ្រួសារ?»
នាងយំក្នុងទ្រូងម្តាយ ខណៈឮសំឡេងគាត់ញ័រៗ៖
«ជីតាឯងក៏បានលក់ម្តាយមកឱ្យប៉ាឯងព្រោះគាត់ងប់ចាញ់បៀរ! ម្តាយអាយុ១៥ឆ្នាំ ហើយមិនដឹងថាជីវិតអាក្រក់ដល់ថ្នាក់ហ្នឹងទេ!»
នាងយំនិងឱបគាត់។
នាងដឹងថា ការរួមភេទនៅវ័យក្មេងពេក ហើយនារីមានសម្រស់ពេក ជីវិតបែបនោះធ្ងន់ធ្ងរកម្រិតណាទេ។ ទោះជាប៉ារបស់នាង….បានស្រលាញ់ម្តាយនាងដល់ចាស់ តែរឿងលើគ្រែនាងដឹងថា មានតែអ្នកឆ្លងកាត់ទើបយល់។
Margrete បានលើកចង្ការបស់កូនពេលនាងយំខ្លាំង។
ម្រាមដៃរបស់នាងចាប់ស្មារបស់ Angelina យ៉ាងខ្លាំងបង្ហាញការព្រួយបារម្ភដែលនិយាយមិនត្រូវស្មានមិនដល់។
«ប្រុសនោះ នឹងស្រលាញ់កូនរហូត! ប្រសិនកូនធ្វើតាមចិត្តគេ! ជីវិតគឺជាអ្វីដែលយើងច្នៃវា! ផ្នែកខ្លះមិនសប្បាយចិត្ត ខ្លះទៀតសោកស្ដាយ ប៉ុន្តែយើងអាចធ្វើឱ្យរឿងដែលមិនអាចគ្រប់គ្រងបានក្លាយជាបទពិសោធន៍! រៀនគ្រប់គ្រងប្រតិកម្មរបស់យើងល្អជាង ហើយយើងនឹងឈ្នះ!»
ជីតារបស់នាង…..នៅក្នុងខួរក្បាលរបស់នាងពេលនេះ ហើយសំឡេងមួយប្រាប់នាងថា«ប៉ាប៉ា មិនមែនជាព្រានឈាមត្រជាក់ ជាឃាតករលើគ្រែដូចប៊ែនណេតទេ!»។
«ប៉ាមិនដូចបិសាចថ្មីនេះទេ!»
នាងរអ៊ូ។
«មនុស្សប្រុសទាំងអស់ គឺជាឃាតករ»។ ភ្នែកស្រពោនរបស់ Margarete បានបើកភ្លឺចិញ្ចាចឡើងពេលវាចាពាក្យនេះ ហើយគាត់បន្តពេលនាងភាន់ភាំង៖
«គេសម្លាប់យុវវ័យរបស់យើង គេចង់យកយើងជាមនុស្សស្រីម្នាក់របស់គេ បិទយើងពីគ្រប់គ្នា ទើបគេអស់ចិត្ត!»
មិនយូរទេ វេលារៀបការបានចូលមកដល់ គឺពីរថ្ងៃក្រោយមក។ ដូច្នេះល្ងាចថ្ងៃបន្ទាប់ ពួកគេត្រូវញ៉ាំអាហារជុំគ្នា ដើម្បីនិយាយអំពីលក្ខខណ្ឌនៃជីវិតថ្មីរបស់កូនស្រីកណ្តាល។
ប៊ែនណេត បានមកដល់ជាមួយផ្កាបាច់ធំប្រគល់ជូននាង ថើបនាង ហើយគាត់បានឱ្យអំណោយអលង្ការដល់ម្តាយនិងបងប្អូនស្រីរបស់អ៊ែនជេលដែរ ព្រោះនេះជាបាយល្ងាចលើកចុងក្រោយនៅគ្រួសារនាង។
មហាសេដ្ឋីបានប្រាប់ឪពុកក្មេកទីប្រាំពីររបស់គេថា៖
«ជំនួញរបស់ខ្ញុំនឹងជួយដល់ជំនួញគ្រួសារនេះ! ខ្ញុំបានដោះបំណុលទាំងអស់មុនថ្ងៃរៀបការស្អែក ហើយមានមនុស្សរបស់ខ្ញុំមកដល់ រៀបចំការងារសំខាន់របស់គ្រួសារនេះ ចាប់ពីពេលនេះ ទាក់ទងនឹងការថែរក្សារបបក្នុងផ្ទះ ចេញលុយជួលអ្នកបម្រើ និងជួសជុលថែទាំវិមាននេះ! មិនបាច់ទាក់ទងខ្ញុំផ្ទាល់ទេ! ជំនួយការម្នាក់នឹងមកដល់ដើម្បីគ្រួសារនេះ!»។
«បាទ!» ប៉ាប៉ា Charteris របស់អ៊ែនជេល បញ្ចេញសំឡេងអំណរយ៉ាងក្លៀវក្លា ដោយមិនខ្វល់ថ្ពាល់ពេញដោយភាពក្រហមនិងភ្នែកស្រពោនរបស់កូនកណ្តាលទេ។
ពេលប្រុសជាម្ចាស់ជីវិតនាងងាកមក កែវភ្នែកនាងបានប្រាប់ Benedetto នូវអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលគ្មានសំឡេង។
នាងកំពុងដឹងខ្លួនថា របៀបដែលបុរសម្នាក់នេះបានចំណាយទ្រព្យសម្បត្តិច្រើនមកលើត្រកូលនេះ មកពីគេអាចគ្របគ្រង់ជីវិតនាង ទុក្ខសោកឬសុភមង្គលនាងជាការសម្រេចចិត្តរបស់គេ។
Benedetto ញញឹមដាក់នាង រួចងាកមកនិយាយជាមួយប៉ានាង ក្នុងរូបភាពជាការគំរាមកំហែងទន់ភ្លន់៖
«ត្រកូលនេះនឹងមានគ្រប់អ្វីដែលប៉ានិងម្តាយក្មេកខ្ញុំចង់បាន! កូនស្រីរបស់អ្នកអាចភ្ជាប់ពាក្យនឹងអ្នកនយោបាយណាក្តីឬសេដ្ឋីដែលពួកគេមើលឃើញ! លុយជារបស់ដែលពួកអ្នកចង់បានពេលណាបានពេលនោះ ប៉ុន្តែអ្វីដែលត្រូវកំណត់គឺ កុំមកពាក់ព័ន្ធខ្ញុំ ខ្ញុំរវល់ណាស់ ខ្ញុំឱ្យតំណាងម្នាក់មកទីនេះរក្សាគ្រួសារនេះ! អ៊ែនជេល ដែលធ្លាប់ជាកូនស្រីរបស់អ្នក អ្នកចង់ចួបនាងត្រូវមានការអនុញ្ញាតពីខ្ញុំ!»
ប៉ាប៉ា Charteris បានឆ្លើយតបស្រពោន៖
«ខ្ញុំសូមជូនពរឱ្យអ្នកនិងកូនស្រីរបស់ខ្ញុំមានសុភមង្គល»។
គាត់បានលើកកែវរបស់គាត់បំភ្លេចក្តីអាម៉ាស ខណៈដែល Benedetto ងក់ក្បាលដោយឆ្មើងឆ្មៃ៖
«បាទ!»
ហើយបន្ទាប់មកគេបានលូកដៃមកកាន់ប្រពន្ធទីប្រាំពីរ។ ដៃនាងត្រជាក់ដូចជាទីនេះគ្មានម៉ាស៊ីនកម្ដៅ។
នៅពេលដែលភ្នែកនាងងើបមកសម្លឹងស្រពោន ប៊ែនណេតទទួលអារម្មណ៍ថា មានអ្វីមួយចាក់ទម្លុះទ្រូងរបស់គេ ព្រោះគេយល់សំណោកគ្មានទឹកភ្នែកដែលនាងខំលាក់។…..ហើយនោះគ្មានអ្វីក្រៅពីរសជាតិរបស់នាងទេ នាងជាស្រីពេញដោយរសជាតិ។
អ្វីមួយនៅក្នុងខ្លួនគេ ស្រែកឡើងភ្លាម ដូចជាសត្វចម្លែកដែលប៊ែនណេតបានព្យាយាមយ៉ាងខ្លាំងដើម្បីលាក់មិនបញ្ចេញនៅទីសាធារណៈ។ គេចង់ផ្តួលអ៊ែនជេល បញ្ចប់ភ្នែកបែបនេះ ជំនួសដោយសម្រែកថ្ងូរសុភមង្គលរបស់នាង។
«មកយើងទៅកន្លែងរបស់យើង!»
នៅពេលដែលបញ្ជារបស់គេធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាទាំងអស់នៅស្ងៀម គេនិយាយដោយអំនួត
«ដល់ពេលនាំអូនទៅប្រាសាទបងហើយ! បាំងមួយយប់នេះប៉ុណ្ណោះ»។
លោក Anthony Charteris ដែលចំណាប់អារម្មណ៍អ្វីពីការស្លាប់រស់របស់នាងទេ? ប៊ែនណេតសែនស្អប់និងចង់តែបីនាងទៅពេលនេះ។ ដោយសារតែមនុស្សគ្រប់គ្នាដឹងថាអ្វីដែលបានកើតឡើងចំពោះកូនក្រមុំទាំង៦មុនរបស់ត្រកូន Franceschi គ្រួសារនេះគួរតែអាណិតពីជោគវាសនាដែលនៅលាដៃរង់ចាំអ៊ែនជេល តែមើលចុះ ពួកគេសប្បាយនឹងគ្រឿងពេជ្រជំនូន ហើយពួកគេតុបតែងខ្លួនដូចនៅរាជវាំងក្រោមទុក្ខសោករបស់នាង។
ស្វាមីនេះលបគិតទាំងកំហឹងនិងគំនុំ។ ជាលើកដំបូង ដែលប៊ែនណេតមកខ្វល់ពីចរិតអ្វីដែលអ្នកដទៃគិតនិងបានធ្វើ ព្រោះពួកគេបានធ្វើអំពើមិនល្អ អាត្មានិយមមកលើស្រីតូចដែលគាត់មានក្នុងបេះដូង។
អំពើគាត់ពិតជាបានកើតឡើងចំពោះគាត់។ បងប្អូនស្រីត្រកូលCharteris នៅមានមនោសញ្ចេតនាខ្លះលើផ្ទៃមុខ តែ ឮម្តាយរបស់ពួកគេត្រូវបានបង្កើតឡើងពីវត្ថុរឹងប៉ឹងដូច Robot គ្មានមនោសញ្ចេតនាទេ។
ប៉ុន្តែសំខាន់ជាងគេគឺ Angelina ដែលថ្ពាល់មិនស្លេក ប៉ុន្តែប្រែជាក្រហមរលោង។
ស្អែកឡើង ក្រោយអាចារ្យសូត្រនិងពាក់ចិញ្ចៀន កូនក្រមុំទីប្រាំពីរបានរុញដៃដ៏ទន់ភ្លន់របស់នាងចូលទៅក្នុងប្រអប់ដៃធំរបស់ប៊ែនណេត បណ្តោយឱ្យគេនាំនាងចេញពីផ្ទះឪពុកនាង គ្មានថ្ងៃនឹងត្រលប់មកវិញឡើយ។
រថយន្តពណ៌ខ្មៅចាំងស្រិលបានសំចតរង់ចាំពួកគេ។ នាងងាកមក ឃើញឪពុកចាស់តាមមើលនាង ប៉ុន្តែបងប្អូនស្រីរបស់នាងកាន់ដៃគ្នា ឈរនៅកំពូលនៃជណ្តើរ ដោយសម្លឹងមើលជូនដំណើរនាង។
នាងខំរកមើលអ្នកម្តាយនៅតាមបង្អួច មិនឃើញគាត់ទេ ពោះរបស់នាងរមួលលាក់ទុកតំណក់ទឹកភ្នែកពីឈុតនៃភាពអស់សង្ឃឹមទាំងនេះ។
«ទៅ!»
ប្រុសបញ្ជាតិចៗ ឡានក៏លូនភ្លាម។
Angelina សម្លឹងមើលម្រាមដៃនាងក្នុងដៃគេ។
ចិញ្ចៀនគូនេះ បានបញ្ចប់ភាពនៅលីវរបស់នាងហើយ។
អ្នកកាសែតជាច្រើននៅប្រដេញថត។
«ស្វាមីខ្ញុំល្បីឈ្មោះនិងអាចមានស្រីៗតាមស្រលាញ់ច្រើនណាស់ ដោយមើលរូបសង្ហានេះតាមកាសែត» នាងនិយាយមិនហ៊ានមើលមុខប៊ែនណេតទេ។ គេតបឆ្លើយមកវិញ៖
«ជាដំបូង អូនត្រូវធ្វើរឿងមួយ! គឺមិនត្រូវជឿលើកាសែត! ពួកគេត្រូវបានបង់លុយឱ្យសរសេរប្រតិដ្ឋ មិនមែនការពិតទេ! ទីពីរ បងរក្សាកិច្ចការសង្គមនិងពាណិជ្ជកម្មរបស់បង នៅដាច់ពីប្រពន្ធបង! នៅដាច់ពីគ្នា»។
នាងបានគ្រហែមសម្អាតបំពង់ករបស់នាងហើយនិយាយ៖
«ចំណែកខ្ញុំ មានលក្ខខណ្ឌមួយប៉ុណ្ណោះជាមួយប្តីខ្ញុំ!»
ជាថ្មីម្តងទៀត នាងបានធ្វើឱ្យគេនេះចាប់អារម្មណ៍ថានាងខុសប្លែកពីកូនក្រមុំៗមុនៗ។
គ្មានអ្នកណាម្នាក់មានលក្ខខណ្ឌទេ។
«និយាយមកអូន!»
«ប្តីត្រូវមានភាពស្មោះត្រង់!»
គេសើចខ្លាំងៗ។
អ៊ែនជេលឃើញអ្នកបើកឡានខំអង្គុយឡើងត្រង់ខ្លួនធ្វើដូចជាមិនភ័យ។
«ខ្ញុំដូចជាត្រូវការបញ្ជាក់ពីភាពស្មោះត្រង់របស់អូនមុន គឺស្មោះចំពោះខ្ញុំ Angelina» សំឡេងរបស់គេត្រជាក់ៗ បញ្ជាៗ «នោះហើយ ជារបៀបដែលបង្រៀនខ្ញុំ ឱ្យស្មោះត្រង់ត្រលប់វិញ»។
«បានន័យថា អ្នកមុនៗគេក្បត់គាត់?» នាងគិតដោយចំហមាត់។
«ខ្ញុំមិនដែលយល់ពីការបោកប្រាស់ទេ» នាងបន្តដោយសំឡេងស្លូត ទោះជាគាត់អាចមើលឃើញពីរបៀបដែលម្រាមនិងទ្រូងនាងញ័រឡើង។
ចង់ភ្លក់វាណាស់ ដង្ហើមភ័យរបស់នាង។
គេឱនទៅឱបនាងមកប៉ះមាត់គ្នាភ្លាម។
ប៊ែនណេតបឺតមាត់ដែលនិយាយកាន់តែច្រើនឡើងហើយប៉ះបេះដូងគេឱ្យញាប់ញ័រគ្រប់ពេល។ ភាពស្មោះនិងត្រង់នេះពិតជាបង្កើនមកយ៉ាងស្រស់ស្អាតនូវបុគ្គលិកលក្ខណៈរបស់នាង។
ការថើបនេះពន្យារព្រោះគាត់រង់ចាំឱ្យនាងឱបគាត់ពេញលេញទើបឈប់។
«ការច្រណែន ប្រចណ្ឌគ្នា គឺជារឿងទើសទាល់ តែមិនអាក្រក់ដូចក្បត់គ្នាទេ! វាបំផ្លាញគ្រប់យ៉ាង»
គេនិយាយហើយឡានឈប់។
នាងនៅតែស្ងៀមព្រោះអ្វីមួយក្នុងសំឡេងដែលគាត់ បណ្តាលឱ្យនាងសង្ស័យថា បុរសនេះធ្លាប់ឆ្លងកាត់ការក្បត់ចិត្ត។
នៅពេលនោះ គាត់បាននាំនាងចុះភ្លាម នាងឃើញយន្តហោះឯកជនមួយឈប់សំចត។
នាងនឹងចាកចេញហើយ….ទៅឆ្ងាយណាស់!
អ៊ែនជេលគិត ខណៈត្រូវបានទាញឡើងជណ្តើរ។ ប៊ែនណេតនាំភរិយាដើរកាត់លឿនណាស់ មិនខ្វល់ពួកអ្នកមកជូនដំណើរទេ។ គេនាំនាងចូលដល់បន្ទប់ធំដ៏ប្រណីតនៃយានជំនិះមហាសេដ្ឋី។
នាងនឹងទៅកោះជាមួយគេ ជារាជវាំងក្សត្រាអាថ៌កំបាំង ចោមព័ទ្ធទៅដោយទឹក។
គេមានមុខក្រហម មិននិយាយ និងប្រញិបប្រញាប់ព្រោះមិនអាចទ្រាំនឹងការថើបដែលមិនទាន់បានបញ្ចប់តណ្ហានេះទេ។ គេមានឫកពាមិនឱ្យនាងបានក្រឡេកមើលជាចុងក្រោយដីកំណើតនិងទីក្រុងនេះសោះ។
«តើមានអ្វីខ្ញុំអាចដូរឈុតបានទេ?!»
នាងនិយាយព្រោះសំពត់សូត្រមង្គលការក្រាលគ្របសឹងពេញលើយន្តហោះ។ ប៊ែនណេតខាំមាត់តិចៗ និងឆ្លើយដោយទឹកចិត្តស្ងាត់ស្ងប់ថា៖
«ខ្ញុំគិតថាអត់ទេ! អូននឹងនៅតែក្នុងឈុតនេះ រហូតដល់បងដោះវាចេញដោយខ្លួនបងក្មេងតូច!»
ជាថ្មីម្តងទៀត ការសម្លឹងសម្លក់មួយរបស់គេ ធ្វើឱ្យភ្នែកនាងមានពន្លឺ។ បបូរមាត់របស់នាងបើកចំហ ខណៈជីពចររបស់នាងលោតញាប់ក្នុងបំពង់ក។
«ប៉ុន្តែ…ប៉ុន្តែតើយូរប៉ុណ្ណា…?»
«យប់ទឹកឃ្មុំនៃអាពាហ៍ពិពាហ៍មួយគួរចងចាំ! ម៉េចទៅ? មិនចង់បាន?»
នាងតបវិញភ្លាម៖
«មិនមែនទេ!»
ប៉ុន្តែនាងកុហក! គេអាចស្តាប់យល់ភាពភ័យខ្លាចក្នុងខួរក្បាលរបស់នាង។
រាត្រីដ៏ស្រើបស្រាលក្នុងបន្ទប់ដ៏ជាមួយនាង នឹងរសាត់ចេញទាំងអស់ព្រោះចាញ់រាត្រីធំយប់នេះ។
នាងជាមនុស្សស្រីពោរពេញដោយសិល្បៈ។ សម្រែកដ៏ផ្អែមល្ហែមរបស់នាងជាតម្រូវការនៃប្រុសគ្រប់ប្រាណ។
យល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសាច់រឿងខាងលើ