«តើ…..មានអ្វីកើតឡើងប្រសិនបើខ្ញុំធ្វើ?» នាងស្រាប់តែសួរជាមួយសូរសំឡេងខ្សឹប។
«គ្មានអ្វីល្អទេ! ចាំទុក!»
នាងលេបទឹកមាត់និងដកដង្ហើមធំនៅពេល Benedetto ទាញនាងមកជាមួយដោយប្រញាប់ ចុះតាមច្រករបៀងដ៏វែងមួយ រហូតឆ្ពោះតម្រង់ចុងបំផុតនៃផ្លូវ។
នៅកន្លែងថ្មីនេះ នាងបានឃើញបរិវេណនៃជញ្ជាំងដែលពោរពេញដោយបង្អួច។
Angelina អាចឃើញផ្ទៃរាបស្មើនិងយ៉រជាច្រើនឆ្លុះទៅដល់ឆ្នេរសមុទ្រខៀវស្រងាត់។
«ស្អាតណាស់!»
ទោះយ៉ាងណា ជញ្ជាំងនេះខ្ពស់ឆ្ងាយ បានត្រឹមឃើញ មិនងាយចុះដល់ឆ្នេររត់លេងតាមអារម្មណ៍ពេលនេះទេ។
ការពិតវិញ នេះជាបន្ទប់គេងធំនិងមានគ្រែខ្ពស់មួយទូលាយសាយក្រាលដោយសូត្រ មានផាសុកភាព។
ឃើញគេ នាងដឹងថាខ្លួនឯងហត់កម្រិតណាក្នុងឈុតនេះ។
បង្គោលថ្លើមថ្មធំៗចំនួនបួនបានបញ្ឈរឡើងទៅដល់ពិដានថ្មខ្ពស់ ដែលធ្វើឱ្យភរិយាមានអារម្មណ៍រំពេចថា នាងនៅក្នុងកុនបុរាណ។ Angelina មិនអាចដកដង្ហើមស្រួលបានទេគ្រាន់តែដឹងថា Benedetto បានលែងដៃនាង ហើយដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់ ឈរនៅមាត់ទ្វារមួយជាន់ទៀត។
«មកអូន!»
នាងឈានទៅ ក៏ឃើញមានបន្ទប់ដែលបាំងពីក្រោយនោះ តូចជាមានភាពឯកជនជាងនិងងាយស្រួលជាងមុន ក៏ទំនើបជាងមុនដែរ មិនដូចរាជវាំងទេ។
ក្នុងបន្ទប់នេះមិនមានអ្វីក្រៅពីគ្រែអាពាហ៍ពិពាហ៍របស់នាង ភ្លើងអមដោយភ្លើងចរណៃមាសច្រាល។
«បន្ទប់យើង?»
នាងងាកទៅមើលប្រុសស្អាត ហើយគិតថា នាងឃើញសាច់ដុំនៅថ្គាមកាចរបស់គេ។
«អង្គុយទៅ!»
គេហៅបែបនេះ ធ្វើឱ្យនាងរំកិលទៅលើគ្រែហើយសម្រាកជើង។
នាងសង្កត់បាតដៃចុះលើសូត្រដ៏រាបស្មើ ត្រជាក់ និងទន់ល្មើយ។
«គេងទៅ!»
នាងធ្វើតាម ពេលខ្នងសែនស្រណុកប៉ះនឹងពូកកក់ក្តៅ។ ផាសុកភាពពេលនេះ ហាក់ដូចជាសុបិន។ ហត់ពេក នាងបិទភ្នែក។ ត្រចៀកនៅឮពីខាងក្រៅមក សន្ធឹកផ្គរលាន់នៃដែនសមុទ្រ។
«ខ្ញុំមានសំណួរមួយ Benedetto»
នាងនិយាយមិនបើកភ្នែកទេ។
នាងគិតថា គាត់ដឹងពីអ្វីដែលនាងចង់សួរ បានជាមិនឆ្លើយថាព្រម ឬឆ្លើយថាចង់ស្តាប់។
«មានអ្វីកើតឡើងចំពោះភរិយាទាំងប្រាំមួយនាក់ដែលមកដល់មុនខ្ញុំ?»
ស្វាមីគ្រហឹមខឹងបន្តិច តែនាងឮលាន់ខ្ទរនៅក្នុងបន្ទប់ថ្មនេះដូចជាផ្គរលាន់។ នាងបើកភ្នែក។
«គ្រែផ្សំដំណេក ជាកន្លែងទុកសម្រាប់ការជជែកប្រធានបទនេះ?»
គេនិយាយដោយអាការៈខឹង និងរក្សាសម្បុរមុខក្រហម ឈរនៅទីនោះដដែល គឺចុងជើងនាង។ ប្រពន្ធថ្មីរបស់គេ គិតថាគេជាឃាតករ។ ពីមុនពេលកូនក្រមុំទី៧មកដល់ទីនេះ Benedetto គិតនិងរំពឹងថានាងជាភរិយាតូច ដែលមើលទៅគួរឱ្យស្រលាញ់និងគួរឱ្យអស់សំណើច។ នាងមានចរិតក្មេងសេចក្តី និងស្មោះ រឡិករឡក់។ ប៊ែនណេតសង្ឃឹមថា ស្រីម្នាក់នេះនឹងនាំគេទៅដល់ពិភពមួយដែលជីវិតគេមិនធ្លាប់មានពីមុនមក។ ហេតុផលអស់ទាំងនេះហើយ បានជាបេះដូងគេ បង្កើតក្តីប្រាថ្នាយ៉ាងខ្លាំងសម្រាប់រាងកាយនិងសមានចិត្តរបស់នាង។
ដល់មិនទាន់អីផង នាងលើកឡើងចំណុចក្តៅ គេសួរបញ្ច្រាសស្រកីវិញ៖
«ទាយមក បងធ្វើអីពួកគេ?»
ហើយគេអាចសម្គាល់ឃើញពីភាពភ័យខ្លាច និងរំជើបរំជួលពេញខ្លួនប្រាណរបស់នាង។ ទោះយ៉ាងណា អ៊ែនជេលនៅតែបង្ខំធ្វើជាក្លាហានសង្ខើញសួរ៖
«ប្រាប់ខ្ញុំ!…..វាជា….ភាពស្មោះ…រវាងប្តីនិងប្រពន្ធ!» ការសម្លឹងរបស់នាងដែលនៅរង់ចាំចម្លើយគឺ នឹងនរពេកណាស់។ គេនៅភាំងនឹងសម្រស់នាង វ័យនាងក្មេងតែទឹកមុខចាស់ទុំ។ អ៊ែនជេលតឿនឡើង៖
«ខ្ញុំចង់ឮប្តីខ្ញុំនិយាយ!»
ស្វាមីក៏ដកដង្ហើមធំ និងបែរខ្នងសម្លឹងសមុទ្រ។ ឆ្នេរក្រហមព្រាល ដែលលាតសន្ធឹងពាសពេញនៅក្រៅមិនបានជួយបញ្ចប់បណ្តាទុក្ខព្រួយរបស់គេទេ។
នៅក្រោយវាំងនន ជាផ្ទាំងកញ្ចក់ធំ។
សម្លឹងទេសភាពបន្តិច គេបាននិយាយឡើងថា៖
«ប្រពន្ធដំបូងគេរបស់បង ឈ្មោះ Carlota di Rossi! ឪពុកម្តាយរបស់នាង បានត្រូវរ៉ូវជាមួយជីតាបង
តាំងពីបងនិងCarlotaនៅក្មេង។ យើងធំឡើងជាមួយគ្នា តែងតែដឹងពីគោលបំណងរបស់គ្នាហើយ យើងត្រូវបានកំណត់ថា នឹងរៀបការដើម្បីបន្តសុបិននៃគ្រួសារដ៏លេចធ្លោរបស់យើង»
«បងស្រឡាញ់នាងណាស់មែនទេ?»
ភរិយាសួររំអុកព្រោះប្រចណ្ឌ ធ្វើឱ្យប៊ែនណេតងាកមកវិញញញឹមតិចៗ។
«ប៉ូលិសជឿថា នាងស្លាប់ព្រោះថ្នាំងងុយគេងនិងស្រាច្រើនពេក! នេះមិនមែនមនុស្សមានសុភមង្គលធ្វើទេ!» គេឆ្លើយពង្វៀង។
«Carlota» Angelina រអ៊ូ។
ហើយ Benedetto ទម្លាក់ទឹកមុខពេលនឹកដល់មនុស្សស្រីម្នាក់ ដែលតែងតែត្រូវបានគេបង្រៀនឱ្យញញញឹមមិនត្រូវរឿង គួរឱ្យធុញ ហើយត្រូវបានបង្ខំឱ្យមកនៅស្និទ្ធគ្នាតាំងពីកាលនៅក្មេង ដោយមានភាពជាមិត្ត តែដឹងមកជានិច្ចថា ពួកគេនឹងរៀបការ។
ការពិតបើមិនមានរឿងចង្រៃមួយនោះទេ Carlota គឺជាមិត្តល្អបំផុតដែលគេធ្លាប់មាន។
«ប្រពន្ធទីពីររបស់បង ជាមនុស្សស្រីដែលបងបានលបលាក់រក្សាទុកក្នុងបេះដូង មុននិងកំឡុងពេល ក៏ដូចជាក្រោយពេលរៀបការ!» សំឡេងរបស់គេកាន់តែក្រៀមក្រំឡើងៗ។
«នាងគឺ Sylvia Toluca តារាសម្ដែងដ៏ល្បីល្បាញម្នាក់ ជាស្រីដំបូងដែលខ្ញុំចាញ់បានសម្រស់!»
«ម៉េចនាងស្លាប់?»
«នៅយប់ដែលមានព្យុះ! នាងចេញក្រៅ មិនដឹងហេតុផល! សាកសពរបស់នាងក៏មិនបានរកឃើញដល់ពេលនេះ!»
Benedetto ដកខ្លួនចេញពីជញ្ជាំង ហើយចាប់ផ្តើមដើរសំដៅទៅរក Angelina ។ គេសម្លឹងប្រពន្ធទី៧ នៅក្នុងឈុតពណ៌សដ៏ធំសម្បើមនោះ ដែលរីកនៅជុំវិញនាងដូចជាពពក ជាមួយនឹងគជ់ខ្មៅជុំវិញក និងភ្នែករបស់នាងពណ៌ខៀវថ្លា។
«កាលនោះ ខ្ញុំនៅក្មេងជាងនេះឆ្ងាយ ចិត្តគំនិតក៏មិនចាស់ទុំ» សំឡេងរបស់គេបន្លឺឡើង។ ពេលនាងម៉ក់ៗសម្លឹងមកគេវាចាថែម៖
«បងមានការគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងបានតិចតួចណាស់!»
គេថាផង មើលមករាងកាយនាងពីលើដល់ក្រោម ហាក់ដូចជាឈឺក្នុងបំពង់ក។
«មិនដូចពេលនេះទេ!» គេបន្ថែមខ្លី។
«ស្មានថាឥឡូវនេះលោកចាស់ចិត្តគំនិត?» នាងគិតស្ងាត់ៗព្រោះនឹកដល់កាលដែលគេបានគ្រប់គ្រងនាងផ្តាច់ការ សង្កត់នាងយ៉ាងឈឺចាប់ច្រើនដងហើយ។ គេមានតណ្ហាច្រើនណាស់។
ពេលភ្នែកនាងសម្លឹងត្រង់ទៅចួបនឹងការសម្លឹងមើលរបស់គេ នាងចង់បានគេមកទុកតែម្នាក់ឯង។
«Angelina» គេបានខ្សឹបហើយឱនមកក្បែរនាង។
«ប្រាប់ឈ្មោះប្រពន្ធទីបី ទីបួននិងប្រាំមកបានទេ?» នាងសួរខ្សឹបដែរ ចិត្តនាងភ័យបារម្ភអំពីព័ត៌មានស្លាប់របស់ពួកគេ តែនាងនៅតែចិញ្ចឹមចិត្តចង់ដឹង៖
«កញ្ញាMonique LeClair ព្រះនាង Catherine DeWitt និងតារា Laura Seymour! បងបាននាំពួកគេម្នាក់ៗមកស្នាក់ទីនេះ គ្រែនេះ ក្រោយពេលរៀបការហើយភ្លាម! អភ័ព្វត្រង់ថា ម្នាក់ៗអាចមានរយៈពេលស្នាក់តិចជាងបីខែដូចៗគ្នា! រួចក៏បានបាត់ខ្លួន! ភាគច្រើន សន្មតថាស្លាប់! ដែលនាំឱ្យមានការចោទប្រកាន់មកលើបង»។
«ទាំងអស់គ្នា?»
គេងក់ក្បាល។
«ទាំង៦នាក់? ចុះអ្នកទី៦?»
«បាទ! មិនខុសគ្នាទេ»
តើមានឧបទ្ទវហេតុកើតឡើងនៅកន្លែងនេះតាមរបៀបណា ៦នាក់ហើយ មិនមែនចៃដន្យទេ។ អ្នកណាម្នាក់បានធ្វើរឿងនេះ។ Angelina បានគិតក្នុងទឹកមុខស្ងួតស្ងប់។
«ឃាតករជាអ្នកដែលស្រលាញ់លោកឬស្អប់លោក បានជាសម្លាប់មនុស្សជុំវិញលោកអស់?»
នាងនិយាយធ្វើឱ្យគេបិទភ្នែកញីថ្ងាស។ កាយវិការនេះបញ្ជាក់ថា ប៊ែនណេតធ្លាប់បានគិត តែគ្មានតម្រុយនិងទាល់តម្រិះ។
អ្វីដែលសែនខកចិត្តគឺ បន្ទាប់ពីបាត់បង់ប្រពន្ធពីម្នាក់ទៅម្នាក់ គេបែរជាមករៀបការថ្មី?
«ចេះហែលទឹកទេ?» គេសួរទាំងរាងកាយស្ទើរតែនៅស្ងៀម មិនកម្រើក ឯម្រាមដៃរបស់គេរំកិលទៅជិតនាងនៅលើគ្រែ។
«ខ្ញុំជាអ្នកហែលទឹកដ៏ល្អជាងគេក្នុងគ្រួសារ!» នាងឆ្លើយដោយសំឡេងគ្រាន់តែខ្សឹបតែគេឮច្បាស់។ នាងនិយាយបន្ត៖
«ខ្ញុំអាចហែលពីនេះទៅកាន់ទីក្រុង Rio de Janeiro ហើយត្រលប់មកវិញប្រសិនបើខ្ញុំចង់!»
ប្តីតាមមើលដើមទ្រូងរបស់នាងងើបឡើង និងធ្លាក់ចុះតាមចង្វាក់ដង្ហើមដែលកំពុងអួត។
«ចុះមហាសមុទ្រលើគ្រែនេះ?»
គេមមីរភ្នែកស៊ិចស៊ី ដៃទាញនាងមកឱបផ្ទប់។
«ហែលមិនរួចទេ!»
នាងតបដោយញញឹម។ នាងតូចមើលទៅមានចរិតរលាម មិនគួរឱ្យជឿទេ។
«ហើយប្រពន្ធចុងក្រោយឈ្មោះ?» អ៊ែនជេលសួរបន្ត។ ខ្យល់ដង្ហើមរបស់នាងហាក់បីដូចជាបំណងខាងប្តីដែរ ពួកគេចង់ស្អិតជាប់គ្នា។
គេយល់ចិត្តភរិយា ប៊ែនណេតក៏ចាប់ផ្តើមលូកដៃម្ខាងទៀតទាញអាវនាងពីក្រោយខ្នងរកកន្លែងរូត។
«ទីប្រាំមួយ?» នាងបញ្ជាក់។
«នាងឈ្មោះ Veronica Fitzgibbon» Benedetto ធ្វើសំឡេងស្រទន់។ ពេលអ៊ែនជេលទន្ទេញឈ្មោះនេះ គេប្រាប់ខ្សឹប៖
«ជាស្ត្រីមានឈ្មោះល្បីបំផុត ធៀបជាមួយអ្នកផ្សេងៗចំណោមប្រពន្ធបងទាំង៦! មុនពេលរៀបការគេជាអ្នករាំបាលេសម្រាប់បង្អួតអភិជន! ក្ងានសួគ៌ពិតៗ»
Angelina សម្លឹងប្តីដែលទ្រោបមកពីលើនាង។ ភ្នែកពួកគេស្រទន់ ខណៈដៃរបស់ខាងប្រុសបានរាវរកពីក្រោយរ៉ូបដែលត្រូវបានដេរយ៉ាងល្អិតល្អន់។
ដៃម្ខាងគេភើយសំពត់ស្វែងរកតំបន់ឆ្អឹងត្រគាករបស់នាង ហើយអង្អែលថ្នាក់ថ្នម។
ទាំងកិច្ចសន្ទនានិងកាយវិកាេសុទ្ធតែកំពុងធ្វើឱ្យចិត្តនិងប្រាណរបស់នាងញាប់ញ័រ។
«ខ្ញុំប្រចណ្ឌ!»
នាងញញឹមហើយស្ទាបថ្ពាល់គេ។ ទីនោះក្រហមនិងឡើងកម្ដៅ។ ប្រុសញញឹមវិញ បន្ទាប់មកបានផ្តោតលើខ្សែករបស់នាង។ គ្រាប់គជ់ខ្យងខ្មៅ កំពុងចាំងជះបន្ថែមភាពទន់ភ្លន់នៃស្បែករបស់នាង។ កម្ដៅរាងកាយរបស់នាងកំពុងត្រូវបង្កាត់សន្សឹមៗ។
«ម៉េចបានស្លាប់អ្នកចុងក្រោយនោះ?» Angelinaខ្សឹប។
«ជិះបុកឡាននឹងដើមឈើ! បងត្រូវចំណាយពេលពីរសប្តាហ៍ ចេញចូលស្ថានីយ៍ប៉ូលិសដើម្បីមើលរូបភាពនៃបំណែកឡាន ឆ្លើយនឹងការសួរនាំ ខណៈដែលអាជ្ញាធរបានចោទប្រកាន់បងថានោះជាឧក្រិដ្ឋជន!»
«ចុះការពិត?»
«រឿងហេតុកើតលើភ្នំអាល់! ទោះបីយ៉ាងណា គ្មាននរណាម្នាក់អាចពន្យល់ថា ហេតុអ្វីនាងឡើងទៅធ្វើអីនៅទីនោះ? ព្រោះអ្វីបានជាមិនយកអ្នកបើកឡានឬកងការពារទៅ?» Benedetto និយាយដោយបែរខ្នងប្រះដេកវិញ។
គេហាក់មានភាពស្មុគស្មាញខ្លាំងលើករណីដែលលើកមកនិយាយ។
មិនយូរប៉ុន្មាន គេបាននិយាយបន្ថែម៖
«ពេលនោះ បងកំពុងធ្វើបាឋកថាក្នុងប្រជុំអ្នកជំនួញនិងអ្នកនយោបាយគួរឱ្យធុញ នៅឯសន្និសីទ មួយនៅទីក្រុងតូរ៉ុនតូ»
«នាងមកដល់បានប៉ុន្មានខែ?»
«បីថ្ងៃ!»
«ឱ! ហើយ…ចុះខ្ញុំគិតម៉េចទៅ?»
នាងបានសួរខ្លួននាងជាមួយពន្លឺភ្នែកនៃការព្រួយបារម្ភ។
ប៊ែនណេតធ្វើមុខក្រម៉ូវៗ។ គេស្អប់រឿងនេះណាស់ គេមិនចូលចិត្តតាំងពីដំបូងឡើយដែលនាងគិតថានាងនឹងស្លាប់នៅក្នុងលំនាំនោះ។
ទោះបីគ្រប់យ៉ាងគឺជាការពិត ដែលប្រពន្ធគេត្រូវតែវាចាសួរនាំ ហើយខ្លួនគេនេះត្រូវតែប្រឈមមុខ ក៏គេនៅតែយល់ថា មិនគួរពិស្តារពេលនេះសោះ។
«ប្រាប់អ្នករួចហើយ អូនគួរទុកចិត្តបង!» គេអះអាងឡើងដោយសព្ទស្ងប់ស្ងាត់។ មិនឮសំឡេងនាង គេនិយាយបន្ថែម៖
«យើងទាំងអស់គ្នាចៀសស្លាប់មិនរួចទេ!»
«ប៉ុន្តែ»
«សួរខ្លួនឯងវិញ ថាហេតុអ្វីបានជាស្រីៗនៅតែរៀបការជាមួយបងក្រោយដឹងពីរឿងទាំងនេះហើយ! ហេតុអ្វីបានជាអូននិយាយថា ចាស៎ ជាមួយបងនៅផ្ទះអូន ពេលបាយយប់នោះ Angelina?»
គេក្រឡេកមកសម្លឹងចាំចម្លើយ ខណៈដែលរំញ័រពេញស្បែកបានរើទៅសន្សឹមៗ។ នាងងក់ក្បាល៖
«ខ្ញុំគ្មានជម្រើសទេ! ដំបូងមកពីបំណុល ក្រោយមក មកពីខ្ញុំស្រលាញ់បង!»
ផ្កាអំនួតនិងក្រអឺត ញញឹមលេចឡើងលើបបូរមាត់ Benedetto ងក់ក្បាល។
ពិតណាស់ គេដឹងថានាងមានជម្រើស។ ឪពុករបស់នាងបានសន្យាថាឱ្យកូនស្រីម្នាក់ មិនមែនទាំងបីទេ។ បើនាងបដិសេធមិនរៀបការជាមួយគេ គេនៅមានពីរនាក់ផ្សេងទៀតសម្រាប់ជ្រើសរើស។
«នៅល្ងាចនោះ បងមិនរំពឹងថាបានចួបអូនទេ!»
«មិនយល់!» នាងឆ្លើយ។
ហើយប៊ែនណេត ក៏បានលើកដៃទៅរកថ្គាមរបស់នាង ដោយផ្អៀងក្បាលដើម្បីឱ្យមាត់របស់នាងងាកមក ទាំងភ្នែកគេពេញដោយចំណង់ ចង់បាន។
«បងគិតថា កូនស្រីទាំងបីប្រហែលជាគួរឱ្យធុញ! ញញឹម! យកចិត្ត! ស្អាតដូចគំនូរតែអត់វិញ្ញាណ»
នាងងាកមកគ្រឺតឱបភ្លឹប ហើយងរង៉ក់ដាក់គេ៖
«ពូកែប្រៀបធៀបណាស់!»
ប្រុសងាកមកសម្លក់មាត់នាង៖
«កំពុងស្រេកឃ្លានអីបានជាមើលទៅហត់?»
«និយាយរឿងល្ងាចនោះបន្តមក!» នាងតឿន។
គេមិនមាត់ ក៏ឱនមកក្បែរមាត់ហើយថើបឆក់កណ្តៀត។ ភ្នែកអ៊ែនជេលភ្លឺថ្លាដោយសេចក្តីស្រលាញ់ ដូចសំឡេងព្យាណូដ៏ស្រទន់របស់នាងនារាត្រីស្នេហាដំបូង។
«ខ្ញុំក៏រុករកពួកកូនស្រីទាំងបីក្នុងបណ្តាញ ឃើញដូរ៉ាធានិងនីឡា ម្នាក់ផ្សេង អត់ឃើញ! កូនកណ្តាល!»
នាងភ្ញាក់ផ្អើល ដែលអ្នកមានកំពូលលុយម្នាក់នេះ មានពេលមកចាប់អារម្មណ៍តាមដានពួកនាងមុនអ្វីទាំងអស់។
រក្សាភាពអៀនខ្មាសមួយឡែក នាងឆ្លើយ៖
«ខ្ញុំអត់ស្អាត មិនចង់បង្ហាញមុខ!»
ប៊ែនណេតខាំមាត់តិចៗ ដោយសារតែការថើបមិនកុហកទេ ដូច្នេះគេបានឈ្ងោកមក ប្រើការថើបបង្ហាញថា តើនាងស្អាតកម្រិតណា។
នៅក្នុងវិធីដែលរាងកាយរបស់នាងញ័រព្រោះចំណង់នៅក្រោមដៃនិងទ្រូងរបស់គេ នាងមិនខ្វល់ពីក្តីស្លាប់ទៀតទេ ខាងប្រុសទទួលអារម្មណ៍នេះ។ គេអាចភ្លក់រសជាតិការភ័យខ្លាច និងការចង់បានរបស់នាង តម្រូវការ និងក្តីសង្ឃឹមរបស់នាង។ ជារសជាតិដែលគេស្រលាញ់និងចង់គ្រប់គ្រង។
ជាមួយរង្វង់ដៃណែននិងផ្តាច់ការព័ទ្ធជុំវិញខ្នងរបស់នាង គេឱនទៅទៀតផ្ចង់ការថើបកាន់តែស៊ីជម្រៅ កាន់តែច្រើន រហូតដល់ទាំងពីរប្រាណមិនអាចដឹងបានទៀតទេថា តើមួយណាជាការស្រវឹងរបស់ភាគីណា។
គេស្រាប់តែដកមាត់ចេញព្រោះចង់និយាយ។
«បងមិនដែលចង់ថើបអ្នកទាំង៦របៀបនេះទេ!»
គំនិតនោះបានធ្វើឱ្យអ៊ែនជេលភ្ញាក់ផ្អើលនិងមានភាពរំភើបយ៉ាងខ្លាំង។ ប៊ែនណេតចំណាយពេលមើលនាង ដោយផ្តោតមើលបបូរមាត់របស់នាងដែលបែកញែកនិងមានពណ៌ស៊ីជម្ពូ។
ភ្នែករបស់នាងងងឹតងងល់ដោយតណ្ហានិងបណ្តោយខ្លួន។
«លោកសង្ហាជាងអ្វីដែលអ្នកផងបាននិយាយឬកាសែតចេញផ្សាយ!»
នារីនិយាយពង្វក់គេពិតណាស់ គេលង់ហើយ។
«នៅថ្ងៃខ្ញុំលេងព្យាណូខ្ញុំគិតថាលោកជាបិសាចជាព្រានមានអំណាចដែលមិនយល់ចិត្ត! តែពេលនេះ….»
«បងមានជម្រើសតែមួយ គឺត្រូវប្រព្រឹត្តចំពោះអូនតាមរបៀបដែលបានប្រព្រឹត្តចំពោះប្រពន្ធដទៃមុនៗសិន!»
នាងសម្លឹងភ្នែកគេ។ គេបានភ្លក់រសជាតិនាង តែស្នេហាផ្តល់ឱ្យច្រើនជាងអ្នកដែលធ្លាប់មកពីមុនៗ។ គេបានបានក្បត់ខ្លួនគេមួយពាន់ដងរួចទៅហើយ នៅពេលដែលកំពុងស្ថិតក្នុងការរំភើបនៃសំឡេងព្យាណូរបស់នាង ទ្រាំមិនសង្កត់នាងចុះ។
ធម្មតាគេមានអំណាចនិងមានអ្វីគ្រប់ពេលគេចង់បាន។ ប៉ានាងត្រូវការលុយច្រើនណាស់ កូនស្រីម្នាក់ប្រហែលមិនគ្រប់ទេ តែគេព្រមយកព្រោះនាងលើសលប់ជាងស្រីផ្សេង១០០នាក់។
ប៉ុន្តែនាងមិនចាំបាច់ដឹងរឿងនេះទេ ហើយប៊ែនណេតចង់ទុកឱ្យពេលវេលាបញ្ជាក់រឿងបេះដូងរបស់គេជាមួយនាង។
ប៊ែនណេត លែងដៃពីប្រាណនាងដោយរីករាយ ទោះជាខ្លួនគេនិងនាងនៅត្រូវការការឱបគ្នាក៏ដោយ។
«បងជាមនុស្សព្រៃផ្សៃបន្តិចរឿងលើគ្រែ! តែបងមានហេតុផលគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីឱ្យអូនចូលចិត្តវា!»
«ចង់មានន័យថាម៉េច នៅស្តាប់មិនទាន់ទេ!» នាងបានទាមទារ
គេសើច។
«គង់តែយល់ទេអូន ប៉ុន្តែជាដំបូង បងចង់បង្ហាញអូនសិន! នូវអ្វីមួយសំខាន់!»។
Benedetto ងាកក្រោកហើយដើរទៅទ្វារ ដោយមិនដឹកដៃនាងទៅជាមួយទេតែគេញញឹមពេលឮសម្រិបជើងនាងដើរខំក្រោកដើរមកតាមពីក្រោយខ្នង។
ក្មេងស្រីស្លូតត្រង់ដែលមិនបានហ្វឹកហាត់Protocolម្នាក់នេះ អាចនាំគេទៅរកឈុតសុភមង្គលមួយមិនធ្លាប់មានក្នុងអាពាហ៍ពិពាហ៍ទាំងប៉ុន្មានពីមុន។ គាត់បាននាំមុខនាង ចាកចេញតាមទ្វារមួយ ដែលនាំទៅដល់ប៉មដាច់ដោយឡែកលយទៅក្នុងទឹក។
វាជាបន្ទប់សែនPrivate។ អេនជេលីណា ស្ទុះទៅមាត់ទ្វារ ក្រឡេកមើលក្នុងនិងជុំវិញបន្ទប់។
គេបានប្រាប់នាងភ្លាមថា៖
«នេះគឺជាប៉មផ្ទាល់ខ្លួន ជាកន្លែងផ្ទាល់ដែលអូនគ្រប់គ្រង ចេញចូលបានគ្រប់ពេលណាដែលអូនចង់!»
នាងបាននិយាយយ៉ាងឧឡារិកពីខាងក្រោយខ្នងខ្ពស់របស់គេ៖
«តែ….វិមាននេះ ដូចជាមានប៉មជាច្រើនដែលត្រូវចាំ! សឹងដូចគ្នាទាំងអស់! ខ្ញុំមិនចង់ច្រឡំនិងចូលខុសកន្លែងនោះទេ!»
«ចូលមើលសិនទៅចាំរអ៊ូ!»
គេបានព្រមាននាង ហើយថយឱ្យនាងចូល។
មានន័យច្រើនជាងធម្មតាគឺគេបានរៀបចំទីនេះជាពិសេសដើម្បីផ្តល់ឱ្យនាង មិនមែនជាការលេងសើចទេ។
Angelinaឈានយឺតៗ ចង់ពន្យារភាពភ្ញាក់ផ្អើល។ បន្ទាប់មក នាងដើរទៅខាងក្នុង។ នាងភាំង។ គេតាមដាននាងពីក្រោយខ្នងមកថា អ៊ែនជេលកំពុងព្យាយាមទប់អារម្មណ៍ភ្ញាក់ផ្អើលនិងមោទនភាពរបស់កម្រិតណា។
ប្រពន្ធខ្សឹបឡើងទាំងរំជួលចិត្ត៖
«ព្យាណូ?»
ស្នូរជើងប្តីដើរមកក្បែរ ដៃរបស់គេតោងលើចង្កេះនាង។
យល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសាច់រឿងខាងលើ