«ព្យាណូដ៏ល្អបំផុតនៅលើលោកនេះ!» គេខ្សឹបប្រាប់នាងដោយមិនដឹងថា នាងមានអារម្មណ៍ស្តាប់ឬកំពុងស្លុងអណ្តែងអណ្តូង។
របស់នេះគ្រាន់តែមើលក៏ដឹងច្បាស់ថា ពិតជាប្រណីតវិសេសវិសាលមានតែមួយគ្មានពីរទេ។
តើរយៈពេលនេះគេសែនរវល់មមាញឹក គេឆ្លៀតទៅរកវាមកពីគ្រប់ច្រកល្ហក ចងដៃមង្គលការនេះដល់នាង?
ផ្ទុយពីប៉ាម៉ាក់នាងដែលយល់ថាព្យាណូថ្លង់រំខាន គ្រប់គ្នារុញនាងទៅទុកលេងតែឯងនៅក្នុងខ្ទមចាស់ ពេលនេះស្វាមីនាងបានដឹងអំពីអ្វីទៅដែលនាងពិតជាចង់បាន និងរកវាមកឱ្យនាង។
នៅពេលដែលគ្រប់គ្នាយល់ថាជននេះ ជាបិសាចមិនយល់ចិត្តនារី និងខ្លាចក្នុងការរៀបការជាមួយគេ ពិភពលោកទាំងមូលភាន់ច្រឡំដឹង?
«របស់ខ្ញុំ?»
នាងងាកក្រោយដោយសើចធំៗលាយឡំសំណួរបញ្ជាក់។
«របស់អូន!» គេតបហើយមិចភ្នែក
«មួយទៀត អូនលេងវានៅពេលណាដែលក៏បាន យប់ឬថ្ងៃបានគ្រប់ពេល!»
អ៊ែនជេលផុសធ្លោនូវគំនិតស្ញប់ស្ញែងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់នាង។ នាងបានតម្រង់ទៅរកមហាឧបករណ៍តន្ត្រី ដែលតាំងនៅកណ្តាលបន្ទប់។ បន្ទាប់មកនាងខ្ជិលដើរណាស់ នាងផ្តើមរត់ទាំងរ៉ូបធំសំពោងទៅក្បែរព្យាណូដើម្បីដាក់ដៃនៅលើវា។
ទីបំផុត នាងរុញគម្របចេញ ហើយសាកល្បងប៉ះគ្រាប់ចុច។
ទន់…ងាយស្រួល…និងស្រទន់!
«ម្ចាស់ជីវិតខ្ញុំអើយ!»
នាងវាចាដោយពិនិត្យគ្រប់ជ្រុង។
សម្លឹងសភាពស្លុងលង់របស់នាង Benedetto បានរកឃើញថា ខ្លួនគេកំពុងទទួលបានការស្រលាញ់តិចជាងព្យាណូនេះ។
ប្រាកដណាស់មិនមែនទេ! បទភ្លេងនាងលាន់មកហើយ!
ជាភ្លេងអំពីរាត្រីដំបូងរបស់ពួកគេ។
Benedetto ធ្លាប់ស្អប់ជីវិតគ្មានន័យរបស់គេ គេស្អប់ស្រីៗទាំងអស់ដែលល្មោភប្រាក់ ហើយ មើលងាយសូម្បីតែការបង្ហាញខ្លួននៅផ្ទះនាង ដើម្បីរើសកូនក្រមុំក្នុងចំណោមអភជនបីនាក់ មកលោះបំណុលឪពុក….តែក្រោយមក នាងបានធ្វើឱ្យគេភ្លឺស្វាង។
ជីវិតមានន័យ ព្រោះគេនឹកនាង នឹកបទភ្លេងនិងដង្ហើមអង្វរកររបស់នាង។
«វាជារបស់អូន ឯអូនជារបស់បង!»
គេណែនាំដ៏ខ្លីទៅកាន់ទេពធីតា។ នាងបន្តលេងភ្លេងហើយញញឹមបិទភ្នែក។
នៅផ្ទះឪពុកនាង គេត្រៀមថានឹងធុញថប់ តែគ្រប់យ៉ាងបានផ្លាស់ប្តូរនៅពេលដែលគេបានចូលទៅក្នុងបន្ទប់បរិភោគអាហារនោះ និងបានឃើញទេវតាមួយដែលមិននឹកស្មានដល់ថានៅសល់លើផែនដីសម័យកាលនេះ។
នារីស្អាតដែលបិទភ្នែកលេងភ្លេងនិងមិនលេងហ្វេសប៊ុក។ នៅពេលដែល Angelina លេងភ្លេង និងបិទភ្នែកញញឹម Benedetto បានស្រមៃថា នាងអាចមើលឃើញប្តីក្នុងតន្ត្រីរបស់នាង ព្រោះតន្ត្រីនេះប្រើបេះដូង។
ស្ងាត់!
ម្តេចបាននាងឈប់? គេងាកមកចំពេលដែលអ៊ែនជេលងាកមកមើលគេជាមួយភ្នែកគូពណ៌ខៀវថ្លារបស់នាង។ ការសម្លឹងនេះធ្វើឱ្យគេភ្លេចអ្វីៗលើលោកចោលទាំងអស់ លើកលែងតែនាង។
«ប៊ែនណេត!» នាងចាប់ផ្តើមហៅខ្សាវៗទាក់ទាញ។
គេដើរចូលទៅរកAngelina ដែលអង្គុយលើកៅអីព្យាណូ ជាមួយរ៉ូបអាពាហ៍ពិពាហ៍របស់នាងហូរហៀដណ្តប់ទៅគ្រប់ទិសទី ហើយទ្រូងនាងហក់ឡើងដោយកម្លាំងនៃអារម្មណ៍ដែលនាងចង់ច្រៀង។
ពេលដែលមហាសេដ្ឋីចាប់ច្បាមនាងចូលមកក្នុងទ្រូងគេ រង្វង់ដៃរបស់គេរឹតកនាង ប្រាកដណាស់នាងចង់បានរង្វង់ដៃនេះ ទោះស្លាប់ក៏ដោយ។ តែអ្វីដែលប៊ែនណេត កំពុងធ្វើគឺឱនមកថើបភ្នែកនាង។ មាត់និងទ្រូងនាង។
Angelina ស្ទើរតែមិនអាចទប់ខ្លួននាងបានទេចំពោះការរំឮកនឹកដល់មាត់របស់គេនិងម្រាមដៃរបស់គេតាំងពីថ្ងៃដំបូង។ គ្រប់យ៉ាងភ្ជាប់ជាមួយបេះដូងនេះ បទភ្លេងនេះវាជាការប្រគំបង្ហាញសុភមង្គលមួយ ពេលនេះគេកំពុងថើបនាង។
ដៃនាងលែងប្រគំ តែដង្ហើមនាងនៅ….រាងកាយទាំងមូលមានអារម្មណ៍ដូចជារបស់គេរួចទៅហើយ ហើយគ្មានផ្នែកណាដែលនាងមិនចូលចិត្តអារម្មណ៍មានគេនៅក្បែរនោះទេ អារម្មណ៍ថាជាកម្មសិទ្ធិរបស់គេ ជាកម្មសិទ្ធិដែលគ្មានអ្នកណាអាចដកហូតបាន។
ស្នេហាមួយដ៏ស្ងប់សុខនិងរុងរឿងចោមព័ទ្ធដោយម្រាស់នៃជញ្ជាំងថ្មម៉ាប។
នាងគិត គេបង្វិលនាងឱ្យបែរមកហើយដណ្តើមថើបនាងដូចជាមនុស្សអត់ឃ្លាន។ អេនជេលីណា បានឱបកនិងថើបគេវិញ ពីព្រោះស្មារបស់គេដែលធំទូលាយដូចភ្នំបិទបាំងសំឡេងទឹកសមុទ្រពេលរាត្រីដែលនាងភ័យភិត។
គេរឹងគ្រប់ទិសទីហើយធ្ងន់។ លើកនេះគេមិនបានលូនចុះក្រោមទេ តែផ្តើមសង្កត់នាងចុះមកដូចថ្មដែលស្រួច ផ្អែម ហើយក្តៅ។ គេចូលក្នុងខ្លួននាងខ្លាំងនិងជ្រៅ ជាសកម្មភាពស្នេហាពោរពេញដោយភាពឆ្កួតវង្វេង រួមបញ្ចូលនូវសំឡេងនៃសេចក្តីត្រូវការដ៏លើសលុប មកខាងក្នុងរាងកាយនាង។
មិនយូរទេ Benedettoដកមាត់ចេញពីនាង ហើយចាប់ផ្តើមរំកិលខ្លួនចុះមកក្រោម។ ដៃគេផ្តាច់ទាញអាវនាង ហើយនាងដកដង្ហើមធំរង់ចាំទទួលយកស្នេហាដែលមានកម្ដៅខ្លាំងឡើងៗ និងងងឹតដោយចំណង់ចំណូលដែលមានសភាពកាចសាហាវដូចឆ្កែចចក។
គេបានបំផ្លាញទ្រង់ទ្រាយនិងរឹតរួតដើមទ្រូងរបស់នាងជាមួយនឹងបាតដៃដ៏ធំក្រាស់ និងពេលជាមួយគ្នាគេបានរុញភ្លៅដ៏ធ្ងន់ នៅចន្លោះនាង ព្រោះតក់ក្រហល់ផ្តល់ឱ្យនាងនូវអ្វីមួយដើម្បីអង្រួនស្របនឹងតម្រូវការរបស់នាង។ វាជាការញាប់ញ័រដែលនាងភ្លេចថាផ្តើមពីពេលណា ព្រោះកូនកំលោះបានចូលមកពេញក្នុងខ្លួននាង ដួងវិញ្ញាណរបស់នាង។
ទាំងខាងក្នុងនិងខាងក្រៅ នាងគឺជារបស់មហាសេដ្ឋីប្រពន្ធច្រើនម្នាក់នេះ។
វិមានអាថ៌កំបាំងនាព្រឹកដំបូង
Angelina ដឹងខ្លួនទាំងទ្រុឌទ្រោមក្រោយឆាកស្នេហា។ នាងបានបើកភ្នែកមកនិងធុំក្លិនក្រអូបនៃប្រេងមានតម្លៃ។
កូនកំលោះរបស់នាងមិនបានមានសភាពទ្រុឌទ្រោមអ្វីសោះទេ។ គេអង្គុយទីនោះ ក្បែរបង្អួចមាត់សមុទ្រនិងអាចសៀនភៅ។
«ខ្ញុំខកពេកព្រឹកហើយ!» នាងរអ៊ូ។
«អូនអាចដេកប៉ុន្មានថ្ងៃទៀតមិនធ្វើអ្វីសោះក៏បាន!»
ខាងប្រុសថាហើយក្រោកមកត្រកងភរិយាទី៧។
«ទេ! មិនមែន Sleepy Beauty ទេ!»
នាងថាហើយក្រោកឡើងមកសម្អាតខ្លួននៅក្នុងបន្ទប់ទឹកដែលពេញដោយក្លិនក្រមួននៃទៀនក្រអូប។ គ្រប់យ៉ាងដូចជាក្នុងរាជវាំងដែលរឿងនិទានអារ៉ាប់បានរៀបរាប់។
ជាមួយរូបសូត្ររំភើយមួយពណ៌ខ្មៅ នាងស្លៀកពាក់រួចចេញមកឃើញគេនៅរង់ចាំ។
«យើងមានអាហារពេលព្រឹក សម្រាប់ព្រឹកដំបូងនៃប្តីប្រពន្ធយើង!»
រួចទើបខាងប្រុស នាំផ្លូវនាងចេញពីទីនេះបន្តក្នុងមហាវិមាន។ អ៊ែនជេលដើរតាមប៊ែនណេតចុះពីសាលមកដល់បន្ទប់ធំព្រមទាំងបានកត់សម្គាល់ឃើញថា បណ្តាទ្វារទាំងអស់នៅជុំវិញ ចំហទាំងអស់។ ឃើញទីនេះ នាងបានលបលួចនឹកគិតទៅដល់ទ្វារធំមួយដែលធ្វើអំពើដែកខ្មៅលាយឡំនិងលង្ហិនសែនធ្ងន់ នាទីជណ្តើរឆ្ពោះទៅកាន់ប៉មសម្ងាត់ដែលប្តីបានហាមប្រាម។
ហើយនាងមិនដឹងថា ហេតុអ្វីបានជា រឿងនោះ បានធ្វើឱ្យជីពចររបស់នាងលោតឡើងញាប់ឡើយ។
ភរិយាបានក្រឡេកមើលរូបបញ្ឈរមួយនៅលើជញ្ជាំង។ ជាបុរសចំណាស់ម្នាក់ កំពុងកាន់ឈើច្រត់មាស ដែលមានក្បាលជាចម្លាក់សត្វពស់។ ជាមួយកម្ពស់ដ៏អស្ចារ្យ ភ្នែកដ៏ឈ្លាសវៃ គាត់មានទម្រង់មុខច្រើនភាគរយដូចគ្នានឹងប្តីនាងគឺ Benedetto ។
«លោកតារបស់បង!»
Benedetto បាននិយាយធ្វើឱ្យនាងងាកមកវិញភ្លាម។
ប្តីពន្យល់បន្ថែម៖
«កាលបងនៅក្មេង ជីតារបស់បងបានលះបង់ការងារប្រចាំថ្ងៃ កម្សាន្តចិត្តជាមួយបង យ៉ាងហោចណាស់មួយម៉ោងរៀងរាល់ថ្ងៃអាទិត្យ នៅក្នុងបន្ទប់គំនូរ!»
«គាត់ស្រលាញ់ចៅណាស់!» នាងខ្សឹបហើយសម្លឹងជាថ្មីនូវគំនូរបុរសចំណាស់ដែលមានទឹកមុខកាច ដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាច តែមានបញ្ញាចេះវិនិច្ឆ័យ និងមានអំណាចគួរព្រឺព្រួច ទោះបីត្រឹមរូបគំនូរ។
«គាត់កាចណាស់?»
នាងសួរ ធ្វើឱ្យស្វាមីងក់ក្បាល៖
«គាត់មិនដែលប្រើសមានចិត្តល្អទេពេលគាត់កាត់ក្តីឬសម្រេចការងារ ក៏មិនដែលញញឹមពេលគាត់ធ្វើការ តែខ្ញុំនៅតែនឹកគាត់រហូតដល់សព្វថ្ងៃ! តោះ បន្ទប់បាយខាងណោះ!!»
អ៊ែនជេលីណា ស្រឡាំងកាំងជាខ្លាំងពេលចូលដល់បន្ទប់អាហារ។ ទីនេះក៏មានទៀនបំភ្លឺតុ ហើយមិនច្បាស់ទែង ដូចនៅផ្ទះឪពុកម្តាយនាងទេ។ ព្រោះបារម្ភពីវិក្កយបត្រអគ្គិសនីដែលនឹងមកដល់? នាងគិតទាំងអស់សំណើច។
គេប្រើទៀនច្រើនណាស់នៅទីនេះដើម្បីរំញោចអារម្មណ៍? ប្រើមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ទៅ?
តុត្រូវបានបំពេញដោយចានអាហារជាច្រើនដូចឈុតរាជវាំងគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់មនុស្សទាំងក្រុមមិនមែនកូនកំលោះកូនក្រមុំមួយគូទេ។ កៅអីមានតែពីរ នៅចុងសងខាង។
«នេះមើលទៅដូចជា…»
នាងមិនអាចបញ្ចប់ប្រយោគ ធ្វើឱ្យ Benedetto បាននិយាយយ៉ាងអំនួត៖
«ដូចជាការប្រារព្ធពិធីមួយ?»
គេបានទាញកៅអី របស់នាងឱ្យអង្គុយ។
បេះដូងនាងរអាក់រអួលរំភើប។
«បងយកអូនចេញពីគ្រួសារធំមក បងផ្តល់ជូនអូននូវតុវែងនេះវិញ! ជីវិតរបស់អូននឹងមានកម្មវិធីបរិភោគហ៊ឹកហ៊ាក់បែបនេះជារៀងរាល់ថ្ងៃ!»
នាងចង់បដិសេធ តែស្ងាត់វិញ។ គេកំពុងគិតថា គេចង់ប្រគល់របស់របរ និងបទដ្ឋានរស់នៅដ៏មានឋានៈបំផុតឱ្យភរិយាយ៉ាងមោទកភាព ម្ល៉ោះហើយ អ៊ែនជេលមិនចង់បង្អាក់សទ្ធាគេទេ។
Angelina អង្គុយលើកៅអីរំងាប់ចិត្ត ញាប់ញ័រ។ ពូកនេះថ្នមៗ ទន់ភ្លន់និងអស្ចារ្យនៅក្រោមភ្លៅនិងជើងរបស់នាង។ មនុស្សនេះបានផ្តល់ឱ្យនាងនូវព្យាណូដ៏ល្អឥតខ្ចោះមួយ និងអនុញ្ញាតឱ្យនាងលេងដោយសេរី ដូច្នេះចំពោះជីវិតថ្មីរបស់នាង ផ្ទះថ្មីរបស់នាង ស្ថានភាពថ្មីរបស់នាង ជោគវាសនាដ៏ខ្មៅងងឹតដែលអាចកើតមានរបស់នាង ត្រូវបានបិទបាំងនៅក្នុងស្បៃមុខនៃតន្ត្រីដែលនាងស្មានៗ។
Angelina គ្រាន់តែសង្ឃឹមថា វានឹងមិនមែនជាអំណោយមុនការស្លាប់របស់នាងទេ។ ប្រសិនបើប៊ែនណេត ពិតជាឃាតករសម្លាប់ប្រពន្ធទាំង៦របស់គេមែននាងនៅតែគ្មានជម្រើស ព្រោះគ្រប់យ៉ាងបានដល់កន្លែងត្រូវដល់ហើយ។
ពួកគេអង្គុយញ៉ាំអាហារដូចជាស្ថិតក្នុងពិធីនៃត្រកូលក្សត្រ ថែមមានអ្នកបម្រើដែលមិនមាត់មិនករៀបចំដួសជូន មិនហ៊ានប្រហែស។
នាងធ្វើជាខំញ៉ាំ។ ញ៉ាំគ្រប់យ៉ាង ដូចជាសប្បាយចិត្តនិងមានក្តីសុខខ្លាំង។ ស្វាមីសម្លឹងនាងដោយញញឹម។ គេជាមនុស្សមានគ្រប់យ៉ាងហើយចូលចិត្តភាពអត់ឃ្លានរបស់នាង គេចង់ចិញ្ចឹមនាងឱ្យល្អជាងប៉ារបស់នាង។
ភាពខ្វះខាតរបស់នាងទាំងអស់គេចង់រ៉ាប់រង។
«ដូចឃ្លានយូរហើយ?»
«ខ្ញុំត្រូវគេឃុំយូរហើយ!!» នាងតប។
«អ្វីទៅ?»
«ញ៉ាំច្រើនខ្លាចធាត់មិនស្អាត មានឫកពាញ៉ាំមិនសមជាអភិជន ហើយ….ច្រើនទៀត!»
«អាណិតណាស់ភរិយាអើយ!» ប៊ែនណេតរអ៊ូ។
«….មិនអីទេ….ព្រោះបងបានដោះលែងខ្ញុំមកហើយ!»
សំឡេងនាងលាយការសើចហើយក្នុងកែវភ្នែកពណ៌ខៀវរបស់នួនល្អង ក៏ក្លាយមកជាលម្អងផ្កាភ្លើងរីករាយជាពន្លឺមួយដែលសម្លឹងមើលប្តីជាទីមោទនៈរបស់នាង។
«បងសប្បាយចិត្តដែលអាចរំដោះអូនមកជីវិតថ្មី! បើប៉ាអូនយកអូនឱ្យសេដ្ឋីផ្សេងជាកំហុសវិប្បដិសារៈរបស់បងពិតៗ»
នាងញញឹមទាំងរលីងរលោង។
ពេលហូបបាយចប់ហើយ ប៊ែនណេតក៏នាំនាងចេញទៅកាន់យ៉រមួយ ដែលបំពាក់ដោយរណ្តៅភ្លើង សង់ជាថ្ម មានកៅអីជុំវិញ និងអាងទឹកក្ដៅនៅខាងចុងម្ខាង។
ទាំងពីរប្រាណអាចស្រមៃឃើញយប់នានាក្នុងរដូវរងាត្រាំរកសុខជាមួយ នៅក្នុងអាងនោះ ហើយពួកគេទាំងពីរនឹងបំភ្លេចទុក្ខសោកលើលោកនេះជុំវិញគ្នា។ ប្រលោះមួយនោះជាបង្អួចធំឆ្ពោះទៅកាន់ឆ្នេរដែនកោះ។ គ្រប់យ៉ាងជាស្ថានសួគ៌….
ប៉ុន្តែ…..តើនាងនឹងមានជីវិតទម្រាំដល់ពេលវេលាចូលមកដែរទេ?
ខ្យល់សមុទ្រប្រលែងលេងជាមួយសក់របស់នាង លាយជាមួយស្នាមញញឹមស្រពោន។ អ៊ែនជេលបានបង្វែរមុខ មករកស្វាមី ខណៈដែលម្រាមដៃរបស់គេកំពុងអង្អែលសក់នាង។
នាងនិយាយយ៉ាងស្រទន់ថា៖
«បងគិតពីអ្វី? »
«តើអូនអភ័យទោសឱ្យបងដែរ?»
Benedetto បានសួរ ហាក់ដូចជាពិភពលោកបាននៅស្ងៀម ជំនោរបានឈប់បោក ភពផែនដីឈប់វិល ហើយមានតែ Angelina ប៉ុណ្ណោះនៅទីនេះ។
ភរិយាដ៏ល្អបំផុតរបស់គេ ការសម្លឹងមើលគ្នា កៀកគ្នា ដូចជាផ្កាយខាងជើងបញ្ចេញរស្មី។
«បងខុសរឿងអី?»
នាងសួរតិចៗ តែអ្វីមួយនៅខាងក្នុងបេះដូងគេ បានដួលរលំគ្រាំគ្រេង។ វាជាសំណួរដែលគ្មាននរណាម្នាក់ធ្លាប់សួរប៊ែនណេតទេ។ ដោយសារតែមនុស្សគ្រប់គ្នាគិតថា មិនបាច់សួរក៏ពួកគេបានដឹងចម្លើយទាំងអស់ចំពោះអាថ៌កំបាំងនៅទីនេះ នោះគឺ Benedetto Franceschi បានសម្លាប់ភរិយា៦នាក់រួចហើយ។
«ដូច Carlota មិត្តខ្ញុំ! ខ្ញុំមិនគួររៀបការជាមួយគេទេ ដូចនាំគេឱ្យស្លាប់!»
ការសម្លឹងរបស់ Angelina រំកិលពាសពេញលើផ្ទៃមុខរបស់ប៊ែនណេត។ គេលែងសក់នាង។
«ស្តាប់ទៅដូចជាស្ងួត និងអត់សប្បាយចិត្តសោះ!»
នាងពោលឡើង។ ប្តីសើចស្ងួត បន្តវាចា៖
«មនុស្សយើង ក្រៅពីអាពាហ៍ពិពាហ៍និងទំនាក់ទំនង យើងនៅមានកាតព្វកិច្ចច្រើនទៀត!»
«អ្វីទៅ?!»
«ខ្សែឈាម តំណលោហិត បុព្វបុរសបុរាណ សាវតា!»
ត្រកូលនេះមានតំណមកវែងឆ្ងាយនាងដឹងរឿងនេះតាមរយៈវប្បធម៌និងមរតករបស់គេ តែនាងមិនយល់ថា ទាក់ទងអ្វីនឹងប្រពន្ធទាំង៦របស់គេ?
ប៊ែនណេតពន្យល់៖
«ខ្សែឈាមបុរាណ ទាមទារដំណោះស្រាយចំពោះបញ្ហាអ្នកស្នងមរតក បន្តតាមប្រពៃណីចាស់មួយចំនួន»
Angelina ព្រិចភ្នែក៖
«យើងកើតក្នុងសម័យកាលវិទ្យាសាស្ត្រមានមែន មែនទេ? មិនចាំបាច់ធ្វើអ្វីបុរាណទៀតទេ ប្រសិនមិនចង់និងមិនសប្បាយចិត្ត!»
អ្វីមួយប្រាប់ខាងប្រុសថា គេគួរតែឈប់និយាយហើយ ណាមួយមិនគួរចាប់ផ្តើមទេ ប៉ុន្តែក៏នៅតែមិនបានឈប់។
«អូនត្រូវតែយល់ Angelina! ប្រពន្ធដំបូងគេគឺ Carlotaនិងខ្ញុំ ត្រូវបានគេប្រាប់តាំងពីក្មេងមកថា ពួកយើងនឹងត្រូវរៀបការ គឺដឹងតាំងពីមុនពេលយើងទាំងពីរនាក់ ស្គាល់អត្ថន័យពាក្យនេះទៅទៀត! ហើយ…ដល់ពេលបំពេញកាតព្វកិច្ចរបស់យើង ពួកយើងខកចិត្ត យើងធ្លាប់ជាមិត្តនឹងគ្នា…យើងនៅជាមួយគ្នាដោយស្មោះ មិនមែនស្រលាញ់គ្នាជាគូជីវិតទេ!»
«ហ៊ឹម ម៉េចបងមិនបដិសេធនឹងចាស់ៗ? បងមានអំណាចគ្រប់គ្រាន់មែនទេ?»
«បងកាលណោះនៅក្មេង ហើយព្រឺព្រួច ខ្លាច ស្រើបស្រាលផងនិងល្ងង់ផង! បងបានគិតថា ដរាបណា Carlota និងបងយល់ព្រមលើរឿងសំខាន់ៗទាំងអស់យើងនឹងអាចសប្បាយចិត្តក្នុងការសោយរាជ្យជាមួយគ្នា! បងក្រអឺតក្រទមហើយគិតថា អ្វីៗនឹងល្អក្រោយកាន់អំណាចគ្រួសារ!»
និយាយហើយក៏ឥឡូវគ្រវីក្បាល៖
«តែអត្ថន័យជីវិត មិនបានវិវត្តិទៅតាមការគ្រោងទុកទេ»
«ធ្លាក់ទឹកចិត្តខ្លាំងក្រោយរៀបការ?» Angelinaសួរ ភ្នែករបស់នាងមានបញ្ហាចង់ដឹងនិងបារម្ភ។
«ខាឡូតា? បាក់ទឹកចិត្ត? មិនដែល!» Benedettoសើច។
គេបន្ត៖
«តែនាងមានស្នេហា!»
«ជាមួយបង? ហើយប្តីផ្ទាល់ បានធ្វើឱ្យនាងខូចចិត្តនៅពេលដែលដឹងថា លបលាក់ស្រលាញ់ស្រីជាតារាល្បីនៅខាងក្រៅ?
Benedetto ដកដង្ហើមធំ៖
«កាលណោះSylvia គឺជាម្ចាស់ស្នេហ៍ដំបូងរបស់បង! បងស្រលាញ់គេ ព្រោះគេចេះធ្វើឱ្យបងស្គាល់ស្នេហា! រីឯ Carlota ក៏មានស្នេហា ប៉ុន្តែពេលក្រោយមកទេ! ដំបូងយើងជាមិត្តដែលសា្គល់ចិត្តគ្នាបំផុត!»
Angelina លើកដៃមួយមករអិលលើបេះដូងស្រងូតរបស់គេហើយនិយាយដោយស្រពោនថា៖
«រឿងចប់យូរហើយ Benedetto!»
តែគេនៅតែបន្តនិយាយ៖
«យើងបានចំណាយពេលពីរបីថ្ងៃដំបូងនៃការក្រេបទឹកឃ្មុំរបស់យើងក្នុងនាមជាមិត្ត ដេកនៅឆ្ងាយពីគ្រែគ្នា ប៉ុន្តែបន្ទាប់មកលោកតាបានបង្ខំថា យើងត្រូវចាប់ផ្ដើមបង្កើតអ្នកស្នង បង្កើតទាយាទឱ្យបានលឿនតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន! តែដោយសារ….នាងមានវិបត្តិ….ក៏រើសយកការស្រវឹង រួចក៏លេបថ្នាំមួយក្តាប់តូចរៀងរាល់យប់»។
Angelina ដកដង្ហើមធំ៖
«បងមិនគិតថានាងសម្លាប់ខ្លួនឯងទេ? វិបត្តិអី?»
Benedetto បាននិយាយយ៉ាងក្រៀមក្រំ៖
«ដូចជាឧប្បទ្ទវហេតុមួយ ខ្ញុំគ្មានការសង្ស័យទេ ប៉ុន្តែវាបានកើតឡើងមែន ក្រោយពេលយើងគេងជាមួយគ្នា តើមកពីនាងមិនចង់មករងទុក្ខជាមួយខ្ញុំឬអ្វី?»។
សភាពគេដូចជាកំពុងស្អប់ខ្លួនឯង។
យល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសាច់រឿងខាងលើ