តែប្រុសដូចគេ​ បើមិនមែនជាមនុស្សអាក្រក់ជាអ្វីវិញ?

ជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ ខ្ញុំបានព្យាយាមធ្វើឱ្យហាងនំរបស់ខ្ញុំឱ្យទទួលបានជោគជ័យ ក៏មិនមែនមានន័យថាខ្ញុំមិនមានពេលវេលាសម្រាប់ការសប្បាយ និងណាត់ជួបមនុស្សប្រុសទេ។ ខ្ញុំជានារីអាមេរិកម្នាក់ដែលធំដឹងក្តី និងមានតម្រូវការស្នេហា ។ ដូច្នេះ បុរសដែលខ្ញុំទាក់ទងតាមអ៊ីនធឺណិតម្នាក់ បង្ហាញខ្លួននៅមាត់ទ្វាររបស់ខ្ញុំ គេ….. មើលទៅកាន់តែសិចស៊ីឡើងៗ។

ទីបំផុតខ្ញុំយល់ថា ជីវិតនេះ មានន័យយ៉ាងម៉េចក្នុងស្អប់គេ ហើយនិងត្រូវការគេក្នុងពេលតែមួយ។

ខ្ញុំជាប់ចិត្តនឹង ជនជាតិអង់គ្លេសម្នាក់នេះ។

ចុចអានរឿង រាជដំណាក់ក្បែរអណ្តូងសព

ចុចអានរឿង ម្ចាស់ដំណាក់ស្រីស្អាតទាវឆាន

អ្នកត្រូវចូលជាសមាជិកព្រីមៀមដើម្បីបានអានរឿងនេះ!

តម្លៃព្រីមៀម មួយថ្ងៃ៥០០រ មួយខែ១៥០០០រ មួយឆ្នាំ១០ម៉ឺនរៀន។

សូមទាក់ទង

https://t.me/mstwriterallseason

ជាលើកដំបូង​យើងឃើញគាត់ឆ្លើយបែបនេះ។ អ្នកស្រី ម៉ីសន សុធារី លើកឡើងថា អ្នកខ្លះមានទស្សនៈថា អ្នកនិពន្ធដែលគេស្គាល់ច្រើន អ្នកនិពន្ធដែលលក់ដាច់ខ្លាំង អ្នកនិពន្ធមាន​បណ្តាញសង្គម​ធំ អ្នកនិពន្ធដែល​សរសេរប្រឆាំង អ្នកនិពន្ធដែលមានតម្លៃខ្លួនខ្ពស់…..អ្នកនិពន្ធដែល…។

«ចំពោះខ្ញុំ ក៏ជាអ្នកនិពន្ធម្នាក់ ខ្ញុំធ្វើឱ្យងាយស្រួលក្នុងការកំណត់រក​អ្នកនិពន្ធដ៏អស្ចារ្យម្នាក់ដែរគឺ សៀវភៅគាត់អានជក់! ចប់ប៉ុណ្ណឹង!»អ្នកស្រីឆ្លើយទាំងសើចសប្បាយផង។

អ្នកស្រី ម៉ីសនសុធារី តែងតែចំណាយពេលមួយម៉ោងរៀងរាល់ខែ​ឆ្លើយរាល់សំណួររបស់អ្នកនិពន្ធជំនាន់ថ្មី និងមិត្តអ្នកអានជុំវិញអាជីពតែងនិពន្ធ និងបច្ចេកទេសថ្មីៗក្នុងការតាក់តែង​បែបស៊ើបអង្កេត ភ័យរន្ធត់ និងមនោសញ្ចេតនា។

អ្នកស្រី ម៉ីសន សុធារី បញ្ជាក់បន្ថែមទៀតថា ៖ «មានអ្នកខ្លះសួរខ្ញុំស្រដៀងហ្នឹង​! សៀវភៅអាន​មួយ​ដ៏មាន​គុណភាពសំដៅលើអី្វ? ខ្ញុំដឹងថា​គេចង់សំដៅ ក្រប សន្លឹក កូដ ឌីសាញ Creative តែខ្ញុំឆ្លើយប្រាប់ខ្លួនខ្ញុំខ្លីថា វត្ថុគ្រប់យ៉ាង​ត្រូវធ្វើការងារ​របស់វា សៀវភៅអាន​គឺដើម្បីអាន នេះជាមុខងាររបស់វា ចុះបើវាធ្វើមុខងារមិនបានល្អ គឺគេជាវហើយ ខូចចិត្ត​ អានមិនកើត អានមិនជក់ យកទៅឱប ទៅតាំង ទៅថត ដូចជា ខុសមុខងាររបស់វា! »។

ម្ចាស់រឿង​​ស្រទន់មន្តស្នេហ៍​បាន​ពន្យល់ឡើងដែរថា មានអ្នកនិពន្ធថ្មី ក្មេងៗ អ្នកស្រីជាវសៀវភៅគាត់ទៅអាន អានជក់ អ្នកស្រីទុកថា ជាអ្នកនិពន្ធល្អ។

«កុំគិតថា យើងល្បីមិនល្បីនៅថ្ងៃនេះ ចាំពាក្យខ្ញុំថា សៀវភៅមាន​តួនាទី​របស់វា ភាពល្បីមាន​វិធីច្រើន​ដើម្បីល្បី តែសៀវភៅល្អមាន​តែវិធីមួយគត់គឺ សរសេរឱ្យគេអានដល់ចប់!»

ដើម្បីឱ្យគេអានសាច់រឿងរបស់យើងដល់ចប់ អាចមាន​វិធីខ្លះៗតាមពិសោធន៍ខ្ញុំដូចជា ៖ យកចិត្តទុកដាក់ពង្រឹងវិធីសាស្ត្រសរសេរពិស្តារ-លម្អិត។ កុំរំលងឈុតឆាកលំបាកៗ ដូចជា សកម្មភាពក្លៀវក្លា ឱ្យសមទំនង កុំគេចឈុតនេះ សរសេរតែឈុតងាយៗ ។ ទីពីរ សង្កេតការណ៍ ចំណាំសន្ទនា​សម័យកាលថ្មី និងកែលម្អទៅតាមចរិតតួអង្គ យកចិត្តទុកដាក់ចំពោះការដំឡើងរចនាសម្ព័នរឿង ត្រូវមាន​ឈ្នាប់​មាន​ចំណុចប្រទាក់ និង​ហេតុផល​អម ហេតុផល​កំពូល។ ទីបី កុំរឹងទទឹង។ កុំគិតថា សរសេរដើម្បីសរសេរ បើសរសេរអត់មានអ្នកអាន យើងនឹងក្លាយជាសៀវភៅតាំង។ បួន  វាយ​តម្លៃ​ការងារ​របស់​ខ្លួន​ឡើង​វិញ​ជានិច្ច មិន​ថា​កិច្ចការ​នោះ​តូចធំ​​ប៉ុណ្ណា​ទេ ​ធ្វើ​ការ​ឥតឈប់ឈរ​ដើម្បី​ឱ្យ​បាន​ប្រសើរ​ឡើង​តាម​រយៈ​វិន័យ​តឹងរ៉ឹងនិងគោរពអ្នកអានរបស់យើង កុំគិតថាគេល្ងង់​ជាងយើង​។ ទីប្រាំ ប្រើវាក្យសព្ទខ្លាំង(Vocabulary)ទ្រព្យសម្បត្តិដែលអ្នកនិពន្ធដ៏ល្អម្នាក់ៗគេសន្សំ គឺ​ការប្រើពាក្យដែលអាចបង្កើតអារម្មណ៍ ពាក្យស៊ីអារម្មណ៍ ចូលដល់បេះដូង ជំនាញនេះជួយទាញឬ​ រក្សាចំណាប់អារម្មណ៍របស់អ្នកអាន ជក់ចិត្ត បំភ្លេចមិនបាន ឈាន​ដល់ទន្ទេញ​យកទៅប្រើ។ ចុងក្រោយ មាន​ចរិតបើកចំហ ទទួលស្គាល់ថាគ្រប់គ្នា​មានចំណុចខ្សោយ ទទួលយកការកែសម្រួល និងការផ្ដល់យោបល់ពីខាងក្រៅ និងអភិវឌ្ឍខ្លួនឯងមិនឈប់ឈរ។

លីណា

តើមនុស្ស​ដែលបងអ្នកនិពន្ធគោរពមានចរិតបែបណា? ចុចអានចម្លើយ

បញ្ហា​ដែលខ្ញុំស្តាប់ឮ

ការសរសេរសៀវភៅដែលផ្សាយចេញទៅហើយ អត់មានឃើញយោបល់ត្រឡប់ ក៏ធ្វើឲ្យអ្នកនិពន្ធជាច្រើនបាក់ទឹកចិត្ត។ ទទួលស្គាល់! ការអត់ឮអីពីអ្នកគាំទ្រ ពិតជាខុសពីឆ្នាំ២០១៣នៅពេលដែលក្រុមការងារយើងខ្ញុំបានស្តាប់ចាប់ផ្តើមប្រលោមលោកSabay ហើយពេលហ្នឹង គឺយើងទទួលបានសកម្មភាពយោបល់ត្រឡប់ច្រើន។ កាលណោះ អ្នកអានបានធ្វើសកម្មភាពដូចអ្នកនិពន្ធដែរ សំណួរពួកគេមាន​ជាអាថ៌ បងថ្ងៃនេះខ្លីម៉េះ? យប់មិញដេកនឹកតួប្រុស! អូយ​ឆាកហ្នឹងផ្អែមលើសជាតិស្ករ! ។ល។

ឥឡូវនេះ អ្នកអានដែលស្ងាត់បាត់មិនធ្វើសកម្មភាពអាចបណ្តាលមកពីយើងរង់ចាំងតែដំណោះស្រាយដែលយើងគិតថាមកពីខាងអ្នកអាន។ មិនមែនអ៊ីចឹងទេ! ភាគីទាំងសងខាង ត្រូវទទួលស្គាល់ថា យើងជួបបញ្ហាដូចគ្នា។ ជួនគាត់អាចអានច្រើនពេក ទៅប៉ះសៀវភៅមានគុណភាពមិនត្រូវនឹងការរំពឹងទុក ឬអ្វីដែលគាត់ចង់បាន ខណៈសៀវភៅកាន់តែរីកចម្រើនបរិមាណចំណងជើង គាត់ជាវប៉ះចំមាតិកាដែលខុសចិត្តច្រើន ដងពេក ថវិកាមានកម្រិត ច្នេះគាត់ក៏ដកឃ្លាសិន។

មាតិកា​ឌីជីថលក្រឡាប់ចាក់

រឿងក្លែងក្លាយ ឬការធ្វើទីផ្សារ​បណ្តោះអាសន្នលើអ៊ីនធើណេត ដែលមានការ​បោកបន្លំ រញ៉េរញ៉ៃកាន់តែធ្វើឲ្យយើងមានអារម្មណ៍ថា អ្នកអានបាត់លែងឃើញនៅផ្សារភ្ជាប់ជាមួយយើង។ យើងមិនចង់បានអ្នកទិញសៀវភៅ ព្រោះចង់ទិញតែមិនដែលអាន និងខ្ជិលឱ្យយោបល់ត្រឡប់។ ភាពបាត់មុខនៃហ្វេនពិតប្រាកដ ជាបញ្ហាជះឥទ្ធិពលធំដល់អាជីព។ ធម្មតាយើងជាអ្នកនិពន្ធយើងចង់បានហ្វេនដែលអានរឿង មិនមែនហ្វេនចូលមកព្រោះចូលចិត្តអាវឬមួករបស់យើងទេ។ យើងមិនចាប់អារម្មណ៍នឹងអ្នកដែលចូលមកព្រោះចូលចិត្តពណ៌ក្រែមយើង ឬ ពាក្យCaptionយើងតែម្យ៉ាង ព្រោះយើងមិនមែនជាអ្នកផលិតមាតិកាលើឌីជីថលតែយើងជាអ្នកនិពន្ធ។ ប្រសិនអ្នកនោះជាវសៀវភៅយើងព្រោះចូលចិត្តអ្វីៗទាំងអស់ខាងលើ តែមិនអានសៀវភៅយើង គង់តែថ្ងៃមួយនេះកើតឡើង គឺ #លែងចង់សរសេរ។

ខ្ញុំជូនយោបល់បែបនេះ៖

បច្ចុប្បន្នមិនថា នៅលើផ្នែកតែងនិពន្ធ ឬក៏ការអានទេគឺសូម្បីតែ ការងារផ្សេងៗទៀតដែលយើងមានទីផ្សារមួយធំជាងគេនៅលើឌីជីថលគឺនៅលើបណ្ដាញសង្គម និយាយចំគឺហ្វេសប៊ុកដែលមានការប្តូរបត់បែនច្រើន អ៊ីចឹងហើយការធ្លាក់ទឹកចិត្តនៅក្នុងចំណោមអ្នកដែលផ្សារភ្ជាប់ខ្លួនឯងជាមួយនឹងអ្នកគាំទ្ររបស់ខ្លួននៅលើហ្វេសប៊ុក មិនមែនមានតែយើងម្នាក់ឯងឡើយ។

ខ្ញុំទើបតែនិយាយចប់ជាមួយនឹងអ្នកនិពន្ធស្ត្រីម្នាក់បន្ថែមពីថ្ងៃសៅរ៍មុនខ្ញុំនិយាយជាមួយអ្នកនិពន្ធប្រុសម្នាក់ គាត់ថា ខ្ញុំអត់ដឹងថាសរសេរមានន័យអី?

តើខ្ញុំអាចជួយអីបាន?

ខ្ញុំជម្រាបគាត់ថា ខ្ញុំធ្លាប់ឆ្លងកាត់ដំណាក់កាល បាក់ទឹកចិត្ត តែពាក់ព័ន្ធជាមួយនឹងកត្តាច្រើន មិនមែនតែកត្តាមួយពីរនេះ តែយើងឲ្យនិយមន័យមិនត្រូវ ជួនកាលយើង អត់មានភាពស្មោះត្រង់ក្នុងការទទួលស្គាល់វា។

អ៊ីចឹងខ្ញុំអាចចែករំលែកខ្លះ នូវការដោះស្រាយផ្ទាល់ខ្លួន!

នៅពេលដែលមានការធ្លាក់ទឹកចិត្ត សម្រាប់ខ្ញុំទោះបីយ៉ាងណារហូតដល់ពេលនេះ ពេលខ្ញុំសរសេររឿងគឺខ្ញុំសរសេរដោយសប្បាយចិត្ត ហើយទោះបីជាអ្នកអាននិងយោបល់ត្រឡប់ មានតែម្នាក់ ពីរនាក់ឬបីនាក់ ខ្ញុំនៅតែសប្បាយចិត្តនិងស្ដាប់នូវយោបល់ពួកគេ។

ប្រៀបធៀបបច្ចុប្បន្ននេះទៅនឹងអំឡុង​ឆ្នាំ២០១៣ ដល់ ២០១៧ អត់ដូចគ្នាទេ! ពិតមែន!

ដោយសារតែយើងអាចនិយាយថា ប្រសិនបើហ្វេនៗយើងគាត់ចម្រើនវ័យ ឬគិតម្យ៉ាង គាត់ក៏រវល់ដោះស្រាយបញ្ហាជីវិតដូចយើងដែរ គ្រប់គ្នាកំពុងតតាំងហត់នឿយនឹងវិបត្តិរបស់ពិភពលោក វិបត្តិនៅលើបណ្ដាញសង្គមដូចយើងដែរ អ៊ីចឹង ខ្ញុំគិតថា ដួងព្រលឹងមួយរវាងយើងជាមួយអ្នកអានពិតប្រាកដរបស់យើង អត់ដាច់ចេញពី គ្នាដោយគ្រាន់តែមិនឃើញការឆ្លងឆ្លើយទេ។

ខ្ញុំធ្លាប់ជួបអ្នកអានខ្លះ គាត់និយាយថា គាត់ចូលចិត្ត #អធិរាជបេះដូង អានជក់ច្រើនដង ដល់ពេលខ្ញុំសួរពីរឿងថ្មីៗទៀត គាត់ថា មិនទាន់បានអានទេ ស្ត្រេសពេក។

ជាសរុប ពេលប្អូនបាក់ទឹកចិត្តសូមចាំថា បងម្នាក់នេះ ទោះជាមានអ្នកអានតែម្នាក់ ក៏សរសេរដែរ ព្រោះមិនមែនសៀវភៅនេះ​ នឹងចប់ទៅតាមកាលវេលាទេ អ្នកអានពិតប្រាកដ ត្រូវនឹងមាតិកាល្អពិតប្រាកដមួយ។
ទុកពេល ឱ្យពួកគេ និងទុកពេលឱ្យខ្លួនឯង សរសេរដើម្បីសាកល្បងនូវឧបសគ្គថ្មីៗ រកវិធីសាស្ត្រ​ខុសពីមួយជំនាន់ទៅមួយជំនាន់ លើកទឹកចិត្តខ្លួនឯងយើង ក៏ដូចជាការលើកទឹកចិត្តគ្នាយើងផ្សេងៗទៀតក្នុងការ​រៀនបន្ថែម ដុសខាត់ កុំផ្តេកផ្តួល កុំចង់បានជោគជ័យដែលលឿនៗហើយមិនរឹងមាំ ។

#ជីវិតរស់នៅប្រចាំថ្ងៃជាធម្មជាតិនៃមនុស្សយើងត្រូវតែធ្វើការផ្លាស់ប្តូរ ធ្វើការផ្លាស់ទីឆ្ពោះទៅរកគោលដៅថ្មីរីកចម្រើន​ឡើងជានិច្ច ។ ទោះណា​ជាការផ្លាស់ពីមិនអាចសន្យាថា តែងតែនាំមកនូវសុភមង្គល ប៉ុន្តែបើមិនផ្លាស់ប្តូរគឺធានាថា ជីវិតអត់មាន​ការរីកចម្រើន​និងគ្មាន​សុភមង្គលតែម្ដង។ ផលិតភាព និងសុខុមាលភាពត្រូវដើរទន្ទឹម​គ្នា ហេតុអ្វី​ត្រូវឱ្យអ្នកដទៃមកសម្រេចចិត្ត​ថា​យើងគួរនៅស្ងៀមសម្រាក ឬគួរដើរទៅមុខ​ទៀត?

ម៉ីសន សុធារី

ព្រីមៀមតម្លៃ ៥០០រក្នុងមួយថ្ងៃ អានគ្រប់ភាគគ្រប់រឿង។

ខ្ញុំចង់បានគុណសម្បតិ្តច្រើនពីមិត្តខ្ញុំ តែខ្ញុំអទិភាពលើ បុគ្គលិកលក្ខណៈនៃភាពសុចរិតជាគោល។ មនុស្ស​ស្គាល់ហេតុផល មនុស្ស​ឱ្យតម្លៃគ្នាមិនផ្តោតតែចំណុចអវិជ្ជមាន មនុស្ស​ចេះដឹងគុណ និងមនុស្សស្រលាញ់ធម្មជាតិ ព្រមទាំង​មានសប្បុរសធម៌ ។ល។

គុណសម្បតិ្តទាំងនេះ តែងតែ​ជាតម្លៃស្នូលមួយ ក្នុងចំណោម​មនុស្ស​ដែលខ្ញុំដើរជាមួយ។ ដោយសារខ្ញុំ ជាមនុស្សប្រើអារម្មណច្រើន ភាពអភ័យទោសនិងចិត្ត​ទូលាយ ជាអ្វីដែលខ្ញុំចង់បានណាស់ ។ ​បើអ្នកនោះមានរបស់នេះ ខ្ញុំនឹងផ្តាច់ប្តូរ រក្សាមិត្តភាពជាមួយគេ។ ដ្បិតយើង​ឱ្យតម្លៃភាពស្មោះ ​តែរឿងពិតណាក្តីដែលធ្វើឱ្យមិត្តខ្ញុំឈឺចាប់ ​ខ្ញុំព្យាយាមបញ្ចៀស។ ខ្ញុំមិនរាប់អានអ្នកណាហើយ​ឈរមើលគេត្រូវឈឺចាប់ទេ។

ត្បិតតែភាពជឿជាក់សំខាន់ខ្លាំង តែមិនបានន័យថា គេធ្វើខុសម្តង ខ្ញុំក៏​Give upដែរ អត់ទេ។  យើង​ត្រូវ​ការ​មិត្តភ័ក្តិ​ដែល​មិន​បញ្ចេញ​អាថ៌កំបាំង​របស់​យើង​ទៅប្រាប់​អ្នក​ដទៃ និយាយ​ដើម​យើង ឬ​អនុញ្ញាត​ឱ្យ​អ្នក​ដទៃ​រិះគន់​យើង តែយើងក៏មិនដាក់សម្ពាធឱ្យគេនោះ ចេញមុខប្រយុទ្ធការពារកំហុសយើងដែរ។ ខ្ញុំមិនឱ្យមនុស្ស​ដែលរួមជីវិតជាមួយខ្ញុំ គូស្នេហ៍ មិត្ត​ឬបងប្អូនមានសម្ពាធពេលនៅជាមួយខ្ញុំទេ។

កាន់តែចាស់ឡើង ខ្ញុំកាន់តែឱ្យតម្លៃការយល់ចិត្ត គ្នា។ ការយល់ចិត្ត គឺជាសមត្ថភាពដែលយើងអាចរក្សាទំនាក់ទំនង​បានយូរ។ ចំណែក​សមត្ថភាពក្នុងការមិនវិនិច្ឆ័យវាយតម្លៃ ខ្ញុំនៅកំពុងខំ គឺខំ​ជានិច្ច​ដើម្បីកាត់ចោលទាំងនេះយើងត្រូវការ ពេលវេលា។

២ បងពេញចិត្ត​នឹងជីវិត​រស់នៅឥឡូវនេះទេ? ហេតុអ្វី?

ខ្ញុំមិនសូវទោមនស្សនឹងជីវិតទេ គឺក្រោម៥ភាគរយតែម្តង។ សម្រាប់ខ្ញុំ ជីវិតមនុស្ស​យើង ​ជា​ដំណើរ​ការ​នៃ​ការ​រីក​ចម្រើន​​បណ្តើរៗ ខ្ញុំអត់ដែលទាមទារភាពឥតខ្ចោះទេ។ ​ក្នុង​នាម​ជា​បុគ្គល ខ្ញុំកំណត់អ្វីដែលសំខាន់បំផុតសម្រាប់ជីវិត ហើយខ្ញុំរកឃើញ។ ខ្ញុំលែងចំណាយលើការរិះគន់បន្ទោស ប៉ុន្តែខ្ញុំចាប់ ឱកាសសូម្បីតូចមួយក៏ ជំរុញទឹកចិត្ត​ខ្លួនឯងឱ្យហក់ទៅមុខ។​ ខ្ញុំធ្វើការធ្ងន់ ហើយមានវិន័យ។ ​ខ្ញុំកំណត់ថា ជាការ​ចំណាយពេលវេលាលើការលូតលាស់ផ្ទាល់ខ្លួន(ជាអទិភាព) ខ្ញុំអត់ដែលទិញមាស តែខ្ញុំទិញចំណេះដឹង និងទិញបទពិសោធន៍។ ជីវិតរបស់យើងគប្បីឆ្លងកាត់ចលនា ឬសកម្មភាព​ណាមួយខុសពីជំនាន់ប៉ាម៉ាក់យើង។  ខ្ញុំមិនមែនមនុស្ស​អធឹកអធមទេ ​ខ្ញុំមិនចូលចិត្ ត​Show តែខ្ញុំចូលចិត្ត​ធ្វើ ហើយធ្វើច្រើនជានិច្ច​។ ខ្ញុំគោរពទ្រឹស្តីមួយក្នុងជាតិនេះគឹ បើអ្នកអាចធ្វើអ្វីមួយលើសពីដើម្បីខ្លួនឯង អ្នកជាមនុស្ស​ដ៏មាន​តម្លៃ។

ទស្សនៈបើកចិត្តគឺសំខាន់ តែគុណសម្បត្តិ ​រកឃើញ​តែនៅលើខ្លួនបុគ្គលមានភាពជាអ្នកដឹកនាំប៉ុណ្ណោះ។ ​កាន់តែដឹក​ចិត្ត​កាន់តែបើក ​ពុំនោះទេ​គ្មានអ្នកដើរតាមទេ។ ត្រូវចាំជានិច្ចថា មនុស្ស មានទស្សនៈខុសៗគ្នា ហើយយើង មិនមែនជាមនុស្សតែម្នាក់គត់ ដែលតែងគិតត្រូវ​និងសមហេតុផលនោះទេ។ ចេះគិតបែបនេះ​យើងនឹងរីករាយចំពោះជីវិត។

៣ ក្លាយជាអ្នកនិពន្ធនិងអ្នកដឹកនាំបងពេញចិត្តមួយណាជាង?

ទាំងពីរយ៉ាងសុទ្ធតែអាចដឹកនាំ។  ចាប់ឱកាសនេះឱ្យជាប់ប្អូនៗ បើគុណតម្លៃប្អូនមាំ ​នឹងមាន​អ្នកដើរតាមច្រើន នេះជាស្លាកយីហោ(កេរ៍ឈ្មោះ)ពិតប្រាកដ ​ដែលពិបាកកសាង ក៏មិនងាយ​រលុប។ ទូកទៅកំពង់នៅ។

សំណួរផ្សេងទៀតសូមលើកទៅពេលក្រោយ​

ភាគនិទានស្នេហ៍នេះកសាងឡើងតាំងពីឆ្នាំ២០១៩ប៉ុន្តែ យើងមានបញ្ហាខ្លះនៅលើការអភិវឌ្ឍចរិតតួអង្គ ហេតុផល​ធំ និងចំណុចប្រទាក់ ការបង្កើតជា Discovery ថ្មីៗទាក់ទងជាមួយនឹង ការពញ្ញាក់អារម្មណ៍អ្នកអានដែលយើង​ជាអ្នកនិពន្ធគប្បីបង្ហាញសាច់រឿងចេញមកម្តងមួយចំណុចៗ។

នៅពេលដែលខ្ញុំកសាងគ្រោង ហើយខ្ញុំបាន​ធ្វើការត្រួតពិនិត្យឡើងវិញ ប្រទះឃើញថា អត់ស្រលាញ់ អត់មានអារម្មណ៍សរសេរ ។ ការបង្ហាញបញ្ហា​ ការកំណត់ចរិតតួអង្គឬក៏វគ្គសម្រាលបញ្ហាម្ដងមួយដំណាក់កាលៗ មានលក្ខណៈប្រហាក់ប្រហែលទៅនឹងអ្វីមួយ​ដែលគ្រប់គ្នា​បានជក់ចិត្ត​ពីមុនមក គឺក្នុងប្រលោមលោកល្បីរួចហើយឈ្មោះ ថ្ងៃមុនស្អប់ថ្ងៃនេះស្រឡាញ់។ នៅពេលដែលវាចេញមក​បែបនេះ ខ្ញុំអត់សូវពេញចិត្តហើយស្ត្រេស។ សូម្បីអានឆ្អឹងមិនចង់ផង កុំថាឡើយសរសេរវា។

ចំណាយពេលគិត ខ្ញុំគិតនិងវិនិយោគពេលវេលា​ខ្លាំង​លើការងារកសាងចរិតលក្ខណៈតួអង្គឥន្ត្រា។ ខ្ញុំខ្លាចបំផុត គឺគេនេះដូចនឹងគីម៉ាល់ក្នុងរឿងបេះដូងមេគង្គ ឬហួតយុត្ថានាក្នុងថ្ងៃមុនស្អប់…. ក្រោយមក ខ្ញុំក៏សប្បាយចិត្ត​។ ខ្ញុំរកឃើញ​ចរិតបុរសម្នាក់មកបំពាក់ឱ្យគេ​ គឺជាបុរសម្នាក់ដែលខ្ញុំអាចចូលចិត្តខ្លាំងអាចតស៊ូអង្គុយ​សរសេរក្នុងនាមជាអ្នកនិពន្ធ ។

ឥន្ត្រា​របស់យើង នៅក្នុងស្រឡាញ់បងជ្រៅជាងសមុទ្រ តាមថា ជាមនុស្សត្រជាក់ ស្ងប់ស្ងាត់ តែមើលទៅគ្រោះថ្នាក់។ គេជាមនុស្សត្របុតត្របុយ និងមាន​ការគិតដ៏ឃោរឃៅ ដាច់ខាត។ មើលប៉ុន្មានភាគដំបូងទៅដូចជា សត្វសាហាវ ខ្លាឬក៏ចចកដែរ គេសប្បាយរីករាយនៅពេលចាប់បានសត្រូវ គេជញ្ជក់នាងបន្តិចម្តងៗដូចជាសត្វពីងពាង ប៉ុន្តែរឿងដែលយើងអាចធ្វើឲ្យអ្នកអានភ្ញាក់ផ្អើលមិននឹកស្មានដល់ គឺសន្សឹមៗពីមួយភាគទៅមួយភាគ យើងបានរកឃើញអ្វីៗផ្សេងៗបន្ថែមនៅក្នុងជម្រៅចិត្ត​ដ៏អាថ៌កំបាំង បេះដូងរបស់គេ ។ គេជាមនុស្ស​ពិតប្រាកដ មិនមែន​ជាសត្វ​ហើយគេមាន​បេះដូងឯកោមួយ។ គេតែងដើរតួនាទីជាកូនច្បង​ដែលការពារ​និងកត្តិញ្ញូ ប៉ុន្តែ គេមិនដែលមាន​អារម្មណ៍ស្រលាញ់និងលះបង់​ចំពោះសភាវទន់ភ្លន់នៃបេះដូងមនុស្ស​ស្រីទេ។

ការរីកចម្រើនលឿនរវាងទំនាក់ទំនងឥន្ត្រានិងនីយ៉ានៅលើដីកោះ បន្ទាប់ពីជាសត្រូវមកជាចំណាប់ខ្មាំងបន្ទាប់ពីចំណាប់ខ្មាំងមកជាកូនអុកនយោបាយរវាងឪពុករបស់គេនិងបងប្រុសរបស់នាងដែលជាមេប៉ូលិស ភាពស្រឡាំងកាំងដែរអ្នកអានបានប្រឈម​គឺ ឈុតឆាកដែលខ្ញុំបានបង្កើតឲ្យតួស្រីថើបគេ។

ព្រោះពេលនោះ នាងគិតថា នាងជិតស្លាប់ហើយ ហើយនីយ៉ា​គិតថាមនុស្សដែលហក់ទៅក្នុងទឹកជួយនាង​មិនអាច​ជាបិសាចទឹកម្នាក់នេះទេ ប្រាកដជាសង្សាររបស់នាងយូស៊ូ ។

មែន! គ្រប់គ្នាគិតថា ឥន្ត្រា​នឹងក្លាយទៅជាគូស្នេហ៍របស់នីយ៉ា ចំណុចនេះធម្មតាណាស់​អ្នកនិពន្ធអត់បានលាក់ទេ អ្នកនិពន្ធអត់បានបញ្ចូលជាប្រស្នានៅកន្លែងនេះឡើយ ប៉ុន្តែស្នេហ៍របៀបម៉េច ស្នេហ៍ធំជាងយូស៊ូ​ទេ? នាង​ស្លាប់សម្រាប់យូស៊ូបានតាំងពីដំបូងណ៎ា….ចម្លើយ​របស់ខ្ញុំ វាទាក់ទងនឹងវត្ថុមួយ ដែលមានតម្លៃនៅក្នុងជីវិតមនុស្សយើងគឺ«ការពិត»….ហើយលោកនេះគ្មានអ្វីជាការពិតនោះទេ មានតែរបស់ម្យ៉ាងគត់ដែលជាការពិតគឺ ស្នេហា….។ ពាក្យថាស្នេហាមិនមែនរបៀបដូចដែលយើងគិតថា ជាការស្រឡាញ់ច្រើននោះទេ មិនគ្រប់ឡើយ បើសិនជាយូស៊ូស្រឡាញ់នាងពិតមែន បើស្នេហានេះជាការពិតគេនឹងមិនទ្រាំ បោកបោះរបស់របរក្នុងបន្ទប់ ដោយឃុំខ្លួនឯងមិនចេញទៅជួបនាងនោះឡើយ ក៏មិនមែនឈរស្ងៀមនៅពេលដែលឃើញនាងត្រូវរបួសហើយកំពុងតែដាក់សង្ស័យថា នាង​ស្រឡាញ់គេឬមិនស្រឡាញ់គេទៅជាយកនាង​មកសាកចិត្ដអ៊ីចឹងដែរ។

ព្រោះស្នេហាដែលជា«ការពិត»គឺជារបៀប មួយផ្សេង!

អ្វីនេះ ដែលខ្ញុំកំពុងតែបង្កើតឡើងគឺស្នេហា​ពិត​បង្ហាញក្នុង ឧបសគ្គ កាន់តែធំប៉ុណ្ណាទើបការពិតនោះលេចចេញឡើងបាន។

មនុស្សម្នាក់ស្រឡាញ់យើងដើម្បីខ្លួនគេឬមួយក៏គេស្រឡាញ់យើងដើម្បីយើង?

 សូមកុំភ្លេចអានប្រលោមលោកនេះ ហើយខ្ញុំនឹងធ្វើការវិភាគជូនជាបន្តបន្ទាប់នូវអ្វីដែលខ្ញុំបានរកឃើញនៅក្នុងបទនិពន្ធរបស់ខ្លួនឯងក៏ដូចការអភិវឌ្ឍទៅមុខនូវជំនាញតែងនិពន្ធប្រលោមលោកមនោសញ្ចេតនារបស់ខ្ញុំ។

អរគុណច្រើនដែលបានអានអត្ថបទនេះ!

ម៉ីសន សុធារី