ខ្ញុំបានជួបនាងក្នុងរដូវភ្លៀងមួយ។ ថ្ងៃនោះ មេឃស្រអាប់ ខ្យល់ត្រជាក់ ហើយក្លិនដីសើមធ្វើឱ្យបេះដូងខ្ញុំមានអារម្មណ៍ដូចកំពុងរស់ឡើងវិញ។ នាងមិនមែនជាមនុស្សដែលនិយាយច្រើនទេ ប៉ុន្តែរាល់ពាក្យរបស់នាង សុទ្ធតែធ្វើឱ្យខ្ញុំចង់ស្តាប់បន្ត។ យើងចាប់ផ្តើមដើរជាមួយគ្នា… មិនមែនព្រោះសន្យាថានឹងនៅជាមួយគ្នារហូតទេ តែព្រោះពេលនោះ ផ្លូវរបស់យើងចៃដន្យត្រូវគ្នា។

ដំបូងៗ ពួកយើងស្រលាញ់គ្នាខ្លាំងដល់ថ្នាក់គិតថា អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងអាចយល់គ្នាបានទាំងអស់។ ខ្ញុំជាមនុស្សចូលចិត្តភាពស្ងប់ស្ងាត់ ចង់មានជីវិតធម្មតា មានផ្ទះតូចមួយ ការងារស្ថិរភាព និងមនុស្សដែលខ្លួនស្រលាញ់នៅក្បែរ។ តែនាងខុសពីខ្ញុំ។ នាងស្រលាញ់ពិភពធំទូលាយ ស្រលាញ់ការផ្លាស់ប្តូរ ហើយមានក្តីសុបិនចង់ចេញទៅមើលពិភពលោកឱ្យឆ្ងាយជាងនេះ។

ដំបូង ខ្ញុំគិតថា វាគ្រាន់តែជាភាពខុសគ្នាតូចតាច។ តែយូរៗទៅ ភាពខុសគ្នានោះ ចាប់ផ្តើមក្លាយជាជញ្ជាំងដែលមើលមិនឃើញ។

នាងចង់ឆ្ពោះទៅមុខឥតឈប់ឈរ ខណៈខ្ញុំចង់ឈប់សម្រាកនៅកន្លែងដែលមានសុវត្ថិភាព។ នាងចង់រស់នៅតាមក្តីស្រមៃ ខណៈខ្ញុំចង់រស់នៅតាមភាពជាក់ស្តែង។

ភាពខុសគ្នានោះ ចាប់ផ្តើមច្បាស់ឡើងនៅពេលដែលជីវិតការងាររបស់យើងផ្លាស់ប្តូរ។

ខ្ញុំធ្វើការនៅក្រុមហ៊ុនតូចមួយ ដែលប្រាក់ខែមិនខ្ពស់ប៉ុន្មានតែមានស្ថិរភាព។ រៀងរាល់ព្រឹក ខ្ញុំក្រោកពីព្រលឹម ជិះម៉ូតូកាត់ផ្លូវដែលធ្លាប់ស្គាល់ ញ៉ាំកាហ្វេនៅតូបចាស់មុខក្រុមហ៊ុន ហើយរស់នៅក្នុងរង្វង់ដដែលៗដែលខ្ញុំគិតថា “គ្រប់គ្រាន់” សម្រាប់ជីវិតមនុស្សម្នាក់។

តែនាងវិញ ខុសទាំងស្រុង។

នាងធ្វើការក្នុងក្រុមហ៊ុនផ្សព្វផ្សាយធំមួយ ដែលពោរពេញដោយការប្រកួតប្រជែង។ នាងតែងតែត្រឡប់មកផ្ទះយប់ជ្រៅជាមួយកុំព្យូទ័រនៅក្នុងដៃ និងក្តីស្រមៃដែលពេញហៀរ សឹងតែបាត់វត្តមានខ្ញុំ…។ ពេលខ្លះ ខ្ញុំភ្ញាក់ពីដំណេកនៅម៉ោងពីរយប់ ឃើញនាងនៅអង្គុយកែ Presentation ក្រោមពន្លឺ Laptop តូចមួយ ខណៈកែវកាហ្វេត្រជាក់នៅក្បែរដៃនាងជាប់ជានិច្ច។

ខ្ញុំធ្លាប់សួរនាងថា៖
“ហេតុអ្វីត្រូវប្រឹងដល់ថ្នាក់នេះ? ជីវិតមិនមែនមានតែការងារទេ…”

នាងឈប់វាយ Keyboard បន្តិច មុនងាកមកមើលខ្ញុំ។
“ព្រោះខ្ញុំមិនចង់រស់នៅត្រឹមពាក្យថា ‘គ្រប់គ្រាន់’ នោះទេ…”

សំឡេងនាងមិនខ្លាំងទេ តែវាបែរជាធ្វើឱ្យបេះដូងខ្ញុំដូចធ្ងន់ចុះក្រោម។ ចាប់តាំងពីថ្ងៃនោះមក យើងចាប់ផ្តើមឈ្លោះគ្នាញឹកញាប់ដោយរឿងតូចៗ។ ខ្ញុំខឹងពេលនាងលុបចោលការណាត់ញ៉ាំអាហារពេលល្ងាច ដើម្បីតែការងារដែលនាងធ្វើដូចពិភពការងារនោះ អវត្តមាននាងមិនបាន។

នាងតែងអន់ចិត្តពេលខ្ញុំនិយាយថា “ការងារមិនគួរធំជាងជីវិតផ្ទាល់ខ្លួនទេ”។ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ឱ្យនាងសម្រាកខ្លះ តែនាងគិតថា ខ្ញុំកំពុងទាញនាងឱ្យនៅមួយកន្លែងទៅវិញ។

មានថ្ងៃមួយ នាងទទួលបានឱកាសទៅធ្វើការនៅក្រៅប្រទេស។ វាជាតំណែងដែលនាងស្រមៃចង់បានជាយូរមកហើយ។ ថ្ងៃនោះ នាងរត់មកប្រាប់ខ្ញុំទាំងទឹកមុខភ្លឺចែងចាំង ដូចក្មេងដែលទើបទទួលបានផ្កាយពីលើមេឃ។

តែខ្ញុំ… បែរជាស្ងៀម។

“បងមិនសប្បាយចិត្តសម្រាប់ខ្ញុំទេឬ?” នាងសួរ។

ខ្ញុំញញឹមតិចៗ ទាំងព្យាយាមលាក់អារម្មណ៍។
“បងគ្រាន់តែគិតថា… ពួកយើងនឹងនៅយ៉ាងម៉េចបន្ទាប់ពីនេះ?”

នាងសម្លឹងមកខ្ញុំយូរ។ ក្នុងកែវភ្នែកនាង ខ្ញុំមើលឃើញនូវការខកចិត្ត។
“បងដឹងទេ? ពេលខ្លះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា បងស្រលាញ់ខ្ញុំ… តែមិនដែលស្រលាញ់ក្តីស្រមៃរបស់ខ្ញុំទេ…”

ប្រយោគនោះ ពិតជាចាក់ជាប់ក្នុងចិត្តខ្ញុំមិនអាចភ្លេច។ ប្រហែល… នាងនិយាយត្រូវ។ ខ្ញុំស្រលាញ់នាងខ្លាំង រហូតខ្លាចបាត់បង់។ តែព្រោះតែភាពខ្លាចនោះ ខ្ញុំចង់ទាញនាងឱ្យស្នាក់នៅក្នុងពិភពដែលខ្ញុំគិតថាមានសុវត្ថិភាព។ ឯនាង គ្រាន់តែចង់ហោះទៅកន្លែងដែលបេះដូងនាងចង់ទៅ។

មានយប់មួយ យើងអង្គុយស្ងៀមនៅមុខបង្អួច ខណៈភ្លៀងធ្លាក់ប៉ះកញ្ចក់ឭសូរសំឡេងស្រាលៗ។ នាងសួរខ្ញុំថា៖

“បើថ្ងៃណាមួយ ខ្ញុំត្រូវទៅឆ្ងាយ… តើបងនឹងរង់ចាំខ្ញុំទេ?”

ខ្ញុំស្ងៀមបន្តិច មុនឆ្លើយថា៖
“បងខ្លាចថ្ងៃដែលការរង់ចាំ ធ្វើឱ្យយើងបាត់បង់ខ្លួនឯង…”

នាងញញឹមដាក់ខ្ញុំ ដូចមនុស្សដែលបានរៀនទទួលយកអ្វីមួយរួចហើយ។ ខ្ញុំក៏មើលឃើញភាពសោកសៅនៅក្នុងកែវភ្នែកនាងដែរ តែពេលនោះ ខ្ញុំក៏ដឹងដែរថា ស្នេហានេះស្ថិតនៅផ្លូវបំបែករួចទៅហើយ។

“ពួកយើងបានរួមដំណើរជាមួយគ្នាឆ្ងាយគួរសម…” សំឡេងនាងស្រាលស្រទន់តែបង្កប់ភាពសោកសៅ។ នាងងើយមុខឡើងលើបន្តិចដូចជាប្រឹងឃាត់ទឹកភ្នែកពុំឱ្យហូរ មុននឹងវាចាប្រយោគបន្ទាប់ “ហើយក៏សមល្មមទៅចាប់ក្តីស្រមៃរៀងខ្លួនហើយដែរ…”

ខ្លួនខ្ញុំផ្តើមស្រាល ដង្ហើមថប់ៗ ត្រចៀកក៏ហឹងសឹងមិនឮអ្វីដែលនៅជុំវិញខ្លួន ប៉ុន្តែក៏មិនភ្លេចយកដៃអង្អែលសក់នាងដោយក្តីអាល័យដែរ។ នេះជាភាសាកាយវិការដែលមនុស្សប្រុសម្នាក់ ចូលចិត្តធ្វើទៅកាន់នារីដែលខ្លួនស្រលាញ់។ ត្រូវហើយ! ខ្ញុំក៏បានត្រៀមចិត្តមកគ្រាន់ដែរហើយ ទោះបីត្រូវកាត់ចិត្តទាំងគ្រាំទ្រូង…។

ខ្ញុំមិនបានឃាត់នាងទេ។ ព្រោះខ្ញុំយល់ថា គ្មានអ្នកណាម្នាក់អាចដើរលើបន្ទាត់ស្របគ្នារហូតបានទេ។ មនុស្សម្នាក់ៗមានគោលដៅ មានក្តីសុបិន និងមានពិភពក្នុងចិត្តដែលអ្នកដទៃមិនអាចរស់ជំនួសបាន។

ពេលខ្លះ ការចាកចេញ មិនមែនដោយសារអស់ស្រលាញ់ទេ… តែដោយសារមនុស្សពីរនាក់ មិនអាចរស់នៅក្នុងទិសដៅតែមួយបានទៀត។

នាងដើរចេញពីជីវិតខ្ញុំ ដូចស្លឹកឈើដែលរសាត់ពីមែកឈើមួយដោយស្ងៀមស្ងាត់។ មិនមានការស្អប់ មិនមានការបោកបញ្ឆោត… មានតែពេលវេលា ដែលប្រាប់ថា ផ្លូវរួមរបស់យើងបានមកដល់ចុងបញ្ចប់។

ឥឡូវនេះ ពេលខ្ញុំដើរតែម្នាក់ឯង ខ្ញុំលែងខ្លាចភាពឯកោដូចមុនទៀតហើយ។ ព្រោះខ្ញុំបានដឹងថា មនុស្សដែលធ្លាប់ដើរក្បែរយើង មិនមែនចូលមកដើម្បីនៅជារៀងរហូតទេ។ អ្នកខ្លះ ចូលមកដើម្បីបង្រៀនឱ្យយើងស្គាល់ភាពកក់ក្តៅ… មុនពេលបន្តដំណើរទៅរកមេឃរបស់គេ។

ហើយប្រហែល… ខ្ញុំក៏ត្រូវទៅរកមេឃរបស់ខ្លួនឯងដែរ៕

– សម្រាប់កញ្ចប់ ១ខែ _ តម្លៃដើម : ១ម៉ឺនរៀល/ខែ ($2.50) បញ្ចុះថែម ១០%
– សម្រាប់កញ្ចប់ ១ឆ្នាំ _ តម្លៃដើម ៨ម៉ឺនរៀល/ឆ្នាំ ($20) បញ្ចុះថែម ២០%

នេះជាអត្ថប្រយោជន៍ពិសេសមួយ ដែលយើងផ្តល់ជូនសម្រាប់អ្នកដែលតែងតែគាំទ្រស្នាដៃអ្នកនិពន្ធ មុីសន សុធារី តាមរយៈជម្រើសស្នាដៃនិពន្ធដ៏សម្បូរបែប ដែលនឹងធ្វើឱ្យលោកទទួលបានបទពិសោធអានរឿង តាមរយៈស្នាដៃចាស់ និងថ្មីរបស់អ្នកនិពន្ធផ្ទាល់ ក៏ដូចជាស្នាដៃរបស់អ្នកនិពន្ធដទៃជាច្រើនទៀត។

របៀបចុះឈ្មោះមានដូចខាងក្រោម៖
– ជំហានទី១ ៖ ចូលទៅកាន់ meysansotheary.com ហើយធ្វើការចុះឈ្មោះ (Register) ។
– ជំហានទី២ ៖ បង់ប្រាប់តាម QRCode ធនាគាររបស់អ្នកនិពន្ធមុីសន សុធារី (MEY SANSOTHEARY) ។
– ជំហានទី៣ ៖ បន្ទាប់ពី Register ហើយ សូមផ្ញើរ Username ដែលចុះឈ្មោះរួច ព្រមទាំងភ្ជាប់នឹង Membership Post Card មកកាន់ក្រុមការងារយើងខ្ញុំ ដើម្បីក្រុមការងារបញ្ចូលឈ្មោះលោកអ្នកជាសមាជិកព្រីមៀម។

សម្រាប់ព័ត៌មានបន្ថែម និងទំនាក់ទំនងចុះឈ្មោះ តាមរយៈ Telegram t.me/RaksmeyMeth

គួរបញ្ជាក់ដែរថា បច្ចុប្បន្ន Membership Post Card នេះ មានផ្តល់ជូនសម្រាប់ការជាវសៀវភៅចំណងថ្មីៗរបស់អ្នកនិពន្ធ ដូចជាប្រលោមលោកចំណងជើង «សុំទោសសង្សារ» និងប្រលោមលោកចំណងជើង «ស្រលាញ់បងជ្រៅជាងសមុទ្រ» ជាដើម ៕

និទានដោយមិនមាន Script ព្រៀងទុកនេះ បានតំណាលពីអាថ៌កំបាំងលើអាថ៌កំបាំង ដែលកើតឡើងក្នុងដំណើរជីវិតរបស់នារីពលករម្នាក់ ដែលបានចំណាកស្រុកទៅធ្វើការនៅកូរ៉េខាងត្បូង ឈ្មោះ ចិន្តា ។ នារីម្នាក់នេះ តែងជួបរឿងចម្លែកៗក្នុងជីវិត ពោលប្រសិនបើនាងបានឮសំឡេងមិនដឹងប្រភពប្រាប់អំពីហេតុភេទអកុសលណាមួយ រឿងនោះនឹងកើតមាន​ឡើងយ៉ាងប្រាកដ។

ទោះហេតុភេទអកុសលពីសំឡេងខ្សឹបតែងកើតឡើងលើមនុស្សជុំវិញខ្លួននាងបន្តបន្ទាប់ តែនាងក្នុងនោះ ក៏មានសំឡេងខ្សឹបប្រាប់រឿងល្អដល់នាងផងដែរ…លុះវេលាមួយ នាងក៏វិលត្រឡប់មកមាតុភូមិកម្ពុជាវិញ និងស្វែងរកការពន្យល់សម្រាប់ខ្លួនឯង… តស់ស្តាប់រឿងពេញ៖

អ្វីដែលគួរឱ្យកត់សម្គាល់ ​ប្រលោមលោក​មួយនេះ មានសន្ទុះនៃការគាំទ្រដ៏​វិជ្ជមានក្នុង​ចំណោមអ្នកនិយមការអានប្រលោមលោក ពិសេសក្រុម​អ្នក​ស្រលាញ់​ភេទដូចគ្នាថា ជាប្រលោមលោកដ៏មានខ្លឹមសារ បង្កប់នូវការ​អប់រំជីវិត​ ឱ្យរឹងមាំ​ តស៊ូ ក៏ដូចជា​បំណិន​​ជីវិត។

តួយ៉ាង ប្រលោមលោក BL មួយនេះ បានបរិយាយពីតួអង្គ​យុវជនម្នាក់ ដែលមាន​ចរិយាមារយាទល្អ ចិត្ត​ទូលាយ ស្គាល់ខុសត្រូវ និងជាមនុស្សស្រលាញ់ភេទដូចគ្នា។ ក្នុងនោះ អ្នកនិពន្ធបានរំលេចពីវ័យជំទង់របស់តួអង្គ ជេមស៍ ដែលត្រូវប្រឈម​នឹងស្នេហាបោកប្រាស់ វិបត្តិនៃការបាក់បែកក្នុងគ្រួសារ ក៏ដូចជាការវាយប្រហារបន្ទោសបង្អាប់រើសអើង។ល។ ដែលតថភាពទាំងអស់ ហាក់ឆ្លុះបញ្ចាំងពីអ្វីដែលអ្នកស្រលាញ់ភេទដូចគ្នា រមែងជួបប្រទះក្នុងសង្គមជាក់ស្តែងដូចគ្នា។ ជាងនេះទៅទៀត អ្នកនិពន្ធ ក៏បានរំលេចនូវដំណោះស្រាយរាល់បញ្ហាទាំងអស់ ដែលគូស្នេហ៍ BL ក្នុងសាច់រឿងនេះ ត្រូវប្រឈមមុខផងដែរ។

ដោយមើលឃើញនូវគុណតម្លៃនៃស្នាដៃមួយរឿងនេះ អ្នកនិពន្ធ មុីសន សុធារី ក៏បានលើកយកប្រលោមលោកដ៏មានប្រជាប្រិយនេះ មកនិទានសម្រាប់អ្នកគាំទ្រស្តាប់កម្សាន្ត ខណៈនៅរាត្រីថ្ងៃច័ន្ទ ទី០៣ វិច្ឆិកានេះ បានចេញវគ្គបន្ទាប់លើ You Tube Channel
ម៉ីសន សុធារី អ្នកនិពន្ធ (ពេជ្រ បណ្ឌិត) “វគ្គ បងរាហ៊ូបានបង្ហើបឱ្យជេមស៍ដឹងអំពីការពិតរបស់TN ” ។

ដោយឡែក សម្រាប់អ្នកមិនទាន់បានអាន និងមិនចង់រង់ចាំវគ្គនិទានបន្តបន្ទាប់យូរ អាចចុះឈ្មោះជាសមាជិក Primuim លើវេបសាយ meysansotheary.com ដើម្បីអានរឿងពេញតែម្តងបាន ដោយមាន ២ជម្រើស៖
– ១មុឺនរៀល ក្នុង ១ខែ : អានបានគ្រប់ចំណងជើង។
– ៨មុឺនរៀល ក្នុង ១ឆ្នាំ : អានបានគ្រប់ចំណងជើង។

គួររំលឹកថា ការបោះពុម្ពចេញលក់លើកដំបូងនូវស្នាដៃប្រលោមលោកមួយនេះ គឺស្ថិតក្រោមការសម្រិតសម្រាំងបោះពុម្ពដោយ តម្រា ខណៈត្រូវបានទទួលស្គាល់ថា ជាស្នាដៃដ៏ល្អ និងមានគុណតម្លៃមួយសម្រាប់អ្នកអាន។

កន្លងមក អ្នកនិពន្ធក៏ធ្លាប់បានបញ្ជាក់ពីគុណតម្លៃនៃរឿងនេះផងដែរថា នៅក្នុងសៀវភៅនេះ អ្នកអាននឹងទទួលបាននូវពុទ្ធិជាច្រើន ដែលជាព័ត៌មានថ្មីៗជុំវិញឥរិយាបថរស់នៅរបស់យុវជនក្នុងសម័យកាលទំនើប ក៏ដូចជាក្រុមយុវជនដែលប្រឈមទៅនឹងការបាក់បែកនៅក្នុងរង្វង់គ្រួសារ ឪពុកម្ដាយលែងលះគ្នា ក៏ដូចជាយុវជនដែលត្រូវបានដួលច្រើនសាដោយសារតែវិបត្តិស្នេហា ការធ្លាក់ទឹកចិត្ត ការធ្លាក់គុណភាពសិក្សា និងឧបសគ្គ​ផ្សេងៗច្រើនទៀត…។ មិនតែប៉ុណ្ណោះ តម្រា បានចាត់ទុករឿងនេះ ជាមោទនភាពថ្មីនៃការវិលវិញផងដែរ បន្ទាប់ពី​ផ្អាក​សកម្មភាពទាំងអស់របស់ខ្លួនក្នុងវណ្ណកម្មប្រលោមលោកប្រមាណជាជាង ២ឆ្នាំ ព្រោះវិបត្តិកូវីដ៕

និទានដោយមិនមាន Script ព្រៀងទុកនេះ បានតំណាលពីអាថ៌កំបាំងនៃជំនឿដ៏អមនុស្សធម៌ លើទឹកដីភូមិស្រុកមួយក្នុងប្រទេសឥណ្ឌា ដោយការបូជាជីវិតក្មេងកំព្រា ១៧នាក់ ។ សកម្មភាពដ៏ព្រៃផ្សៃនេះ គឺធ្វើតាមសម្តីអាចារ្យស្រុកឆ្ងាយមួយរូប ​ដែលនាំមកនូវគំនិតបូជាក្មេងៗកំព្រាឳពុកម្តាយ ជាថ្នូរនឹងភោគផលស្រែចម្ការ…។

សោកនាដកម្មនេះ បានប្រែក្លាយជាបណ្តាសាតាមលងបន្លាចអ្នកភូមិស្រុកដ៏ឆោទល្ងង់ទាំងនោះ ដោយវិញ្ញាណចងអាឃាតនៃកុមារដ៏កម្សត់ទាំងអស់នោះ។ បើរាល់អ្នកដំណើរណាដែលមកដល់ទឹកដីនៃភូមិស្រុកនេះ បានឃើញក្មេងណាម្នាក់ហើយហ៊ានឆ្លើយឆ្លងនឹងក្មេងនោះ នឹងត្រូវស្លាប់…តស់ស្តាប់រឿងពេញ៖

និទានដោយមិនមាន Script ព្រៀងទុកនេះ បានតំណាលពីអាថ៌កំបាំងនៃរូបចម្លាក់មួយ ដែលផ្សារភ្ជាប់ទៅនឹងការលះបង់សម្រាប់សុំទឹកភ្លៀងដល់ភាពសុខសាន្តនៃភូមិស្រុកមួយ។ អ្នកភូមិថា “រូបថ្មមានបន្សល់ពាក្យស្បថ។ អ្នកណាដើរកាត់ ប្រសិនហ៊ានសម្លឹង​អាចនឹងឃើញរូបបើកភ្នែក ពេលនោះ អ្នកមើលនឹងស្លាប់…។

ដើម្បីស្វែងរកការពិតនៃការស្លាប់របស់យុវជនដែលជា Youtuber ម្នាក់ ក្នុងនាមជាមិត្តសម្លាញ់ វីរៈ បានប្រើគ្រប់មធ្យោបាយឱ្យតែបានដឹងការពិតដែលអ្នកភូមិហាមមិនឱ្យដឹង…។ ប៉ុន្តែភាពចិញ្ចឹមចិត្តចង់ដឹងការពិតរបស់យុវជនរូបនេះ បានមើលឃើញការពិតមួយដ៏ពុំគួរក្នុងអាថ៌កំបាំងនៃជំនឿ….តស់ស្តាប់រឿងពេញ៖

ខាងក្រោមនេះ ជានិទានថ្មីៗ ដែលទើបចេញផ្សាយលើ YouTube Channel « អ្នកនិពន្ធ ម៉ីសន សុធារី » ក្នុងរយៈពេល ៣សប្តាហ៍៖

១. រឿង « អាគមសាក់ » ជាតំណាលនិទានចេញពីប្រលោមលោក ពេជ្រ បណ្ឌិត ដ៏ជក់ចិត្ត ដែលនឹងធ្វើឱ្យអ្នកអានឬស្តាប់ គិតយល់ពីជម្រៅនៃមន្តវិជ្ជាការខ្មែរ។

តាមរយៈសាច់រឿង បានបង្ហាញពី « មយូរាញីឈ្មោល » ដែលជាមន្តអាគមដ៏ចំណាស់របស់ខ្មែរ តាំងពីមុនមហានគរ! ខណៈគ្មានអ្នកស្គាល់វាច្រើនទេ លើកលែងតែគេធ្លាប់មានពូជអម្បូរជាអ្នកវាំង ហើយទាល់តែពួករាំហ្លួងដែលមានឋានៈជាគ្រូទៀតទើបធ្លាប់ដឹងពីអាគមនេះ។ វាជាអាគមសាក់ ដែលជួយឱ្យនាងៗក្លាយជាទីត្រេកត្រអាលនៃពួកបុរស និងក្លាយជាតារាស្រីដែលល្បីបំផុត ដែលមានគេចង់បានបំផុត…

២. រឿង « សន្តិសុខវេនយប់ » ជាតំណាលនិទានទាក់ទងនឹងអាថ៌កំបាំង នៅគ្លីនីកកែសម្ផស្សមួយ ដែលរើសសន្តិសុខវេនយប់ យកតែមនុស្ស​«គ» និងមិនចេះអក្សរ ខណៈសន្តិសុខមុនៗ ដែលលែងធ្វើការនៅទីនេះ បើមិនស្លាប់ គឺបាត់ខ្លួន…។

ពូស្រៀង ជាសន្តិសុខថ្មីនៅគ្លីនីកកែសម្ផស្សមួយនេះ។ ដ្បិតគាត់ជា​បុរសគ តែពិការរបស់កាត់ គឺកើតឡើងដោយសារ​ត្រូវមេធ្មប់ក្នុងភូមិដែលគាត់បដិសេធមិនដើរតាម បានសូត្របាលីគាត់ឱ្យនិយាយលែងរួច មិនមែនគពីកំណើតឡើយ។ គាត់មានវ័យ​ ៤៤ឆ្នាំ និងគ្មានប្រពន្ធកូនទេ ហើយក្រោយម្តាយគាត់ស្លាប់ គាត់ក៏មកធ្វើការជាមួយវេជ្ជបណ្ឌិត មុន្និន វ័យ​៦០ប្លាយ ជាម្តាយមីងសាច់ឆ្ងាយ តែមាន​រូបរាងក្មេងល្ហក់ហើយក៏ជាម្ចាស់គ្លីនីកកែសម្ភស្សដ៏ចម្លែកនេះដែរ…

៣. រឿង « សមាជិកគ្រួសារ ដែលមើលមិនឃើញ » ជាតំណាលនិទានពីបុរសម្នាក់ ដែលទិញផ្ទះចំកន្លែងមហាលង។ ដំបូង ម្ចាស់ផ្ទះនេះ ហាក់មានៈមិនជឿ តែក្រោយៗមក…គឺនៅលែងកើត…បន្ទាប់មក គាត់រើមកនៅតែម្នាក់ឯងបន្តការងារនៅភ្នំពេញ…ប៉ុន្តែហេតុម្តេចអ្នកជិតខាងថា “ឃើញគាត់មាន​ប្រពន្ធមកតាម”?

៤. រឿង « ភូមិបុរាណទន្លេឈាម » ជាតំណាលនិទាន​អំពីភូមិចាស់មួយនៅ ប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ី ដែលល្បីអំពីបិសាចទឹក​ជាប់បណ្តាសារពាន់ឆ្នាំ។ អ្នកភូមិជឿថា រាល់វេលាយប់ពេញបូណ៌មីដែលចំនឹងថ្ងៃសៅរ៍ ដាច់ខាត គឺហាមមនុស្សក្នុងភូមិចេញដើរ…។ តែបើសិនណា មានអ្នកបំពានបំរាមនេះ តើនឹងមានអ្វីកើតឡើងលើពួកគេ?

៥. រឿង « បើឃើញខ្ញុំបែបនេះ ត្រូវរត់ » ជាតំណាលនិទានដែលកើតឡើងក្នុងប្រទេសជប៉ុន ទាក់ទងនឹងព្រាយ Kijo ដែលធ្វើឱ្យយើងតាមរកការពិតសឹងមិនហ៊ាន​ដកដង្ហើម… ។ Kijo ជាភាពភ័យខ្លាចសម្រាប់មនុស្សទូទៅ ព្រោះព្រាយនេះមិនងាយបន្សល់ដានឡើយ។ វាអាចនៅក្នុងខ្លួនយើងផ្ទាល់ ឬអ្នកដទៃ…។

ក្រៅពីសាច់រឿងខាងលើនេះ លើ YouTube Channel « អ្នកនិពន្ធ ម៉ីសន សុធារី » នៅមានតំណានិទានជាច្រើនទៀត ដែលសុទ្ធតែទទួលបានទស្សនាច្រើន៕

នេះគឺជាគំនិតផ្តួចផ្តើមឡើង ដើម្បីគៀងគរឱ្យមានការចូលរួមគាំទ្រដល់រាជរដ្ឋាភិបាលកម្ពុជា ខណៈដែលកំពុងមានបន្ទុកជាច្រើនត្រូវដោះស្រាយ ។ ដោយហេតុនេះ អ្នកនិពន្ធ មុីសន សុធារី បានសម្រេចបើកការចុះឈ្មោះជាសមាជិកព្រីមៀម អានរឿងលើវេបសាយ meysansotheary.com ពី ៨០ ០០០រៀល ក្នុងមួយឆ្នាំ មកនៅត្រឹមតែ ៣០ ០០០រៀល ក្នុងមូយឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ។

ចំណាំ៖ ថវិកាដែលបានពីការចុះឈ្មោះរបស់លោកអ្នកនាង នឹងចាត់ចូលក្នុងមូលនិធិជួយដល់ពលរដ្ឋភៀសសឹកកម្ពុជាទាំងអស់។

ខាងក្រោមនេះ ជាលក្ខខណ្ឌចុះឈ្មោះជាសមាជិកលើវេបសាយ meysansotheary.com៖
១. ជំហានដំបូង Register ក្នុង Website meysansotheary.com
២. បង់ប្រាប់តាម QRCode ធនាគាររបស់អ្នកនិពន្ធមុីសន សុធារី (MEY SANSOTHEARY)
៣. បន្ទាប់ពី Register ហើយ សូមផ្ញើរ Username ដែលចុះឈ្មោះនោះ មកកាន់ក្រុមការងារយើងខ្ញុំ ដើម្បីក្រុមការងារបញ្ចូលឈ្មោះលោកអ្នកជាសមាជិកព្រីមៀម។ ទំនាក់ទំនងតាមរយៈ៖ t.me/RaksmeyMeth

កន្លងមក អ្នកនិពន្ធ មុីសន សុធារី ក៏បានចងក្រងនូវសៀវភៅជំរុញថាមពលចិត្តប៉ុន្មានចំណងជើង ក្នុងកាលៈទេសៈសំខាន់មួយចំនួនផងដែរ ខណៈក្នុងចំណោមនោះ ក្រុមការងារ MST សូមលើកយកតែសៀវភៅជាប់កំណត់ត្រាលក់ដាច់បំផុត ៣ ចំណងជើងខាងក្រោមនេះ៖

១. និយាយដូចអ្នកដឹកនាំ
សៀវភៅពេញដោយការជំរុញសក្តានុពលក្នុងភាពជាអ្នកដឹកនាំមួយក្បាលនេះ បានជាប់កំណត់ត្រាលក់ដាច់បំផុត ក្នុងឆ្នាំ២០២៥។ “ភាពជាអ្នកដឹកនាំ និងការនិយាយឱ្យមានចរន្តបំផុសទឹកចិត្តឈានទៅរកការផ្លាស់ប្តូរ មិនមែនជាលក្ខណៈសម្បត្តិពីកំណើតនៃបុគ្គលទេ តែជាជំនាញដែលត្រូវរៀន ទាមទារការអនុវត្ត ការយល់ដឹងពីចំណុចខ្លាំងខ្សោយខ្លួនឯង ក៏ដូចជាភាពក្លាហានក្នុងការវិនិយោគកែលម្អរបៀបទំនាក់ទំនង ឱ្យកាន់តែមានប្រសិទ្ធភាពថែមជានិច្ច”។

២. ធ្វើឱ្យអស់ពីសមត្ថភាព
«ធ្វើឱ្យអស់ពីសមត្ថភាព» ជាចំណងជើងនៃក្របសៀវភៅជំរុញទឹកចិត្ត របស់អ្នកនិពន្ធ មុីសន សុធាវី ក្នុងកំណត់ត្រាលក់ដាច់ក្នុងឆ្នាំ២០២៤ បោះពុម្ពផ្សាយដោយ «តម្រា»។ តាមរយៈអត្ថន័យដ៏មានសក្តានុពលដល់ដំណើរជីវិត ពីសៀវភៅត្រៀមចេញក្បាលនេះ អ្នកនិពន្ធបានរំលេចពីកត្តាមួយចំនួន ដែលបានពង្វក់ចិត្តគំនិតយុវវ័យឱ្យជឿស្លុងលើអ្វីដែលថា “នាំទៅរកភាពជោគជ័យ” ។ អ្នកនិពន្ធ មានចេតនាចម្បងក្នុងការជំរុញទស្សនៈរបស់អ្នកអាន ដើម្បីជួយស្វែងរកគុណតម្លៃរបស់បុគ្គល ឈានឆ្ពោះទៅភាពជោគជ័យ តាមរយៈជំនាញទន់ដែលជាជំនាញធំ និងចាំបាច់…។

៣. ការឈឺចាប់
សៀវភៅកម្រាស់ប្រមាណជាង ៣០០ទំព័រនេះ ជាស្នាដៃរបស់អ្នកនិពន្ធ ម៉ីសន សុធារី ដែលដាក់បង្ហាញលើកទីផ្សារអនឡាញកាលខែមេសា ឆ្នាំ២០២១ ​ពោលគឺអំឡុងពេលនៃវិបត្តិជំងឺកូវីដបានរាត្បាតកម្ពុជា ប៉ុន្តែមានការគាំទ្រអានច្រើនបំផុត និងត្រូវបានគេចាត់ទុកជាសៀវភៅដែលជួយអាចជួយបន្សាបទុក្ខព្រួយបានមួយភាគធំ។

ជាមួយសាច់រឿងភ័យរន្ធត់ដ៏ជក់ចិត្តរបស់ ពេជ្រ បណ្ឌិត លោកអ្នកអាចរកអានបាន តាមរយៈការចុះឈ្មោះជាសមាជិកព្រីមៀមតាមលក្ខខណ្ឌខាងក្រោមនេះ៖

សូមណែនាំចំណងជើងល្បីៗខ្លះៗ ដែលសុទ្ធសឹងតែទាក់ទងនឹងអបិយជំនឿ៖

១. រឿង បណ្តាសារាត្រីរនោច
មានតំណាថា មុនពេលសម្លាប់ខ្លួនឯងនៅក្នុងភ្លើង និស្សិតស្រីនោះបានដាក់បណ្តាសា…។ និស្សិតស្រីម្នាក់ធ្វើអត្តឃាតដោយដុតខ្លួនឯងក្នុងបណ្ណាល័យ។ វាជាកម្រង​​និទាន​ស្នេហាចាស់ដ៏ចម្រូងចម្រាស់មួយ កាលពីអតីត។ ក្រោយមក​បណ្ណាល័យនោះ​ក៏​ត្រូវ​បានព័ទ្ធរបងទុកចោល…គ្មានអ្នកណាដឹងឡើយថា​បណ្តាសាអ្វីទៅ ដែល​នាង​បាន​បន្សល់ទុក…

២. រឿង គាថាបុរាណ
“ខ្ញុំបានទទួលមរតកផ្ទះចាស់មួយ នៅចុង​ប៉ូច​គេ​នៃ​ដី​លោកយាយ រឿងប្លែកៗបានកើតមានឡើង​ពេល​​យើង​រើ​ចូល​ទៅនៅ មនុស្ស​ស្លៀក​ក្បិន​តែងតែ​បង្ហាញខ្លួនឱ្យយើងឃើញ”។
ខ្ញុំរកឃើញគាថាមួយបន្ទាត់នៅក្បាលគ្រែជីដូនខ្ញុំ តើវាជាអ្វី?

៣. រឿង អាគមសាក់
នាង​ស្រាប់​តែ​បែរ​មក​ខ្ញុំ​យឺតៗ​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ភ្លាត់​ចំហ​សឹង​ផ្ងារ​ក្រោយ ​បើ​កុំ​តែ​ខ្ញុំ​ច្រត​ដៃ​ទប់​ខ្លួន​ឯង​ទាន់។ ទឹកមុខ​វិជ្ជតា​មិនមែន​ជា​នាង តែ​ជា​ស្រី​ម្នាក់​ផ្សេង​ដែល​មាន​ផ្ទៃ​មុខ​ស្វាយ​ល្អូក ​ហើយ​មាន​ដៅ​ស្នាម​គ្រាប់​ៗ​ស្មើ​ត្រឹម​​ជាជួរ​តាម​ជើង​សក់​លើ​ថ្ងាស។ ​​ស្នាម​នីមួយ​ៗ​បង្កប់​ដោយ​ត្បូង​ពេញ​ទាំង​គ្រាប់​ៗ​ភ្លឺ​ចិញ្ចាច។ ខ្ញុំ​ស្រែក​វ៉ាស​ដោយ​ភ្លាត់​សំឡេង…

៤. រឿង របៀនងងឹត
លើលោកនេះគ្មានរឿងងាយស្រួលដល់ម្លឹងទេ។ រៀងរាល់យប់នាង​តែងគេងលក់ដូចស្លាប់! គ្រប់យ៉ាង​ចម្លែកឡើងៗ មនុស្ស​ក្នុងផ្ទះសុទ្ធសឹងគមិនចេះនិយាយស្តីនិងមិនឆ្លងឆ្លើយទាក់ទង។ បន្ទប់មួយនៅជាន់ទីពីរ ប្តីនាងមិនឱ្យទៅជាដាច់ខាត! ហេតុអ្វី?

៥. រឿង សីមាអំបោះលឿង
កំពង់ធំឆ្នាំ១៨៦៨…
រទេះគោបរទៅមុខយឺតៗ ស្របពេលដែលព្រះអាទិត្យនៅតែភ្ជួរពីលើជួរភ្នំភាគខាងលិចនៃដំណើររបស់យើងប៉ុន្តែគ្មានកម្ដៅ គ្មានបន្តិចទេញើស…

៦. រឿង អាគមបរព្រៃ
ជាប្រភេទរឿងមន្តអាគមអូមអាម…

៧. រឿង អណ្តូងខាងលិច
កាលពីមុន តែងមាន​ឡានក្រុងមួយ​មកកាត់តាមណេះ… អ្នកភូមិមានពាក្យចចាមអារ៉ាមថា ឡាននោះជាឡាន​ដែលធ្លាប់គ្រោះថ្នាក់កាលពីជាង​២០ឆ្នាំមុនពេលដឹកនាំក្រុមល្ខោនបាសាក់មួយក្រុមទៅសម្តែង… រៀងរាល់រាត្រី​រនោចនា ខែផល្គុន​ ឡាននោះបង្លាញខ្លួន​ឡើង ដែលអ្នកភូមិជឿថា​រឿងអពមង្គលនឹងកើតមាន…

៨. រឿង មនុស្សស្រីនៅមាត់បង្អួច
នៅទីនោះប៉ូលិសបានឃើញសាកសពស្អុយរលួយមួយ ដូចជាទើបនឹងស្លាប់ថ្មីៗមិនប៉ុន្មានថ្ងៃ ហើយត្រូវបានចាក់ថ្នាំដើម្បីរក្សាសព។ ចំណែកមួយទៀតត្រូវបានបន្តោកសេរ៉ូមនិងសន្លប់ស្ដូកស្ដឹងក្បែរនោះដែរ។ ចន្លោះរវាងរាងកាយទាំងពីរមានអុចទៀនសនិងលឿងឆ្លាស់គ្នាជាជួរព្រមទាំង មានអង្ករពំនូក អំបិល ព្រមទាំងគ្រឿងសក្ការៈដើមចេក គួរឱ្យខ្លាច។
គ្រប់គ្រឿងហាក់បីដូចបម្រុងនឹងធ្វើពិធីបូជាឬអ្វីមួយគួរឱ្យភ័យខ្លាចមិនចង់ស្គាល់។

៩. រឿង តួស្រីក្នុងរឿងព្រេង
និយាយអំពីអ្នកនិពន្ធកម្លោះម្នាក់ ស្កាត់មកដល់តំបន់ដាច់ស្រយាលមួយដោយសារលេចឮពាក្យចចាមអារាមអំពីខ្មោចស្រីយាយី ។ គេតំណាលតៗគ្នាថា នាងជាតួស្រី សល់មកពីសម័យព្រេងនាយ…

១០. រឿង ផ្ទះគ្រូទាយ
ជាតំណាលមួយថ្មីរបស់យុវវ័យម្នាក់ដែលទ័លក្របង្ខំចិត្តធ្វើការនៅផ្ទះអ្នកលេងមន្តអាគមមួយ ដែលជួបប្រទះអ្វីដែលមិនអាចបំភ្លេចបានក្នុងជីវិតរបស់គេ…

១១. រឿង គំនូស៤៩
ខ្ញុំធ្លាក់ថ្លើមក្ដុក ព្រោះម៉េចក៏សុខៗអូននីទៅមើលគំនូសនោះចេញថាជាចំនួនមនុស្សទៅវិញ? ស្រីៗពិតជារវើរវាយបានឆ្ងាយមែន។ តែទោះយ៉ាងណា សម្ដីនាងបែរជាធ្វើឱ្យខ្ញុំនឹកឃើញដល់រឿងកុនផ្ដេសផ្ដាស ដែលទាក់ទងនឹងផ្លូវងងឹត។