រឿង បាតដៃខ្មៅ ដោយ ពេជ្រ បណ្ឌិត (មួយភាគចប់)

YaraMST — Sat, 13 Mar 2021 05:10:00 +0000

បាតដៃ ខ្មៅ

ប្រលោមលោកអភិនីហារ អរូបិយ

ដោយ ពេជ្រ បណ្ឌិត

តើអ្នកជឿលើរឿងអបិយជំនឿ មន្តអាគម ខ្មោចព្រាយបិសាចដែររឺទេ?បើជឿ តើជឿកម្រិតណាដែរ?ចុះអ្នកធ្លាប់លឺអ្វីខ្លះទាក់ទងនិងរឿងអស់នេះ?

នៅក្នុងរឿងមុនៗដូចជារឿង គំនូស៤៩ រឿងថ្ងៃទី៣១មករា រឿង អាគមសាក់ យើងបានដឹងពីរឿងពិតគួរអោយភ្ញាក់ផ្អើលមួយចំនួន។ចំណែកពេលនេះ ខ្ញុំមានរឿងពិតមួយថ្មីរបស់យុវវ័យ តន្ត្រីករមួយក្រុមដែលដាក់ឈ្មោះគ្នាគេទាំង៦នាក់ថា បាតដៃខ្មៅ។

———–

«ក្មេង ប្រុសនេះឈ្មោះស៊ា អាយុ២០ឆ្នាំ ផ្ទះនៅខណ្ឌចម្ការមន!»

សំឡេងប៉ូលិសម្នាក់និយាយនៅខាងស្ដាំដៃតែខ្ញុំនិយាយប្រកែកវិញភ្លាម៖

«អត់ទេបង!គេឈ្មោះសុខាទេបង!គេ ជាសមាជិកក្រុមបាតដៃខ្មៅពួក ខ្ញុំដែរ!»

«ចុះអត្តសញ្ញាណប័ណ្ណនេះ?»

ប៉ូលិសនោះហុចមកអោយខ្ញុំនូវអត្តសញ្ញាណប័ណ្ណមួយសន្លឹកដែលប្រឡាក់ឈាមដោយអន្លើ។ ខ្ញុំលូកដៃញ័រទទ្រើកទៅទទួលមកមើលហើយនិយាយទាំងមុនពេលប៉ះដល់វា៖

«មិនមែនទេបង! មិនមែនអត្តសញ្ញាណប័ណ្ណវាទេ!»

នេះជាសមាជិកទីពីរក្នុងក្រុមយើងដែលគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍។ តែលើកនេះសុខាខុសពីវណ្ណត្រង់ថាវាខ្ទេចមុខមាត់អស់រកតែប៉ូលិសចំណាំអត្តសញ្ញាណក៏លំបាក។

ក្រុមគ្រួសារសុខាបានមកដល់ ហើយហៅឡានបញ្ជូនវាទៅព្យាបាលបន្ទាន់នៅប្រទេសវៀតណាម។ ខ្ញុំនិងអាពេជ្រអាអណ្តើកនាំគ្នាបកមកផ្ទះវិញទាំងងងឹតមុខរៀងខ្លួន។

«វាប្រហែលមានសង្ឃឹមអត់អ្ហ៎ា?»

សំនួររបស់អាពេជ្រធ្វើអោយជាតិប៊ីយែរក្នុងមាត់ខ្ញុំទៅជាចត់សែនចត់ ចង់លេបមួយក្អឹកអោយចូលផុតដល់កន្លើតអីក៏ពិបាកយ៉ាងនេះ?

ខ្ញុំនឹកឃើញភ្លាមដល់ស្ថានភាពអាវណ្ណៈកាលពី២អាទិត្យមុន ពេលវាគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ ស្ថានភាពមុខមាត់វាក៏មិនជាអាក្រក់ដូចអាសុខាពេកផងតែក្រោយមកបាន៦ថ្ងៃវាបានស្លាប់ទៅបាត់ទម្រាំតែអាសុខាដែលម្តាយវាសឹងចំណាំមុខមិនចេញអោយសង្ឃឹមថាវារស់មានតែនិយាយកំឡាចិត្តខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ។

ខ្ញុំអត់មាត់ចេញមួយម៉ាត់ធ្វើអោយបរិយាកាសនៅស្ងប់ស្ងៀមរហូតដល់លឺស្នូរឆឺងគឺជើងអាអណ្តើកដែលទាត់កម្ចាយប៉ើងកំប៉ុងប៊ីយ៊ែរ។ទាត់រួចវាទន់ជង្គង់អង្គុយទ្រោបក្បាលស្រែកយំដូចកូនក្មេង។

វាមានមនោសញ្ចេតនានឹងអាសុខាខ្ញុំយល់ច្បាស់ណាស់ព្រោះចាប់ពីពេលដែលអាអណ្តើកចូល ក្រុមបាតដៃខ្មៅ មានតែអាសុខាទេដែលរាក់ទាក់វាជាងគេជួយបង្វឹកវារបៀបកេះហ្គីតាហើយទៅណាក៏យកវាទៅតាម។ ពេលនេះអាសុខាគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ពីរខែក្រោយអាវណ្ណៈ ខ្ញុំដឹង ការស្លាប់របស់អាវណ្ណៈកំពុងជាឧទាហរណ៍ប្រាប់ពួកយើងពីវាសនារបស់អាសុខាស្រេចទៅហើយ។

អាពេជ្រសង្ក្រៀតធ្មេញ៖

«ចុះអាគេបាញ់ណាបុកវាដល់ថ្នាក់នេះហើយបើកឡានរត់បាត់ទៀត?»

កាលដែលគ្នាយើងនៅសល់តែបីនាក់វាជារឿងដ៏រងាមួយ ប៉ុន្តែដែលសំខាន់គឺការបែកគ្នាទាន់ហន់នេះពិបាកអោយអ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកយើងទទួលយកបានណាស់។

«អាសក្តិម៉ោ យើងគិតទៅវត្តរកលោកស្រោចទឹកអោយ!»អាពេជ្រនិយាយ។

តែខ្ញុំគិតពីរឿងផ្សេង៖

«អញចង់ទៅវៀតណាមមើលអាសុខា!» ខ្ញុំនិយាយផងចិត្តអាណោចអាធ័មនឹកដល់អាសម្លាញ់ដៃឯកខាងដេញSoloឥឡូវនេះវាគ្មានវិញ្ញាណនៅជាប់កាយទេ។

កាលដែលក្រុមគ្រួសារវាបញ្ជូនទៅវៀតណាមជាជម្រើសចុងក្រោយតែប៉ុណ្ណោះទាំងម្នាក់ៗដឹងហើយថាស្ថានភាពរបស់វាមានតែ ស្វែងរកពេទ្យទេវតាក្នុងរឿងព្រេងទេក្រែងអាច ថារក្សាជីវិតបាន។

«ស្អែកអាសក្តិមក យើងទៅលេងអោយSaturday Phnom Penh ចប់ភ្លាមយើងចេញដំណើរភ្លាម!អាណាទៅខ្លះ?ត្រៀមប៉ាសស្ព័រទៅ!អញទៅកក់សំបុត្រយន្តហោះ»ខ្ញុំនិយាយបន្ថែម។

ជារៀងរាល់យប់ថ្ងៃសៅរ៍ក្រុមខ្ញុំតែងតែលេងអោយconcertមួយមានឈ្មោះថា«Saturday Phnom Penh»។ ក្រុមខ្ញុំទទួលកុងត្រានេះ៦ខែគឺចាប់តាំងពីអាវណ្ណៈមិនទាន់មានរឿងរហូតដល់ឥឡូវអាសុខាមួយទៀត។ ចុងក្រោយក្រុមបាតដៃខ្មៅពួកខ្ញុំសល់គ្នាតែ៤នាក់ ម៉្លោះហើយខ្ញុំត្រូវតែរកដៃអ្នកភ្លេងមកពីក្រុមផ្សេងមកជួយ។ សក្តិ គ្នាខ្ញុំម្នាក់ទៀតកំពុងនៅបាងកកគឺវាទៅទិញខោអាវខ្លះមកឡើងឆាកថ្ងៃស្អែកដែលជាកម្មវិធីចុងក្រោយរបស់ពួកយើងនៅកម្មវិធី«Saturday Phnom Penh»។

យប់នោះពួកខ្ញុំស្រវឹងដេកក្រវៀនៗក្បែរគ្នាពេញបន្ទប់ខ្ញុំ ម្នាក់ៗខ្ចិលចង់ទៅផ្ទះវិញណាស់ព្រោះស្ថានភាពអាសុខាធ្វើអោយយើងចត់សូម្បីតែទឹកមាត់។ អាពេជ្រនិងអាអណ្តើកដេករវើកពេញលើឥដ្ឋ។

ខ្ញុំរាងកម្លាំងជាងពួកវា ទើបមិនជាស្រវឹងណាស់ណា។ ដឹងខ្លួនកណ្ដាលយប់ខ្ញុំនឹកឈឺបត់ជើងក៏ក្រោកពីសាឡុងដើររំលងពួកវាទំាងពីរទៅកាន់បន្ទប់ទឹក។បត់ជើងរួចខ្ញុំដើរបកមកក្នុងបន្ទប់វិញតម្រង់ទៅកាន់គ្រែ ស្រាប់តែកន្ទុយភ្នែកវាក់នឹងអ្នកណាម្នាក់ឈរឆ្កឹងជិតបង្អួចមើលទៅក្រៅ។ ចម្ងាយពីកន្លែងខ្ញុំឈរទៅបង្អួចប្រហែល៥ម៉ែត្រដែរទេប៉ុន្តែដោយសារបើកអំពូលរាត្រីបានជាខ្ញុំមើលមិនសូវច្បាស់ ប៉ះជាតិប៊ីយ៊ៃរស្រវឹងស្រឿងៗផង ខ្ញុំកាន់តែមើលកាន់តែព្រិលភ្នែក។ខ្ចិលគិតច្រើនខ្ញុំស្រែកសួរ៖

«អាណាគេ?»

អត់មានសំឡេងឆ្លើយ ខ្ញុំអូសជើងដើរយឺតៗតម្រង់ទៅទីនោះទំាងក្បាលធ្ងន់ម៉ឺង។កាន់តែឈានទៅ ខ្ញុំឃើញស្មាអ្នកដែលឈរបែរខ្នងនោះកាន់តែច្បាស់ឡើងៗ។

«អាប្រុស?អ្ហែងចូលមកឈរអីនៅហ្នឹង?»

ចូលកាន់តែជិត ស្មានោះមិនសមទំនងថាជាអាប្រុសសោះ តែបើថាអាសុខា គ្នាខ្ញុំសមជាង។

ចៃដន្យវាទើបតែមានរឿង ធ្វើអោយនឹកដល់វាកាលណាអារម្មណ៍ខ្ញុំព្រឺសម្បុរខ្ញាក។

ខ្ញុំភ័យផងញញើតផង ក៏ស្រែកគំហកបន្លប់៖

«អញសួរថាអាណាគេមកឈរនៅហ្នឹង?មិនដេកពួនទេ?»

ស្រាប់តែស្នូរគោះទ្វារលាន់មកតុៗពីខ្នង។ ខ្ញុំនៅទីរទើរពាក់កណ្តាលថាតើគួរបន្តទៅរកមនុស្សឈរក្បែរបង្អួចនោះទៀតរឺក៏ត្រឡប់ក្រោយទៅបើកទ្វារសិន។

«បងយុទ្ធ!មានគេមករក!» ជាសំឡេងអាប្រុសប្អូនខ្ញុំ ដូច្នេះអ្នក ដែលឈរជិតបង្អួចនោះមិនមែនវាទេ។ ខ្ញុំងាករកទ្វារ ហើយងាកមករកមើល ស្រមោលនោះវិញ ស្រាប់តែវារលាយបាត់មួយប៉ប្រិចភ្នែកគឺនៅទីនោះគ្មាននរណាឈរទៀតសោះ។

តើខ្ញុំស្រវឹងពេករឺពិបាកចិត្តពេកដល់ថ្នាក់បែកអំពិលអំពែក។

តែចំពោះមុខគឺដើរទៅបើកទ្វារអោយប្អូនខ្ញុំសិន៖

«ម៉ោងប៉ុន្មានហើយអ្ហ៎ា?» ខ្ញុំសួរវាង៉ុលៗទាំងមានសតិអារម្មណ៍ថាជិតភ្លឺហើយ តែវាឆ្លើយមុនពេលស្ងាបមួយយ៉ាងវែង៖

«ម៉ោងជិត១០យប់ហើយ! អ្ហូយ ធុំស្រាហួងបន្ទប់បងឯង»

«អាណាមករកអញទំាងយប់?» ខ្ញុំសួរទំាងមមីរភ្នែកដើរក្រេសៗចេញពីបន្ទប់ដេកទៅកាន់បន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ។

សំឡេងប្អូនខ្ញុំលាន់មកពីក្រោយខ្នង៖

«ខ្ញុំអត់ស្គាល់ដែរ! ខ្ញុំចូលដេកហើយ បងឯងចាំបិទទ្វារបិទភ្លើងផង!»

ស្អីគេស្មើរណេះហើយវាបើកទ្វារអោយអ្នកមិនស្គាល់គ្នាចូលក្នុងផ្ទះ? គិតទំាងក្តៅចិត្តទីមួយកំពុងងងុយទីពីរវាឆ្លើយធ្វើហីៗដូចអត់ខ្វល់អីហើយចូលទៅដេកចោលឯងបាត់ទៀត?

នៅកណ្តាលបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវធំល្វើយតែស្ងាត់ច្រៀប អ្នកណាម្នាក់កំពុងអង្គុយចាំខ្ញុំលើសាឡុង។សំណាងហើយប៉ាខ្ញុំទៅបេសកកម្មក្រៅប្រទេសហើយអ្នកម៉ាក់ក៏ទៅជាមួយកុំអីខ្ញុំត្រូវមាត់មិនខានដែលមានគេមករកដល់ផ្ទះពេលថ្មើរណេះ។ ខ្ញុំនិយាយសួរឡុលៗ៖

«អ្នកណាគេ?»

ម្នាក់នោះមិនឆ្លើយរហូតដល់ខ្ញុំចូលទៅជិតដល់ ខ្ញុំចុចភ្លើងលើតុសាឡុងបើកបន្ថែមពន្លឺហើយភ្ញាក់ព្រើតព្រោះពន្លឺភ្នែកគេពីរគ្រាប់នោះមុតសែនមុតសម្លឹងមកខ្ញុំក្នុងពេលតំណាល គ្នាដែលខ្ញុំរកនឹកអត់ឃើញថាស្គាល់គ្នានៅកន្លែងណា តែដូចជាប្រហែលមុខ។

ភ្លាមនោះខ្ញុំបើកភ្នែកធំៗព្រោះទើបនឹកឃើញដល់រឿងមួយ។ ខ្ញុំភ្លាត់មាត់កណ្ដាលអារម្មណ៍ស្វាងពីភាពងោកងុយនិងស្រវឹង៖

«បងឯងឈ្មោះស៊ា?»

«ត្រូវហើយ! ប៉ូលិសរកឃើញអត្តសញ្ញាណប័ណ្ណខ្ញុំនៅក្បែរខ្លួនសុខា!» គេឆ្លើយមកវិញភ្លាម។

ខ្ញុំអង្គុយប៉ុកទល់មុខភ្ញៀវហើយនឹកសរសើរស្មារតីចងចាំខ្លួនឯងដែលទើបតែបានឃើញរូបថតគេលើកាតពីល្ងាចសោះពេលនេះឃើញមនុស្សពិតក៏នៅចំណាំគេបាន។ ប៉ុន្តែរឿងអស់នោះអត់សំខាន់ទៀតទេដែលសំខាន់ត្រង់ថាតើគេត្រូវជាអ្វីនិងអាសុខាហេតុអ្វីពេលវាមានគ្រោះថ្នាក់ប៉ូលិសរកឃើញអត្តសញ្ញាណប័ណ្ណគេនោះហើយពេលនេះទៀតម៉េចបានជាគេមករកខ្ញុំដល់ផ្ទះទាំងកណ្តាលយប់? ហើយម៉េចគេស្គាល់ខ្ញុំ ស្គាល់ផ្ទះខ្ញុំ?

«យើងធ្លាប់ជួបគ្នានៅឯណាអត់ទេពីមុនមក?» ខ្ញុំធ្វើជាសួរ តែខ្ញុំប្រាកដចិត្តណាស់ ថាខ្ញុំអត់ដែលស្គាល់គេទេ។

«បងយុទ្ធឯងមិនដែលស្គាល់ខ្ញុំទេ តែខ្ញុំស្គាល់បងយុទ្ធឯង!» ម្នាក់នោះនិយាយបែបខែងរ៉ែងធ្វើអោយខ្ញុំកាន់តែឆ្ងល់។ ឃើញខ្ញុំនៅចាំស្តាប់គេនិយាយបន្ត៖

«ខ្ញុំជាពួកម៉ាកសុខាយូរហើយ! អ្វីៗក្នុងក្រុមបាតដៃខ្មៅ គេនិយាយប្រាប់ខ្ញុំទាំងអស់ ខ្ញុំមកនេះទំាងយប់ព្រោះមានរឿងសំខាន់ត្រូវអោយពួកបងឯងប្រយត្ន័ខ្លួន។»

ខ្ញុំសម្លឹងម្នាក់នេះពីលើចុះក្រោមតែសម្លឹងយ៉ាងរហ័សព្រោះមិនចង់អោយគេទាន់ខ្សែភ្នែកខ្ញុំ។ ខ្ញុំយល់ថាគេទំនងជាសង្សារយល់ចិត្តរបស់សុខាមែនព្រោះសុខាប្រកាសប្រាប់គ្នាយើងគ្មានលាក់លៀមថាគេជាប្រភេទមនុស្សស្រលាញ់ភេទដូចគ្នាតែសង្សារគេនេះគេមិនដែលនាំមកបង្ហាញពួកយើងទេ។ គិតទៅគេស្រលាញ់គ្នាដល់ថ្នាក់មានអត្តសញ្ញាណប័ណ្ណគ្នាតាមខ្លួនទៀតហ្ន៎? ចុះតើគេម៉េចមិនតាមទៅថែទំាសុខានៅវៀតណាម បែរជាមករកខ្ញុំដល់ផ្ទះទំាងយប់អាធ្រាតមានការអី?

សំនួរនេះផុសឡើង តែខ្ញុំមិនតាន់បញ្ចេញវាមកក្រៅទេព្រោះការស្តាប់ច្រើនជាងសួរជាទម្លាប់របស់ខ្ញុំតែងប្រកាន់នៅចំពោះមុខអ្នកចំណូលថ្មីមិនស្និទ្ធស្នាលទំាងឡាយដែលយើងទើបស្គាល់គ្នា។ភ្លាមនោះស៊ានិយាយដោយស្រងូត៖

«វិញ្ញាណក្ខន្ធសុខាគឺមិនស្ងប់ទេ បើខ្ញុំមិនប្រញាប់មកជួបពិភាក្សាជាមួយអ្នករាល់គ្នា ពិសេសបងយុទ្ធឯង»

គ្នាខ្ញុំមិនទាន់ស្លាប់ទេ គេគ្រាន់តែរបួសធ្ងន់ ម៉េចក៏ម្នាក់នេះប្រើពាក្យថាវិញ្ញាណក្ខន្ធទៅកើត?ខ្ញុំច្បូតមុខដោយក្រពុលចិត្តហើយថាអោយភ្ញៀវរ៉ាវដោយគ្មានយោគយល់ ៖

«សុខាវាមិនអីទេ!កុំនិយាយរឿងវិញ្ញាណក្ខន្ធអីអញ្ចឹងៗ ស្តាប់ទៅមិនស្រួលចិត្តសោះ!»

ស៊ាបង្អង់បន្តិច ទើបទម្លាក់សម្លេងនិយាយវិញខ្សោយៗ៖

«គេស្លាប់ហើយ! កាលពីម៉ោង៩នេះ!»

ខ្ញុំងើបមុខសម្លឹងគូសន្ទនាទាំងបេះដូងស្ទើរគាំងឈប់ ដើរ។មិនដឹងជាចម្លែកអីទេ គេនោះនិយាយតែម្តងហើយនិយាយខ្សោយណាស់តែខ្ញុំស្ដាប់លឺច្បាស់ហើយនិងទទួលអារម្មណ៍អាក្រក់ភ្លាមថា សុខាមិត្តខ្ញុំពិតជាស្លាប់ បាត់ហើយ។ខ្ញុំផ្តោតភ្នែកសម្លឹងទៅនាយស៊ាដែលជ្រប់មុខសឹងដល់ឥដ្ឋ។ពេលនេះខ្ញុំយល់ហើយថា ការកក់សំបុត្ររបស់ពួកយើងគឺយឺតពេល។

«វាស្លាប់ហើយ?» ខ្ញុំសួរផ្ទួនទាំងអស់អារម្មណ៍រលីង។

គេ នោះងក់ក្បាលផ្ងក់ៗជាសញ្ញាមិនប្រកែក។

ពេលនោះហើយដែលខ្ញុំដឹងថា មិត្តខ្ញុំត្រូវបានបញ្ជូនមិនទាន់ដល់វៀតណាមទេតែគេបានស្លាប់នៅកណ្ដាលផ្លូវគឺ៣ម៉ោងប៉ុណ្ណោះក្រោយពេលរងគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ។ ខ្ញុំលាងមុខ ដាស់ពួកអាអណ្តើកនិងអាពេជ្រ លើកអាវពាក់ជិះម៉ូតូធំតាមពីក្រោយស៊ាសំដៅទៅផ្ទះសុខាភ្លាមដើម្បីចូលរួមចាត់ចែងធ្វើបុណ្យជាមួយក្រុម គ្រួសារ។

ប៉ុន្តែតាមពិតគ្មានអ្វីធ្វើ ច្រើនទេព្រោះសុខាជាគ្រួសារគួរសមដែរ គេមានញាតិ ច្រើនមកហូរហែ ឯពួក ខ្ញុំមានតែអង្គុយសំកុកលើតុបបរស្រណោះនឹកវាតែប៉ុណ្ណោះ។ កំពុងភ្លឹក ស្មារតីអ្នកណាមួយនិយាយ អីមួយម៉ាត់់ ស្រាប់តែឃើញស៊ារត់ត្រហេបត្រហបមកដល់៖

«បងយុទ្ធ! ខ្ញុំមានរឿង សំខាន់ហើយបន្ទាន់ បំផុត!»

ខ្ញុំលោះព្រលឹងស្លុតបេះដូងទម្រាំប្រមូល បានមកវិញហើយបន្ទោសស៊ាតិចៗ៖

«ស៊ាឯងស្លឺតពេកអញ្ចឹងខ្ញុំភ័យចង់គាំងបេះដូងទៅហើយ! អង្គុយមកចាំនិយាយ!»

មកពីមួយ រយៈពេលនេះក្រុមយើងជួបរឿងអាក្រក់ច្រើនពេញកម្លោះហើយបានជាឃើញ តែមុខ គេហ្នឹងក៏ខ្ញុំស្រមៃដល់ រឿងអកុសលបាត់ទៅហើយ។ មិនខុសមែនភ្លាម នោះស៊ាខ្សឹបមកកាន់ ពួកខ្ញុំទាំងទឹកមុខស្លេក៖

«គ្នាបងឯងម្នាក់ទៀតនៅឯណា?»

«អាសិក្ត?» ខ្ញុំភ្លាត់មាត់សួរទៅស៊ាវិញភ្លាម។

គេ នោះងក់ក្បាលនិយាយត្រហេបត្រហប៖

«គេនោះនៅឯណា!បងឆាប់ទៅរកគេមក! យើងត្រូវជួយគេ! គេនោះជិតមានរឿងហើយ!»

ឃ្លាទំាងបួនរបស់គេខ្លីៗ តែធ្វើអាយចិត្ត ខ្ញុំនឹកព្រួចទៅរកសក្តិ។ វណ្ណៈនិងសុខាទើបតែមានរឿងរហូតដល់លាចាកពីពួក យើងទៅជារៀងរហូតពេលនេះមានគេមកនិយាយកំឡាថាគ្នាខ្ញុំម្នាក់ទៀតជិតមានរឿង ធ្វើអោយអារម្មណ៍ពួកយើងកាន់តែស្មុគ ខ្ញុំតបវិញទំាងវិលវល់មិនយល់ការណ៍៖

«វានៅថៃឯណោះ! មកវិញថ្ងៃនេះហើយ!»

ស៊ាស្ទុះមកក្បែរខ្ញុំ គេនិយាយខ្សឹបៗក្បែរត្រចៀកខ្ញុំធ្វើអោយខ្ញុំចង់គេចបន្តិចអីបន្តិចព្រោះគេជាខ្ទើយ។តែទឹកមុខគេនោះម៉ឺងម៉ាត់ពេក ធ្វើអោយខ្ញុំសង្កត់ចិត្តទ្រាំស្តាប់សិន។គេនិយាយរហន់ៗ៖

«បងយុទ្ធ! គ្នាបងឯងមានលេខទាក់ទងទេ Call ទៅគេហើយអោយគេរកលោកស្រោចទឹកភ្លាមទៅ រកវត្តណាដែលនៅជិតខ្លួនហើយស្រោចទឹកអោយបានលឿនបំផុត!»

ខ្ញុំអត់ទាន់យល់សាច់រឿងអ្វីទំាងអស់ ប៉ុន្តែសន្សឹមៗសម្តីរបស់ស៊ាធ្វើអោយខ្ញុំទៅជាភិតភ័យបន្តិចម្តងបន្តិចម្តង។

«បងឯងចង់មានន័យថាម៉េច?»

ខ្ញុំសួរដោយបុកពោះតែដៃរាវរកទូរសព្ទ័មកភ្លាមដែរ។សំឡេងអ្នកនិយាយធ្វើអោយខ្ញុំភ័យនោះ តបមកវិញ៖

«ខ្ញុំចង់និយាយថា គ្នាបងឯងម្នាក់ទៀតនោះ! ឈ្មោះសក្តិនោះ! គឺខ្ញុំចង់និយាយថា គេកំពុងមានគ្រោះថ្នាក់!»

គេនិយាយចំៗត្រង់ៗពេកធ្វើអោយខ្ញុំភ័យស្លុត។ ខ្ញុំនៅទ្រឹងព្រោះភាំង គេនោះនិយាយសង្ខើញ៖

«បងយុទ្ធ ខ្ញុំខ្លាចតែគេនោះមានរឿងដូចសុខានិងវណ្ណៈដែរទេ!»

ចិញ្ចើម ខ្ញុំជ្រួញចូលគ្នា តែម្រាមដៃបម្រុងចុចទៅរកអាសក្តិភ្លាមដែរព្រោះលេខថៃរបស់វាខ្ញុំស្គាល់ច្បាស់ហើយពីល្ងាចមិញពេលអាសុខាមានរឿងទើបតេទាក់ទងទៅប្រាប់វាដែរ។ ប៉ុន្តែមិនទាន់ទំាងបានចុចផង អាអណ្តើកឆ្លើយកាត់មកខ្ញុំទាំងដៃម្ខាងលើកទូរស័ព្ទស្ដាប់៖

«អត់ចូលទេ! តេពីរដងហើយ!»

ខ្ញុំសម្លឹងអេក្រង់ទូរសព្ទ័វា ទោះជាមានអារម្មណ៍មិនស្រួលចិត្ត តែក៏នៅខំនិយាយកំឡាអោយកម្លាំងចិត្តខ្លួន៖

«វាកំពុងជិះយន្តហោះមកហ្នឹង!»

«ខ្ញុំខ្លាចតែគាត់មានរឿងទេ!»

ឈ្មោះស៊ានៅតែរអ៊ូតិចៗធ្វើអោយចិត្តខ្ញុំកាន់តែរងរំខាន។ខ្ញុំទ្រាំមិនបាននិយាយសួរវិញភ្លាម៖

«បងឯងនិយាយរឿងអពមង្គលដដែលៗ ពួកខ្ញុំធុញដល់ហើយនៀក! ម៉េចនៅសុខៗមកធ្វើអោយអារម្មណ៍ពួកខ្ញុំកាន់តែបែកអញ្ចឹង។ បងឯងមានបំណងអី?»

នោះដូចជាគ្មានពេលខឹងតបសម្តីខ្ញុំវិញទេ គេមានតែបង្ខំរលះរលាំងដកយករូបថតមួយសន្លឹកពីហោប៉ៅ មកបង្ហាញខ្ញុំ។ក្រឡេកឆ្វាច់ក៏ស្គាល់ថាជារូបថតរបស់ពួកខ្ញុំ៦នាក់កាលទើបនឹងបានឡើងឆាកធំដំបូងក្នុងនាមជាBand យុវវ័យ។

ខ្ញុំហួសចិត្តដោយនិយាយស្ងាត់ៗប្រាប់ខ្លួនឯងថា អាសុខានេះចំមែនហើយ វាពិតជាមានស្នេហាជាមួយម្នាក់ឈ្មោះស៊ានេះអីដល់ម្លឹង?រូបសំខាន់បែបនេះក៏គេមាន ចំណែកខ្លួនវាជិតស្លាប់ហើយមានអត្តសញ្ញាណប័ណ្ណគេនៅក្បែរខ្លួនទៀត?

«បងឯងមើលចុះ! មើលរូបនៀក! បងឯងឃើញចម្លែកអត់? មុខសុខានិងវណ្ណះឡើងស្លក់រហូតដល់ព្រិលមើលមិនចង់ស្គាល់ ឥឡូវនេះដល់វេនរូបសក្តទៀត! មុខគេចាប់ផ្ដើមស្លក់ហើយ! វាជាសញ្ញាថាគេកំពុងតែមានរឿង»

ខ្ញុំបីនាក់បោលក្បាលសម្លឹងទៅសន្លឹករូបនោះតែមិនបានកញ្ឆក់យកមកទេ។ មុខអ្នកស្លាប់ពីរនាក់មុនៗពិតជាព្រលែតដល់ថ្នាក់មើលលែងចង់ស្គាល់មែនចំណែកអាសក្តិក៏កំពុងស្លក់តិចៗដែរ។ សណ្ឋានមុខពួកគេទំាងបី គឺហាក់បីដូចជារូបនេះត្រូវជ្រលក់ទឹក រឺមួយត្រូវសើមដោយប្រការណាមួយ។

«រូបនេះត្រូវទឹកភ្លៀងមែនអត់?» សម្លេងអាពេជ្រសួរឡើងមុនខ្ញុំទៅទៀត។

ចំណែកខ្ញុំកំពុងគិតថាតើម្សៀនេះមានបំណងអាក្រក់រឺល្អចំពោះពួកយើងដែលមកលេងបន្លាចរបៀបនេះ។ តើគេមានបំណងអ្វី? ចង់បោកប្រាស់ពួកយើងទេដឹង?

ខ្ញុំមិនទាន់បញ្ចេញប្រតិកម្មេអ្វីទេ ប្រោះឈ្មោះស៊ាកំពុងពន្យល់អាពេជ្រ៖

«រូបនេះត្រូវទឹកមន្ត!»

អាអណ្តើកនិយាយកាត់ដោយមួហ្មង៖

«ទឹកមន្តក៏ដោយទឹកអីក៏ដោយ អោយតែសើមវាស្លក់រូបហើយ! ហ៊ឹម មនុស្សកំពុងពិបាកចិត្តបងឯងយករូបអញ្ចឹងៗមកអោយមើលទៀត!យ៉ាប់ហ្មង!»

អាអណ្តើកវាខឹងប្រុងក្រោកដើរចោលពួកយើងតែស៊ាឃាត់វិញទាំងញ័រមាត់៖

«ព្រោះតែមិនជឿហ្នឹងហើយ ព្រោះតែម្នាក់ៗមិនជឿហ្នឹងហើយបានជាសុខាត្រូវស្លាប់! បើម្សិលមិញគេព្រមជឿសម្តីខ្ញុំ! គ្មានរឿងថ្ងៃនេះទេ!»

ខ្ញុំនៅចំហរមាត់ធ្លុងព្រោះកាយវិការគេដូចជាមិនមែនកំពុងប្រឌិតរឿងសោះ។ គេបញ្ចេញសេចក្តីទទូចនិងព្រួយបារម្ភពិតៗតាមពន្លឺភ្នែក។

ខ្ញុំងក់ក្បាលដោយប្រឹងទប់ចិត្តតឹងតែងហើយបន្ធូរដង្ហើមសម្រួលបរិយាកាស៖

«បងឯងនិយាយអោយចប់ទៅអញ្ចឹង! ពួកខ្ញុំនៅរង់ចាំស្តាប់! បើថាទំនង! ពួកខ្ញុំជឿបងឯង!»

ស៊ាលេបទឹកមាត់ពន្យល់ពួកខ្ញុំភ្លាម៖

«កាលពីមុននេះពីរឆ្នាំ គឺពេលពួកបងឯងទើបបានឡើងឆាកធំហើយថតរូបនេះ សុខានិងខ្ញុំបានជួបអាចារ្យម្នាក់ដោយចៃដន្យនៅសួនច្បារ! ពេលនោះយប់ហើយ! អ៊ុំនោះឃើញពួកខ្ញុំជូនលុយគាត់ហូបទឹកគាត់បែរជានិយាយចម្លែកៗថាក្មួយខាងណេះចង់អោយក្រុមក្មួយឯងល្បីឈ្មោះអត់? កាលហ្នឹងពីរនាក់ខ្ញុំចម្លែកចិត្តថា ហេតុអ្វីនៅសុខៗ អាចារ្យពនេចរម្នាក់ដឹងបានថាសុខាជាសមាជិកក្រុមអកកេះដែលមិនទាន់ល្បី? ពេលនោះសុខាសួរគាត់លេងៗថា ធ្វើម៉េចបានល្បីកើតនឹងគេទៅ? គាត់ក៏សុំរូបថតក្រុមបាតដៃខ្មៅរបស់ពួកឯង ពេលនោះសុខាមានរូបមួយសន្លឹកនេះជាប់ខ្លួនក៏ដកអោយគាត់។ គាត់យកទៅមើលហើយសូត្រផ្លុំៗព្រួសទឹកពីដបទឹកសុទ្ធពីរបីដងហើយហុចមកវិញ! ពេលហ្នឹងគាត់ថា តទៅក្រុមបងឯងនឹងមានគេស្គាល់ច្រើនមិនខាន!»

គាត់និយាយដល់ត្រឹមណេះ ពួកខ្ញុំបីនាក់ងាកមើលមុខគ្នា។ តាមពិតពួកខ្ញុំមិនត្រឹមតែជាអ្នកសិល្បៈទេព្រោះទោះបីពួកសិល្បៈគេជឿរឿងអាគមអូមអាមអីច្រើន មានរៀបគ្រូមានអីគ្រប់ៗគ្នា តែពួកខ្ញុំគឺផ្សេង។ពួកក្រុមបាតដៃខ្មៅខ្ញុំ សុទ្ធតែមានសមាជិកជានិស្សិតផ្នែកតិចណូទៀត បើអោយមកជឿរឿងអស់នេះប្រហែលជាយ៉ាប់បន្តិចហើយ។ ខ្ញុំនៅស្ងៀមអាអណ្តើកវាប្រកែកញ៉ាញ៖

«អញ្ចឹងរូបនេះរីកប្រហែលមកពីត្រូវទឹកព្រួសពីមាត់អ៊ិំនោះហើយ! គាត់មកចំមុខបីនាក់វាហ្នឹង!»

ស៊ាស្រាប់តែប្រកែកញ៉ាញ៖

«អត់ទេ! កាលពីថ្ងៃនោះ រូបថតប្រគល់ដល់ដៃសុខាវិញគឺនៅធម្មតា! គាត់បានផ្តាំទៀតថា បើថ្ងៃណាមួយរូបនេះស្លក់មុខចំមុខអ្នកណា អ្នកនោះប្រាកដជាមានរឿងប៉ះពាល់ដល់ជីវិត!»

មិនដឹងយ៉ាងម៉េចសម្តីគេដូចជាកាន់តែទាញចិត្តខ្ញុំអោយចង់សម្លឹងទៅរូបថតនោះអោយកាន់តែច្បាស់ឡើង។ ដូច្នេះខ្ញុំក៏លូកទៅទទួលពីដៃគេមកពិនិត្យ។ ហេតុអ្វីស្លក់តែមុខបីនាក់ហ្នឹងមែន?

ខ្ញុំងើបមុខសម្លឹងទៅអាអណ្តើកនិងអាពេជ្រចង់ដឹងថាចិត្តពីរនាក់គិតយ៉ាងណាវិញ បន្តាប់មកខ្ញុំដៀងទៅមើលមុខស៊ា។ គេនោះនិយាយបន្ថែមមកភ្លាម៖

«កាលក្រុមបងឯងចាប់ផ្តើមល្បីឈ្មោះហើយបានខាងកម្មវិធី ជាច្រើនដណ្តើមគ្នាមកកុងត្រា ពួកខ្ញុំនឹកគិតថាអាចារ្យនោះពូកែមែន! ខ្ញុំនិងសុខាខំបបួលគ្នាមកសួនច្បារអង្គុយចាំគាត់ច្រើនល្ងាច តែគាត់មិនដែលបង្ហាញខ្លួនទៀតសោះ! ក្រោយមកក៏រវល់ផងនាំគ្នាហីទៅ! រហូតដល់វណ្ណៈស្លាប់ក៏មិនដឹងទៀតស្រាប់តែចៃដន្យថ្ងៃមួយពីរនាក់ខ្ញុំយករូបថតនេះមកមើលលេងព្រោះសុខានឹកវណ្ណៈ ចៃដន្យចាប់អារម្មណ៍ថា មុខវណ្ណៈប្តូរពណ៌ទៅជាស្រលេតខុសពីអ្នកផ្សេងក៏ចាប់អារម្មណ៍ចំណាំទុក។»

អាអណ្តើកវាលូកយករូបនោះមកស្ទាបមើលត្រង់កន្លែងស្រឡេត។ អាពេជ្រលូកហៅប៉ៅយកមួយសន្លឹកទៀតដែលផ្តិតដូចគ្នា មកផ្ទៀងមើល គឺអត់មានស្រលេតអីបន្តិចទេ។

បងស៊ានៅតែនិយាយបន្ត៖

«មុននេះពីរបីថ្ងៃខ្ញុំបានសង្កេតឃើញមុខសុខាចាប់ផ្តើមស្រឡេតដែរ ខ្ញុំនៅមិនសុខសោះបាននិយាយជាមួយគេអោយគិតគូររកលោកស្រោចទឹកចេញ តែគេថាមិនជឿរឿងអស់នេះ ឥឡូវគេមានរឿងទាល់តែបាន។ យប់មិញគ្រាន់តែដឹងថាគេស្លាប់ភ្លាមខ្ញុំយករូបនេះចេញមកមើលស្រាប់តែឃើញចាប់ផ្តើមស្រឡេតរូបសក្តិទៀត! ខ្ញុំរត់ទៅរកបងឯងដល់ផ្ទះទាំងកណ្តាលយប់ព្រោះខ្ញុំមិនចង់អោយមានអ្នកទីបីដែលមានរឿងទៀតទេ! ជឿខ្ញុំទៅ! អាចារ្យនោះមុនពេលចេញទៅនិយាយច្បាស់ណាស់! បើស្លក់ចំមុខអ្នកណា គឺបង្ហាញថារាសីអ្នកនោះចុះហើយ!»

ខ្ញុំកាន់តែស្តាប់សម្តីគេ អារម្មណ៍កាន់តែអាក្រក់ឡើង។ ចិត្តមួយចង់ប្រាប់ថាមិនជឿដាច់ខាត តែចិត្តមួយទីរទើថា ចុះបើការវិភាគរបស់គេជាការពិត? សក្តិជាអ្នករងគ្រោះបន្ទាប់ទៀត?

សំឡេងអណ្តើកលាន់មក កាត់ផ្ដាច់ការគិតរបស់ខ្ញុំប៉ិត៖

«ស្រួលណាស់! ខ្ញុំមានពួកម៉ាកម្នាក់ម្ចាស់ហាងផ្តិតរូប! យករូបនេះទៅអោយវាមើលទៅដឹងហើយត្រូវទឹកមែនរឺអត់?»

វានិយាយអញ្ចឹងមានន័យថាចិត្តវាក៏មិននៅសុខដែរ។ វាមិនជឿរឿងអប្បិយជំនឿទេ តែគ្នាខ្ញុំស្លាប់អស់ពីរនាក់គឺជាការពិត។

«ទៅហ្មងទៅអញ្ចឹង!»អាពេជ្រនិយាយស្រប។ ខ្ញុំក្រោកពីកៅអីហើយពួកគេក៏ងើបតាម។

ខ្ញុំដឹកពួកគេទំាងបីនាក់ទៅកាន់ហាងមិត្តភក្តិអណ្តើក។ នៅចប់តាមផ្លូវខ្ញុំគិតក្នុងទ្រូងម្នាក់ឯង៖

«អាខាអើយអាខា អ្ហែងស្លាប់ទៅហើយ អ្ហែងគួរតែជួយបំភ្លឺអញ ថាអញគួរជឿអាម្សៀរសង្ហាអ្ហែងដែរអត់? គេមានបំណងអីដែលមករកអញហើយនិយាយរឿងឆ្កួតៗអស់នេះ?»

មកដល់ហាងរូបថត ពួកខ្ញុំអត់និយាយអីច្រើនទេ ក៏ពន្យល់បងម្ចាស់ហាងថា មានរូបថតអនុស្សាវរីយ៍មួយឥឡូវពួកម៉ាកស្លាប់អស់ពីរនាក់ហើយ ចង់អោយគាត់ជួយមើលរូបនេះត្រូវនឹងអ្វីបានជាវាស្លក់?គ្រាន់តែពិនិត្យហើយភ្លាមគេនោះនិយាយប្រាប់ពួកយើងផូង៖

«រូបនេះគឺថតមកស្លក់មុខអញ្ចឹងហ្មង! អត់មានត្រូវទឹកទេ ព្រោះបើត្រូវទឹកមែនកន្លែងនោះមិនត្រឹមតែស្លក់ទេតែវាអាចហើមរឺជ្រួញទៀត តែនេះយកទៅពិនិត្យច្រើនសារហើយ អត់ឃើញមានជ្រួញរឺរបកហើមសាច់ក្រដាស់អីផង មានន័យថាអត់ត្រូវទឹកទេ!ថតមកស្លេតអញ្ចឹងស្រាប់!»

ខ្ញុំងាកមើលមុខគ្នា។

អាពេជ្រលូកហោប៉ៅយករបស់វាចេញមកបង្ហាញបងម្ចាស់ហាងនោះ៖

«នេះរូបថត! ខ្ញុំក៏មានមួយដែរ! ពេលថតគែមុខច្បាស់ល្អគ្រប់គ្នា!»

បងម្ចាស់ហាងយកទៅពិនិត្យភ្លាមគាតើគ្រវីក្បាលហួសចិត្ត បន្តិចមកទើតគាត់និយាយ៖

«អត់តម្រិះដែរ! មួយសន្លឹកនេះម៉េចក៏ស្លក? មានតែអ្នកផ្តិតហ្នឹងផ្តិតអោយមិនល្អ បានយូរទៅវាហើរពណ៌ថ្នាំ?»

«ផ្តិតតែនៅហាងបងឯងហ្នឹង!» អាអណ្តើកវានិយាយឌឺ។

តាមពិតពួកយើងបីអ្នកដឹងច្បាស់ជាងគេថារូបនេះថតមកដំបូងគឺច្បាស់ល្អណាស់ទាំងសន្លឹកមេ ទំាងសន្លឹកដែលផ្តិតចែកគ្នា។ ពួកខ្ញុំជាក្រុមសិល្បៈយុវវ័យស្រលាញ់រូបថតបំផុតហើយ។ បើរូបនេះថតមិនល្អ រឺផ្តិតស្រឡេតអីតែបន្តិច គឺអត់ចែកគ្នាទុកដាច់ខាត។ ដូច្នេះការសន្និដ្ឋានរបស់ម្ចាស់ហាងថតរូបគឺខុសទំាងស្រុង។

«តែយ៉ាងណាក៏ដោយលទ្ធផលជាក់នេះកំពុង ធ្វើអោយយើងនាំគ្នាស្មុគថា នៅសុខៗអត់មានសញ្ញាត្រូវទឹកទេ ហេតុអីរូបថតហ្នឹងទៅជាស្លក់ចំមុខវណ្ណៈ សុខានិងសក្តិ?

«បើបងនៅហាងផ្តិតរូបនោះថាមិនមែនទទឹក ចុះម៉េចក៏មុខបីនាក់វាស្លក់?» អាពេច្រវាសួរមុនគេពេលចិត្តខ្ញុំកំបូងតប់ប្រមល់។

ភ្លាមនោះអាអណ្តើកវានិយាយបន្ថែម៖

«អើ អ្ហែងគិតមើលអាយុទ្ធ! បីនាក់វានៅក្នុងរូបថតអត់បានឈរក្បែរៗគ្នាទេ បើថាស្លក់អាសក្តិគួរទេស្លក់ដល់អញ ព្រោះអញឈរថតជិតវា ម៉េចក៏រំលងអញទៅស្លក់មុខអាវណ្ណៈទៅវិញ?»

អាពេជ្រនិយាយបន្ថែមវិញទៀត៖

«ហើយហេតុអី ពីរនាក់វាក្នុងដែលស្លេកមុខ ពិតជាមានរឿងមែនដល់ជីវិតមែន?»

ខ្ញុំដកដង្ហើមធំងាកទៅរកស៊ា៖

«បង! ចុះយើងមានវិធីរកតាអាចារ្សនោះឃើញទេ?»

«យើងអត់មានពេលទេ!»ស៊ាឆ្លើយមកវិញ។ចម្លើយគេមានន័យថាគេគ្មានសង្ឃឹមក្នុងការរកលោកតាអាចារ្យនោះឃើញទាន់ឡើយ ដូច្នេះគេប្រហែលជាចង់អោយយើងរកមធ្យោបាយផ្សេង។

ខ្ញុំសួរបន្តភ្លាម៖

«កាលនៅផ្ទះ បុណ្យសុខា បងស៊ាឯងចង់អោយពួកខ្ញុំទៅរកស្រោចទឹកចេញហ្អី?ធ្វើអញ្ចឹងអាចល្អឡើងវិញទេ!»

ឃើញខ្ញុំបន្ទន់ឥរិយាបថទំនងជឿការសន្និដ្ឋានរបស់គេ ស៊ាប្រញាប់ប្រាប់មកខ្ញុំវិញ៖

«ខ្ញុំចង់អោយធ្វើ អញ្ចឹងមិនដឹង១០០ភាគរយថាបានផលទេ តែយើងកាន់ព្រះពុទ្ធសាសនាចំណាំឃើញចាស់ៗធ្វើអញ្ចឹងអោយតែពេលមានស៊យម្តងៗ!ឥឡូវនេះដែលចាំបាច់គឺគ្នាបងឯងដែលទៅថៃនោះ ព្រោះរូបគេក៏ស្រលេតហើយ!បងឯងបីនាក់នេះមិនទាន់អីទេ!»

អណ្តើកសួរកាត់ភ្លាម៖

«ឈប់សិន!ខ្ញុំនៅឆ្ងល់រឿងមួយ!បើសិនរឿងដែលបងឯងគិតហ្នឹងជាការពិតយើងត្រូវតែដឹងសិនថាតើហេតុអ្វីរឿងអស់ហ្នឹងវាកើតឡើងមកលើពួកយើងបន្តបន្ទាប់គ្នា?វាមិនដែលថា អាប់រាសី ស្រាប់តែដាក់ម្តងម្នាក់ បន្តគ្នាអញ្ចឹងទេ!តាអាចារ្យហ្នឹងគាត់មានបានប្រាប់អីលើសពីហ្នឹងទៀតទេ?»

ស៊ាគ្រវីក្បាល៖

«គាត់អត់និយាយអីទាំងអស់គ្រាន់តែថាបើកាលណារូបស្លកគឺមានរឿងហើយ!»

អា ពេជ្រលាន់មាត់៖

«អាអណ្តើកនិយាយត្រូវយើងត្រូវតែដឹងសិនថា មូលហេតុអីដែលពួកយើងមានរឿងតគ្នាម្តងម្នាក់ៗ?បើស្អែកឡើងរឺខានស្អែកស្រាប់តែស្លករូបខ្ញុំ រឺអាអណ្តើក រឺអាយុទ្ធ ទៀតតើគិតយ៉ាងម៉េច?»

ខ្ញុំងក់ក្បាលផ្ងក់ៗគាំទ្រសំនួររបស់ពីរនាក់វា ទើបនិយាយវិញម្តង៖

«ឥឡូវយើងមិនអាចរកអាចារ្សនោះឃើញអញ្ចឹងខ្ញុំចង់រកអ្នកណាម្នាក់ដែលដឹងរឿងអប៉ិយជំនឿអស់ហ្នឹងច្រើនដើម្បីសួរយោបល់វិញ!ពួកឯងយល់ម៉េច?»

«អញស្គាល់យាយម្នាក់!គាត់ចេះអារឿងអំពើផ្លូវងងឹតអីហ្នឹងល្បី!យើងគួរទៅសួរគាត់?»អាពេជ្រនិយាយ។

ខ្ញុំសួរវាវិញ៖

«ឆ្ងាយទេ?ផ្ទះគាត់នៅឯណា?»

«នៅតាកែវ!ចុះពីភូមិតាអញប្រហែលពីរគីឡូទេ!»

ស្នូរទូរស័ព្ទរោទ៍ឡើងមករឺងៗ ។អាពេច្រភ្លាត់មាត់ដោយអំណរ៖

«អាសក្ត!?»

ពួកខ្ញុំងាកទៅរកវាដោយសារសម្ដី វាមានន័យថាអ្នកខលមកជាអាសក្ក?។អា ពេជ្រលើកនិយាយវឹង៖

«ឥឡូវអ្ហែងនៅឯណា?»

ពេលពួក ខ្ញុំកំពុងស្ដាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់ អាពេជ្រងាកមកនិយាយប្រាប់៖

«វាចុះដល់ពោធិចិនតុងហើយ!»

«អើ ប្រាប់ វាចាំ ហ្នឹងហើយ!យើងទៅទទួលវា!»ខ្ញុំ ប្រាប់តាមរយៈអា ពេជ្រ។

ពួកខ្ញុំទៅទទួលអាសក្តហើយនាំគ្នាជិះទៅតាកែវ៥នាក់រួមទាំងបងស៊ានផងក្នុងឡានតែមួយឆ្ពោះទៅស្រុករបស់អាពេជ្រនៅស្រុកព្រៃកប្បាសខេត្តតាកែវ។

«ណេះ!សក្តិឯងយកអានេះមួយទុកជាប់ខ្លួនទៅ!»

«ស្អីគេហ្នឹងបង?»

សក្តិក្មេងជាងគេ ហើយវាទើបនឹងមកដល់វាមិនសូវយល់សាច់រឿងទេ ចំណែកបងស៊ាក៏វាមិនស្គាល់ផង លុះដល់គាត់ដកសន្លឹកកថាប្រាក់មួយអោយវាទុកជាប់ខ្លួនវាទៅជាង៉េមង៉ាម។ខ្ញុំវិញយល់ចិត្តបងស៊ា ខ្ញុំដឹងថាករណីសុខានិងវណ្ណៈដែលស្លាប់ថ្មីៗសើមៗធ្វើអោយគាត់ប្រុងប្រយ័ត្នគ្រប់ជំហាន លើកនេះសក្តជាអ្នកបន្ទាប់ដែលមុខគេលើសន្លឹករូបថតចាប់ផ្តើមស្លក គាត់ខ្លាចទំរាំទៅជួបលោកយាយយនោះសួនាំដឹងរឿងរឹសគល់ក៏យឺតពេលក្នុងការជួយការពារជីវិតសក្តិបានជាគាត់ដោះកថានោះអោយមកវាការពារខ្លួន។

ខ្ញុំនិយាយតឿនអាសក្ត៖

«បងស៊ានអោយហើយ ឯងយកទុកជាប់ខ្លួនទៅ!មួយរយៈនេះពួកយើងស៊យដល់ហើយ អញមិនចង់អោយមានអីកើតឡើងអ្នកណាម្នាក់ទៀតទេ។»

វាទទួលសន្លឹកកថានោះយឺតៗហើយពិនិត្យមើលមុនពេលដាក់ចូលក្នុងកាបូបលុយ។បងស៊ានពន្យល់ពួកយើងក្នុងពេលដែលឡានចេះតែបន្តបោលឆ្ពោះទៅខេត្ត៖

«កថានេះខ្ញុំធ្លាប់ទៅលេងវត្តភ្នំសន្ទុកជាមួយសុខា លោកអោយទុកជាប់ខ្លួនម្នាក់មួយសន្លឹកការពារខ្មោចព្រាយអំពើខ្មៅអីផ្សេងៗហ្នឹង តែសុខាវាទុកប្រហែសចោរលួចកាបូបបាត់ដោយទំាងកថានេះទៅដែរ ឥឡូវសក្តឯងកំពុងមានរឿង កុំយកវាចេញពៅកាបូបអោយសោះ ត្រូវទុកកាបបូជាប់ខ្លួនជានិច្ច!ចាំយើងទៅរកមនុស្សដឹងរឿង ចាំគិតទៀត!»

សក្តិឆ្លើយខ្លីទំាងមិនយល់ការខុសត្រូវអ្វីច្បាស់ប៉ុន្មានទេ៖

«បាទ!អរគុណបងស៊ា!»

«អាឡូតា!ពួកខ្ញុំកំពុងចេញពីអំពេញទៅទីនោះ!!»អាពេជ្រនិយាយទូរស័ព្ទទៅជម្រាបលោកតាវានៅឯស្រែជាមុនពីរឿងដែលពួកយើងចង់ទៅជួបនឹងបានគាត់ជូនទៅរកលោកយាយដែលចេះរឿងផ្លូវងងឹតនោះ។

ទៅដល់ភូមិភ្លាម លោកតារបស់អាពេជ្រនិងចាស់ៗក្នុងភូមិនាំគ្នាមកចោមរោមសួរនាំធ្វើអាយពួកខ្ញុំកាន់តែវិលមុខ។អ្វីៗដែលបងស៊ានិយាយគេនាំគ្នាភិតភ័យធ្វើដូចជារឿងកើតឡើងចំពោះពួកគេពិតៗដូច្នេះដែរ។តាមទម្លាប់និងជំនឿរបស់អ្នកភូមិ ១០០ភាគរយគឺពួកគេជឿថាគ្នាខ្ញុំ៦នាក់ពិតជាបានធ្វើអ្វីមួយខុសធ្ងន់ធ្ងរចំពោះផ្លូវងងឹតណាមួយ បើពុំនោះទេ មិនមែនអាចកើតមានគ្រោះថ្នាក់ដល់ជីវិត ឡើយ។

«ស្រូតទៅរកលោកយាយទៅ ប្រកដជាបីនាក់ហ្នឹងបានធ្វើអីប៉ះពាល់អ្នកណាហើយ!ទៅៗកុំអោយយឺតពេលទាន់!»

កាន់តែស្ដាប់ពួកគេ អារម្មណ៍ខ្ញុំកាន់តែងងឹតឈឹងនិងប្រែប្រួលកាន់តែតានតឹងនិងភ័យខ្លាចឡើងៗ។តាមពិតពីមុនមកពួកខ្ញុំមិនងាយជឿរឿងអស់ទាំងនេះទេ តែពេលនេះអា វណ្ណៈនិងអា សុខាទៅបាត់គឺជាការពិត ចំណែកឯសន្លឹករូបថតនោះទៀតសោតជាប្រផ្នូលដ៏អាក្រក់មួយ។

ពូរបស់អា ពេជ្រនិងអ្នកភូមិម្នាក់ទៀតឈ្មោះបងចយជាអ្នកជិះម៉ូតូនាំមុខឡានយើងទៅរកលោកយាយនោះ។ទម្រាំយើងទៅដល់ភូមិលោកយាយនោះគឺថ្ងៃបាក់រសៀលទៅ ហើយ។

«ឈប់ ឡាននៅហ្នឹងហើយ!ផ្លូវចូលឡានលែងរួចហើយ»បងចយស្រែកប្រាប់ពួកខ្ញុំ។

បន្ទាប់មកគឺដើរដោយថ្មើរជើងប្រមាណ១០០ម៉ែត្រ។

នៅអមសងខាងផ្លូវគ្មានផ្ទះអ្នកស្រុកទេ យូរៗម្តងឃើញក្មេងឃ្វាលគោ ខ្ញុំអរភើតក្នុងពោះ។ទៅមុខបន្តិច តែក្មេងឃ្វាលគោក៏លែងមានដែរ។សូម្បីចាបយំមួយចេចក៏អត់ ស្ងាត់នោះសែនស្ងាត់។

«អាពេជ្រ!អ្ហែងដែលមកអត់អ្ហ៎ា?»ខ្ញុំសួរវាបន្លប់បរិយាកាស។

«ធា្លប់កាលពីក្មេងៗ»វានិយាយធ្វើហីមិនខ្ចីខ្វល់ខ្វាយព្រោះនេះជាស្រុកវា តែខ្ញុំវិញមើលនាយអាយចង់ជ្រុះគ្រាប់ភ្នែកខ្លាចវរៗមានរឿងអីរកច្រករត់មិនឃើញ ។

….មេឃក៏ល្ងាចទៀត…

«អ្ហឺយ!ស្ងាត់ដល់សូរ!»ខ្ញុំរអ៊ូ។

«ដល់ហើយ!»បងចយនិយាយកាត់ភាពតឹងទ្រូងរបស់ខ្ញុំ។ហើយគាត់ជិះម៉ូតូហួសទៅ។

នៅពីមុខយើងគឺផ្ទះ ឈើធំមួយ។ទោះធំយ៉ាងណាក៏អត់ប្រយោជន័ព្រោះគ្មានឃើញផ្ទះផ្សេងនៅក្បែរសូម្បីតែខ្ទមមួយទេ។

នៅក្បែរជើងព្រៃ។នៅខាងលើផ្ទះមានជះពន្លឺចង្កៀងក្រហមច្រាល តែមិនមែនជាពន្លឺអគ្គិសនីឡើយ។

«លោកយាយនៅតើ!»ពូអា ពេជ្រប្រាប់ពួក យើង។

សូម្បីតែពួកខ្ញុំជាក្មេងប្រសុៗពេញកម្លាំងមានគ្នា៥នាក់នៅតែកើតអារម្មណ៍ភ័យខ្លាច ។គឺមកពីស្ថានភាពតំបន់ នេះស្ងាត់ពេក ហើយថ្ងៃក៏លិចបណ្ដើរៗទៀត។

ពូរបស់អាពេជ្រនិងបងចយជិះម៉ូតូដល់មុន មិនដឹងជាគាត់ឡើងលើផ្ទះតំាំងពីពេលណាទេ បានជាពេលនេះឃើញពីរនាក់គាត់ចេញមកបក់ដៃហៅពួកខ្ញុំអោយឡើងទៅ។

យើងនាំគ្នាដោះស្បែកជើងចេញដើម្បីឡើងជណ្ដើរទៅលើផ្ទះជាការគោរពម្ចាស់ផ្ទះ ប៉ុន្តែដោយសារសក្តពាក់ប៉ាតា វាដោះយឺតជាងគេ។

ពួកយើងឡើងចោលអស់ទើបចាប់អារម្មណ៍ថាមិនឃើញវា ប៉ុន្តែពេលខ្ញុំងាកមើលទៅក្រោមក៏ឃើញថា បងស៊ានៅឈរជាមួយចាំវាដោះស្បែកនៅឡើយ។កាយវិកាគាត់បញ្ជាក់ថាគាត់យកចិត្តទុកដាក់ជាមួយវាណាស់ ហើយរឹតតែច្បាស់ទៅទៀតថា គាត់ជឿលើប្រផ្នូលក្នុងសន្លឹករូបថតនោះទាំងស្រុង។

ទម្រាំវាដោះស្បែកជើងរួចទើបយើងទំាង៥នាំគ្នាដើរចូលទៅក្នុងផ្ទះឈើរលោងស្រិលនោះ។

លោកយាយស្លៀកសំលៀកបំពាក់ពណ៌ត្នោត កំពុងឈរកាន់ក្អមមួយហើយសូត្រអ្វីជីពអូចហាក់ដូចជាមិនខ្វល់ចំពោះការមកដល់របស់ពួកយើងឡើយធ្វើអោយពួកខ្ញុំឈរទ្រឹងសម្លឹងគាត់ដោយចម្លែក។យើងធំក្លិនចង្កៀងប្រេងកាតនិងក្លិនធូបឡើងឆួល។ ពួកយើងគ្មានចាប់អារម្មណ៍ខុសគ្នាទេម្នាក់ៗរេភ្នែកសម្លឹងជុំវិញខ្លួនព្រោះមិនចូលចិត្តស្ថានភាពរបៀបនេះ។

លើផ្ទះមានគ្រែតូចមួយពេញដោយអសនៈទៀនធូបនិងបាយសីច្រើនថ្នាក់ធ្វើពីក្រដាស់ពណ៌ដែលភ្លឺផ្លេក។ចំណែកនៅជ្រុងម្ខាងទៀតមានពំនូកគំនរក្រណាត់សមួយសំណុំធំ។នៅកណ្តាលផ្ទះកន្លែងលោកយាយនោះឈរឃើញមានផ្តិលទឹកមួយដាក់ចោលផ្ទាល់កម្រាលតែមានទឹកពេញប្រៀប។

«នាំគ្នាអង្គុយចុះជិតៗជើងលោកយាយទៅ»សំឡេងពូអាពេជ្រនិយាយបង្គាប់ពីមាត់ទ្វារមកធ្វើអោយខ្ញុំបែរទៅរកគាត់មុនពេលរកកន្លែងដាក់គូទអង្គុយ។ពូនោះឡើងមកពីក្រោមក៏មិនដឹងលើដៃមានល្អីមួយដែលពេញប្រៀបដោយសន្លឹកម្លូ។

«យកស្លឹកម្លូមកណេះ»លោកយាយបញ្ចេញសំឡេងជាដំបូង។សំឡេងគាត់ស្អកៗហើយញ័រៗ។អាពេជ្រទាញដៃខ្ញុំអោយអង្គុយចុះជាការដាស់អោយខ្ញុំភ្ញាក់ខ្លួនថាតាមពិតពួកគេបានអង្គុយចុះគ្រប់គ្នាហើយនៅតែម្នាក់ដែលឈរង៉េមង៉ាមម្នាក់ឯងព្រោះឆ្ងល់។

ពេលយើងអង្គុយចុះក្បែរគ្នាទាំងប្រាំនាក់ហើយ លោកយាយហុចក្អមទៅអោយបងចយហើយបញ្ជា៖

«រោយអង្ករនេះជុំវិញពួកវាទៅ!»

បងចយទទួលក្អមពីដៃលោកយាយយ៉ាងរហ័សពេលនោះហើយដែលខ្ញុំ ចាប់អារម្មណ៍ឃើញថាដៃលោកយាយទំាងសង្ខាងមានស្នាមពពាលពោរពាសដូចធ្លាប់របួសរលាកភ្លើងធ្ងន់ធ្ងរពីមុនមក។

បងចយលូកដៃទៅក្នុងក្អម ហើយច្បាមគ្រាប់ធញ្ញជាតិសក្បុសទំាងដៃៗមករោយពទ្ធ័ជុំវិញពួកខ្ញុំជាច្រើនជុំ។គាត់ធ្វើដូចស្ទាត់ជំនាញហើយរហ័សព្រមទាំងស្មើដៃល្អណាស់។

«គេរោយអង្គរដំណើបធើ្វអីអាពេជ្រ?»សំឡេងអាអណ្តើកសួរមុនគេទោះបីយើងទំាងប្រាំសុទ្ធតែឆ្ងល់ដូចគ្នា។

«អាណាដឹងអ្ហ៎ា!?»អាពេជ្រវាឆ្លើយវិញទំាងដៃលើកប្រណមចំកណ្តាលទ្រូងធ្វើអោយពួកយើងលើកប្រណមតាមដូចគ្នា។

«ស្ទីលនេះដូចជារបៀបធ្វើបុណ្យរំដោះគ្រោះម៉េចមិនដឹងទេអ្ហ៎ា!»ខ្ញុំនិយាយខ្សឹបៗទៅកាន់ពីរនាក់វា។ពូអាពេជ្រមកដល់គាត់អង្គុយចុះហើយហុចស្លឹកម្លូអោយពួកយើងម្នាក់៥សន្លឹក។គាត់ហុចអោយសក្តមុនគេធ្វើអោយវាងាកមកមើលមុខខ្ញុំដោយគ្រញែងស្មា របៀបដូចមិនយល់ មុនពេលវាលូកដៃទៅទទួលយកស្លឹកម្លូទំាងនោះ។

«ក្រាលវាលើជើងកុំអោយជ្រុះ!»ពូអាពេជ្រនិយាយប្រាប់ហើយហុចអោយពួកយើងគ្រប់ៗគ្នា។

«ពូអ្ហែងនិងបងចយដូចស្ទាត់ដល់ហើយអ្ហ៎ា»ខ្ញុំនិយាយដាក់អាពេជ្រ។

«បងចយជាចៅលោកយាយ! ហើយពូអញគាត់ធ្លាប់ជូនគេឯងណាដែលចង់មករកជួបលោកយាយតែរហូតហ្នឹង!»អាពេជ្រនិយាយ។

«អាចយ ពូអាពេជ្រ នាំគ្នាចូលក្នុងសីម៉ាទៅ!អោយលឿនឡើង!»

សំឡេងលោកយាយប្រឹងស្រែកមកលឺខ្លាំងជាងមុនទាញអារម្មណ៍ពួកយើង ចំពេលខ្យល់បោកប៉ះទ្វារបិទបើកលាន់គ្រាំងធ្វើអោយពួកខ្ញុំប្រឹងអង្គុយត្រង់ខ្លួនមិនហ៊ានអោយលឺសូម្បីតែខ្យល់ដង្ហើម។បងចយនិងពូអាពេជ្រផ្លោះកាត់រង្វង់អង្ករដំណើបមកអង្គុយរួមជាមួយពួកយើងទំាងភ្នែកសស្លើតសស្លក់សម្លឹងជុំវិញបរិវេណផ្ទះផង។

ខ្ញុំខ្សឹបសួរគាត់ទាំងសង្ស័យ៖

«ពូៗ មានរឿងអីហ្នឹង?អានេះគេពទ្ធ័សីម៉ាពួកយើង?»

ពូអាពេជ្រខ្សឹបមកកាន់ពួកខ្ញុំដែលកំពុងបើកភ្នែកគ្រលួងស្តាប់៖

«ពួកឯងសុទ្ធតែមានគ្រោះធំ!ពេលអាពេជ្រតេមកភ្លាម តាដេញពូអោយរត់មកជំរាបលោកយាយអោយហើយដំណើរដើមទងតាមវាប្រាប់។លោកយាយអង្គុយស្មឹងស្មាធឃើញរឿងច្រើនណាស់!គ្នាឯង៦នាក់ទៅមុនអស់ពីរនាក់ហើយពួកឯងបួននាក់ក៏មិនរួចខ្លួនដែរគេមកយកបន្តបន្ទាប់គ្នា!»

ខ្ញុំស្តាប់ហើយចង់ឈឺបត់ជើងធំផងបត់ជើងតូចផងក្នុងពេលតំណាលគ្នា។បើអញ្ចឹងមែនរឺបានជាមកដល់មិនទាន់និយាយមួយម៉ាត់ គេពទ្ធ័ពួកខ្ញុំក្នុងសីម៉ាអង្ករដំណើបសបាត់ទៅហើយ?

ដៃអាអណ្តើកនៅចំពីមុខខ្ញុំចាប់ផ្តើមញ័រ។

ក្នុងចំណោមពួកយើងស្មារតីវាគឺអន់ជាងគេ ឆេវឆាវក៏ឆេវឆាវ ខ្លាចក៏ខ្លាច ។មិនអាចបន្ទោសវាដែរ អាវណ្ណៈនិងអាសុខាទើបតែស្លាប់ស្រស់ៗពេក ពេលនេះ បងស៊ាថា ដល់វេនអាសក្ក ព្រោះរូបអាសក្តចាប់ផ្តើមស្លកពណ៌ ចុះបើស្អែកទៅ អ្នកស្លកបន្តជាអ្នកណាមួយម្នាក់ទៀតក្នុងចំណោមគ្នាខ្ញុំដែលនៅសល់?

លោកយាយចាប់ផ្តើមសូត្រធម៌លាន់ញាប់រដឹកធ្វើអោយពួកខ្ញុំបែរចេញពីពូអាពេជ្រហើយសំលឹងទៅគាត់។គាត់ អង្គុយពែនចំពីមុខពួកយើង បែរមករកពួក យើងហើយបិទ ភ្នែកទាំងសងខាង ដៃដាក់ប្រណម ក្បែរទ្រូង មាត់សូត្រង៉ុលៗតែញាប់មហាញាប់។

ខ្យល់បក់ស្លឹកឈើខាងក្រៅផ្ទះញ័ររំជួយធ្វើអាយខ្ញុំដៀងភ្នែកសម្លឹងទៅបង្អួចខាងក្រៅ។លោកយាយឈប់សូត្រតែភ្នែកនៅបិទ ទឹកមុខគាត់ផ្លាស់ប្តូរទៅជារន្ធត់និងភ្ញាក់ផ្អើលបន្ទាប់មកគាត់ហើបមាត់និយាយតែម្នាក់ឯង៖

«ហេតុអ្វីឯងតាមធ្វើបាបក្មេងៗនេះ?»

ទឹកមុខគាត់ប្រែប្រួលចុះឡើងដូចកំពុងស្តាប់លឺអ្នកណានិយាយរឿងអ្វីមួយ។

មេឃងងឹតហើយ ចិត្តខ្ញុំស្រាប់តែនឹកឪពុកម្ដាយ ហើយមានអារម្មណ៍ថារងា កណ្ដោចកណ្ដែងនិងចង់បកត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញណាស់។ខ្ញុំដៀងសម្លឹងទៅអាអណ្ដើក ឃើញវាកំពុងធ្វើមុខស្ងួតមើលមកខ្ញុំវិញដែរ។ក្រសែភ្នែកខ្ញុំចង់ បញ្ជាក់ប្រាប់វាថា

«ម៉េចក៏មានរឿងឆ្កួតៗអស់នេះកើតឡើងចំពោះគ្នាយើង?អញធុញរឿងឆ្កួតៗអស់នេះណាស់!អញចង់ទៅផ្ទះវិញ»។

រំពេជនោះលោកយាយបើកភ្នែកគ្រលួងហើយនិយាយ៖

«ពួកអាចៅឯងទំាងបួននាក់មានគេតាមទារជីវិត!បើមើលមិនទាន់ ដោះមិនត្រូវ គ្មានផ្លូវរស់ទេ!»

លឺហើយចិត្តខ្ញុំច្រាស់ច្រាល។ពូអាពេជ្រភ័យពីសុវត្ថិភាពក្មួយគាត់ជាខ្លាំង។គាត់សំពះផងនិយាយផង៖

«ពួកវាក្មេងណាស់!លោកយាយជួយផងទៅ!តើអ្នកណាធ្វើវា?ហេតុអ្វីគេចិត្តខ្មៅម៉្លេះ?ពួកវាសុទ្ធតែក្មេងៗវាមិនដឹងអីវាទេ!»

លោកយាយស្រែកមកវិញ៖

«គ្មានអ្នកណាធ្វើអំពើវាទេ!វាជំពាក់ បំណុលគេ!ម្ចាស់គេកំពុងតាមមកដល់ទីនេះ!គ្នាវាទៅមុនអស់ពីរនាក់ហើយ!នៅមានអ្នក បន្តទៀត!វាមិនទាន់ចប់ទេ!»

គាត់ថាហើយដៀងភ្នែកសំឡឹងក្រោយខ្នងពួក យើង ធ្វើអាយខ្ញុំព្រឺសម្បុរខ្ញាកហើយមានអារម្មណ៍ថា មានអ្នកផ្សេងណាទៀត កំពុងនៅក្រៅរង្វង់អង្ករដំណើប ក្រៅពីពួកយើងទំាង៧នាក់។

បងស៊ាបែកញើសជោគខ្នងអាវពីលើដល់ក្រោម។មើលទៅគាត់ភ័យណាស់។គាត់និយាយញ័រៗ៖

«អ្នកណា?តើពួក៦នាក់នេះបានធ្វើអីគេ?បានជាគេតាមមកធ្វើបាបពួកវា ប្រាប់អោយគេឈប់ទៅហើយគេចង់បានអី?ចាំយើងសែនអោយ!»

បងស៊ាថាផង ដៀងភ្នែកមកក្រោយខ្នងខ្ញុំតិចៗផងធ្វើអាយខ្ញុំជ្រួលច្របល់ ងាកក្រោយវឹងរកមើល មើល៍ថា មានអ្នកណានៅទីនោះអត់។កណ្ដាលផ្ទះឈើធំគួរសមហើយមិនសូវជាភ្លឺច្បាស់ តែខ្ញុំអាចមើលបរិវេណទាំងមូលបានមិនពិបាកទេ។នៅក្រៅរង្វង់អង្ករដំណើប គ្មានមនុស្សណាទៀតឡើយ។

ខ្ញុំងាកត្រឡប់មកវិញសម្លឹងដូន ចាស់នោះ។អត់ខុសទេ គាត់កំពុងសម្លឹងទៅអ្វីមួយពីក្រោយខ្នងខ្ញុំពិតមែន។ខ្ញុំលួចគិតក្នុងចិត្តម្នាក់ឯង៖

«យាយនេះចេះមើលផ្លូវងងឹតមែនរឺមួយសរសៃប្រសាទ? នៅមិននៅ ខ្ញុំមកស៊យអីស៊យយ៉ាងនេះ?ជួបរឿងឆ្កួតៗ?»

ខណៈដែលខ្ញុំកំពុង គិតដោយផ្ដោតភ្នែកសម្លឹងគាត់ លោកយាយនោះស្រាប់តែរេ ភ្នែកមករកខ្ញុំត្លែធ្វើអាយខ្ញុំភ្ញាក់ ស្ទើរបះដៃជើង។

«យប់មិញមិត្តរបស់ចៅឯងគេបានទៅប្រាប់ចៅឯងដែរ តែចៅឯងមិនដឹង!គឺមិត្តចៅឯងដែលទើបតែស្លាប់ទៅ!»

ខ្ញុំវិលវល់ តែខំប្រឹងរិះគិតសម្តីគ្មានដើមគ្មានចុងរបស់គាត់។

រំពេចនោះដូចជាមានអ្វីមកដាស់ខ្ញុំអោយខ្ញុំនឹកឃើញឡើងវិញ។

គាត់ចង់និយាយពីសុខា ?គាត់ចង់និយាយថា ពេលវាស្លាប់ហើយ ព្រលឹងវាបានមករកខ្ញុំ ដើម្បីប្រាប់ខ្ញុំនូវរឿងអ្វីមួយ?អញ្ចឹងបានយប់មិញពេលក្រោកទៅបត់ជើងបកពីបន្ទប់ទឹកមកវិញខ្ញុំឃើញមានស្រមោលអ្នកណាម្នាក់ឈរនៅក្បែរបង្អួច?

ខ្ញុំ ទទួលអារម្មណ៍ថាព្រឺសម្បុរគីង្គក់ជាលើកដំបូងក្នុងជីវិត។

យប់មិញបើកុំតែប្អូនខ្ញុំមកគោះទ្វារ ស្រមោលនោះមិនទាន់រលាយបាត់ទៅវិញទេ។តើមិត្តខ្ញុំពិតជាចង់និយាយអ្វីម្យ៉ាងប្រាប់ខ្ញុំ?

ខ្ញុំងើបមុខនិយាយទៅកាន់ដូន ចាស់ភ្លាម៖

«វា…វាមករកខ្ញុំដើម្បីប្រាប់រឿងអ្វី?លោកយាយបានដឹងរឿងអ្វីខ្លះ?ជួយប្រាប់ពួកខ្ញុំផង!»

លោកយាយបញ្ចេញពន្លឺភ្នែកបារម្ភ គាត់បន្លឺតបនិងភាពច្រាស់ច្រាលរបស់ខ្ញុំ៖

«ចៅឯង៦នាក់ កាលពីជាងមួយខែមុនបានធ្វើអ្វីមួយប៉ះពាល់ដល់អ្នកណាម្នាក់ដែរទេ?»

ខ្ញុំងាកមើលមុខ គ្នា។អាពេជ្រឆ្លើយភ្លាម៖

«អត់ទេ!ពួក ខ្ញុំជាអ្នកសិល្បៈ មិនដែលទៅមានរឿងជាមួយអ្នកណាទេ!ខ្ញុំមិនចង់បង្ករព័ត៌មានទេលោកយាយ!មិនដែលមែន!»

គាត់គ្រវីក្បាលយឺតៗ ហើយទើបនិយាយមកវិញ៖

«មនុស្សជិតស្លាប់ គេចងចាំបំផុតគឺអ្នកដែលប្រមាថជីវិតគេ!មុននេះបីខែ ជនជាតិឡាវម្នាក់ បានចងចាំពួកចៅឯងទុក ហើយឥឡូវនេះគេបានតាមមកហើយ!ព្រលឹងតៃហោងជាព្រលឹងចងអាឃាតបើគេរកអ្នកដែលធ្វើអោយគេស្លាប់នោះមិនឃើញ គេបានស្រោចកំហឹងនោះទៅលើអ្នកដែលប្រមាថជីវិតគេ!រកនឹកឃើញរឺនៅ?»

ខ្ញុំញ័រដៃជើងងាកឆ្វាច់ទៅរកអាពេច្រនិងអាសក្ត។អាអណ្តើកវិញវាដកដង្ហើមញាប់ដូចគោត្រដរខ្យល់។ជាការពិតសម្តីដូនចាស់ធ្វើអោយពួកយើងនឹកឃើញឡើងវិញដល់រាត្រីមួយដែលយើងទៅលេងភ្លេងConcertមួយនៅស្ទឹងត្រែង។

កាលណោះម៉ោងប្រហែលជាង៦ល្ងាច តែមេឃងងឹតស្លុបព្រោះភ្លៀងតាំងពីថ្ងៃត្រង់ជាប់រហូត ដីសើមរអិលព្រិល។

នៅចន្លោះផ្លូវឆ្ពោះទៅអូរពងមាន់រថយន្តយើងជាប់គាំងទៅមុខលែងរួចដោយសារតែមានគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍មួយបានឃាំងផ្លូវពីមុខពួកយើង។កាលណោះយើងស្រវឹងស្រឿងៗព្រោះលេងសើចតាមផ្លូវជ្រុលបន្តិច។

ដោយឡានជាប់យូរពេក យើងក៏បបួលគ្នាចុះមើល។កន្លែងគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍គឺនៅជាងម្ភៃម៉ែត្រពីមុខឡានយើង។

ទៅដល់ភ្លាមយើងឃើញបុរសម្នាក់ដេកដួលស្តូកស្តឹងក្នុងថ្លុកឈាមលាយជាមួយទឹកភ្លៀង។ឡានពេទ្យនៅមិនទាន់ឃើញមកដល់ទេគ្រួសារគាត់យំស្រែករំពងព្រៃជាភាសាឡាវហើយខ្ញុំអោនោចអាធមចិត្តពេកងាកមុខចេញលែងមើលកេះពួកវានាំគ្នាឡើងឡានវិញ។ពេលដើរត្រឡប់មកឡាន អាវណ្ណះដែលស្រវឹងទន់វាស្រែកឡូងៗថា

៖

«អញភ្នាល់!ឡានពេទ្យមកមិនទាន់ទេធ្ងន់ម្លឹងៗហើយ!តានោះដឹងតែស្លាប់ហើយ!»

ចំណែកអាសុខាបន្ទរតាមក្រោយថា ៖

«ស្លាប់គង់តែស្លាប់ទេតែម៉េចក៏៥រឺ៦ម៉ោងទៀតដែរ!»

ដល់វេនអាសក្កវាតវ៉ាវិញថា៖

«អាឡូវយើងភ្នាល់ទៅអញថាតានោះស្លាប់តែមិនទាន់ស្លាប់អាឡូវទេ!គាត់បានពីរបីង៉ៃទៀតដែរ!»

ចំណែកអាពេជ្រនិងអាអណ្តើកស្រែកភ្នាល់ចុះឡើងបន្តបន្ទាប់គ្នា។រឺមួយនោះជាការភ្នាល់ជីវិតដែលធ្វើអោយរសឡាវនោះចងអាឃាត។

ខ្ញុំងាកមើលមុខគ្នាដោយផ្ទៃមុខស្លេកដូចក្រដាស់។

ពាក្យដូនចាស់ដែលនិយាយថា«ប្រមាថជីវិត»រឺមួយសំដៅដល់រឿងហេតុកាលពីថ្ងៃនោះ?

ខ្ញុំនៅចាំបានថាខ្ញុំមិនបានចូលរួមលេងល្បែងជាមួយពួកវាទេថែមទំាងស្រែកស្តីអោយពួកវាទៀតថា៖

«ឃើញគេអញ្ចឹងពួកឯងសប្បាយចិត្តណាស់ទៅពួកអាឡប់?»បានន័យថាខ្ញុំមិនបានចូលរួមក្នុងល្បែងប្រមាថអាយុសង្ខារនេះទេ ចុះហេតុអ្វីបានជាលោកយាយថាទំាំងប្រាំមួយនាក់យើងនឹងមានគ្រោះ?

អាសក្តចាប់ផ្តើមឆ្លេឆ្លា វាក្រោកឈរឡើងវឹង៖

«អញចង់ទៅផ្ទះ! អញចង់ទៅជួបម៉ែឳអញ!អា យុត្ធ អាពេជ្រ ជូនអញទៅផ្ទះ!»

ខ្ញុំដឹងហើយថាវាតក់ស្លុត។

មនុស្សយើងក្នុងដំណាក់កាលពិបាកបំផុតរំមែងនឹកឃើញដល់ឳពុកម្តាយមុនគេ។សូម្បីខ្ញុំក៏យល់ថាដឹងហេតុអស់ហើយគួរតែត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញល្អជាងនៅកន្លែងនេះ។

ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនទាន់តបនឹងអាសក្តថាយ៉ាងណាផង ស្រាប់តែលោកយាយស្រែកឃាត់ដោយរន្ធត់៖

«ឯងកុំចេញពីរង្វង់!»

សក្តភ្ញាក់ព្រើត ឯពូអាពេច្រទាញវាមកវិញទំាងភ័យ ញ័រខ្លួន៖

«នៅក្នុងសីមាសិនហើយ!លោកយាយគាត់ដឹងការណ៍ពីព្រោះគាត់ហៅខ្មោចនោះមកបាន ដើម្បីចចារសួរនាំរឿងរ៉ាវ បានន័យថា ព្រលឹងឡាវនោះនៅជិតៗនេះ!គឺនៅក្នុងផ្ទះនេះ !មិនអោយអ្នកណាម្នាក់ចេញពីរង្វង់នេះទេ!»

ខ្ញុំទាញអាសក្តវិញយ៉ាងរហ័ស។វាទន់ជើងអង្គុយចុះវិញហើយស្រែកយំហ៊ូ៖

«លោកយាយជួយខ្ញុំផង ខ្ញុំបាននិយាយអញ្ចឹងៗមែន តែខ្ញុំស្រវឹង!អាវណ្ណៈ វាថាឡានមកមិនទាន់ ដល់ខ្លួនវាឡានបុកឡានពេទ្យគឺមកមិនទាន់មែន!អាសុខាវាថា៥ទៅ៦ម៉ោងដល់ខ្លួនវាឡានបុករស់បានតែ៥ម៉ោងមែន!ចំណែកខ្ញុំ….ខ្ញុំស្រវឹងចេះតែនិយាយចាក់បណ្តោយជាមួយគេឯងទៅ….ជួយខ្ញុំផង….ខ្ញុំមិនចង់ស្លាប់ទេ…!»

លោកយាយដែលមានទឹកមុខមាំនិយាយតបសម្តីអង្វកររបស់វា៖

«គេតាមចៅឯងរហូតមក!តាមឯងតាំងពីភ្នំពេញរហូតដល់កន្លែងនេះ!ចៅឯងមានកថាសិល្ប៍ក្នុងហោប៉ៅតាមការពារ តែបើឥឡូវហ៊ានចេញពីរង្វង់នេះ កថានោះក៏ជួយចៅឯងមិនកើតដែរ ព្រោះមេឃងងឹតហើយ!ព្រលឹងដែលស្លាប់ពេលយប់ គឺកាន់តែមានអំណាចក្នុងពេលអស់ពន្លឺថ្ងៃ»

ដៃអាសក្តរាវរកកាបូបលុយហើយយកប្រអប់ដៃវាក្រសោបពីលើកាបូបនោះជាប់ពីក្រៅហោប៉ៅខោ។វាងាកមកមើលមុខបងស៊ាដែលកាលពីថ្ងៃត្រង់បានអោយវត្ថុទិព្វនោះមកអោយវា ពេលទើបនឹងឡើងឡានមកតាកែវ។ពេលនោះបងស៊ាដែលហាក់នឹងនរជាងគេនិយាយទៅរកលោកយាយ៖

«បើគេទីនេះមែន សូមលោកយាយជួយចចារអោយគេស្ងប់ចិត្តឈប់តាមធ្វើបាបក្រុមបាតដៃខ្មៅទៅ!គ្នានៅក្មេង មិនដឹងខុសត្រូវទេ!ចាំពួកគេធ្វើបុណ្យឧទ្ទិសកុសលអោយ!»

លោកយាយឆ្លើយវិញមួយ៖

«មានម្នាក់ក្នុងចំណោមក្មេងបួននាក់នេះត្រូវតែស្មគ្រ័ចិត្តនិយាយជួបចចារជាមួយវិញ្ញាណចងពារនោះខ្លួនឯងទើប

បាន!អ្នកណាស្មគ្រ័ចិត្ត?»

បានន័យថា បងចយ បងស៊ាពូអាពេជ្រគឺមិនអាចទេ។

អ្នកដែលចេញមុខជួបចចារជាមួយខ្មោចនោះ បានគឺក្នុងចំណោមពួកយើងទំាងបួនអាអណ្តើរក អាសក្ត អាពេជ្រ និងខ្ញុំ។

ពួកយើងទីរទើរនៅស្ងៀមទំាងអស់គ្នា។

ជាកាពិត ការងារនេះហួសពីលទ្ធភាពដែលអាចលើកដៃស្មគ្រ័ចិត្ត។សូម្បីតែខ្ញុំដែលពួកវាគោរពជាងគេក៏នៅស្ងៀមទំាងលោតបេះដូងខុសចង្វាក់ដែរ។ដល់ពេលដែលម្នាក់ៗសំងំយករួចខ្លួនហើយព្រោះនេះជាខ្មោច លេងសើចអត់បានទេ។

ភ្លាមនោះលោកយាយស្រាប់តែចង្អុលមុខខ្ញុំ….

«គឺឯង!អាចៅប្រុស!»

ខ្ញុំបើកភ្នែកធំៗព្រោះភ្ញាក់ផ្អើល។

«ខ្ញុំ????»

ក្នុងពេលអារម្មណ៍កំពុងភ័យមិនដឹងហោះទៅលិតលាមកដល់ណាអស់ ខ្ញុំសួរបានតែមួយម៉ាត់នេះគត់ស្រាប់តែដូនចាស់នោះក្រោកមកវឹងហើយលើកផ្តិលទឹកលើឥដ្ឋជះដាក់មុខខ្ញុំឆ្វាច។….

ខ្ញុំត្រូវទឹកមួយផ្តិលចំកណ្ដាលមុខដួលភីងផ្ងារក្រោយព្រោះគ្មានកម្លាំងចិត្តនៅទប់ ជំហរទេ។ខ្ញុំប្រឹងច្រត់ដៃ ក្រោក ភ្លាមៗដែរ កុំ អោយខ្មាសគេពេក ចិត្តមួយនឹកខឹងនឹងលោកយាយនោះផង នៅមិននៅ មកចាប់បង្ខំខ្ញុំ អោយ ស្ម័គ្រចិត្តចរចាជាមួយខ្មោចឡាវហើយមកជះទឹកមន្តដាក់មុខច្រងាប់ច្រងិលរកតែហារប្រកែកមិនរួច។

ដែលសំខាន់គឺដៃ ខ្ញុំដូចជារកាំឈឺព្រោះសង្កត់ លើគ្រាប់ដំណើបតូចៗ។វីវរហើយ!ខ្ញុំធ្វើអាយធ្លាយ សីមាអង្គរដំណើបហើយដឹង?ខ្ញុំបើកភ្នែកធំៗបែរក្រោយងាកមើលក្រោម…..ប៉ុន្តែ….មុនឃើញគ្រប់អង្ករដំណើបខ្ញុំឃើញអ្វីម្យ៉ាងធ្វើអោយរោមទាំងអស់លើខ្លួនខ្ញុំចាប់ផ្ដើមបះ។

,…នោះគឺសាកសពចេះអង្គុយ…

បុរសដែលឈាមស្រោចជោគពេញ ខ្លួនហើយដែលកាលពីជាងបីខែមុនពួក ខ្ញុំបានឃើញគាត់ដេកកៀបក្រោមឡានដឹក ឈើនៅអូរពងមាន់ ពេលនេះកំពុងស្ថិតនៅចំពោះ មុខខ្ញុំភ្នែកស្រស់….ខុសគ្នាតែម្យ៉ាងគឺកាលពីយប់នោះគាត់ដេកស្ងៀមគ្មានដឹងអ្វី តែយប់នេះគាត់អង្គុយសម្លឹងមកខ្ញុំដោយទឹកមុខកាចសាហាវ។

ខ្ញុំស្រែកវ៉ាស់ព្រលឹងចុងសក់….ហើយរាវដៃស្រវារកអ្នកនៅក្រោយៗខ្នងអោយគេជួយ….ប៉ុន្តែរាវយ៉ាងណាគ្មានប៉ះអ្នកណាម្នាក់ឡើយ។ខ្ញុំស្លន់ស្លោក្រោកពីកម្រាលមិនរួចតែបែរទៅរកពួកម៉ាក់ខ្ញុំ ពូអាពេច្រនិងបងចយ…..ពុទ្ធោអើយ….គ្មានអ្នកណាទំាងអស់……សូម្បីដូចនចាស់នោះក៏មិនដឹងបាត់ទៅណាហើយដែរ។ខ្ញុំនៅតទល់ម្នាក់ឯងក្នុងផ្ទះឈើកណ្តាលព្រៃពីរនាក់សាកសពចងអាឃាតនោះ។

«ជួយ….ជួយ….អាពេជ្រ….អាសក្ត….ជួយអញផង!»

ស្រាប់តែមិនមែនសំឡេងអាសក្តនិងអាពេជ្របែរជាលឺមកវិញនូវសំឡេងថ្ងូររបស់អាសុខានិងអាខ្នាក់ដែលស្លាប់បាត់ទៅហើយ៖

«អាយុទ្ធ!អញឈឺពេញខ្លួន …..អ្ហែងជួយអញផង!ជួយផង!….»

ខ្ញុំបើកភ្នែកធំៗស្ទើរក្រឡាប់គ្រាប់ភ្នែកទាំងសងព្រោះអាសុខានិងអាវណ្ណៈកំពុងឈរនៅជ្រុងផ្ទះប្រលាក់ឈាមពេញខ្លួនដូចគ្នាដែរ។ទឹកមុខពីរនាក់វាអាក្រក់ណាស់ពិសេសសម្លៀកបំពាក់វាគឺសម្លៀកបំពាក់ដែលស្លៀកមុនពេលស្លាប់។

«ពីរនាក់ឯងស្លាប់ហើយ ម៉ោវិញធ្វើអី?»ខ្ញុំស្រែកដោយតក់ស្លុត«ម៉ែឳឯងកំពុងធ្វើបុណ្យនៅផ្ទះ ឯងទៅស្តាប់ធម៌ទៅ!»

អាសុខាយំរហាមវានិយាយអង្វរខ្ញុំ៖

«អញទៅអត់បានទេ អញចូលផ្ទះអញមិនបាន!អញទៅរកឯងនៅផ្ទះកាលពីយប់មិញចង់អោយឯងទៅជួបម៉ែអញប្រាប់គាត់ថា អោយទៅស្ទឹងត្រែងធ្វើបុណ្យអញផង!»

និយាយបានតែប៉ុណ្ណេះវាក៏រលាយបាត់ទៅ។អាវណ្ណះក៏ដូច្នោះដែរ វាបង្ហាញការឈឺចាប់និងស្រក់ទឹកភ្នែកតែអត់និយាយអី្វទេ។ពេលពីរនាក់វារលាយបាត់ខ្ញុំបើកភ្នែកធំៗរេមករកក្រោយខ្នងដែលជាទីតាំងមុននេះខ្ញុំបានឃើញខ្មោចឡាវនោះអង្គុយ។

ខ្ញុំងាកក្រោយយឺតៗទំាងរាងកាយញ័រចំប្រប់។

ម្តងនេះខ្មោចឡាវមិនមែននៅឆ្ងាយទៀតទេគឺមកនៅចំពីមុខកៀកសែនកៀកខ្ញុំតែម្តង។វាលូកដៃមករកស្មាធ្វើអោយខ្ញុំប្រមូលកម្លាំងវារគេចចេញទំាងស្រែករន្ធត់។

«ចេញទៅ!អាចង្រៃណាធ្វើអោយតាឯងស្លាប់ទៅរកអាហ្នឹងទៅ!ខ្ញុំ៦នាក់អត់ដឹងរឿងទេ!អត់មានបានធ្វើអោយតាឯងស្លាប់ទេ!ចេញទៅ!»

ខ្មោចឡាវនោះមិននិយាយតបខ្ញុំវិញសោះ។គិតពីគ្រហឹមដាក់ខ្ញុំដូចសត្វសាហាវឃើញចំណី។ចំមែនហើយ ទើបតែនឹកឃើញថាគាត់នោះជាឡាវមិនចេះស្តាប់ខ្ញុំនិយាយទេដឹង?ទឹកមុខបុរសនោះមានតែការចងអាឃាតនិងឈឺចាប់។

គាត់លូកដៃមករកខ្ញុំជាលើកទីពីររហូតដល់ខ្ញុំរកច្រកគេចមិនទាន់ក៏បិទភ្នែកហារមាត់ស្រែកពេញទំហឹងព្រោះតក់ស្លុត។មិនស្មានថាបុរសឡាវនោះលូកដៃមកប៉ះត្រូវដើមទ្រូងខ្ញុំកាលណាខ្ទាតខ្លួនឯងថយក្រោយពីរបីជំហានយ៉ាងត្រដាបត្រដួសព្រោះចាញ់បរមីស្នាមសាក់អក្សរបាលីលើទ្រូងខាងស្តាំរបស់ខ្ញុំ។

ខ្ញុំក៏នឹកឃើញភ្លាមដែរ ដល់អាសក្តដែលបានទទួលកថាយន្តមួយពីបងស៊ា។

ខ្ញុំទើបតែដឹងក្នុងពេលនេះថា របស់ដែលពួកខ្ញុំសើចលេង ពេលចាស់ៗអោយមកទុកជាប់ខ្លួន ពេលអាសន្នគឺក្លាយជាប្រពន្ធ័ការពារខ្លួនដ៏មានប្រសិទ្ធភាពដូច្នេះសោះ។ដយន្តលើទ្រូងនេះគឺលោកតាខ្ញុំនៅស្រុកគាត់ចាប់អោយសក្តិតាំងពីខ្ញុំរៀបប្រលងបាក់ឌុប កាលហ្នឹងខ្ញុំមិនចង់ទ្រាំឈឺទេ ទាល់តែគាត់ប្រាប់ថាជាយន្តស្នេហ៍អោយស្រីតាម ទើបខ្ញុំព្រមសាក់តាមគាត់។តាមមើលលោកយាយម្ចាស់ផ្ទះនេះដឹងច្បាស់ថា ខ្លួនខ្ញុំមានយន្តសាក់សិទ្ធិខ្មោចព្រាយចូលមិនចុះអញ្ចឹងហើយបានជាគាត់ហ៊ានស្រោចទឹកមន្តអោយខ្ញុំមកជួបចចារជាមួយខ្មោចតែម្នាក់ឯង។

ខ្ញុំនឹកឃើញកាល អាសក្តថាស្រែកទ្រហោយំក្នុងរង្វង់សីមានិងមុខវាក្នុងសន្លឹករូបថតដែលទៅជាស្លេក។

តើគ្នាខ្ញុំពិតជាត្រូវស្លាប់បន្តទៀតដោយសារខ្មោចឡឺកឺនេះមែនទេ?ខ្ញុំប្រមូលស្មារតី និយាយលឺៗមួយទំហឹងទោះជាខ្មោចនោះស្តាប់បានមិនបានក្តី៖

«តាឯងស្តាប់បានទេ!ស្លាប់ហើយទៅរកកន្លែងដែលត្រូវទៅៗកុំមកចងកម្មពារជាមួយមនុស្សមិនដឹងរឿង!»

ស្រាប់តែខ្មោចនោះលើកដៃចង្អុលទៅរកមាត់ទ្វារ។ខ្ញុំងាកទៅទីនោះទំាងបែកញើសជោគខ្លួន។នៅទីនោះខ្ញុំឃើញមានស្ត្រីចំណាស់ស្គមម្នាក់សក់កន្ទ្រើងអង្គុយសំកុកត្របោមជង្គង់ចោមពទ្ធ័ដោយក្មេងតូចធំបួននាក់ផង។ពួកគេយំសស្រាក់ហើយមិនរវល់និងរឿងក្នុងផ្ទះនេះឡើយ។សំនួរមួយលេចឡើងក្នុងគំនិតខ្ញុំ៖

«ប្រពន្ធកូនគាត់ដឹង?គាត់ចង្អុលទៅពួកគេធ្វើអី?តើមានន័យថាម៉េច?ម៉េចប្រពន្ធកូនគាត់មកដល់ទីនេះដែរ?»

រូបភាពកាលគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍នៅជិតអូរពងមាន់ សភាពបុរសនោះត្រូវបានចោមរោមយំសោកដោយក្រុមគ្រួសារនិងរូបភាពវណ្ណៈ សុខាត្រូវគ្រោះថ្នាក់ព្រមទាំងរូបភាពផ្តេសផ្តាស់ជាច្រើនទៀតបានអណ្តែតឡើងមកព្រមៗគ្នាក្នុងភ្នែកខ្ញុំដូចហេតុការណ៍អស់នោះទើបកើតឡើងថ្មីៗនៅនឹងមុខខ្ញុំអញ្ចឹងដែរ។ខ្ញុំតប់ប្រមល់វិលមុខ ឈឺក្បាលហើយស្រែកវ៉ាស ដួលត្មោលសន្លប់លែងដឹងអ្វី។

ដំណក់ទឹកត្រជាក់ស្រោចមកលើ មុខខ្ញុំសារជាថ្មីតែតិចៗជាមុននិងថ្នមៗជាងមុនមិនមែនជះទំាងផ្តិលដូចមុនទេ។

ខ្ញុំដឹងខ្លួនមកវិញយឺតៗ បើកភ្នែកសន្សឹមៗ ឃើញដំបូលផ្ទះឈើកណ្តលព្រៃនោះដដែល ខ្ញុំស្រែកវ៉ាស់ស្ទុះក្រោក។

ម្តងនេះមនុស្សម្នានៅជុំវិញខ្លួនខ្ញុំ។

«ម៉េចហើយ?»សំឡេងបងស៊ាសួរមកខ្ញុំមុនគេ។ទឹកមុខគាត់ភ័យបារម្ភ ចំណែកពូអាពេជ្រគាត់លើកក្រម៉ាជូតមុខខ្ញុំ។ខ្ញុំទើបតែគិតយល់ថាតាមពិតវិធីលោកយាយអោយចចារជាមួយខ្មោចនោះគឺអោយខ្ញុំដេកយល់សប្តិសោះ ។គឺទឹកមន្តមួយ ផ្តិលនោះធ្វើអោយខ្ញុំសន្លប់ទៅ ចំណែកពេលនេះទើបតែក្រោកមកវិញ ពួកគេក៏ចោមរោមសួរតែម្តង។

ខ្ញុំមិនបង្អង់ក៏រៀបរាប់តាមអ្វីដែលខ្ញុំបានឃើញ គឹទំាងខ្មោចវណ្ណៈ សុចា ខ្មោចឡាវ និងស្ត្រីសក់កន្ទ្រើងជាមួយក្មេងបួននាក់នៅមាត់ទ្វារ។ស្តាប់ខ្ញុំហើយលោកយាយនោះជ្រប់មុខគិតចំណែកខ្ញុំក៏នឹកឃើញភ្លាមដល់រឿងយន្តលើទ្រូងខ្ញុំ។ខ្ញុំក៏និយាយសួរលោកយាយភ្លាម៖

«លោកយាយ គឺយន្តលើទ្រូងខ្ញុំនេះមែនអត់ដែលហាមខ្មោចមិនអោយចូលជិតបាន?»

លោកយាយធ្មេចភ្នែកតែមាត់និយាយ៖

«នោះជាយ័ន្តការពារវិញ្ញាណនិងមន្តអាគម ជាវិធីសាស្ត្រការពារខ្លួនដ៏ពូកែរបស់ខ្មែរយើងតាំងពីសម័យកាលវាយគ្នាជាមួយសៀម ។មានមេទ័ពយើងខ្លះបានចេះក្បួនសរសេរយន្តនេះដើម្បីងាយចាប់ព្រលឹងខ្មោចមកប្រើប្រាស់បាន!»

គាត់នៅស្ងៀមបន្តិចទើបនិយាយបន្ត៖

«ចំណេករឿងស្រីចាស់និងក្មេងបួននាក់នោះតាមមើលខ្មោចនោះគេនៅមិនដាច់អាល័យនឹងប្រពន្ធកូនគេ!គេចង្អុលទៅព្រោះចង់អោយពួកចៅឯងជួយគ្រួសារគេមើលទៅ!នេះប្រហែលជាវិធីដែលអាចរំងាប់ខ្មោចនោះអោយទៅសុគតិភពបាន!»

ពូអាពេជ្រសួរវិញភ្លាម៖

«អញ្ចឹងមានតែពួកនេះត្រូវទៅមើលប្រពន្ធកូនខ្មោចនោះនៅស្ទឹងត្រែង?»

លោកយាយងក់ក្បាលក្រោមភាពព្រួយបារម្ភរបស់ពួកខ្ញុំ៖

«ពាក្យចាស់តែងពោលថារនាបបាក់យករនាបជួសរបួសត្រង់ណាព្យាបាលត្រង់នោះទើបឆាប់ជា!តាមមើលពួកចៅឯងទៅជួបគ្រួសារគេនៅស្ទឹងត្រែងម្តងទៅ!តែទៅបានតែបីនាក់ទេ ចំណែកចៅសក្តិនេះត្រូវនៅទីនេះ ទៅណាមិនបានទំាំងអស់!រាសីចៅនេះនៅអន់ណាស់!»

ខ្ញុំយល់សាច់រឿងក៏ខលហៅប៉ាម៉ាក់អាសក្តិមកទីនេះប្របា់ដំណើរដើមទងពីដើមដល់ចប់។ដោយសារគាត់ជាគ្រួសារមានប្រាក់ ព្រលឹមស្រាងៗម្តាយឳពុកសក្តិបានមកដល់តាកែវហើយអោយអ្នកបើកឡានជួយជូនពួកខ្ញុំទៅស្ទឹងត្រែង។

ចំណែកគាត់និងអង្គររក្សខ្លះនៅផ្ទះលោកយាយាចាំការពារអាសក្តិ។ពូអាពេជ្រនិងបងស៊ាក៏ស្មគ្រ័ចិត្តទៅស្ទឹងត្រែងជាមួយពួកខ្ញុំ។ចំណែកបងចយនៅផ្ទះលោកយាយគាត់ជួយរៀបពិធីការពារអាសក្តិ។

យើង៦នាក់បងស៊ា ពូអាពេច្រ អាពេជ្រ អាអណ្តើក ខ្ញុំនិងសូហ្វ័រឡាន បានចេញដំណើរទៅខេត្តស្ទឹងត្រែង។ទម្រាំសួរនាំដឹងរឿងភូមិជនជាតិឡាវដែលរងគ្រោះនោះឃើញក៏ព្រលប់វិញទៀតទៅហើយ។ដោយសារគ្រួសារនោះនៅក្នុងភូមិមួយក្នុងព្រៃឈ្មោះថា ភូមិ ប៉េខួយដែលពិបាកធ្វើដំណើរ យើងបានសុំផ្ទះមេភូមិមួយផ្សេងនៅក្បែរផ្លូវជាតិដើម្បីសម្រាកទម្រាំភ្លឺសឹមចូលទៅរកពួកគេ។

នេះជាយប់ដែលរងាបំផុតមិនធ្លាប់មានសម្រាប់ពួក ខ្ញុំដែលតែងតែត្រេចរដើរលេងតន្តី្រគ្រប់ទិសទី។ពួក យើងអង្គុយជុំវិញភ្នក់ភ្លើងដែលបំពក់ដេញ មូសនិងកម្ដៅដៃជើង។ផ្ទះមេភូមិនេះមានគ្នាបួននាក់គឹមេភូមិឈ្មោះខាំត្រែវ័យប្រមាណជាង៥០ឆ្នាំ ភរិយាគាត់និងកូនប្រុសកំលោះពីរ នាក់។ពួកគេនាំគ្នាអង្គុយជុំជាមួយយើងហើយស្តាប់ការរៀបរាប់រឿងរ៉ាវអកុសលរបស់ក្រុមបាតដៃខ្មៅយើងដែលពូអាពេជ្រជាអ្នកតំណាលប្រាប់។ស្តាប់ចប់កាលណាប្តីប្រពន្ធមេភូមិបាននិយាយពន្យល់យើងថា៖

«យាយដែលនៅតាកែវនោះគឺមានវិជ្ជាផ្លូវងងឹតពូកែមែន!អ្វីដែលគាត់រកឃើញនិងអោយដំបូន្មានគឺភាគច្រើនត្រឹមត្រូវហើយ!ក្មួយៗត្រូវដឹង ខ្មោចជនជាតិឡាវនៅតំបន់នេះគេមានតំណមនិងប្រកែប្រកាន់ច្រើន!ពេលគេស្លាប់ភ្លាមៗ ចាស់ៗហាមមិនអោយអ្នកទៅមើលសពហ្នឹងនិយាយអ្វីផ្តាស់ទេ ដូច្នេះអ្នកស្រវឹងគេមិនអោយមករេរាជិតពិធីបុណ្យសពដាច់ខាត ចំណែកពួកក្មួយឯងបើបាននិយាយពាក្យភ្នាល់ដល់ជីវិត ភ្នាល់ពី ពេលម៉ោងស្លាប់របស់គេទៀត គឺខ្មោចនោះដាច់ខ្យល់ទៅជាមួយនឹងការចងចាំចុងក្រោយគឺសម្ដីពួកក្មួយឯង ដូច្នេះគេមានកំហឹងណាស់។ចំណែកពេលក្មួយឯងជួបចចារជាមួយខ្មោចគេមិននិយាយអ្វីគិតពីចង្អុលទៅប្រពន្ធកូនគេប្រហែលជាគេមានអ្វីមួយទាក់ទាមនឹងគ្រួសារគេចង់អោយយើងដឹង!តាមមើលបើក្មួយឯងតៅជួបអ្នកផ្ទះគេក្រែងល្អជាង ព្រោះអាចដឹងរឿងច្រើន»

ខ្ញុំបានឱកាសនោះអង្វរគាត់ភ្លាម៖

«អ៊ុំអើយ!តាមតែអ៊ុំអាណិត អ៊ុំជាអ្នកស្រុកនេះស្រាប់ ចេះនិយាយភាសាជនជាតិច្រើន អ៊ុំជួយទៅជាមួយពួកខ្ញុំ និយាយជាមួយគ្រួសារខ្មោចនោះផងទៅ!»

ខ្ញុំទើបតែសម្គាល់ឃើញថាអ្នកស្រុកនេះមានភាពស្មោះត្រង់និងមានជំនឿមុតមាំណាស់។គាត់បានស្មគ្រ័ចិត្តព្រមជូនពួក ខ្ញុំទៅក្នុងភូមិប៉េខួយដើម្បីជួយនិយាយនឹងគ្រួសារសពឡាវនោះ។យប់នោះពួកយើងគ្មានអ្នកណាប្រុងប្រៀបថាដេកនោះទេព្រោះចិត្តរន្ធត់បារម្ភនិងកណ្ដោចកណ្ដែងអាណិតមិត្តពីរនាក់ដែលស្លាប់ទៅទំាងមិនដឹងរឿងដើម្បីដោះស្រាយទាន់ពេលនោះផង។ប៉ុន្តែដោយសារហត់នឿយតាំងពីម្សិលកណ្តាលអាធ្រាតស្រាប់តែម្នាក់ៗចាប់ផ្តើមស្ងាត់មាត់ហើយលង់លក់ក្បែរភ្នក់ភ្លើង។អាពេជ្រនិងអាអណ្តើកលក់លើគ្រែក្រោមផ្ទះមានចងមុងត្រឹមត្រូវ។ចំណែកខ្ញុំនិងបងស៊ាដេកលើអង្រឹងក្បែរភ្នក់ភ្លើង។លោកមេភូមិនិងពូអាពេជ្រសម្រាន្តលើប៉ៅអ៊ីម្នាក់មួយចំណែកម្ចាស់ផ្ទះនិងកូនកម្លោះគាត់ឡើងលក់ផ្ទះស្ងាត់ឈឹង។

ខ្ញុំអស់កម្លាំងពេកលក់ស្រឹមមួយវឹងយ៉ាងស្លុងអស់ដៃអស់ជើងដូចក្នុងសណ្ឋាគារផ្កាយប្រាំព្រោះខ្យល់រងាជាងម៉ាស៊ីនត្រជាក់៤សេសទៅទៀត។ស្រាប់តែ សំឡេងមួយហៅ

ស្រាលៗក្បែរត្រចៀកហៅខ្ញុំ៖

«បងយុទ្ធ!បងយុទ្ធ!»

ខ្ញុំប្រមូលស្មារតីវិលមកវិញយ៉ាងរហ័សរហូតដល់បេះដូងលោតច្របល់ទៅជាក្តុកៗស្ទើររយៈទ្រូង ជំរុញ អោយ រាងកាយ ខ្ញុំ កន្ត្រាក់ភ្ញាក់ពីដំណេកក្រោកវឹងលើអង្រឹងពេញដោយក្តីភិតភ័យ។តាមពិតគឺបងស៊ា….

«សុំទោស!បងធ្វើអោយឯងភ្ញាក់!»

«អត់អីទេបង!មានរឿងអីហ្នឹង?»

ខ្ញុំឆ្លើយផងញីភ្នែករេសម្លឹងភាពងងឹតស្លុបនិងត្រជាក់ល្ហឹមក្នុងបរិវេណផ្ទះមេភូមិ។គ្រប់គ្នាដេកលក់ស្ងាត់សូន្យឈឹង។បងយុទ្ធនិយាយខ្សឹបៗ៖

«បងយល់សប្តិផ្តេសផ្តាសណាស់!»

«បងឯងឃើញអីគេ?និយាយមកបង!»

«បងឃើញសុខា មកនាំសក្តទៅ!»

ខ្ញុំធ្លាក់ថ្លើមក្តុក លេបទឹកមាត់ក្អឹកភ័យផ្អែមបំពង់ករ។

«ធ្វើម៉េចទៅអញ្ចឹង?»ខ្ញុំសួរព្រោះមិនដឹងធ្វើយ៉ាងណា ហើយជឿគាត់ស្លុង ព្រមទាំងអាណិតអាសក្តព្រួច។

«បងក៏អត់ដឹងដែរ!ឯងគួរតេទៅរកវាសិនមើល!»

«ថ្មើរ ណេះ អ្ហី?»

មាត់និយាយ តែដៃខ្ញុំលូករាវរកទូរសព្ទ័។ចុចនាឡិកាមើលម៉ោងទើបតែ២រំលងអាធ្រាត។

ខ្ញុំCalled ទៅរកអាសក្តិច្រើនដងតែគ្មានអ្នកលើកទាល់តែសោះ។

ខ្ញុំដាស់អាពេជ្រ អាងអណ្ដើក ពូអាពេជ្រ ឡើងជជែកគ្នាព្រោះនៅមិនសុខនឹងសុបិន្តរបស់បងស៊ា។ពេលនោះអ៊ុំមេភូមិក៏ក្រោក។ខ្ញុំគ្មានអី្វត្រូវលាក់ទេ គឺមានតែនិយាយរឿងរ៉ាវសព្វគ្រប់ប្រាប់គាត់។

ស្តាប់ចប់ អ៊ុំមេភូមិនិយាយឡើងថា៖

«មើលទៅយើងមិនអាចរង់ចាំដល់ភ្លឹទេ!តើក្មួយៗព្រមចំណាយក្របីទេ?»

ខ្ញុំមើលមុខគ្នាហើយនិយាយព្រមៗគ្នាថា៖

«ព្រម!សូមអ៊ុំជួយអាសក្តអោយបាន!»

គាត់ចាប់ផ្តើមដាស់កូនប្រពន្ធហើយប្រាប់ពួកយើងថាត្រូវធ្វើ«បូក្វាន់»ជាចាំបាច់។ពួកខ្ញុំនៅង៉េមង៉ាមព្រោះមិនដឹងថាបូក្វាន់ហ្នឹងជាអ្វីផង។

តាមពិត«បូក្វាន់»ជាពិធីម្យ៉ាងមានប្រវត្តិកាលយូរលង់កុលសម័្ពន្ធជនជាតិភាគតិច។គេជឿថា«បូក្វាន់»អាចមានអំនាចហៅព្រលឹងអ្នកដែលទើបនឹងស្លាប់ក្រោយពេល៤៩ថ្ងៃមកជួបម្ចាស់ពិធីបាន។

ប្រពន្ធមេភូមិដើរទៅរកមនុស្សស្រីបានពីបីនាក់ទៀតមកជួយរៀបចំបាយសីនិងគ្រឿងបូជាមួយចំនួន ចំណែកកូនកម្លោះគាត់ទំាងពីរបំពួកភ្លើង៧ភ្នក់ចាប់ផ្តើមចងបណ្តើរក្របីរស់មួយមកដល់និងរៀបចំឱទិនស្រាប៉ុនៗមួយអោបកូនក្មេងចំនួន៧ទៀត។

ពេលដែលពួកគេកំពុងរៀបចំចាត់ចែងយ៉ាងមមារញឹកក្រោមភាពងឿងឆ្ងល់របស់ពួកយើង ស្រាប់តែម្តាយអាសក្តខលមកវិញ។គាត់ប្រាប់ថាអាសក្តក្រៅខ្លួនខ្លាំងណាស់វានិយាយមមើមមាយអត់ដឹងខ្លួនទេ។ពេលនេះបងចយកំពុងតាមពេទ្យក្នុងភូមិអោយមកជួយមើល តែលោកយាយនៅតែនិយាយដដែលថា វាស្ថិតនៅចន្លោះមហិទ្ធិរិទ្ធខ្មោចឡាវនិងរនាំងការពារដំណើបសរបស់លោកយាយ ដូច្នេះកម្លាំងវាទ្រាំទ្រមិនបានយូរទេ ពួកខ្ញុំត្រូវតែប្រញាប់ជួបគ្រួសារខ្មោចនោះ សុំអោយគេជួយទើបបាន។

ខ្ញុំប្រាប់អ៊ុំមេភូមិគ្រប់យ៉ាង។

អ៊ុំនោះមិនមាត់ទេតែបានពាក់ឆៀងក្រណាត់ស ប៉ាតភក់ខ្មៅលើថ្ងាសហើយឡើងទៅអង្គុយនៅមុខអសនៈគ្រែដើមចេកដែលមានគេរៀបបាយសីអម និងសែនសត្វក្របីរស់ពីមុខ។

អ្នកភូមិនាំគ្នាទូងស្គរ៧ដង មេភូមិសូត្រអ្វីមួយស្តាប់មិនយល់ ឯពួកអ្នកស្រុកនាំគ្នាសូត្រតាមរំពង។ដោយសារមេឃនៅយប់នៅឡើយ សូរសព្ទ័នោះលាន់លឺឆ្ងាយណាស់ របហូតដល់ខ្ទរព្រៃមកវិញគរួអោយព្រឺព្រួច។ស្រាប់តែរំពេជនោះពួកគេឈប់សូត្រ ហើយប្តីប្រពន្ធមេភូមិឆ្លងឆ្លើយគ្នាខ្លាំងៗគំហកៗទៅមកអស់មួយស្របក់ចំណែកពួកខ្ញុំដែលមកពីភ្នំពេញស្តាប់ឥតយល់អ្វីមួយទេ។

មេភូមិនោះម្តងយំ ម្តងខឹងនិយាយស្តីតបតពីរនាក់ប្រពន្ធគាត់បានប្រហែល៥នាទីក៏ដួលដេកគ្រាំងទៅលើអសនៈដើមចេក។ប្រពន្ធគាត់និងអ្នកភូមិក៏រលះរលាំងទៅរកទឹកត្រជាក់មកជូតមុខមាត់ទម្រាំគាត់ដឹងខ្លួន។ពេលនោះគាត់បែរជាសួរអ្នកភូមិនិងភរិយាគាត់ថា៖

«អញនិយាយអីខ្លះ?»

គាត់និយាយគ្នាជាភាសាខ្មែរ លែងចម្លែកដូចមុនហើយ។

ភ្លាមនោះភរិយាគាត់ឆ្លើយវិញថា៖

«ឳឯងនិយាយថាកើតកំហឹងនឹងក្មេងៗបួននាក់នៅភ្នំពេញ!អញសួរថាតើធ្វើអង្កាល់ទៅបានស្ងប់ឈប់ខឹង?ឯងឆ្លើយថាត្រូវតែមានមនុស្សស្លាប់!អញនិយាយវិញថាមិនអោយស្លាប់ទេអោយក្របីស្លាប់វិញព្រមដែរ?ឳឯងយំថា អញសល់កូនបួននាក់ អញស្លាប់ទៅគ្មានអាណាគេថែ!អញក៏និយាយគៃបន្លំថា កូនបួននាក់របស់ឯងហ្នឹងហើយ ឈ្មោះពេជ្រ សក្តិ អណ្តើក និងយុទ្ធ !បើឯងទៅព្យាបាទនរណា ឈ្មោះដូចខាងលើ គឺព្យាបាទកូនខ្លួនឯង ច្នេះត្រូវទៅដោយស្ងប់ឈប់អារឿងព្យាបាទមនុស្សម្នាទៅ!ឳឯងស្តាប់ហើយ ក៏និយាយថា អញអត់ជឿទេ ហៅកូនអញមកអោយអញសួរវា!តែប៉ុណ្ណឹងឳឯងក៏សន្លប់បាត់ទៅ!!»

លោកមេភូមិមិនមាត់អោនមើលនាឡិកា។ខ្ញុំក៏មើលនាឡិកាតាមគាត់ដែរ។ម៉ោងបួនភ្លឺទៅហើយ។អាល័យតែស្មុគចិត្តពេកភ្លេចគិតថាមាន់រងាវតាំងពីអង្កាល់ក៏មិនដឹង។

ពេលនោះអ៊ុំមេភូមិដោះស្បៃសចេញពីខ្លួនហើយនិយាយអោយពួកខ្ញុំត្រៀមរៀបចំចេញទៅ ភូមិប៉េខួយ។គាត់រត់ឡើងលើផ្ទះ មួយសន្ទុះ គាត់ចុះមកវិញជាមួយ ដោយមានបង្វិចមួយ។

«ក្នុងនេះមានវត្ថុសក្តិសិទ្ធច្រើនអាចការពារខ្លួនតាមផ្លូវ!»ប្រពន្ធគាត់និយាយប្រាប់ពួកយើង។

ចំណែកកូនៗកម្លោះទៅជាមួយយើងតែម្នាក់ទេ។គេនោះច្រកទឹកដាក់ប៊ីដុងទឹកសុទ្ធកញ្ចាស់មួយអោយឳពុកទុកហូបតាមផ្លូវធ្វើអោយខ្ញុំនឹកអាណិតចិត្តពួកគាត់ដេលជាអ្នកក្រចុងកាត់មាត់ ញក ប៉ុន្តែពោរពេញដោយសន្តានចិត្តស្មោះត្រង់និងឈឺឆ្អាល។ខ្ញុំដក់លុយរៃគ្នាជូនគាត់បាន៦០ម៉ឺហើយពួកខ្ញុំតំាងចិត្តថាពេលផុតគ្រោះលើកនេះខ្ញុំនឹងរាប់អានគាត់គ្រួសារគាត់រហូតតទៅ។

កុងឡានអាសក្តិនៅសម្រាកផ្ទះនោះមិនបានបន្តដំណើរទៅជាមួយពួកយើងទេព្រោះឡានទៅមិនបាន។

ពួកយើងទំាង៥នាក់ រួមជាមួយមេភូមិបានជួលម៉ូតូគេបីដើម្បីជិះចូលទៅភូមិប៉េខួយ ដោយមានមេភូមិនិងកូនប្រុសគាត់ដឹកឳពុកនាំមុខពួកយើង។

ភូមិនោះជ្រៅតែមិនពិបាករកទេ។ ជាងមួយម៉ោងក្រោយមកយើងបានជួបមេភូមិប៉េខួយ។គាត់សួរនាំដំណើរដើមទង ជួននិយាយភាសាខ្មែរជាមួយមេភូមិដែលនាំយើងមក ជួនគាត់និយាយគ្នាជាភាសាជនជាតិ។

អស់មួយសន្ទុះធំទំនងយល់ការណ៍គាត់ងាកមកប្រាប់ខ្ញុំថា៖

«បើក្មួយៗដែលមកពីភ្នំពេញអាចជួយគ្រួសារគាត់បានប្រហែលជាខ្មោចនោះមិនថាអីទេតាមខ្ញុំដឹង!ក្មួយឯងយល់សប្តិឃើញស្រីចាស់ម្នាក់និងក្មេងបួននាក់នោះ ប្រហែលជាប្រពន្ធនិងកូនគាត់នោះហើយ!តាំងពីប្តីស្លាប់ទៅ គាត់រស់នៅលំបាកវេទនាណាស់ ។គា្មនអ្នកជួយឆ្ការព្រៃ ចៀរជរ័ដាក់អន្ទាក់សត្វអីទេ!តោះ អ៊ុំនាំទៅផ្ទះគាត់!»

យើងដើរប្រហែល២នាទីក៏ទៅដល់ផ្ទះពូដែលស្លាប់នោះ។ផ្ទះគាត់តូចសឹងថាបួនម៉ែត្របួនជ្រុងប៉ុន្តែសង់ខ្ពស់ពីដី។ មកដល់ក្រោមផ្ទះយើងឃើញមានក្បាលតូចៗបីបួនអើតមកលបមើលពួកយើងតាមទ្វារខ្លះបង្អួចខ្លះ។

ខ្ញុំទាយទំាំងបុកពោះថា ជាកូនៗគាត់ ប៉ុន្តែខ្ញុំមើលមិនច្បាស់ថា ដូចគ្នានិងក្មេងៗក្នុងសុបិន កាលនៅតាកែវដែររឺអត់ទេ។

«អាខៃ អាខុង ម៉ែឯងនៅទេ?»

ក្មេងម្នាក់មានសក់រ៉ុយៗអើតមុខមកសម្លឹងពួកយើងយូរជាងសម្លឹងពូមេភូមិប៉េខួយ។

«ម៉ែនៅលើផ្ទះ!»

វាឆ្លើយកំបុត។មេភូមិទំាងពីរអោយសញ្ញាថាអោយពួកយើងនំាគ្នាចាំនៅខាងក្រោម ហើយពួកគាត់ជាអ្នកឡើងទៅលើផ្ទះចចារជាមួយគេមុន។

មួយនាទី…២នាទី………៥នាទី………..១០នាទី

ពួកគេនៅតែស្ងាត់ច្រៀបក្រោមភាពអន្ទះសាររបស់ពួកយើង។

«សង្ឃឹមថាយាយនោះមិនខឹងពួកឯងទៅចុះ!»ពូអាពេជ្រនិយាយ។ពួកខ្ញុំគ្មានកម្លាំងឯណាឆ្លើយតបនឹងគាត់ទេ។ម្នាក់ៗនៅស្ងៀម ជាមួយសក់ក្បាលកន្ទ្រើង ហើយ

ភ្លាមនោះម្តាយអាសក្តទូរស័ព្ទមកហើយនិយាយដោយរលះរលាំងថាអាសក្តកាន់តែខ្សោយទៅហើយគាត់មិនអាចរង់ចាំបានទេគាត់ជំនៈចាកចេញពីផ្ទះលោកយាយយកវាទៅពេទ្យនៅភ្នំពេញ។ដំណឹងនេះធ្វើអោយពួកយើងកាន់តែអស់សង្ឃឺម។

ខ្ញុំដាក់ទូរស័ព្ទចុះភ្លាម ក៏ឃើញមេភូមិពីរនាក់នោះអើតមកបក់ដៃអោយពួកយើងឡើងទៅលើផ្ទះ។ខ្ញុំងាកមើលមុខគ្នារួចទើបខ្ញុំនិងបងស៊ាដើរឡើងមុន បន្ទាប់មកកូនប្រុសពូមេភូមិនិងពូអាពេជ្រ ហើយអាពេជ្រនិងអាអណ្តើកឡើងតាមក្រោយ។

នៅលើផ្ទះយើងឃើញមីងម្នាក់ស្គម សក់កន្ទ្រើងអង្គុយលើកន្ទេលហើយមានដបទឹកសុទ្ធគគ្រិចខ្លះនៅក្បែរគាត់ ដែលក្នុងដបដាក់ទឹកខ្មៅក្រឹបៗខ្លះពេញខ្លះកន្លះ។ខ្ញុំគិតឃើញភ្លាមថាប្រហែលជាទឹកថ្នាំបុរាណ។គាត់ប្រហែលជាឈឺ។

ខ្ញុំរេភ្នែករកមើលកូនៗគាត់ ឃើញបួននាក់នោះអង្គុយជាជួរនៅច្រុងផ្ទះសម្លឹងមកភ្ញៀវ។ម្នាក់ៗភ្នែករូង ស្គមស្លក់និងពោះកំពីងៗ។

ខ្ញុំជាប់អារម្មណ៍អាណិតពួកគេភ្លេចការភ័យខ្លាចព្រលឹងឳពុកគេ។

«ចាំខ្ញុំសែននិយាយអោយឳវាស្រន់ខឹង!»

ស្ត្រីនោះនិយាយស្អកស្អាដាក់ខ្ញុំ។

បងស៊ាងាកមើលមុខខ្ញុំដូចដាស់ខ្ញុំអោយក្លាហានតបទៅកាន់ស្ត្រីជនជាតិនោះ។

«មីងឈឺអ្វី?»

«អត់ដឹងទេ!ខ្ញុំចេះតែវិលមុខ ធ្វើអីមិនកើត ចូលព្រៃមិនបានច្រើនថ្ងៃហើយ!អាអស់នេះទៅជីកដំឡូងស្ងោរស៊ីខ្លួនវាអីខ្លួនវា!»

ខ្ញុំងាកទៅសម្លឹងក្មេងៗទំាងបួនទំាងអនោចក្នុងចិត្ត។

«ខ្ញុំយកមីងទៅពេទ្យសិន !ហើយយើងទិញអីមកអោយក្មេងៗហូបផង!»

ខ្ញុំឃើញសេចក្តីសង្ឃឹមលេចឡើងលើទឹកមុខស្លេកស្លាំងរបស់ស្រីនោះ។តែមេភូមិប៉េខួយនិយាយឃាត់៖

«ចាំសែនហើយសិនទៅ!»

ខ្ញុំយល់អ្វីដែលគាត់ចង់និយាយ។ជាការពិតមិត្តខ្ញុំនៅភ្នំពេញកំពុងមានគ្រោះថ្នាក់។ខ្ញុំងក់ក្បាលដកលុយអោយគាត់ប៉ុន្មានសន្លឹក។តែចៃដន្យពួកគេដូចមិនស្គាល់លុយដុល្លារទេ។ខ្ញុំពន្យល់៖

«អ៊ុំ!លុយនេះនៅផ្សារស្ទឹងត្រែងដូរបានមួយសន្លឹក៤០ម៉ឺនរៀល!អ៊ុំអោយគេទៅទិញរបស់របរមកសែនព្រេនទៅ!»

«មានទៅអស់អីច្រើននោះ!»គាត់ប្រកែក។

គាត់មិនទទួលលុយទេក៏ចាប់ផ្តើមនាំគ្នារៀបចំគ្រឿងសែនព្រេនជារបស់របរផ្លែឈើដែលមានក្នុងភូមិ។ស្ត្រីនោះចាប់ផ្តើមធ្វើពិធីបន់ស្រន់ដោយគាត់អង្គុយពីមុខគ្រឿងទំាងនោះហើយគេដុតគប់ភ្លើងនឹងចាក់ស្រាជុំវិញគាត់។គេច្រូចស្រាច្រើនជុំហើយទើបមេភូមិប៉េខួយងាកមកនិយាយនឹងខ្ញុំថា ៖

«ក្មួយៗឯងនាំគ្នាស្មគ្រ័ចិត្តចិញ្ចឹមពួកក្មេងបួននាក់នេះជាកូនធម៌ ដូរឈ្មោះវាជា អាពេច្រ អាអណ្តើក អាសក្តិហើយនិងអាយុទ្ធមែនអត់?»

ខ្ញុំមីងមាំង។បងស៊ាឆ្លើយថាមែន ហើយកេះខ្ញុំ។ខ្ញុំក៏ឆ្លើយតាមគាត់បណ្តោយ។អាពេច្រអាអណ្តើកក៏ធ្វើតាមតគ្នា។ម្តាយក្មេងៗចាប់ផ្តើមសូត្របន់ស្រន់ជាភាសាជនជាតិ។មេភូមិក្រោកទៅទាញក្មេងប្រុសបួននាក់នោះទៅក្រោយខ្សឹបខ្សៀវមួយសន្ទុះ ក៏នាំវាចេញមកវិញហើយបង្គាប់អោយពួកវាអង្គុយជុំវិញម្តាយ។

ពេលនោះម្តាយចាប់ផ្តើមសម្លឹងវាម្តងម្នាក់ ហើយហៅថា ឯណាអាសក្តិ? ។ខ្ញុំកំពុងឆ្ងល់ស្រាប់តែក្មេងម្នាក់ក្នុងចំណោមក្មេងទំាំងបួនស្រែកឡើងថា បាទម៉ែ!

គាត់សួរបន្ត ចុះឯណាអាយុទ្ធ ខ្ញុំរំញោចខ្លួន តែបងស៊ារាដៃឃាត់ស្រាប់តេក្មេងម្នាក់ឆ្លើយឡើងថា បាទម៉ែ!។គាត់ហៅបែបនេះរហូតដល់គ្រប់ឈ្មោះយើងទំាងបួននាក់។ពេលនោះខ្ញុំយល់ហើយគឺមេភូមិបានប្តូរឈ្មោះពួកក្មេងៗអោយប្រើឈ្មោះពួកខ្ញុំវិញដូចកាលពិធីសែនក្របីយប់មិញ ប្រពន្ធមេភូមិមុនបាននិយាយនឹងព្រលឹខ្មោចលាវនោះថា«កូនបួននាក់របស់ឯងហ្នឹងហើយ ឈ្មោះពេជ្រ សក្តិ អណ្តើក និងយុទ្ធ !បើឯងទៅព្យាបាទនរណា ឈ្មោះដូចខាងលើ គឺព្យាបាទកូនខ្លួនឯង ច្នេះត្រូវទៅដោយស្ងប់ឈប់អារឿងព្យាបាទមនុស្សម្នាទៅ!»។

ចប់ពិធីខ្ញុំបានធ្វើក្រដាស់ទទួលយកក្មេងទំាងបួនជាកូនធម៌របស់ពួកយើងបួននាក់។ក្មេងណាឈ្មោះដូចអ្នកណាជាកូនអ្នកនោះ។យើងបានចាកចេញមកភ្នំពេញវិញដោយនាំស្ត្រីនោះទៅព្យាបាលហើយទុកប្រាក់កាសខ្លះជូនគាត់និងទិញខោអាវចំណីចំណុកត្រីងៀត ថ្នាំសង្កូវជាច្រើនទុកអោយពួកក្មេងៗ។ជារៀងរាល់ខែពួកខ្ញុំជាឳធម៌បានផ្ញើរលុយកាក់ទៅផ្គត់ផ្គង់អោយពួកគេរស់នៅបានសមរម្យក្នុងភូមិរបស់ពួកគេនឹងបានទៅរៀនសូត្រ។ពិតមែនថាវាជាបន្ទុក ថ្មីប៉ុន្តែពួកយើងធ្វើដោយក្តីអាណិតស្រលាញ់ក្មេងៗទំាងនោះដោយស្មោះ។ពួក យើងទាំងបួនសុខសប្បាយចាប់ពីពេលនោះ មក។

៦ខែក្រោយមកពេលពួកយើងទទួលបានកុងត្រាការងារធំមួយថ្មី យើងបានឆ្លៀតទៅកូនបួននាក់មកលេងភ្នំពេញយ៉ាងរីករាយ បានពីរបី ថ្ងៃ។មុនគេជូនពួកគេវិល ទៅវិញ យើងបានថតរូបប្រាប់បណ្ដាញព័ត៌មានថាយើងទំាងបួននាក់នៃក្រុមបាតដៃខ្មៅសុទ្ធតែជាកម្លោះកូនមួយ។

ចាប់ពី ពេលនោះមកអ្នកគាំទ្រយើងទំាងអស់កាន់តែបង្ហាញសមានចិត្តចំពោះក្រុម យើងព្រោះគេយល់ថាពួក យើងកំពុងធ្វើកាយវិការជា គំរូក្នុងការជួយដល់ក្មេងៗនៃកុលសម្ព័ន្ធជនជាតិដើមភាគតិច។

មតិអ្នកនិពន្ធ៖

ក្នុងបេសកកម្មទៅកាន់តំបន់ជាយដែនតាមបណ្ដោយទន្លេមេគង្គលើ ចាស់ទុំដែលអ្នកនិពន្ធបានជួបបានតំណាលថា កុលសម្ព័ន្ធជនជាតិដើមមួយចំនួន មាន វិន័យនិងតំណមតឹង រឹងណាស់ ។មានជនជាតិខ្លះ ពេលឃើញសាកសពគេមិនអោយយំសោកទៅជាសប្បាយទៅវិញ មានខ្លះត្រណមមិន អោយអ្នកចម្ងាយចូលមើលមុខសពហើយខ្លះទៀតគឺប្រកាន់បំផុតចំពោះសម្ដីនិយាយលេងប៉ះពាល់ដល់សព។ ករណីរបស់ក្រុមបាតដៃខ្មៅឧទាហរណ៍មួយ។

ចុះអ្នកយល់យ៉ាងណាដែរចំពោះការតំណាលក្នុងរឿងនេះ?

តើអ្នកជឿលើមន្តអាគមអូមអាមដែរឬទេ? – Meysansotheary

រឿង រមនា «វគ្គ ជាងសំលៀងកាំបិត»

រឿង បាតដៃខ្មៅ ដោយ ពេជ្រ បណ្ឌិត (មួយភាគចប់)

តើអ្នកជឿលើមន្តអាគមអូមអាមដែរឬទេ? – Meysansotheary

រឿង រមនា «វគ្គ ជាងសំលៀងកាំបិត»

រឿង បាត​ដៃ​ខ្មៅ ដោយ​ ពេជ្រ បណ្ឌិត (មួយភាគចប់)

រឿង បាតដៃខ្មៅ ដោយ ពេជ្រ បណ្ឌិត (មួយភាគចប់)