<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>បណ្ដាសាអតីតជាតិ &#8211; Meysansotheary</title>
	<atom:link href="https://www.meysansotheary.com/archives/tag/%e1%9e%94%e1%9e%8e%e1%9f%92%e1%9e%8a%e1%9e%b6%e1%9e%9f%e1%9e%b6%e1%9e%a2%e1%9e%8f%e1%9e%b8%e1%9e%8f%e1%9e%87%e1%9e%b6%e1%9e%8f%e1%9e%b7/feed" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.meysansotheary.com</link>
	<description></description>
	<lastBuildDate>Fri, 30 May 2025 05:28:19 +0000</lastBuildDate>
	<language>en-US</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=7.0</generator>

<image>
	<url>https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/Untitled-1footer-150x150.png</url>
	<title>បណ្ដាសាអតីតជាតិ &#8211; Meysansotheary</title>
	<link>https://www.meysansotheary.com</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>៥សំណួរជាមួយម្ចាស់រឿង«បណ្ដាសាអតីតជាតិ»</title>
		<link>https://www.meysansotheary.com/archives/2605</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Bo Bo]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 27 Feb 2022 04:41:48 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[ប្រវត្តិអ្នកនិពន្ធ MSTWriter]]></category>
		<category><![CDATA[បណ្ដាសាអតីតជាតិ]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.meysansotheary.com/?p=2605</guid>

					<description><![CDATA[១.សូមបងណែនាំអំពីខ្លួនឯង និងស្នាដៃដែលចេញផ្សាញនៅ MST Writer ជម្រាបសួរ! ខ្ញុំបានឈ្មោះលុយ ចំរើន នាមប៉ាកកា គ្រាប់ខ្សាច់ ជាម្ចាស់ស្នាដៃរឿង បណ្ដាសាពីអតីតជាតិ។ ២.តើមូលហេតុអ្វីដែលបងសម្រេចចិត្តយករឿងរបស់ខ្លួនមកដាក់ផ្សាយ? តើមានកម្លាំងបណ្ដាលចិត្តអ្វីខ្លះ ហើយរឿងរបស់បងនិយាយអំពីអ្វីដែរ? មូលហេតុដែលខ្ញុំសម្រេចចិត្តយករឿងមកដាក់ផ្សាយព្រោះគិតថាវាជាឱកាសល្អមួយដែលខ្ញុំអាចបង្ហាញអំពីស្នាដៃខ្លួននៅទីនេះ។ ដោយសារតែមានចិត្កស្រលាញ់ និងចូលចិត្តខ្លាំងផ្នែកតែងនិពន្ធទើបបណ្ដាលឱ្យខ្ញុំហ៊ានយកសាច់រឿងនេះមកចុះផ្សាយ។ រឿង បណ្ដាសាពីអតីតជាតិ និយាយអំពីការចងគំនុំរបស់តួឯកប្រុសមកលើតួឯកស្រី និងបានដាក់បណ្ដាសាតួឯកស្រីពីជាតិមុនដែលបណ្ដាលឱ្យគេតាមមកសងសឹករហូតដល់ជាតិថ្មីមួយទៀត។ ៣. តើបងអាចចែករំលែកពីចំណុចដែលបងចូលចិត្ត ឬស្រឡាញ់ជាងគេក្នុងរឿងមួយនេះបានដែរទេ? ចំណុចដែលខ្ញុំស្រលាញ់ជាងគេគឺកន្លែងដែលតួប្រុសជួបបញ្ហារឿងស្នេហាប៉ុន្តែគេមិនទន់ជ្រាយ។ ៤. តើអ្វីទៅជាបំណងរបស់បងក្នុងការដាក់ផ្សាយរឿងមួយនេះ? បំណងខ្ញុំក្នុងការដាក់ផ្សាយរឿងនេះ ចង់ឱ្យមិត្តអ្នកអានអាចកំសាន្ដអារម្មណ៍បន្ទាប់ពីនឿយហត់ពីការងារ និងចង់ជួយថែរក្សាអក្សរសាស្រ្តខ្មែរ។ ៥. តើបងមានចំណាប់អារម្មណ៍អ្វីខ្លះទៅកាន់មិត្តអ្នកអានទាំងអស់គ្នា? ខ្ញុំសង្ឃឹមថាមិត្តអ្នកអានទាំងអស់នឹងពេញចិត្តរឿងមួយនេះ។ មួយវិញទៀតសូមឱ្យគាត់ជួយរិះគន់ដើម្បីស្ថាបនា និងអភិវឌ្ឍទៅមុនទៀត។ ចុចអានរឿងបណ្ដាសាអតីតជាតិ]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph"><strong>១.សូមបងណែនាំអំពីខ្លួនឯង និងស្នាដៃដែលចេញផ្សាញនៅ MST Writer</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">ជម្រាបសួរ! ខ្ញុំបានឈ្មោះលុយ ចំរើន នាមប៉ាកកា គ្រាប់ខ្សាច់ ជាម្ចាស់ស្នាដៃរឿង បណ្ដាសាពីអតីតជាតិ។</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img fetchpriority="high" decoding="async" width="768" height="1024" src="https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/02/photo_2021-12-14_13-26-54-768x1024.jpg" alt="" class="wp-image-3393" srcset="https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/02/photo_2021-12-14_13-26-54-768x1024.jpg 768w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/02/photo_2021-12-14_13-26-54-225x300.jpg 225w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/02/photo_2021-12-14_13-26-54-18x24.jpg 18w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/02/photo_2021-12-14_13-26-54-27x36.jpg 27w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/02/photo_2021-12-14_13-26-54-36x48.jpg 36w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/02/photo_2021-12-14_13-26-54.jpg 960w" sizes="(max-width: 768px) 100vw, 768px" /></figure>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>២.តើមូលហេតុអ្វីដែលបងសម្រេចចិត្តយករឿងរបស់ខ្លួនមកដាក់ផ្សាយ</strong><strong>? តើមានកម្លាំងបណ្ដាលចិត្តអ្វីខ្លះ ហើយរឿងរបស់បងនិយាយអំពីអ្វីដែរ?</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">មូលហេតុដែលខ្ញុំសម្រេចចិត្តយករឿងមកដាក់ផ្សាយព្រោះគិតថាវាជាឱកាសល្អមួយដែលខ្ញុំអាចបង្ហាញអំពីស្នាដៃខ្លួននៅទីនេះ។ ដោយសារតែមានចិត្កស្រលាញ់ និងចូលចិត្តខ្លាំងផ្នែកតែងនិពន្ធទើបបណ្ដាលឱ្យខ្ញុំហ៊ានយកសាច់រឿងនេះមកចុះផ្សាយ។ រឿង បណ្ដាសាពីអតីតជាតិ និយាយអំពីការចងគំនុំរបស់តួឯកប្រុសមកលើតួឯកស្រី និងបានដាក់បណ្ដាសាតួឯកស្រីពីជាតិមុនដែលបណ្ដាលឱ្យគេតាមមកសងសឹករហូតដល់ជាតិថ្មីមួយទៀត។</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" width="768" height="1024" src="https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/74.-បណ្តាសា-768x1024.jpg" alt="" class="wp-image-1906" srcset="https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/74.-បណ្តាសា-768x1024.jpg 768w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/74.-បណ្តាសា-225x300.jpg 225w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/74.-បណ្តាសា-1152x1536.jpg 1152w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/74.-បណ្តាសា-18x24.jpg 18w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/74.-បណ្តាសា-27x36.jpg 27w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/74.-បណ្តាសា-36x48.jpg 36w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/74.-បណ្តាសា.jpg 1440w" sizes="(max-width: 768px) 100vw, 768px" /></figure>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>៣. តើបងអាចចែករំលែកពីចំណុចដែលបងចូលចិត្ត ឬស្រឡាញ់ជាងគេក្នុងរឿងមួយនេះបានដែរទេ</strong><strong>?</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">ចំណុចដែលខ្ញុំស្រលាញ់ជាងគេគឺកន្លែងដែលតួប្រុសជួបបញ្ហារឿងស្នេហាប៉ុន្តែគេមិនទន់ជ្រាយ។</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>៤. តើអ្វីទៅជាបំណងរបស់បងក្នុងការដាក់ផ្សាយរឿងមួយនេះ</strong><strong>?</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">បំណងខ្ញុំក្នុងការដាក់ផ្សាយរឿងនេះ ចង់ឱ្យមិត្តអ្នកអានអាចកំសាន្ដអារម្មណ៍បន្ទាប់ពីនឿយហត់ពីការងារ និងចង់ជួយថែរក្សាអក្សរសាស្រ្តខ្មែរ។</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>៥. តើបងមានចំណាប់អារម្មណ៍អ្វីខ្លះទៅកាន់មិត្តអ្នកអានទាំងអស់គ្នា?</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">ខ្ញុំសង្ឃឹមថាមិត្តអ្នកអានទាំងអស់នឹងពេញចិត្តរឿងមួយនេះ។ មួយវិញទៀតសូមឱ្យគាត់ជួយរិះគន់ដើម្បីស្ថាបនា និងអភិវឌ្ឍទៅមុនទៀត។</p>



<p class="wp-block-paragraph"><a href="https://www.meysansotheary.com/archives/1905" data-type="URL" data-id="https://www.meysansotheary.com/archives/1905">ចុចអានរឿងបណ្ដាសាអតីតជាតិ</a></p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>រឿង៖ បណ្ដាសាអតីតជាតិ</title>
		<link>https://www.meysansotheary.com/archives/1905</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[rak smey]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 17 Jan 2022 03:30:08 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[MSTWriterរដូវកាលទី១]]></category>
		<category><![CDATA[បណ្ដាសាអតីតជាតិ]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.meysansotheary.com/?p=1905</guid>

					<description><![CDATA[គ.ស ១៤០០…សន្ធឹកផ្លែដាវលាន់ឮពេញសមរភូមិដែលវាជាសង្គ្រាមបន្តមកអស់រយៈពេលប្រាំមួយខែទៅហើយនៅតែមិនទាន់ស្បើយទៀត។ មេទ័ព និងកងទ័ពខ្មែរបានមូលដៃមូលជើងទប់ទល់ជាមួយកងទ័ពប្រទេសជិតខាងដែលចង់ចូលមកឈ្លានពានទឹកដី។ ម្នាក់ៗខំប្រឹងអស់ពីកម្លាំងកាយ និងកម្លាំងចិត្តដើម្បីជាតិមួយនេះ។ទោះជាមានរឿងអ្វីក៏ដោយក៏ពួកគេមិនព្រមរត់ចោលទឹកដី យករួចខ្លួនតែម្នាក់ឯងនោះទេ។ នេះហើយជាទឹកចិត្តស្នេហាជាតិដែលមានតម្លៃធំមហាសាលមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន។ ហើយវាក៏ជាមូលហេតុដែលជនឈ្លានពានមិនអាចវាយយកបានដោយងាយនោះទេ។«លោកមេទ័ព ពេលនេះកងទ័ពរបស់យើងរបួសច្រើនណាស់ ខ្ញុំខ្លាចតែ…»បុរសម្នាក់មានមាឌធំ ខ្ពស់ សក់វែងបួងឡើងលើ មុខមាំគួរឱ្យខ្លាច ស្លៀកក្បិនពណ៌បៃតងចាស់ជាមួយអាវដៃខ្លីពណ៌ពងមាន់និងមានអាវការពារពាក់ពីលើមួយជាន់ទៀតមានឈ្មោះថារាជនិយាយមកកាន់បុរសម្នាក់ទៀតដែលកំពុងអង្គុយលើកៅអីក្នុងបន្ទាយទ័ព។«ខ្ញុំបានដឹងរឿងនេះហើយ (ដកដង្ហើមធំមួយ) ប្រហែលជាមិនយូរទៀតទេពួកសត្រូវនឹងអាចវាយបែកខេត្តមួយនេះជាមិនខាន»បុរសមានសាច់ណែន ខ្ពស់ សក់វែងបួងទៅក្រោយ ភ្នែកធំ មានពុកមាត់ និងពុកចង្ការច្រើន ស្លៀកក្បិនពណ៌ឈាមជ្រូកជាមួយអាវដៃខ្លីពណ៌ទឹកប៊ិកមានឈ្មោះថាពេជ្របានតបមកវិញជាមួយទឹកមុខបារម្ភយ៉ាងខ្លាំង។«ខ្ញុំគិតថាស្របពេលដែលពួកវាកំពុងតែរង់ចាំទ័ពជំនួយមកដល់ លោកមេទ័ពគួរតែរត់គេចខ្លួនទៅរកកន្លែងមានសុវត្ថិភាពសិនទៅទីនេះទុកឱ្យខ្ញុំជាអ្នកគ្រប់គ្រងទៅចុះ»បុរសស្លៀកក្បិនពណ៌បៃតងចាស់លើកដៃសំពះជាការអង្វរ។«លោកមេទ័ពរងដឹងទេ? ខ្ញុំអាចលះបង់ជីវិតខ្លួនឯងបានប៉ុន្ដែខ្ញុំមិនអាចលះបង់បងប្អូននៅទីនេះបានទេ។ បើចង់ទៅៗទាំងអស់គ្នា បើចង់នៅៗទាំងអស់គ្នា» លោកមេទ័ពនិយាយយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់។«ក៏ប៉ុន្តែកងទ័ពរបស់យើងគេមិនព្រមចុះចាញ់ទេ ពួកគេថាស៊ូស្លាប់នៅទីនេះ ខ្ញុំសុំអង្វរលោកមេទ័ពគេចខ្លួនសិនទៅ» មេទ័ពរាជនៅតែទទូចសុំឱ្យគេចខ្លួន។«បើក្នុងបន្ទាយគ្មានមេទ័ព តើកងទ័ពមានចិត្តឯណាច្បាំងជាមួយសត្រូវទៅ? បានហើយខ្ញុំសម្រេចចិត្តហើយថាមិនទៅណាទាំងអស់» និយាយចប់មេទ័ពពេជ្រ លើកផែនទីមកមើលទីតាំងភូមិសាស្រ្ដនៅជុំវិញបន្ទាយ។«តែ…»«មិនបាច់តែអីទេ ខ្ញុំសម្រេចចិត្តរួចហើយ» លោកមេទ័ពនិយាយកាត់មេទ័ពរងភ្លាមៗ។«អ៊ីចឹងខ្ញុំលាលោកមេទ័ពត្រឡប់ទៅវិញហើយ» កំលោះមាឌធំសំពះឱនគោរពរួចក៏ចាកចេញទៅបាត់។«លោកមេទ័ពមានសំបុត្រ» កូនទាហានម្នាក់កាន់សំបុត្រចូលមកប្រគល់ឱ្យបុរសដែលអង្គុយលើកៅអី។បានសំបុត្រដល់ដៃហើយមិនបង្អង់យូរនាយបើកមើលយ៉ាងតក់ក្រហល់។ កែវភ្នែករបស់គេខំសម្លឹងមើលសំបុត្រមិនដាក់ភ្នែក ដូចជាមានរឿងមិនល្អកើតមានឡើងឆាប់ៗនេះ។ មាណពដាក់សំបុត្រទុក រួចប្រកាសហៅមេទ័ពទាំងអស់ឱ្យចូលមកជួបជុំគ្នាក្នុងបន្ទាយជាបន្ទាន់។សំឡេងអ៊ូអរជជែកសួរដេញដោលគ្នាលាន់ឮពាសពេញបន្ទាយទ័ពដោយម្នាក់ៗមានទឹកមុខងឿងឆ្ងល់ហេតុអ្វីបានជាមេទ័ពធំហៅពួកគេមកតក់ក្រហល់បែបនេះ?មេទ័ពទាំងអស់មកជុំគ្នាអស់ លោកមេទ័ពធំក៏ចាប់ផ្ដើមនិយាយពីរឿងដែលលោកហៅមេទ័ពទាំងអស់មកជួបជុំគ្នាប្រញាប់ប្រញាល់បែបនេះ។«អ្នកនាំសារបានប្រាប់មកថា កងទ័ពជំនួយរបស់ពួកសត្រូវនឹងមកដល់រយៈពេលមួយសប្ដាហ៍ទៀត» មេទ័ពទាំងអស់ភ្ញាក់ផ្អើលពេលទទួលដំណឹងនេះ។«ហេតុអ្វីបានជាលឿនយ៉ាងនេះលោកម្ចាស់? បើតាមរយៈចម្ងាយយ៉ាងហោចណាស់ក៏ត្រូវប្រើរយៈពេលបីទៅបួនសប្ដាហ៍ទៀតដែរ» លោកមេទ័ពសេះនិយាយ។«ខ្ញុំក៏គិតដូចលោកដែរ ប៉ុន្តែតាមស្ថានការណ៍ជាក់ស្ដែងពួកគេប្រហែលជារៀបចំកងទ័ពជំនួយទុកមុនយូរមកហើយ ក៏ប៉ុន្តែអ្នកទាំងអស់គ្នាកុំបារម្ភ ខ្ញុំមានវិធីអាចជួយអ្នកទាំងអស់គ្នា» លោកមេទ័ពនិយាយទាំងខ្វល់ខ្វាយក្នុងចិត្ត។«វិធីអ្វីទៅលោកម្ចាស់?» មេទ័ពស្រួចសួរស្របពេលគ្រប់គ្នាកំពុងតែស្ងាត់ត្រៀមត្រចៀកចាំស្ដាប់។«ពួកលោកនៅចាំពិធីបូជាអទិទេពមេទ័ពសង្រ្គាមដែរឬទេ?» ស្ដាប់ឮហើយមេទ័ពទាំងអស់ប្រែជាស្លុតចិត្តបើកភ្នែកធំៗ គាំងនៅស្ងៀមមិនកម្រើក។«ពួកខ្ញុំមិនយល់ស្របតាមទេ [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">គ.ស ១៤០០…<br>សន្ធឹកផ្លែដាវលាន់ឮពេញសមរភូមិដែលវាជាសង្គ្រាមបន្តមកអស់រយៈពេលប្រាំមួយខែទៅហើយនៅតែមិនទាន់ស្បើយទៀត។ មេទ័ព និងកងទ័ពខ្មែរបានមូលដៃមូលជើងទប់ទល់ជាមួយកងទ័ពប្រទេសជិតខាងដែលចង់ចូលមកឈ្លានពានទឹកដី។ ម្នាក់ៗខំប្រឹងអស់ពីកម្លាំងកាយ និងកម្លាំងចិត្តដើម្បីជាតិមួយនេះ។<br>ទោះជាមានរឿងអ្វីក៏ដោយក៏ពួកគេមិនព្រមរត់ចោលទឹកដី យករួចខ្លួនតែម្នាក់ឯងនោះទេ។ នេះហើយជាទឹកចិត្តស្នេហាជាតិដែលមានតម្លៃធំមហាសាលមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន។ ហើយវាក៏ជាមូលហេតុដែលជនឈ្លានពានមិនអាចវាយយកបានដោយងាយនោះទេ។<br>«លោកមេទ័ព ពេលនេះកងទ័ពរបស់យើងរបួសច្រើនណាស់ ខ្ញុំខ្លាចតែ…»<br>បុរសម្នាក់មានមាឌធំ ខ្ពស់ សក់វែងបួងឡើងលើ មុខមាំគួរឱ្យខ្លាច ស្លៀកក្បិនពណ៌បៃតងចាស់ជាមួយអាវដៃខ្លីពណ៌ពងមាន់និងមានអាវការពារពាក់ពីលើមួយជាន់ទៀតមានឈ្មោះថារាជនិយាយមកកាន់បុរសម្នាក់ទៀតដែលកំពុងអង្គុយលើកៅអីក្នុងបន្ទាយទ័ព។<br>«ខ្ញុំបានដឹងរឿងនេះហើយ (ដកដង្ហើមធំមួយ) ប្រហែលជាមិនយូរទៀតទេពួកសត្រូវនឹងអាចវាយបែកខេត្តមួយនេះជាមិនខាន»<br>បុរសមានសាច់ណែន ខ្ពស់ សក់វែងបួងទៅក្រោយ ភ្នែកធំ មានពុកមាត់ និងពុកចង្ការច្រើន ស្លៀកក្បិនពណ៌ឈាមជ្រូកជាមួយអាវដៃខ្លីពណ៌ទឹកប៊ិកមានឈ្មោះថាពេជ្របានតបមកវិញជាមួយទឹកមុខបារម្ភយ៉ាងខ្លាំង។<br>«ខ្ញុំគិតថាស្របពេលដែលពួកវាកំពុងតែរង់ចាំទ័ពជំនួយមកដល់ លោកមេទ័ពគួរតែរត់គេចខ្លួនទៅរកកន្លែងមានសុវត្ថិភាពសិនទៅទីនេះទុកឱ្យខ្ញុំជាអ្នកគ្រប់គ្រងទៅចុះ»<br>បុរសស្លៀកក្បិនពណ៌បៃតងចាស់លើកដៃសំពះជាការអង្វរ។<br>«លោកមេទ័ពរងដឹងទេ? ខ្ញុំអាចលះបង់ជីវិតខ្លួនឯងបានប៉ុន្ដែខ្ញុំមិនអាចលះបង់បងប្អូននៅទីនេះបានទេ។ បើចង់ទៅៗទាំងអស់គ្នា បើចង់នៅៗទាំងអស់គ្នា» លោកមេទ័ពនិយាយយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់។<br>«ក៏ប៉ុន្តែកងទ័ពរបស់យើងគេមិនព្រមចុះចាញ់ទេ ពួកគេថាស៊ូស្លាប់នៅទីនេះ ខ្ញុំសុំអង្វរលោកមេទ័ពគេចខ្លួនសិនទៅ» មេទ័ពរាជនៅតែទទូចសុំឱ្យគេចខ្លួន។<br>«បើក្នុងបន្ទាយគ្មានមេទ័ព តើកងទ័ពមានចិត្តឯណាច្បាំងជាមួយសត្រូវទៅ? បានហើយខ្ញុំសម្រេចចិត្តហើយថាមិនទៅណាទាំងអស់» និយាយចប់មេទ័ពពេជ្រ លើកផែនទីមកមើលទីតាំងភូមិសាស្រ្ដនៅជុំវិញបន្ទាយ។<br>«តែ…»<br>«មិនបាច់តែអីទេ ខ្ញុំសម្រេចចិត្តរួចហើយ» លោកមេទ័ពនិយាយកាត់មេទ័ពរងភ្លាមៗ។<br>«អ៊ីចឹងខ្ញុំលាលោកមេទ័ពត្រឡប់ទៅវិញហើយ» កំលោះមាឌធំសំពះឱនគោរពរួចក៏ចាកចេញទៅបាត់។<br>«លោកមេទ័ពមានសំបុត្រ» កូនទាហានម្នាក់កាន់សំបុត្រចូលមកប្រគល់ឱ្យបុរសដែលអង្គុយលើកៅអី។<br>បានសំបុត្រដល់ដៃហើយមិនបង្អង់យូរនាយបើកមើលយ៉ាងតក់ក្រហល់។ កែវភ្នែករបស់គេខំសម្លឹងមើលសំបុត្រមិនដាក់ភ្នែក ដូចជាមានរឿងមិនល្អកើតមានឡើងឆាប់ៗនេះ។ មាណពដាក់សំបុត្រទុក រួចប្រកាសហៅមេទ័ពទាំងអស់ឱ្យចូលមកជួបជុំគ្នាក្នុងបន្ទាយជាបន្ទាន់។<br>សំឡេងអ៊ូអរជជែកសួរដេញដោលគ្នាលាន់ឮពាសពេញបន្ទាយទ័ពដោយម្នាក់ៗមានទឹកមុខងឿងឆ្ងល់ហេតុអ្វីបានជាមេទ័ពធំហៅពួកគេមកតក់ក្រហល់បែបនេះ?<br>មេទ័ពទាំងអស់មកជុំគ្នាអស់ លោកមេទ័ពធំក៏ចាប់ផ្ដើមនិយាយពីរឿងដែលលោកហៅមេទ័ពទាំងអស់មកជួបជុំគ្នាប្រញាប់ប្រញាល់បែបនេះ។<br>«អ្នកនាំសារបានប្រាប់មកថា កងទ័ពជំនួយរបស់ពួកសត្រូវនឹងមកដល់រយៈពេលមួយសប្ដាហ៍ទៀត» មេទ័ពទាំងអស់ភ្ញាក់ផ្អើលពេលទទួលដំណឹងនេះ។<br>«ហេតុអ្វីបានជាលឿនយ៉ាងនេះលោកម្ចាស់? បើតាមរយៈចម្ងាយយ៉ាងហោចណាស់ក៏ត្រូវប្រើរយៈពេលបីទៅបួនសប្ដាហ៍ទៀតដែរ» លោកមេទ័ពសេះនិយាយ។<br>«ខ្ញុំក៏គិតដូចលោកដែរ ប៉ុន្តែតាមស្ថានការណ៍ជាក់ស្ដែងពួកគេប្រហែលជារៀបចំកងទ័ពជំនួយទុកមុនយូរមកហើយ ក៏ប៉ុន្តែអ្នកទាំងអស់គ្នាកុំបារម្ភ ខ្ញុំមានវិធីអាចជួយអ្នកទាំងអស់គ្នា» លោកមេទ័ពនិយាយទាំងខ្វល់ខ្វាយក្នុងចិត្ត។<br>«វិធីអ្វីទៅលោកម្ចាស់?» មេទ័ពស្រួចសួរស្របពេលគ្រប់គ្នាកំពុងតែស្ងាត់ត្រៀមត្រចៀកចាំស្ដាប់។<br>«ពួកលោកនៅចាំពិធីបូជាអទិទេពមេទ័ពសង្រ្គាមដែរឬទេ?» ស្ដាប់ឮហើយមេទ័ពទាំងអស់ប្រែជាស្លុតចិត្តបើកភ្នែកធំៗ គាំងនៅស្ងៀមមិនកម្រើក។<br>«ពួកខ្ញុំមិនយល់ស្របតាមទេ សុំលោកម្ចាស់រកវិធីផ្សេងទៅ»<br>គ្រប់គ្នាប្រឆាំងដាច់ខានមិនព្រមឱ្យធ្វើពិធីនេះទេ។ពួកគេចង់ឱ្យលោកមេទ័ពរកមើលមធ្យោបាយផ្សេងដែរតែរកមិនបាន។ ប្រហែលមានតែពិធីនេះមួយទេមើលទៅ។<br>ពិធីបូជាអទិទេពមេទ័ពសង្រ្គាម…<br>តើនេះជាពិធីអ្វីបានជាគ្រប់គ្នាដូចជាសោកសៅយ៉ាងនេះ?<br>យប់ជ្រៅស្ងាត់បាត់អស់សំឡេងឆ្លងឆ្លើយដែលធ្លាប់តែឮមុនពេលមានសង្រ្គាម ប៉ុន្តែពេលនេះប្រែជាស្ងាត់សូន្យឈឹង។ លោកមេទ័ពចេញមកក្រៅអង្គុយខាងក្រោមដើមឈើធំមួយដើមគិតពីសង្គ្រាមនៅចំពោះមុខផង និងនឹកគិតពីមនុស្សស្រីដែលខ្លួនស្រឡាញ់ផង។<br>«លោកមេទ័ពមានសំបុត្រ» កងទ័ពម្នាក់ប្រគល់សំបុត្រឱ្យហើយក៏ត្រឡប់ទៅវិញបាត់។<br>មាណពបើកសំបុត្រមើលឃើញជាសំបុត្រដែលម្ដាយខ្លួនផ្ញើមក។ ពេលឃើញខ្លឹមសារក្នុងសំបុត្រហើយភ្នែករបស់គេប្ដូរទៅជាពណ៌ក្រហមឆ្អៅដូចឈាម ដៃទាំងពីក្ដាប់សំបុត្រណែន មើលទៅលើមេឃ។<br>ជូនចំពោះកូនពេជ្រ…<br>ពេលនេះនួនបានរៀបការជាមួយអ្នកផ្សេងហើយ។ ម៉ែដឹងថាកូនពិបាកចិត្ត តែកូនគួរតែកាត់ចិត្តទៅធ្វើម៉េចបើមិនមែនជាគូ។ ម៉ែក៏ពិបាកចិត្តដែរ។ ម៉ែបានទៅលួចសួរនាងស្ងាត់ៗថាហេតុអីបានជានាងមិនចាំកូនត្រឡប់មកវិញ? ប៉ុន្ដែចម្លើយដែលនាងឆ្លើយមកវិញធ្វើឱ្យម៉ែស្ទើរតែក្អួតឈាមនៅនឹងកន្លែង។ កូនដឹងទេ នាងឆ្លើយថា ឱ្យនាងចាំកូនយ៉ាងម៉េចបើនាងមិនដឹងថាកូនមានជីវិតមកវិញឬអត់ផង។ ម៉ែឈឺចិត្តខ្លាំងណាស់កូនមាសម្ដាយ។ ជូនពរកូនច្បាំងបានជ័យជំនះនឹងត្រឡប់មកផ្ទះយើងវិញ។<br>ពីម្ដាយរបស់កូន<br>“នួន…ហេតុអ្វីក៏នាងធ្វើបែបនេះ? នេះឬជាពាក្យដែលនាងតែងតែប្រាប់ថាស្រឡាញ់ខ្ញុំ តាមពិតវាគ្រាន់តែជាពាក្យបោកប្រាស់តែប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំស្អប់នាងណាស់” អ្វីគ្រប់យ៉ាងបានត្រូវតែគិតក្នុងចិត្តម្នាក់ឯងមិនហ៊ាននិយាយចេញមកក្រៅព្រោះមិនចង់ឱ្យគ្រប់គ្នានៅក្នុងបន្ទាយបារម្ភពីនាយ។<br>នាយកំលោះបានដើរចូលទៅក្នុងវិញធ្វើដូចជាគ្មានរឿងអ្វីកើតឡើងទាំងដែលក្នុងទ្រូងស្ទើរតែប្រេះ ក្នុងបេះដូងស្ទើរតែខ្ទេចខ្ទីគ្មានសល់។<br>“ខ្ញុំឋានៈជាមេទ័ពធំត្រូវគិតរឿងជាតិសំខាន់ជាងរឿងផ្ទាល់ខ្លួន។ មិនអីទេ ខ្ញុំមិនអីទេ មេទ័ពដែលធ្លាប់តែអង់អាចក្លាហាននៅក្នុងសមរភូមិពេលនេះក៏មិនអាចទន់ជ្រាយបានដែរ”<br>នាយបានត្រឹមតែគិតក្នុងចិត្តតែម្នាក់ឯង គ្មានអ្នកពិភាក្សាគ្មានអ្នកលួងលោម។<br>ថ្ងៃ១៥កើត…<br>ពិធីបូជាអទិទេពមេទ័ពសង្រ្គាម<br>កងទ័ព និងមេទ័ពទាំងអស់បានលុតជង្គង់នៅខាងមុខពិធី ដែលមានលោកមេទ័ពធំស្លៀកពាក់ឯកសណ្ឋានជាមេទ័ពកាន់ដាវពីរសងខាងឈរនៅខាងក្នុងពិធីដែលមានក្បាលជ្រូកមួយគូ ក្បាលសេះមួយគូ ក្បាលគោមួយគូ ក្បាលក្របីមួយគូ និងក្បាលមាន់មួយគូព័ទ្ធជុំវិញ។ ផ្សែងធូបផ្សែងទៀនហ៊ុយទ្រលោមឡើងលើអាកាស។ ទឹកមុខអ្នកគ្រប់គ្នាប្រែជាស្រពោនមិនសប្បាយចិត្ត អ្នកខ្លះស្រក់ទឹកភ្នែក អ្នកខ្លះអួលដើមក។<br>«ខ្ញុំបាទឈ្មោះ ពេជ្រ ជាមេទ័ពធំ។ ថ្ងៃនេះខ្ញុំសុំបូជាខ្លួនដើម្បីទឹកដី ដើម្បីបងប្អូនទាំងអស់គ្នា។ សង្ឃឹមថាអ្នកទាំងអស់គ្នានឹងចងចាំឈ្មោះខ្ញុំទុក» អ្នកគ្រប់គ្នាទប់ទឹកភ្នែកលែងជាប់ក៏បណ្ដោយឱ្យហូរចេញមកក្រៅ។<br>ពិធីចាប់ផ្ដើមមេទ័ពពេជ្រ កាន់ដាវរេរាំតាមក្បួនពិធីចុះឡើងៗអស់រយៈពេលមួយម៉ោងទើបគេយកដាវទាំងពីនោះចាក់ទម្លុះពោះខ្លួនឯងស្លាប់បាត់បង់ជីវិតនៅក្នុងពិធីភ្លាមៗ។ មុននឹងចាក់សម្លាប់ខ្លួនឯងពេជ្របានស្រែកក្នុងចិត្តថា អ្នកណាដែលចង់រៀបការជាមួយនាងត្រូវតែស្លាប់ទាំងអស់។<br>ពិធីបូជាអទិទេពមេទ័ពសង្រ្គាមនេះមានតាំងពីយូរលង់ណាស់មកហើយ។ ហើយពិធីនេះគេច្រើនប្រើនៅពេលដែលទ័ពទាល់ច្រកមិនអាចទប់ទល់នឹងសត្រូវបាន។ ពិធីនេះខានបានឃើញយូរណាស់មកហើយដោយសារតែជាតិបានសុខសាន្ដគ្មានសង្រ្គាម ឥឡូវយើងបានឃើញម្ដងទៀតហើយពិតជាអស្ចារ្យខ្លាំងណាស់។<br>ពិធីនេះតម្រូវឱ្យមេទ័ពធំបូជាជីវិតខ្លួនដើម្បីប្រគល់ឱ្យអទិទេព។ ហើយគេមានជំនឿថាអ្នកដែលបូជាខ្លួនហើយប្រាកដជាចាំជាតិ និងមានថាមពលពិសេសម៉្យាងនៅក្នុងខ្លួន។ ពេលដែលធ្វើពិធីនេះហើយកងទ័ពម្នាក់ៗដូចជាមានអ្វីមួយចូលសណ្ឋិតប្រែជាខ្លាំងក្លាដូចក្របីឡើងកក្នុងសមរភូមិ វាយខ្មាំងសត្រូវរត់ខ្ចាត់ខ្ចាយគ្មានសល់។<br>គ.ស ២០០០…<br>ថ្ងៃសិរីសួស្ដីរបស់គូស្នេហ៍មួយគូក៏ចូលមកដល់ មើលទៅកូនក្រមុំដូចជាសប្បាយរីករាយខ្លាំងណាស់។ សំឡេងភ្លេងការចាប់ផ្ដើមបន្លឺឡើងលាន់ឮពេញស្រុក ភ្ញៀវកិត្តិយសនាំគ្នាចូលមកកាន់ជំនូនម្នាក់មួយៗឈរតាមគូដើម្បីហែជំនូន។ អ្នកចូលរួមទាំងអស់សើចក្អាកក្អាយសប្បាយចិត្តដល់ហើយ មិនខុសពីកូនក្រមុំកូនកំលោះទេ។<br>“ថ្ងៃនេះខ្ញុំមានអារម្មណ៍រំភើបខ្លាំងណាស់។ រយៈពេល២ឆ្នាំហើយដែលខ្ញុំនិងបងវីដស្រឡាញ់គ្នា ហើយថ្ងៃនេះជាថ្ងៃមង្គលការរបស់ពួកយើង ប៉ុន្ដែខ្ញុំចេះតែញាក់ភ្នែកខាងឆ្វេងខុសពីធម្មតា។ ហើយអាភ្នែកនឹងវាកើតអីបានជាញាក់មិនព្រមឈប់សោះអ៊ីចឹង? ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ដូចជាមិនសូវស្រួលសោះ ឬមួយមកពីខ្ញុំហត់ពេកទេដឹង។ ណ្ហើយចុះ! ថ្ងៃល្អគួរតែគិតរឿងវិជ្ជមាន មិនគួរគិតរឿងអវិជ្ជមានទេ” ដួងចន្ទគិតក្នុងចិត្តតែម្នាក់ឯង។<br>ក្បួនហែជំនូនបានហែមកដល់មុខរោងការ កូនក្រមុំក៏ចេញមកទទួលកូនកំលោះ ចំណែកឯភ្ញៀវចូលក្នុងមហារោងដើម្បីបរិភោគអាហារដែលចុងភៅត្រៀមទុកជាស្រេច។ បន្ទាប់ពីទទួលទានអាហារហើយ កូនកំលោះនិងកូនក្រមុំបានចូលទៅក្នុងដើម្បីប្ដូរសម្លៀកបំពាក់ត្រៀមចូលពិធីកាត់សក់។<br>«កូនក្រមុំថ្ងៃនេះពិតជាស្អាតខ្លាំងណាស់» អ្នកសំអាងស្រីម្នាក់និយាយ។<br>«ចាស! អរគុណណាស់បង! តាមពិតខ្ញុំស្អាតក៏ដោយសារតែបងៗទាំងអស់គ្នាជួបតុបតែងបានល្អទេ» កូនក្រមុំលួចញញិមតិចៗ។<br>«កូនក្រមុំបងស្អាតតាំងតែពីដើម ទោះមិនផាត់មុខក៏ស្អាតដែរ»<br>កូនកំលោះចូលមកដល់សរសើរកូនក្រមុំភ្លាមតែម្ដង។<br>«កូនកំលោះនិយាយត្រូវណាស់» អ្នកសំអាងដដែលចូលមកគាំទ្រខាងកូនកំលោះ។<br>«មិនដឹងជាស្អីបងឯងទេចេញទៅវិញទៅ ស្រីៗគេកំពុងតែធ្វើការ» មុខរបស់ដួងចន្ទឡើងក្រហមដូចជាផ្លែប៉ោមនេះបញ្ជាក់ថានាងអៀនហើយ។<br>កូនកំលោះចេញទៅវិញ អ្នកសំអាងក៏បន្តការងាររបស់ខ្លួនទៀត។ មើលទៅកូនកំលោះនេះសម្ដីផ្អែមដល់ហើយ អ៊ីចឹងតើបានកូនក្រមុំស្រឡាញ់គេខ្លាំងយ៉ាងនេះ។<br>ពិធីកាត់សក់ឈានចូលមកដល់ សំឡេងប្រកាសហៅកូនកំលោះកូនក្រមុំក៏បន្លឺឡើងតាមរយៈមេក្រូ។ ឮហើយកូនក្រមុំក៏ចេញមកអង្គុយតាមកន្លែងរបស់ខ្លួនដែលមានអ្នកកំដរស្រីបីនាក់អង្គុយអមជាមួយប៉ុន្តែនៅមិនទាន់ឃើញកូនកំលោះចេញមក។ សំឡេងហៅកូនកំលោះម្ដងជាពីរដងនៅតែមិនទាន់ឃើញចេញមកទៀតគ្រប់គ្នាចាប់ផ្ដើមឆោឡោទន្ទឹងរង់ចាំមើលកូនកំលោះដែលមិនព្រមចេញមកសោះ។ រីឯនាងតូចវិញអន្ទះសាក្រឡេកចុះឡើងៗរកមើលកូនកំលោះមិនឃើញ តែបែរជាឃើញបុរសម្នាក់ស្លៀកពាក់ឈុតខ្មៅដើរចេញពីរោងការដោយមិនខ្វល់ពីភាពវឹកវរនៅក្នុងកម្មវិធីទៅវិញ។ ឃើញបុរសនោះហើយកូនក្រមុំនិយាយតិចៗម្នាក់ឯង។<br>“គេជាអ្នកណាទើបបានជាខ្ញុំមិនដែលឃើញ? បានហើយកុំទាន់គិតរឿងគេ គិតរឿងបងវីដវិញ។ តើគាត់កំពុងធ្វើអ្វីម៉េចបានគេមិនចេញមក?”<br>នាងចាប់ផ្ដើមស្លន់ស្លោ ព្រួយបារម្ភពីកូនកំលោះហើយ។<br>«ទេ…» សំឡេងមនុស្សស្រីស្រែកមកពីខាងក្រោយផ្ទះបានធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង។<br>អ្នកដែលនៅក្នុងកម្មវិធីផ្អើលនាំគ្នាទៅរកប្រភពសំឡេង។ ពេលទៅដល់ធ្វើឱ្យពួកគេស្លុតចិត្តមិនគួរឱ្យជឿ។ គេឃើញសាកសពកូនកំលោះចងកនៅក្នុងបន្ទប់ទឹក។ សាច់ញាតិ និងកូនក្រមុំបានទ្រហោយំសោកស្ដាយ និងមិនយល់ពីការស្លាប់របស់កូនកំលោះ។ គួរឱ្យអាណិតនាងណាស់ត្រូវមកមេម៉ាយទាំងវ័យក្មេង។<br>ថ្ងៃសប្បាយរីករាយប្រែក្លាយទៅជាថ្ងៃដែលគ្រប់គ្នាកើតទុក្ខទៅវិញ។ ពិធីបុណ្យប្រាំពីរថ្ងៃរបស់វីដបានប្រារព្ធធ្វើឡើងនៅផ្ទះខាងប្រពន្ធ។ អ្នកភូមិនាំគ្នាមកចូលរួមនិងជួយគ្នាម្នាក់មួយដៃមួយជើង។ ចំណែកឯនាងតូចត្រូវមកអង្គុយមុខរូបថតសពប្ដីយំស្រណោះអាឡោះអាល័យមិនព្រមក្រោកចេញទៅណា។<br>ជនអាវខ្មៅកាលពីថ្ងៃមុនស្លៀកពាក់សម្លៀកបំពាក់ដដែលចូលមកអុជធូបរួចក៏ត្រឡប់ចេញទៅវិញ។ ពេលឃើញជនអាវខ្មៅនាងតូចខំតាមសម្លឹងគេពីចុងជើងរហូតដល់ចុងសក់ក៏ប្រទះមុខជាមួយគេតែគេគេចមុខហើយក៏ដើរចេញទៅបាត់។ នាងចាប់ផ្ដើមសង្ស័យនាយម្នាក់នេះហើយ។<br>រូបភាពមេទ័ពម្នាក់ស្លៀកពាក់ឯកសណ្ឋានជាមេទ័ពធំកាន់ដាវពីរសងខាងភ្ជង់មនុស្សស្រីម្នាក់រួចស្រែកឮៗថា “អ្នកណាដែលចង់រៀបការជាមួយនាងនឹងត្រូវស្លាប់ទាំងអស់”<br>«ទេ…»<br>ដួងចន្ទស្រែករហូតដល់ភ្ញាក់ដឹងខ្លួនវិញ។ តាមពិតវាគ្រាន់តែជាការយល់សប្ដិទេ ប៉ុន្តែហេតុអ្វីបានជាមនុស្សស្រីម្នាក់នេះមានមុខមាត់ដូចនាងខ្លាំងម៉្លេះ? ដោយភ័យតក់ស្លុតខ្លាំងពេកនាងក៏ងើបអង្គុយនិយាយម្នាក់ឯងនៅក្នុងបន្ទប់គេងដែលងងឹតឈឹង៖<br>“ហេតុអ្វីបានជានាងមុខដូចខ្ញុំម៉្លេះ? ហើយម្នាក់ប្រុសកាន់ដាវនោះជាអ្នកណាម្ដេចក៏គេមានមុខដូចបុរសអាវខ្មៅនៅក្នុងពិធីបុណ្យសពប្ដីខ្ញុំម៉្លេះ? មានអ្វីពាក់ព័ន្ធជាមួយខ្ញុំ? ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាសុបិននេះដូចជាការពិតខ្លាំងណាស់។ តើគេចង់បានអ្វីឱ្យពិតប្រាកដ? ”<br>នាងតូចយកទូរសព្ទមើលម៉ោងទើបតែម៉ោង៣យប់ទេ។ នាងក៏ក្រោកចេញពីគ្រែដើរសំដៅទៅបើកភ្លើងនិងចូលទៅផ្ទះបាយរកទឹកត្រជាក់ៗផឹកដើម្បីបន្ធូរអារម្មណ៍តានតឹងមុននេះ រួចព្យាយាមដកដង្ហើមវែងៗសំងំគេងទៅវិញ។<br>…………………<br>-នួនស្អែកនេះបងត្រូវចេញទៅធ្វើសង្រ្គាមហើយ អូនត្រូវមើលថែខ្លួនឱ្យបានល្អដឹងទេ?(ពេជ្រសម្លឹងមើលមុខគូស្នេហ៍ទាំងអាល័យ)<br>-ចាស! អូនដឹងហើយ បងក៏ដូចគ្នាបងត្រូវមើលថែខ្លួនឱ្យល្អកុំបារម្ភពីអូនៗនៅទីនេះមានសុវត្ថិភាពល្អទេ ប៉ុន្តែបងត្រូវចេញទៅច្បាំងអូនបារម្ភណាស់ (ស្រស់ស្រីនិយាយអួលៗចង់ស្រក់ទឹកភ្នែក)<br>-កុំបារម្ភពីបងអី បងសន្យាថាបងនឹងយកជ័យជំនះឱ្យបាន និងត្រឡប់មករៀបការជាមួយអូន (មាណពលូកដៃត្រកងបីគូស្នេហ៍យឺតៗមកផ្អឹបជាប់នឹងដើមទ្រូងដ៏សែនកក់ក្ដៅ)<br>…………………<br>ដួងចន្ទភ្ញាក់ដឹងខ្លួនពីការយល់សប្ដិម្ដងទៀត។ យល់សប្ដិ? ហេតុអ្វីបានជាយល់សប្ដិនេះមានដួងចន្ទដែរហើយហេតុអ្វីបានជានាយម្នាក់នោះហៅដួងចន្ទថានួនទៅវិញ? ឬមួយក៏វាជារឿងតាំងពីអតីតជាតិរបស់ពួកគេទាំងពីរ?<br>ខ្យល់បក់រវិចៗផាយផាត់រុក្ខជាតិឱ្យរេរាំងតាមកម្លាំងខ្យល់។ ព្រះអាទិត្យបញ្ចេញរស្មីពណ៌ក្រហមឆ្អៅនៅព្រឹកព្រលឹមនេះ។<br>«ដួងចន្ទម្ដេចក៏ភ្នែកឯងក្រហមខ្លាំងម្ល៉េះ? ហើយមុខស្លក់ៗដូចមិនបានដេកយប់មិញ»<br>ឧត្ដមដែលជាមិត្តរួមការងាររបស់នាងដើរមកជិតតុធ្វើការរបស់នាង។<br>«គ្មានរឿងអីទេ គ្រាន់តែយប់មិញធ្វើការជ្រុលទើបដេកមិនបានគ្រប់គ្រាន់» ដួងចន្ទឆ្លើយខ្សោះៗដូចគ្មានកម្លាំងក្នុងខ្លួន។<br>«គ្នាគិតថាឯងគួរតែដាក់ច្បាប់ទៅសម្រាកនៅផ្ទះយកកម្លាំងទៅប្រសើរជាង កុំឱ្យឈឺទាន់»<br>ឧត្ដមបង្ហាញទឹកមុខបារម្ភពីមិត្ត។<br>«ខ្ញុំមិនអីទេ កុំបារម្ភអី» នាងញញិមគ្មានជាតិតបមកវិញរួចចុចបើកកំព្យូទ័រលើតុ។<br>«ឯងនេះរឹងខ្លាំងណាស់… និយាយអ៊ីចឹងថ្ងៃអាទិត្យឯងទំនេរទេ?»<br>ឧត្ដមសម្លឹងមើលមុខមាត់ស្លេកស្លក់របស់នាង។<br>«ទំនេរទេតើ! ហើយឯងមានការអី?» នាងងាកមកមើលមុខឧត្ដមវិញ។<br>«បើទំនេរទៅកំដរខ្ញុំអង្គុយផឹកកាហ្វេនិយាយគ្នាលេង ប៉ុន្មានថ្ងៃនេះធ្វើការខ្លាំងពេករកពេលសម្រាកគ្មាន ឥឡូវចង់រកអ្នកកំដរបន្ធូរអារម្មណ៍» អ្នកកំលោះញាក់ភ្នែកដាក់ដៃគូសន្ទនា។<br>«អូខេ តែឯងជាអ្នកចេញលុយ»នាងតូចញញិមចេញធ្មេញសក្បុសយ៉ាងស្រស់ស្អាត។<br>«អូខេ យល់ព្រម» និយាយចប់គេក៏ត្រឡប់ទៅតុធ្វើការរបស់ខ្លួនវិញ រីឯដូងចន្ទក៏ចាប់ផ្ដើមការងាររបស់នាង។<br>នៅក្នុងបន្ទប់បួនជ្រុងបិទជិតដោយជញ្ជាំងសក្បុសមួយ ឃើញមានក្មេងប្រុសម្នាក់កំពុងតែលង់លក់ក្នុងដំណេកយ៉ាងស្កប់ស្កល់។ បុរសក្នុងបន្ទប់នេះយើងធ្លាប់ស្គាល់រួចមកហើយគេគឺឧត្ដមដែលជាមិត្តរួមការងាររបស់ដួងចន្ទ។<br>…………………<br>មេទ័ពម្នាក់ស្លៀកពាក់ឯកសណ្ឋានជាមេទ័ពធំកាន់ដាវពីរសងខាងឈរទល់មុខជាមួយនឹងមេទ័ពរងម្នាក់រួចនិយាយ៖<br>-ខ្ញុំនឹងបូជាខ្លួនឯងដើម្បីជាតិ និងបងប្អូនទាំងអស់គ្នា (និយាយចប់នាយយកដាវទាំងពីរចាក់ទម្លុះពោះខ្លួនឯង)<br>-លោកម្ចាស់កុំអី… (លោកមេទ័ពរងឈ្មោះរាជស្រែកឃាត់ក៏ប៉ុន្តែលោកមេទ័ពពេជ្របានសម្រេចចិត្តរួចទៅហើយ)<br>ឧត្តមភ្ញាក់មកបែកញើសជោកថ្ងាសភ័យខ្លាំងណាស់ស្មានតែជារឿងពិតក៏ប៉ុន្តែវាគ្រាន់តែជាការយល់សប្តិរបស់គេទេ។ គេចាប់ផ្ដើមឆ្ងល់ ចង់ដឹងហើយ។ គេបានបើកភ្នែកមើលជុំវិញខ្លួនមិនមានឃើញអ្វីប្លែក ឃើញតែរបស់របរដែលនៅក្នុងបន្ទប់របស់គេដូចធម្មតាគេក៏ឧទានឡើង៖<br>“ហេតុអ្វីបានជាមេទ័ពរងឈ្មោះរាជមុខដូចខ្ញុំម៉្លេះ ហើយអ្វីដែលរឹតតែចម្លែកនោះគឺលោកមេទ័ពឈ្មោះពេជ្រមុខដូចវេហាបេះដាក់។ ឬមួយជាតិមុនពួកយើង… ទេមិនអាចទេប្រហែលជាខ្ញុំមើលរឿងច្រើនពេកហើយទើបបានយល់សប្ដិឃើញបែបនេះ។ បានហើយកុំគិតច្រើនពេកស្អែកមានណាត់ជាមួយមិត្តភក្ដិផង គេងយកម្លាំងវិញល្អជាង”<br>ព្រះទិនករបង្ហោះខ្លួនខ្ពស់ត្រដែតនៅលើវេហាដែលមានពពកសក្បុសចែងចាំងរស្មីមកលើផែនពសុធា។ ខ្យល់បក់តិចៗលាយឡំជាមួយផ្ទៃមេឃស្រឡះពិតជាអំណោយផលសម្រាប់ថ្ងៃអាទិត្យនេះណាស់។ ក្រឡេកមកមើលហាងកាហ្វេនេះវិញមានភ្ញៀវច្រើនណាស់ប៉ុន្តែមិនសូវមានសំឡេងអ៊ូអរទេ។ អ្នកចូលមកភាគច្រើនអានសៀវភៅជាក្រុមស្ងាត់កុំឱ្យរំខានដល់អ្នកនៅជិតខ្លួន។ បើមើលទៅតុមួយនោះមានមនុស្សបីនាក់ដែលយើងស្គាល់រួចមកហើយ ពួកគេកំពុងជជែកគ្នាតិចៗមិនឱ្យរំខានដល់អ្នកអានទេ។<br>ដួងចន្ទចូលមកដល់ក្នុងហាងកាហ្វេឃើញឧត្ដមកំពុងអង្គុយជាមួយនឹងមនុស្សប្រុសម្នាក់ទៀត ។ តាមទឹកមុខរបស់នាងដូចជាមានអារម្មណ៍ចម្លែកៗជាមួយម្នាក់នឹងយ៉ាងម៉េចទេ។ នាងចូលទៅអង្គុយឧត្តមចាប់ផ្ដើមណែនាំពួកគេឱ្យស្គាល់គ្នារួចទើបឧត្ដមបន្តកិច្ចសន្ទនារបស់គេទៀត។<br>«សួស្ដីដួងចន្ទនេះគឺវេហា»<br>«វេហានេះគឺដួងចន្ទ» ឧត្តមណែនាំពួកគេឱ្យស្គាល់គ្នា។<br>«ចាស! សួស្ដីវេហា» ដួងធ្វើការគួរសមជាមួយវេហា។<br>«ខ្ញុំវេហា» គេតបមកដួងចន្ទវិញ។<br>មើលសំដីគេចុះគ្មានចេះទន់ភ្លន់ចំពោះមនុស្សស្រីអីបន្តិចសោះ។ នាងតូចខំទន់ភ្លន់ជាមួយហើយតែគេបែរជានិយាយកំបុតៗគ្មានជាតិអីបន្តិចសោះ។ ឧត្ដមនិងវេហាជជែកគ្នាពីនេះពីនោះរីឯស្រីស្រស់វិញបានត្រឹមអង្គុយស្ដាប់ព្រោះនាងមិនសូវចេះនិយាយស្រាប់ហើយ។<br>“ខ្ញុំដូចប្រហែលៗមុខនាយម្នាក់នឹង តែរកនឹកអត់ឃើញ”<br>នាងតូចគិតក្នុងចិត្តនិងខំសម្លឹងមុខរបស់នាយវេហា។<br>ជជែកគ្នាចុះឡើងៗស្រាប់តែឧត្តមនឹកឃើញនិយាយរឿងកាលយប់មិញគេយល់សប្ដិឃើញវេហាដែលជាមេទ័ពក្នុងសម័យបុរាណជាមួយគេ។ គេនិយាយបណ្ដើរធ្វើកាយវិការបណ្ដើរ បើវេហាវិញសើចញិមៗតែលួចចោលកន្ទុយភ្នែកមករកដួងចន្ទជាញឹកញាប់។ ស្ដាប់រួចហើយទើបស្រស់ស្រីដឹងថានាងក៏ធ្លាប់ឃើញវេហានៅក្នុងសុបិនរបស់នាងដែរ។ ពិតជារឿងមិនគួរឱ្យជឿមែន ហេតុអ្វីបានជាក្នុងយល់សប្តិរបស់នាងនិងឧត្តមឃើញវេហាជាមេទ័ពពាក់់ឯកសណ្ឋានមេទ័ពកាន់ដាវដូចគ្នាម៉្លេះ។ វាពិតជាធ្វើឱ្យនាងចម្លែកចិត្តចង់ដឹងខ្លាំងណាស់ តើវាមានរឿងអ្វីឱ្យប្រាកដទៅ??? តែតាមមើលទឹកមុខនាយវេហាដូចជាអត់មានភ្ញាក់ផ្អើលអីបន្តិចសោះ។ គេធ្វើដូចជាបានដឹងរឿងនេះមុនអ៊ីចឹង។ យី ម្នាក់នេះចម្លែកខ្លាំងណាស់។<br>«តើនាងកំពុងភ្លឹកគិតពីរឿងអ្វី?» វេហាសើចលាក់កំណួច។<br>«អ!… ខ្ញុំមិនបានគិតពីអីទេ» នាងតូចភ្ញាក់ព្រើតពេលឮគេសួរបែបនេះ និងខំសម្រួលអារម្មណ៍ឆ្លើយមួយៗទៅគេវិញ។<br>«ខ្ញុំដឹងថានាងប្រាកដជាភ្ញាក់ផ្អើលខ្លាំងហើយ ពេលឃើញខ្ញុំនៅទីនេះ និងបានស្ដាប់រឿងរ៉ាវដែលឧត្តមនិយាយមុននេះ ក៏ប៉ុន្តែមិនយូរទេនាងនឹងដឹងរឹតតែច្បាស់» នាយវេហាគិតក្នុងចិត្តម្នាក់ឯង។<br>«ខ្ញុំសុំសួរលោកមួយ តើពួកយើងធ្លាប់ជួបគ្នាពីមុនទេ?» នាងសួរនេះព្រោះចឹងដឹងថាតើគេធ្លាប់យល់សប្ដិដូចនាងជាមួយនិងឧត្តមឬអត់។<br>«ដល់ពេលនាងនឹងដឹង» គេនិយាយព្រមទាំងសម្លឹងមុខគូរសន្ទនាមិនដាក់ភ្នែក។<br>មើលទៅភ្នែកគេពេលនេះមិនខុសអីពីភ្នែកបុរសដែលយកដាវភ្ជង់ដួងចន្ទក្នុងយល់សប្តិទេ។ ភ្នែកដែលកាចសាហាវឃោរឃៅប្រៀបដូចជាចង់បានជីវិតនាងទាំងរស់អ៊ីចឹង។ តើពាក្យដែលគេនិយាយជាមួយដួងចន្ទចង់មានន័យដូចម្ដេច?<br>«ដួងចន្ទធ្លាប់ជួបវេហាពីមុនមែនទេ?» ឧត្តមក៏សួរសំណួរបែបនេះមក។<br>«ប្រហែលជាច្រឡំមនុស្សហើយ»<br>នាងឆ្លើយនេះព្រោះមិនចង់ឱ្យរឿងរ៉ាវកាន់តែវែងឆ្ងាយនិងស្មុគស្មាញជាងនេះ។ បើនាងប្រាប់ថាធ្លាប់យល់សប្ដិឃើញវេហាដូចឧត្ដមដែរ ខ្លាចពួកគេសួរដេញដោលនាងពីរឿងរ៉ាវនេះ។<br>«មិនមែនច្រឡំទេ គឺនាងធ្លាប់ជួបខ្ញុំពីមុនមកប៉ុន្ដែជួបក្នុងអតីតជាតិរបស់ពួកយើង ហើយការជួបមួយនោះខ្ញុំមិនអាចបំភ្លេចបានជាដាច់ខាត។ នាងត្រូវតែសងខ្ញុំវិញទាំងអស់» វេហាគិតក្នុងចិត្តរួចសើចចុងមាត់បន្តិច។<br>គេចេះតែសម្លឹងមើលមុខស្រស់ស្រីដោយក្រសែភ្នែកមិនល្អសោះ ដូចជាមានគំនុំជាមួយនាងតាំងពីជាតិណាមកក៏មិនដឹង។ ចង់ដឹងខ្លាំងណាស់ថាជាតិមុនពួកគេមានអ្វីជាប់ជំពាក់គ្នាទើបបានជាជាតិនេះមើលទៅវេហាដូចជាស្អប់ដួងចន្ទខ្លាំងយ៉ាងនេះ។<br>ថ្ងៃ១៥កើត…<br>បន្ទាប់ពីដឹងរឿងកាលពីថ្ងៃមុនមកអារម្មណ៍ដួងចន្ទនៅមិនសុខសោះ នាងចេះតែរសាប់រសល់ចង់ដឹងរឿងរ៉ាវទាំងនោះឱ្យកាន់តែច្បាស់។ យប់នេះនាងសម្រេចហើយថានឹងនិយាយរឿងនេះជាមួយឧត្តមឱ្យអស់ចម្ងល់ម្ដង។ ម៉ោង៦យប់នាងបានយកទូរសព្ទដៃតេទៅឧត្តមនិយាយពីរឿងទាំងអស់នេះ។<br>«អាឡូ! ឧត្តមខ្ញុំមានរឿងចង់និយាយជាមួយលោក»<br>«ដួងចន្ទមានរឿងអ្វីចង់និយាយ?» សំឡេងចេញពីម្ខាងទៀត។<br>«លោកចាំបានរឿងយល់សប្ដិដែលលោកនិយាយនៅហាងកាហ្វេថ្ងៃមុនទេ?»<br>«ដួងចន្ទចង់និយាយពីរឿងវេហាជាមេទ័ពនោះមែនទេ?»<br>«រឿងនឹងហើយ»<br>«រឿងនឹងយ៉ាងម៉េច?»<br>«គឺខ្ញុំក៏ធ្លាប់យល់សប្ដិឃើញបែបនេះដែរ»<br>«ដួងចន្ទក៏ធ្លាប់យល់សប្ដិឃើញបែបនេះដែរ? អ៊ីចឹងប្រាកដជាមានរឿងអាថ៍កំបាំងនៅពីក្រោយយល់សប្ដិនេះហើយព្រោះវេហាតេមកប្រាប់ខ្ញុំមុននេះថាគេក៏យល់សប្ដិឃើញបែបនេះដែរ។ ឥឡូវគេហៅខ្ញុំទៅផ្ទះរបស់គេដើម្បីនិយាយរឿងនេះ។ ដួងចន្ទចង់ទៅទេ? បើទៅចាំខ្ញុំចូលយក»<br>«ល្អណាស់! លោកជួយមកយកខ្ញុំផង»<br>ដាក់ទូរសព្ទចុះនាងងើបចេញពីគ្រែដូរសម្លៀកបំពាក់រៀបចំខ្លួនដើម្បីទៅដឹងការពិតពីរឿងដែលនាងតែងតែឆ្ងល់រកចម្លើយមិនឃើញ។ រៀបចំខ្លួនរួចរាល់ឧត្តមក៏មកដល់។ ពួកគេចេញដំណើរទៅផ្ទះវេហាទាំងយប់ព្រោះម្នាក់ៗដូចជាតក់ក្រហល់ចង់ដឹងខ្លាំងណាស់។<br>ពួកគេទាំងពីរបានមកដល់មុខផ្ទះនាយវេហាប៉ុន្តែមើលពីខាងក្រៅទៅស្ងប់ស្ងាត់ល្អណាស់មិនបើកភ្លើងឃើញមានតែទានអុជជាជួរតាមផ្លូវដើរ។ តើគេចង់ធ្វើអ្វីទៅ? អ្នកទាំងពីរបន្តដើរចូលទៅក្នុងតាមទៀនដែលបានអុជ។ ដួងចន្ទមានអារម្មណ៍មិនស្រួលក៏ឱបដៃឧត្តមជាប់មិនព្រមលែង។ នៅតាមផ្លូវចូលងងឹតសឹងតែមើលអ្វីមិនចង់ឃើញ។ ពួកគេដើររហូតទាល់តែឃើញរូបភាពមួយដ៏ចម្លែកដែលមិនគួរឱ្យជឿ។ នាងនិងឧត្តមបើកភ្នែកធំៗគាំងនៅស្ងៀមភ្ញាក់ផ្អើលពេលឃើញនាយវេហាស្លៀកពាក់និងកាន់ដាវដូចមនុស្សនៅក្នុងយល់សប្ដិរបស់ពួកគេ។<br>«ពួកឯងមកដល់ហើយមែនទេ?» វេហានិយាយ និងភ្នែកសម្លឹងមើលផ្លែដាវនៅនឹងដៃ។<br>«វេហានេះឯង?» ឧត្ដមភ្ញាក់ផ្អើលជាខ្លាំង។<br>«ត្រូវហើយយើងគឺជាមេទ័ពពេជ្រដែលពួកឯងបានឃើញក្នុងយល់សប្ដិ» ភ្នែករបស់គេប្រែជាក្រហមថ្លា។<br>«អ៊ីចឹងយើងគឺជាមេទ័ពរាជហើយ ចុះដួងចន្ទមានអ្វីពាក់ព័ន្ធដែរទើបបានជានាងត្រូវមកទីនេះដែរ» ឧត្ដមទន្ទឹងរង់ចាំចម្លើយ។<br>បន្ទាប់ពីស្ដាប់ពួកគេសន្ទនាអស់មួយសន្ទុះដួងចន្ទក៏ចាប់ផ្ដើមនឹកឃើញរឿងពីអតីតកាលបន្ដិចម្ដងៗ។<br>«នាងគឺជាមនុស្សតែម្នាក់គត់ដែលត្រូវសងគំនុំឈាមមួយនេះ?»<br>«ខ្ញុំ? តើខ្ញុំបានធ្វើអ្វីលោកទៅ?» ដួងចន្ទដែលនៅស្ងៀមយូរហើយក៏បញ្ចេញសំឡេង។<br>«នាងមើលសំបុត្រនេះទៅ»<br>នាយបានបោះសំបុត្រមួយមកខាងមុខដួងចន្ទ។ នាងចូលទៅរើសសំបុត្រយកមកអាន។<br>ជូនចំពោះបងពេជ្រ…<br>បងទៅធ្វើសង្រ្គាមយូរខែឆ្នាំហើយមិនដឹងថ្ងៃណាបានត្រឡប់មកវិញទេ។ ហើយក៏មិនប្រាកដថាបានជួបមុខអូនឬអត់ដែរ? ដូច្នេះអូនក៏មិនចង់រង់ចាំបងទៀតដែរ។ ពេលនេះអូនបានជួបមនុស្សដែលស្រឡាញ់អូនហើយបងគួរតែកាត់ចិត្តទៅ។ ហើយពួកយើងនឹងការជាមួយគ្នាឆាប់ៗនេះ។ សុំទោសផង។<br>ពីអូននួន…<br>«តែសំបុត្រនេះខ្ញុំមិនបានសរសេរទេ» អានចប់នាងប្រកែកភ្លាម។<br>«បើនាងមិនបានសរសេរតើអ្នកណាជាអ្នកសរសេរ?» វេហាស្រែកឮៗ។<br>«ខ្ញុំក៏មិនដឹងដែរ» នាងសម្លឹងមើលចំកែវភ្នែកដែលក្រហមដូចភ្លើងរបស់វេហា។<br>«មិនដឹង? នាងនិយាយបែបនេះព្រោះមិនចង់សងគំនុំនេះមែនទេ?» គេនៅតែទទូចឱ្យនាងទទួលកំហុស។<br>«បើលោកមិនជឿខ្ញុំក៏មិនដឹងបកស្រាយយ៉ាងណាដែរ»<br>«បកស្រាយស្អីទៀត ហាសហាៗ… ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃ១៥កើតយើងនឹងដឹងសខ្មៅ»<br>នាយវេហាសើចខ្លាំងៗស្ទើរតែបែកក្រដាសត្រចៀករួចគេចាប់ផ្ដើមរាំដូចអ្វីដែលនាងតូចធ្លាប់ឃើញក្នុងយល់សប្ដិ។ រាំចប់ស្រាប់តែទៀនទាំងអស់រលត់គ្មានសល់មួយ អ្វីគ្រប់យ៉ាងប្រែជាងងឹតមើលអ្វីក៏លែងឃើញៗតែពណ៌ខ្មៅគ្របដណ្ដប់ជុំវិញខ្លួន ឮសូរខ្យល់បក់បោកដូចជាព្យុះកំបុតត្បូង។ មួយសន្ទុះក្រោយមកអ្វីគ្រប់យ៉ាងប្រែមកជាធម្មតាវិញ។<br>«ទីនេះជាកន្លែងណានឹងវេហា?» ឧត្តមសួរ។<br>«ទីនេះគឺជាអតីតកាលរបស់ពួកយើងកាលពីឆ្នាំ១៤០០» វេហាក្នុងសម្លៀកបំពាក់ជាមេទ័ពឆ្លើយ។<br>«អតីតកាល ឆ្នាំ១៤០០» ដួងចន្ទនិងឧត្តមលាន់មាត់។<br>«ហេតុអ្វីក៏ឯងនាំពួកយើងមកទីនេះ?» ឧត្តមនៅមិនទាន់យល់សាច់រឿងក៏សួរបន្ថែម។<br>«បិទភ្នែកទៅពួកឯងនឹងដឹងហើយ» វេហាបញ្ជា។<br>អ្នកទាំងពីរបិទភ្នែកតាមអ្វីដែលនាយវេហាប្រាប់។ ពេលបើកភ្នែកមកវិញពួកគេបានចូលមកដល់ឆ្នាំ១៤០០។ ពួកគេទាំងបីនាក់ឈរមើលហេតុការនេះជាមួយគ្នា។<br>ក្រោមដើមឈើធំមួយនៅខាងមុខផ្ទះខ្ទមមួយឃើញមានគូស្នេហ៍មួយគូកំពុងតែអង្គុយឆ្លើយឆ្លងគ្នាទាំងអាល័យ។<br>-នួនស្អែកនេះបងត្រូវចេញទៅធ្វើសង្រ្គាមហើយ អូនត្រូវមើលថែខ្លួនឱ្យបានល្អដឹងទេ? (ពេជ្រសម្លឹងមើលមុខគូស្នេហ៍ទាំងអាល័យ)<br>-ចាស! អូនដឹងហើយ បងក៏ដូចគ្នាបងត្រូវមើលថែខ្លួនឱ្យល្អកុំបារម្ភពីអូនៗនៅទីនេះមានសុវត្ថិភាពល្អទេ ប៉ុន្តែបងត្រូវចេញទៅច្បាំងអូនបារម្ភណាស់ ស្រស់ស្រីនិយាយអួលៗចង់ស្រក់ទឹកភ្នែក)<br>-កុំបារម្ភពីបងអី បងសន្យាថាបងនឹងយកជ័យជំនះឱ្យបាន និងត្រឡប់មករៀបការជាមួយអូន (មាណពលូកដៃត្រកងបីគូស្នេហ៍យឺតៗមកផ្អឹបជាប់នឹងដើមទ្រូងដ៏សែនកក់ក្ដៅ)<br>ខ្យល់បក់បោករូបភាពទាំងនោះចេញនាំមកជំនួសវិញដោយរូបភាពថ្មីមួយទៀត។<br>ម្ដាយពេជ្រ និងនារីរូបស្រស់ម្នាក់បានចូលមករករឿងនួនដល់ក្នុងផ្ទះ។<br>-នែ! នាងនួន យើងចង់ប្រាប់នាងថាកុំមកចង់តោងទាមកូនប្រុសរបស់យើងឱ្យសោះ នាងមានមើលខ្លួនឯងទេ? ក្រក៏ក្រ ម៉ែឪក៏គ្មាន នាងគិតថានាងសក្ដិសមជាមួយកូនយើងទេ? (ម្ដាយពេជ្រនិយាយមើលងាយមើលថោកដល់នួន)<br>-ប៉ុន្ដែអ៊ំស្រីខ្ញុំនិងបងពេជ្រស្រឡាញ់គ្នាចិត្តនិងចិត្ត ខ្ញុំមិនដែលគិតចង់តោងគាត់ទេ(នួនលើកដៃសំពះនិយាយអង្វរកម្ដាយពេជ្រ)<br>-មិនចង់តោង? បើមិនចង់តោងឯងឈប់មកស្រឡាញ់កូនប្រុសយើងទៀតព្រោះកូនយើងសក្ដិសមជាមួយនឹងកូនទេពណាស់ (ស្រ្ដីចំណាស់យកទៅផាត់សក់ដែលធ្លាក់មកចេញពីមុខក្មេងស្រីដែលឈរជិតគាត់រួចញញិមពេញចិត្តយ៉ាងខ្លាំង)<br>-ត្រូវណាស់អ្នកម៉ែ គ្រួសារយើងទាំងពីរសមគ្នាខ្លាំងណាស់ (ទេពដែលឈរជិតស្រ្ដីចំណាស់ឆ្លៀតថែមពីរបីម៉ាត់បន្ថែម)<br>-ប៉ុន្តែបងពេជ្របានសន្យាថាពេលគាត់ត្រឡប់មកវិញគាត់នឹងរៀបការជាមួយខ្ញុំ សូមអ៊ំស្រីសន្ដោសប្រណីដល់រូបខ្ញុំផង (នួននៅតែបន្តអង្វរកទោះបីដឹងថាវាគ្មានសង្ឃឹមក៏ដោយ)<br>-គ្មានផ្លូវទេកូនពេជ្រត្រូវតែរៀបការជាមួយកូនទេព បើនាងមិនចង់ឈឺចាប់ខ្លាំងជាងនេះទេនាងគួរតែកាត់ចិត្តទៅព្រោះយើងនឹងចូលស្ដីដណ្ដឹងកូនទេពទុកឱ្យកូនពេជ្រឆាប់ៗនេះ។<br>វេហាបន្ទាប់ពីបានឃើញរូបភាពទាំងនេះហើយនឹកអាណិតដល់នួនដែលត្រូវរងទុក្ខពេលដែលខ្លួនចេញទៅធ្វើសង្រ្គាម។ ទឹកភ្នែកគេហូរស្រក់តែត្រូវបានដៃដ៏ទន់របស់ដួងចន្ទជូតចេញដោយការយល់ចិត្ត។ ពួកគេនៅបន្តមើលទៀតដើម្បីចង់ដឹងថាហេតុអ្វីបានជាវេហាមានគំនុំជាមួយដួងចន្ទយ៉ាងនេះ។<br>នៅផ្ទះឈើប្រណិតដ៏ធំល្វឹងល្វើយមួយ មានវត្ថុមានតម្លៃជាច្រើនដាក់តាំងលម្អស្ទើរគ្រប់កន្លែងបានបញ្ជាក់ឱ្យដឹងថាជាផ្ទះអ្នកមានស្ដុកស្ដម្ភ។ នៅខាងក្នុងឃើញមានស្រ្ដីចំណាស់ម្នាក់និងនារីរូបស្រស់ម្នាក់កំពុងតែសន្ទនាគ្នា។<br>-ខ្ញុំគិតថាបងពេជ្រស្រឡាញ់នាងនេះខ្លាំងណាស់ម៉ែ ប្រសិនជាគាត់ត្រឡប់មកពីធ្វើសង្រ្គាមវិញគាត់រៀបការជាមួយនាង ខ្ញុំប្រាកដជាចប់មិនខានទេម៉ែ (ទេពនិយាយ និងបារម្ភយ៉ាងខ្លាំង)<br>-ម៉ែក៏ខ្លាចអ៊ីចឹងដែរ កូនពេជ្រមានៈរឹងរូសខ្លាំងណាស់បើគេចង់ធ្វើអ្វីហើយមិនអាចឃាត់បានទេ (ម្ដាយពេជ្រដកដង្ហើមធំ)<br>-តើយើងគិតធ្វើយ៉ាងម៉េចទៅម៉ែ? (ទេពសួរ)<br>-យើងជួយរកវិធីបំបែកពួកគេទៅ (អ្នកទាំងពីរមើលមុខគ្នារកនឹកវិធីបំបែកបំបាក់ពេជ្រនិងនួន)<br>-ម៉ែនឹកឃើញហើយ (គិតមួយសន្ទុះស្រ្ដីចំណាស់ក៏និយាយឡើង)<br>-វិធីអ្វីទៅម៉ែ? (នារីរូបស្រស់ប្រែទឹកមុខជាមានសង្ឃឹមឡើងវិញ)<br>-ពួកយើងបន្លំសរសេរសំបុត្រប៉ុន្តែដាក់ឈ្មោះនាងនួនដើម្បីឱ្យកូនពេជ្រយល់ច្រឡំទៅ (ម្ដាយពេជ្រញញិមដាក់ទេព)<br>-គំនិតល្អណាស់ម៉ែ (ពួកគេទាំងពីរសើចសប្បាយពេញចិត្តនឹងវិធីនេះខ្លាំងណាស់)<br>ជូនចំពោះបងពេជ្រ…<br>បងទៅធ្វើសង្រ្គាមយូរខែឆ្នាំមិនដឹងថ្ងៃណាបានត្រឡប់មកវិញទេ។ ហើយក៏មិនប្រាកដថាបានជួបមុខអូនឬអត់ដែរ? ដូច្នេះអូនក៏មិនចង់រងចាំបងទៀតដែរ។ ពេលនេះអូនបានជួបមនុស្សដែលស្រឡាញ់អូនហើយបងគួរតែកាត់ចិត្តទៅ។ ហើយពួកយើងនឹងការជាមួយគ្នាឆាប់ៗនេះ។ សុំទោសផង។<br>ពីអូននួន…<br>វេហាកាន់តែមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងធ្វើខុសធ្ងន់ណាស់ចំពោះដួងចន្ទ។ ព្រោះតែរឿងយល់ច្រឡំសោះគេតាមមកទាគំនុំដួងចន្ទមកដល់ជាតិនេះ។ ពួកគេនៅតែបន្តមើលព្រោះនៅមិនទាន់ដឹងច្បាស់។<br>យប់ជ្រៅស្ងាត់បាត់អស់សំឡេងឆ្លងឆ្លើយដែលធ្លាប់តែឮមុនពេលមានសង្រ្គាម ប៉ុន្តែពេលនេះប្រែជាស្ងាត់សូន្យឈឹង។ លោកមេទ័ពចេញមកក្រៅអង្គុយខាងក្រោមដើមឈើធំមួយដើមគិតពីសង្គ្រាមនៅចំពោះមុខផង និងនឹកគិតពីមនុស្សស្រីដែលខ្លួនស្រឡាញ់ផង។<br>-លោកមេទ័ពមានសំបុត្រ (កងទ័ពម្នាក់ប្រគល់សំបុត្រឱ្យហើយក៏ត្រឡប់ទៅវិញបាត់)<br>មាណពបើកសំបុត្រមើលឃើញជាសំបុត្រដែលម្ដាយខ្លួនផ្ញើមក។ ពេលឃើញខ្លឹមសារក្នុងសំបុត្រហើយភ្នែករបស់គេប្ដូរទៅជាពណ៌ក្រហមឆ្អៅដូចឈាម ដៃទាំងពីក្ដាប់សំបុត្រណែន មើលទៅលើមេឃ។<br>ជូនចំពោះកូនពេជ្រ…<br>ពេលនេះនួនបានរៀបការជាមួយអ្នកផ្សេងហើយ។ ម៉ែដឹងថាកូនពិបាកចិត្ត តែកូនគួរតែកាត់ចិត្តទៅធ្វើម៉េចបើមិនមែនជាគូ។ ម៉ែក៏ពិបាកចិត្តដែរ។ ម៉ែបានទៅលួចសួរនាងស្ងាត់ៗថាហេតុបានជានាងមិនចាំកូនត្រឡប់មកវិញ? ប៉ុន្ដែចម្លើយដែលនាងឆ្លើយមកវិញធ្វើឱ្យម៉ែស្ទើរតែក្អួតឈាមនៅនឹងកន្លែង។ កូនដឹងទេ នាងឆ្លើយថា ឱ្យនាងចាំកូនយ៉ាងម៉េចបើនាងមិនដឹងថាកូនមានជីវិតមកវិញឬអត់ផង។ ម៉ែឈឺចិត្តខ្លាំងណាស់កូនមាសម្ដាយ។ ជូនពរកូនច្បាំងបានជ័យជំនះនឹងត្រឡប់មកផ្ទះយើងវិញ។<br>ពីម្ដាយរបស់កូន…<br>អ្នកណាដែលចង់រៀបការជាមួយនាងត្រូវតែស្លាប់ទាំងអស់។<br>រឿងគ្រប់យ៉ាងបានបង្ហាញពួកគេយ៉ាងច្បាស់។ គេអ្វីដែលជាមន្ទិលសង្ស័យទៀតទេ។ តាមការពិតគឺជារឿងដែលម្ដាយពេជ្រប្រតិដ្ឋឡើងដើម្បីបំបែកបំបាក់ពេជ្រជាមួយនិងនួនសោះ។ គ្រប់យ៉ាងបានដឹងច្បាស់អស់ពួកគេក៏ត្រឡប់មកបច្ចុប្បន្នកាលវិញ។<br>គ.ស ២០០០…<br>ថ្ងៃសិរីសួស្ដីរបស់គូស្នេហ៍មួយគួក៏ចូលមកដល់។ មើលទៅកូនក្រមុំពិតសប្បាយរីករាយខ្លាំងណាស់។ ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃមង្គលការបស់ដួងចន្ទជាមួយនឹងវេហា។ នោះគេហៅថាគូស្នេហ៍ឆ្លងជាតិ។ ជាតិមុនៗត្រូវគេបំបែកបំបាក់តែជាតិនេះពួកគេបានជួបគ្នាហើយ។<br>សំឡេងភ្លេងការចាប់ផ្ដើមបន្លឺឡើងលាន់ឮពេញស្រុក ភ្ញៀវកិត្តិយសនាំគ្នាចូលមកកាន់ជំនូនម្នាក់មួយៗឈរតាមគូដើម្បីហែលជំនូន។ អ្នកចូលរួមទាំងអស់សើចក្អាកក្អាយសប្បាយចិត្តដល់ហើយ មិនខុសពីកូនក្រមុំទេ។<br>ពិធីកាត់សក់ឈានចូលមកដល់ម្តេចមិនឃើញកូនកំលោះ?<br>គ្រប់គ្នាតាមរកសព្វទីកន្លែងតែមិនឃើញកូនកំលោះ ប៉ុន្តែបែរជាឃើញឈុតសម្លៀកបំពាក់ដែលកូនកំលោះស្លៀកពាក់មុនបាត់ខ្លួនទៅវិញ៕</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
