ប្រលោមលោកខ្នាតខ្លី – Meysansotheary

រឿង មនុស្សក្បត់

YaraMST — Thu, 13 Jan 2022 05:41:29 +0000

គ្មានអ្នកណណាកើតមកលើលោកនេះ ហើយត្រៀមខ្លួនស្រេចបាច់សម្រាប់ទទួលយកការឈឺចាប់នោះទេ! ខ្ញុំមិនប្រាកដថា ខ្ញុំបានត្រៀមខ្លួនជាស្រេចដើម្បីឱ្យគេបោកចិត្តដែរ។

ខ្ញុំជាកូនប្រុសម្នាក់ដែលធំមកដោយភាពស្មោះត្រង់។ ខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំអត់មានលុយច្រើនក៏មិនសង្ហាដូចK-pop ពិបាកដែរក្នុងការរកបានមនុស្សស្មោះម្នាក់មកបណ្តើរសមរម្យនឹងគ្នា ប៉ុន្តែខ្ញុំដឹងថាប្រសិនបើខ្ញុំមិនព្យាយាមរក របស់ល្អ ខ្ញុំមិនបានមកជាកម្មសិទ្ធិឡើយ។

«ទីនញញឹមអត់ពេលឃើញឈ្មោះខ្ញុំផុសរូបពីរនាក់យើង! ចង់និយាយថា ពេលឃើញរូបពីរនាក់យើងក្នុងទូរសព្ទរបស់ទីន?»

«ផុសពីអង្កាល់?»

ខ្ញុំពិតជាចូលចិត្តទីនខ្លាំងឡើងៗ។ គេជាសិស្សចូលថ្មី ផ្ទះនៅកោះកុង។ គេស្អាតដូចកូនកាត់ថៃ ចង្កាស្រួចសក់វែងរលូន រាងរាវ។ មិត្តភាពរបស់យើងក់តឡើងតាមខ្សែបេះដូង និយាយគ្នាបានតិចបំផុត។

«រូបម្សិលមិញកាលទៅបោះជំរុំនោះ! ខ្ញុំCrop អ្នកផ្សេងចេញអស់ហើយ!»

«ផុសចឹងៗប្រយ័ត្នគេបង្អាប់!» ទីនឈែតមកខ្ញុំតវ៉ា។

«ចង់ឱ្យគេបង្អាប់ហ្នឹងឯង!»ខ្ញុំសរសេរឈែតទាំងសើចម្នាក់ឯងស្ងួតជើងធ្មេញទៅហើយ។

«អាក្រក់ណាស់!» នាងសរសេរមក។

«តួអាក្រក់បានស្រីស្រលាញ់មែនអត់?»

«អ្នកណាប្រាប់! ប៉ូលិសស្រលាញ់បានត្រូវ!» នាងដាក់រូបសើចមក។

រូបមួយនោះ ជារូបដំបូងនាងផ្ញើមក ហើយវាជាប់ស្អិតពេញបេះដូងខ្ញុំ។ ខ្ញុំនៅទីរទើរចុងម្រាមដសនេះ ញ័រចុះឡើង ប្រុងតែដាក់រូបបេះដូងមួយសងទៅភ្លាម គ្រាន់តែមិនហ៊ាន។

«មិនមែនជាកំហុសរបស់ខ្ញុំទេ !»

«ចង់ថាម៉េច?!»នាងបន្តឈែតមកទៀត ។ នេះមានន័យថា គេមានពេលវេលាសម្រាប់ខ្ញុំ និងសម្រាប់ស្នេហាមួយនេះ? …នេះជាចំងល់ដែលដុតសន្ធំទ្រូងខ្ញុំឱ្យក្តៅងំទៅដោយរងើគភ្លើងស្នេហ៍។

ខ្ញុំសរសេរយ៉ាងញាប់តបនឹងនាង៖

«មិនមែនកំហុសខ្ញុំទេដែលលួចស្រលាញ់កូនគេ!»

«កូនអ្នកណា?!»

«កូនស្រីគេ!»

«អ៊ីចឹងកំហុសអ្នកណាវិញ?!»

«កំហុសកូនគេដែលមកល្អៗឱ្យខ្ញុំស្រលាញ់!»

«ចិត្តងាយខ្លួនឯងដឹង!»

«ចិត្តនេះងាយតែជាមួយមនុស្សម្នាក់គត់!»

គេហាក់ស្ងាត់ឬរវល់ធ្វើការផ្ទះមិនដឹង ក៏មិនឃើញឈែតមកទៀត ខ្ញុំរង់ចាំដោយអន្ទះសារពេក ក៏សរសេរបន្ត៖

«រាល់ពេលដែលខ្ញុំឃើញទីនញញឹម ជីវិតខ្ញុំដូចថែមបានអុកស៊ីសែនមកដកដង្ហើម! ដូចធូរទ្រូងដូចសប្បាយរំភើបម៉េចមិនដឹងទេ! »

«កវីហ្មែន?!»នាងសួរមកខ្លី ឯខ្ញុំសរសេរវែងៗ។

«កំពុងរៀបចំផែនការសម្រាប់អនាគតជាអ្នកនិពន្ធរឿងស្នេហ័ម្នាក់! ហើយចង់សួរថាតើអ្នកណាទៅចង់ក្លាយជាតួឯកស្រីក្នុងបេះដូងអ្នកនិពន្ធម្នាក់នេះឱ្យបាន រៀងរហូតនោះ?»

«មិនដាក់ស្លាកហើយអង្គុយសួរនៅវត្តភ្នំ?»

«ស្អែកទីនទៅវត្តភ្នំហ្មែន បើទីនទៅខ្ញុំខ្លាចអីព្យួរសា្លកហ្នឹងជាប់កចាំនៅហ្នុង!»

«គ្មានពេលទេ! រវល់ណាស់ ហើយខ្ចិលមើលផងពិបាកភ្នែកពេក គ្រាន់តែស្រមៃក៏អនោចអធម៌ដែរ!»

«អាណិតធំជាងស្រលាញ់ណ៎ា!»

«អ្នកណាថាអាណិត!»

«សួរខ្លួនឯងម្តងទៀត អាណិតខ្លះអត់?!»

ខ្ញុំគិតថា ទីនជាមនុស្សស្រីដ៏មានចិត្តសប្បុរសម្នាក់ដែលតែងធ្វើឱ្យខ្ញុំក្លាយជាមនុស្សមានសង្ឃឹមជាងមុនរាល់ពេលបាននិយាយជាមួយនាង។ គេអាចឈប់ឈែតព្រោះយប់ជ្រៅ តែខ្ញុំមិនដែលឈប់នឹកគេទេ។ គេប្រហែលជាកាយនៅឆ្ងាយពីខ្ញុំ ប៉ុន្តែតាំងពីថ្ងៃដំបូងៗ គេមិនដែលរបូតចេញទៅណាពីគំនិតខ្ញុំឡើយ។ គេស្អិតនៅទីនេះទៅហើយ បេះដូងខ្ញុំ ការគិតរបស់ខ្ញុំ សង្ហើមខ្ញុំ និងជីវិតខ្ញុំ។

ថ្ងៃនេះ ក្រុមសិស្សពូកែដូចពួកយើង ត្រូវបាននាយក នាំគ្នាចុះកម្មសិក្សានៅក្រុមហ៊ុនម្សៅមីធំមួយរបស់បរទេសក្បែរព្រំដែនវៀតណាម។ ពេលមកដល់ផ្ទះវិញ ត្រូវហត់ខ្លាំងព្រោះជិះឡានសរុបជាង៥ម៉ោងទាំងទៅនិងមក។

«ត្រៀមខ្លួនទៅ មិនដល់មួយវិនាទីទៀតទេ ខ្ញុំនឹងនឹកទីនខ្លាំង!» ខ្ញុំសរសរទៅគេ សូរសារលោតទីនៗលើទូរសព្ទគេដែលនៅអង្គុយជួរពីមុខខ្ញុំខាងឆ្វេងដៃ។

ពេលនោះឡានBus ឈប់មុខសាលាហើយសិស្សៗប្រញាយគ្នាចុះ គេងើបមុខសម្លឹងមកខ្ញុំតាមកញ្ចក់ពេលឃើញសារខ្ញុំ។ ខ្ញុំទាញមួកគ្របបាំងភ្នែក តែមាត់ខ្ញុំញញឹមដាក់គេ។

«ខ្ញុំមិនអាចឈែតលេងទេយប់នេះណា៎សាល!»

វិសាលជាឈ្មោះរបស់ខ្ញុំ។

«រវល់អី? ខ្ញុំអាចចាំទីនបាន រាប់ម៉ោងក៏ដោយរហូតដល់ទីនលែងរវល់!»

«កុំស្អិតដូចតាំងម៉ែ!»

«អត់ទេ គឺដូចកាហ្វេ ស្គាល់អត់ កាហ្វេដែលញៀនខ្លាំង !»

«មិនដែលញាំផងអត់ដឹងទេ!»

«សាកទៅ!វាផ្ត ល់ថាមពលឱ្យយើងពេញមួយថ្ងៃ!»

ខ្ញុំតែងតែគេងលក់ស្រួលពេលអានសារទាំងអស់របស់គេ ទោះអានឡើងស្ទាត់ហើយ នៅតែអាន។

មានមិត្តម្នាក់ឈ្មោះតុង គេប្រាប់ខ្ញុំថា កុំស្រលាញ់ស្រីស្អាតពែក នឹងសោកស្តាយដែលមិនបានក្លាយជាការពិតព្រោះមិត្តដឹងថា ខ្ញុំនេះជាប្រុសស្មោះ។

«មនុស្សដូចយ៉ាទីន មានសង្សារមិនមែនម្នាក់ទេអាសាល!»

ខ្ញុំខឹងនាងថែមទាំងខឹងដល់សម្តីតុង តែខ្ញុំនៅតែបន្តដូច្នេះដដែល។ គ្មានព្រះឥន្ទមកពីភពព្រះអង្គារ៍ណា អាចហាមឃាត់បេះដូងខ្ញុំឡើយ។

យ៉ាងហោចណាស់នៅចុងបញ្ចប់នៃរឿងស្នេហ៍យុវវ័យមួយនេះ មិនថាវាបញ្ចប់ឡើងដោយរបៀបណា ខ្ញុំអាចនិយាយបានថា ខ្ញុំបានព្យាយាមគ្រប់សព្វបែបយ៉ាងហើយ ក្នុងការផ្តល់នូវក្តីស្រលាញ់ និងចិត្តស្មោះចំពោះ គេហ៍។

ជាងមួយឆ្នាំកន្លងទៅ ស្នេហានិងការសេពគប់គ្នាចិត្តនឹងចិត្តជាមួយគេ ខ្ញុំបានរៀនច្រើនណាស់។ ជាលើកដំបូងដែលខ្ញុំរៀនអំពីបេះដូងខ្លួនខ្ញុំ អំពីទំនាក់ទំនងក្នុងនាមបថមវ័យ ក្រោយមកក្នុងនាម ជាមនុស្សពេញវ័យ ចុងក្រោយខ្ញុំបានដឹងច្បាស់អំពី ផលនៃស្នេហា។

ខ្ញុំបានដឹងថាខ្ញុំជាប្រភេទមនុស្សដែលស្រលាញ់គេពិតៗ ។ នៅពេលដែលខ្ញុំស្រលាញ់ ឬខ្វល់ពីនរណាម្នាក់ ខ្ញុំទុកឱ្យពិភពលោកទាំងមូលរបស់ខ្ញុំស្ថិតនៅក្រោមអំណាចរបស់គេ។

នោះហើយជាអ្វីដែលខ្ញុំបានធ្វើជាមួយទីន។

នាងបានចូលមកក្នុងជីវិតក្នុងនាមជាសង្សារដំបូងបង្អស់ ក៏ជាពេលដែលខ្ញុំមិនទាន់ត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ឈឺនៅឡើយខ្ញុំមិនជឿថាមនុស្សដូចគេ នឹងអាចធ្វើឱ្យខ្ញុំឈឺចាប់ទេ។

យើងធ្លាប់ចំណាយពេលតែពីរនាក់ គេឱ្យខ្ញុំឱបនិងថើប តែមិនដែលធ្វើអ្វីលើសនេះទាំងអស់។ ភាពជាកូនស្រីត្រឹមត្រូវ និងមនុស្សល្អ ទន់ភ្លន់ម្នាក់ ដែលខ្ញុំជក់ចិត្តឱ្យតម្លៃ ជឿថាជាបុគ្គលិកលក្ខណៈ ទាក់ទាញនិងគួរឱ្យស្រលាញ់ ហាក់ដូចជាល្អពេកសម្រាប់ស្រមៃ និងខ្ញុំព្យាយាមយ៉ាងខ្លាំងដើម្បីក្លាយឱ្យសុបិនអនាគតនៃពីរនាក់យើង ក្លាយមកជាការពិត។

នៅពេលដែលយើងចាប់ផ្តើមនិយាយដល់រឿងអនាគត និងចង់ស្គាល់គ្រួសារទាំងសង ស្រាប់តែទីនបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថា គេ«មិនទាន់ចង់»។

ល្ងាចនោះ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមពិបាកចិត្ត។

គេដូចជាមិនចង់បានឱ្យទំនាក់ទំនងយើងក្លាយជាអនាគតទេ?

ក្រែងគេជាភាគីខាងស្រី? ហេតុអ្វីគេនិយាយមើលតែប្រុស?

ខ្ញុំគិតថាអាចមកពីគេភ័យខ្លាចអ្នកផ្ទះ ឬខ្លាចខ្ញុំធ្វើឱ្យបេះដូងគេរងរបួសព្រោះខ្ញុំនៅក្មេង ខ្លាចពេលគេលង់ជ្រៅ ជឿជ្រៅគេនាំខ្ញុំទៅផ្ទះ ក្រែងខូចឈ្មោះគេ?

គ្រប់យ៉ាងជាល្ខោនដែលខ្ញុំបានខិតខំសរសេរឡើងមកកុហកចិត្តខ្លួនឯង។

តាមពិតឥឡូវនេះខ្ញុំដឹងថា ដោយសារតែគេជាមនុស្សមាន ទំនាក់ទំនងច្រើន យ៉ាងហោចណាស់អាចនិយាយបានថាសង្សារដូចខ្ញុំនេះគេមានមិនក្រោម១០នាក់ទេតែនៅក្រៅបេះដូងទាំងអស់។ គេមិនមែនជាមនុស្សប្រភេទដែលយកស្នេហាជាការពិត ឬចង់បានគូអនាគតនៅឡើយ។

«បងចង់ឱ្យរឿងយើងក្លាយជាអនាគតច្បាស់!»ខ្ញុំនិយាយត្រង់ៗជាមួយគេ។

«យើងនៅក្មេងណាស់ គិតវែងឆ្ងាយម៉េះ?!»គេហាក់តបមកហីៗនឹងទុក្ខព្រួយរបស់ខ្ញុំ។

«ឬទីនមានអ្នកផ្សេង?»

«ខ្ញុំមិនចូលចិត្តសំណួរសាលឯងទេ! សំណួរមួយនេះសាលឯងគ្មានសិទ្ធិមកសួរដាក់សម្ពាធខ្ញុំទេ! យល់?»

មនុស្សខ្ញុំស្មោះត្រង់នឹងគេពេក បានជាគេមិនសូវខ្វល់ខ្លាចបាត់បង់ខ្ញុំ? និយាយត្រង់ទៅភាពព្រងើយកន្តើយរបស់គេ ពិតជាឈឺខ្លាំងពេកណាស់។ វាមិនយុត្តិធម៌ទេដែល ខ្ញុំនៅតែប្រកាន់យក ចិត្តស្នេហ៍មួយនិងមួយរហូតមកឯគេវិញ មិនបានធ្វើដូចយើង។

ខ្ញុំនៅតែបន្តភាពជាមនុស្សស្មោះជាមួយគេ ព្រោះខ្ញុំសង្ឃឹមថាអ្វីៗនឹងផ្លាស់ប្តូរ ប៉ុន្តែក្រោយមក ពេលខ្ញុំធំដឹងក្តីគ្រប់គ្រាន់ ខ្ញុំទើបនឹងរៀនពីការឈឺចាប់ នូវពាក្យដ៏សំខាន់មួយថា «យើងមិនអាចផ្លាស់ប្តូរចរិតមនុស្សមិនស្មោះម្នាក់បានទេ! ខ្ញុំមិនអាចផ្លាស់ប្តូរទីនដោយធ្វើជាអ្នកស្មោះមុនបានទេ ហើយខ្ញុំក៏មិនអាចផ្លាស់ប្តូរស្ថានភាពរបស់ស្នេហាបរាជ័យមួយនេះបានដែរ!»។

ខ្ញុំគ្រាន់តែអាចផ្លាស់ប្តូរខ្លួនឯង និងស្ថានភាពដែលខ្ញុំជ្រើសរើសសម្រាប់ជីវិតយុវវ័យ។

កាលពីដំបូងៗហេតុតែស្រលាញ អ្នកខ្លាំង ខ្ញុំបានជ្រើសរើសយកដំណោះស្រាយមិនសមហេតុសមផលមួយគឺ ព្យាយាមយល់ចិត្តអ្នក និងមិនអើពើវពីអំពើក្បត់របស់អ្នក។

ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនអាចបន្តទៀតទេនៅពេលអ្នកនៅជាមួយប្រុសផ្សេងទាំងមិនដាច់ស្រេចពីខ្ញុំ។

«យើងអាចបន្តប្រសិនបើជាសាលចង់ព្រោះគ្រប់គ្នាមានជម្រើសសម្រាប់ស្គាល់ចិត្តគ្នា!»

គេនិយាយបែបនេះពេលយើងចូលមហាវិទ្យាល័យឆ្នាំទីមួយគឺ គេអាចមានខ្ញុំផងបន្តរកមើលអ្នកផ្សេងមកធៀបនឹងខ្ញុំផង។

ខ្ញុំចូលចិត្តបទចម្រៀង កង់សាគួររបស់ថេណា តែក្នុងជីវិតពិត ខ្ញុំមិនអាចធ្វើបានទេកង់សាគួរបែបនេះ ព្រោះវាឈឺ ឈឺពេកហើយ។

ពេលនេះខ្ញុំស្គាល់ចិត្តទីនច្បាស់! ឈែតចុងក្រោយរបស់គេ គេពន្យល់ខ្ញុំថា «ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ឱ្យសាលដឹងថា អ្វីដែលពួកយើងមានកន្លងមកគឺមានតម្លៃខ្លាំងសាលពិតជាបាន ចូលមកក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំ បេះដូងរបស់ខ្ញុំពិតជាមានសាល សាលជាមនុស្សល្អប៉ុន្តែប៉ុណ្ណឹងមិនទាន់អាចកសាងគ្រួសារមួយបានទេសាល! អរគុណគ្រប់យ៉ាងហើយ យើងទុកឱ្យពេលវេលាសម្រេច!ហើយជាខ្ញុំមានមនុស្សច្រើនដែលខ្ញុំ កំពុងសិក្សាខ្ញុំមិនបានខូចខាតអីនោះទេតែខ្ញុំត្រូវការជ្រើសរើសអនាគតមួយ ដែលមានសភាពល្អជាងអ្វីដែលខ្ញុំឃើញរាល់ថ្ងៃ!»

គេនិយាយពិរោះជាងខ្ញុំដែលប្រុងធ្វើជាអ្នកនិពន្ធផង។

តែគេកុហក!

គេកំពុងទាក់ទងជាមួយកូនថៅកែលក់អចលនទ្រព្យម្នាក់។

គេរក្សាទំនាក់ទំនងជាមួយខ្ញុំនេះ ព្រោះក្នុងករណីថា បើជាមួយអ្នកខាងណោះបរាជ័យ គេនៅមានខ្ញុំដែរ?

ណ្ហើយស៊ូទ្រាំនឹងការកុហក ការឈឺចាប់ និងភាពមិនសមហេតុផលទាំងអស់តែងមានព្រំដែនមួយ។

នាងឆ្កួតនិងលុយកាក់ ហ៊ឺហាររបស់គេ ហើយបើខ្ញុំនៅរង់ចាំគឺខ្ញុំកំពុងឆ្កួតនិងមនុស្សស្រីដូចនាង។

នាងស្គាល់គេក្រោយខ្ញុំ អ្វីៗទាំងអស់នោះដែលយើងសាងមករួមគ្នានិងការរេគំនិតថ្មីរបស់ទីន ខ្ញុំអាចហៅនាងថាមនុស្សក្បត់បាន!

ទោះខ្ញុំមិនដែលចង់បានអ្វីពីមនុស្សស្រីដែលខ្ញុំស្រលាញ់ យ៉ាងហោចណាស់ ខ្ញុំសមនឹងទទួលបានភាពស្មោះត្រង់។

តើមានរឿងបែបនេះកើតឡើងហើយបើខ្ញុំ នៅតែធ្វើពើបន្តស្រលាញ់ទីន នាងកាន់តែយល់ថា ខ្ញុំជាមនុស្សឆោតល្ងង់ឬសមណាស់ដែលទីនមិនឱ្យតម្លៃ។

អរគុណដែលអ្នកឱ្យខ្ញុំបានដឹងច្បាស់ថា អ្វីទៅដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំគ្មានតម្លៃ។ គឺនៅពេលខ្ញុំស្រលាញ់ ប៉ះមនុស្សអាត្មានិយមម្នាក់។

ពេលវច្ចនានុក្រមខ្ញុំ វិភាគថា ទីនជាមនុស្សសំខាន់បំផុតក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែ មនុស្សសំខាន់បំផុតក្នុងពិភពលោកទីនមិនមែនខ្ញុំ។

មិនថាយើងបែកគ្នា ឬខ្ញុំចាកចេញពីអ្នក ខ្ញុំនឹងនឹកទីនយូរណាស់ មិនដឹងពេលណាបានឈប់នឹកហើយកាត់ចិត្តបាននោះទេ ក៏ខ្ញុំនឹងទៅ។

រូបអ្នកក្លាយជាអ្វីមួយដែលខ្ញុំមិនអាចលុបឬបញ្ចប់បានហើយ ខ្ញុំនឹងមានអារម្មណ៍ខូចចិត្តប៉ុន្តែវាប្រសើរជាងនៅបន្តជាមួយភាពក្លែងក្លាយរង់ចាំថ្ងៃដែលអ្នកចាកចេញ។

ជាបណ្តើរៗ ខ្ញុំធ្វើជាមិនអើពើ ឬឈែតទៀត ទាំងចិត្តនៅនឹកពន់ពេក រហូតខ្ញុំស្អប់ការស្គាល់អ្នក និងរឿងកន្លងមករបស់ពួកយើង ប៉ុន្តែខ្ញុំពេញចិត្ត 100% ដោយដឹងថា ខ្ញុំនឹងមិនប្រគល់ខ្លួនឱ្យទំនាក់ទំនងក្លែងក្លាយមួយដែលមិនសក្តិសមមកកាត់ក្តីជីវិតនិងអនាគតរបស់ខ្ញុំទៀតនោះទេ។

ថ្ងៃណាមួយ អ្នកនឹងក្លាយជាអតីតកាលក្នុងជីវិតខ្ញុំ។ ជាអតីតកាលដែលគ្មានតម្លៃអ្វីលើសពីមេរៀនសម្រាប់សរសេរសៀវភៅមួយក្បាលឡើយ។

អនុស្សាវរីយ៍ដែលខ្ញុំទទួលបានពីទីនគឺ ពីមនុស្សដ៏អស្ចារ្យម្នាក់ដែលមានពន្លឺផ្តល់ក្តីសង្ឃឹមក្រោយមកក្លាយជាសភាវៈមិនស្មោះត្រង់ដែលអាត្មានិយមនិងគ្មានតម្លៃ។

មនុស្សដែលមិនឱ្យតម្លៃលើ ភាពមិនស្មោះត្រង់ថ្ងៃណាមួយអ្នកនឹងដួលក្រោកលែងរួចដោយសារការរស់នៅជាមួយអំពើក្បត់។

ខ្ញុំពិតជាសង្ឃឹមថា អ្នកបានអានរឿងខ្លីមួយនេះ ហើយព្យាយាមហើយ កុហកខ្លួនឯងថាខ្លួនឯងត្រូវទៀតក៏បាន ប៉ុន្តែក្នុងរូបភាពណាក៏ដោយ មុននឹងក្រោយ ការរស់នៅមិនស្មោះត្រង់ នឹងនាំឱ្យអ្នកបរាជ័យ។

រឿង តែងខ្លួនបន្លប់ជីវិត

YaraMST — Thu, 13 Jan 2022 05:38:33 +0000

មនុស្សដែលរស់នៅសម្រាប់តែខ្លួនឯងរហូតមកគឺខ្ញុំ។ ខ្ញុំចេះមានអំនួតនឹងវក់ជាមួយកាលអួតតាំងពីរៀនថ្នាក់ទី៩។

រឿងនេះកើតឡើងពេលប៉ាម៉ាក់ខ្ញុំរវល់នឹងជំនួញមិនសូវនៅផ្ទះ ទុកខ្ញុំនៅជាមួយលោកយាយនិងអ៊ុំស្រី។ ការប្រព្រឹត្តតាមរបៀបដែលធ្វើឱ្យអ្នកដទៃច្រណែនស្មានថាយើង«អស្ចារ្ស»ជាអ្វីដែលអ៊ុំខ្ញុំបង្រៀនមក។

«កុំណា៎កូន ស្លៀកពាក់សំលៀកបំពាក់នេះ វាធ្វើឱ្យបាក់មុខ គេមើលមកមិនល្អ!»

«តែវាជាតុក្កតាឌីសនី! ស្អាតណាស់ម៉ាកអ៊ុំ!»

«វាជារបស់បន្លំ មិនប្រេន! ខូចមុខប៉ាម៉ាក់របស់កា ដែលជាអ្នករកស៊ីល្បីជាសហគ្រិនជួរមុខ ជាមហាសេដ្ឋី!»

យើងទាំងអស់គ្នានៅក្នុងរង្វង់ក្រុមគ្រួសារជាអ្នករកស៊ី និងមានលុយកាក់ មានវីឡាធំរស់នៅ យើងស្គាល់សង្គម មកតាមរយៈអ្វីដែលអ្នកក្នុងផ្ទះយើងបង្រៀនរហូតមកគឺថាយើងនេះជាមនុស្សថ្លៃថ្នូរខាងទ្រព្យសម្បត្តិនិងតុបតែង យើងត្រូវតែនៅក្នុងក្រុមសង្គមមួយដែល«តែងតែមានរបស់បង្អួត» ការបង្អួតមិនអាក្រក់ទេ វាជាឱកាស ដែលផ្តល់ឱ្យយើងនូវការរាប់រកនិងឱ្យតម្លៃជាងអ្នកដទៃធម្មតា។

នៅអាយុ១៧ឆ្នាំ ខ្ញុំមានបន្ទប់មួយជាកម្មសិទ្ធិឯកជន ជាមួយទូខោអាវធំៗ៤និងទូស្បែកជើង២ ទូគ្រឿងអល្លង្ការមួយពេញទៅដោយមូឌែលល្បីៗ ។ អាវខ្ញុំ មានតម្លៃចាប់ពី២០០រហូតទៅដល់៣០០០ដុល្លារអាមេរិក។ ស្បែកជើងពី៧០០ដល់១៥០០ដុល្លារអាមេរិក សុទ្ធតែម៉ាក់ធ្លាប់ផ្គាប់ ព្រោះពេលម៉ាក់មកពីបរទេសម្តងៗគាត់មានពេលប្រហែលជា២ម៉ោងទេជាមួយខ្ញុំ ២ម៉ោងនោះខ្ញុំចង់ទិញអ្វីក៏បាន។

គ្រួសាររបស់ខ្ញុំតាមពិតមិនមែនជាអ្នកមានបំផុតនៅក្នុងបុរីនោះទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំធំឡើងដឹងតែថា យើងមានជីវភាពធូរធារខ្លាំង ឪពុកម្តាយរបស់ខ្ញុំមិនចាញ់ឪពុកម្តាយ របស់មិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំនៅសាលាទេ អ្វីដែលទើបនឹងចេញសម្រាប់យុវវ័យជំទង់ ខ្ញុំនឹងមានដូចគេដែរ។

ខ្ញុំមិនសូវដឹងអំពីជំទង់លើIGដែលជាកូនអ្នកមានមកពីប្រទេសផ្សេងៗទៀតទេ ប៉ុន្តែនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជានេះ ពួកខ្ញុំសកម្មនៅលើប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយសង្គម ដូចជា Instagram ឬ Facebook ហើយមានមិត្តតាមសរសើរចុចLikeនិងLove ច្រើន។

ទោះបីយ៉ាងណា មានអាថ៌កំបាំងមួយដែលខ្ញុំដឹងនិងSadនៅអាយុ១៨ឆ្នាំ គឺអ្វីដែលលើសពីការគិតរបស់ខ្ញុំដែលចៃដន្យខ្ញុំបានលបឮថា ឪពុកម្តាយខ្ញុំមានបំណុល គួរឱ្យខ្វល់ខ្វាយជាច្រើននោះទេ។

យប់នោះជិតខួបកំណើត។ ខ្ញុំរត់ទៅរកពួកគេរកសួរអំពីគ្រឿងអល្លង្ការសម្រាប់កម្មវិធីស្អែកស្រាប់តែលបឮថា គាត់មិនមានលុយទៅលោះគ្រឿងពេជ្រខ្ញុំពីធនាគារទាន់ស្អែកទេ។

ចំណែកអល្លង្ការរបស់ម្តាយខ្ញុំលក់ដាច់អស់ហើយដោយសារការវិនិយោគលុយមិនវិលជុំបានវិញទាន់។

«ម៉ូលីកា ទោះកូនដឹងការពិត ពីស្ថានភាពគ្រួសារយើងក៏ត្រូវលាក់ឱ្យជិត មិនឱ្យនិយាយសូម្បីតែជាមួយអ៊ុំនិងយាយណា៎!»

ឧទាហរណ៍ក្នុងករណីពិតក្រោយៗមកទៀត ឪពុកម្តាយរបស់ខ្ញុំ ចាស់ទុំក្នុងផ្ទះរបស់ខ្ញុំតែងតែប្រាប់ខ្ញុំកុំឱ្យនិយាយអំពី ‘ស្ថានភាពបំណុល’ ឬបរាជ័យរបស់យើងទៅកាន់អ្នកដទៃ។

ក្រៅពីបង្រៀនឱ្យខ្ញុំធ្វើពើហ៊ឺហារ ពេលខ្លះត្រូវរៀនលាក់ពុតក្នុងចំណោមញាតិឯងផង ឧទាហរណ៍ខ្ញុំត្រូវប៉ាត្រៀមឱ្យទៅចុះឈ្មោះចូលរៀនបន្តនៅ សាកលវិទ្យាល័យល្បីៗនៅអឺរ៉ុបឬអាមេរិក ម៉ាក់ថា មិនអាចនិយាយអំពីរឿងទាំងនេះ សូម្បីតែទៅសាច់ញាតិរបស់ខ្ញុំ ដោយសារ ពួកគេអាចនឹង មានការច្រណែនឬមកសុំឱ្យជួយកូនក្មួយឱ្យបានរៀនដែរ។

ដូច្នេះ ជាបណ្តើរៗ ខ្ញុំចេះ និយាយតិចៗ លាក់ៗ ធ្វើពើ និងចេះ គេចចេញពីប្រធានបទស្មោះត្រង់នានាតាំងពីអាយុ២០ឆ្នាំ។ យូរៗទៅខ្ញុំ មិនមានញាតិទេ អ្នកណាក៏ខ្ញុំមិនទុកចិត្តដែរការនិយាយស្តីរបស់យើងពេលជួបជុំគ្នាម្តងៗបានត្រឹមសម្បកក្រៅ គ្មានអ្វីពិតទាំងអស់។

ខ្ញុំមិននិយាយថានេះ ជារឿងធម្មតាទេ តាមពិតទៅខ្ញុំជួនកាលអត់សប្បាយចិត្តពេលបានឃើញផ្ទះអ្នកដទៃ មានបងប្អូនគេល្អូកល្អឺននិងស្មោះត្រង់ដាក់គ្នា។ ពេលមើលកុនល្ខោន ដែលនិយាយអំពីភាពស្មោះត្រង់ និងសាមញ្ញដាក់ខ្លួនខ្ញុំមិនគិតថាមានរឿងនេះទេនៅក្នុងជីវិតពិត។

ឪពុកម្តាយខ្ញុំនិយាយពន្យល់ថា យើងមិនត្រង់នឹងបងប្អូនយើង ព្រោះបងប្អូនយើងពិបាកត្រង់ជាមួយ។

ក្រោយមកខ្ញុំស្គាល់រាប់អានក្មេងស្រីជាប់ខាងម្នាក់ កើតក្រោយខ្ញុំមួយឆ្នាំឈ្មោះសេរីរត្ន។ តាមដឹងមកគឺឪពុកម្តាយរបស់គាត់មានទ្រព្យសម្បត្តិច្រើនជាមន្ត្រីមិនដឹងរកស៊ីអ្វីទេទិញដីលក់ដី និងហាមនាងមិនឱ្យបង្កើតគណនីបណ្តាញសង្គមណាមួយទាំងអស់ គឺពួកគេត្រួតពិនិត្យរឿងនេះយ៉ាងតឹងរ៉ឹង។

ទោះយ៉ាងណា សេរីរត្ន័នៅតែរកវិធីមានAccក្លែងក្លាយជាច្រើន។ ធម្មតាយើងនឹងធ្វើឱ្យខាងតែបាននូវអ្វីដែលមនុស្សស្របាលយើងចង់ធ្វើ។

ថ្ងៃមួយ ខ្ញុំបានអានអត្ថបទមួយដោយចៃដន្យ ។ អត្ថបទនោះសួរប៉ុន្មានសំណួរថា តើអ្នកបានចំណាយលុយ៥០ដុល្លារមើលកុន៤DXនិងPopCorn នៅពេលដែលមនុស្សកំពុងអត់ឃ្លាននៅក្នុងប្រទេសអេត្យូនិងតំបន់ខ្លះក្នុងប្រទេសរបស់ អ្នក?

តើអ្នកបានបង្ហាញអួតមិត្តភ័ក្តិរបស់អ្នកនូវរូបថតហ៊ឺហារនានាដែលអ្នកបានថតពីការធ្វើដំណើរកម្សាន្តនៅបរទេសថ្លៃខណៈយុវវ័យខ្លះនៅប្រទេសអ្នកកំពុងលក់កម្លាំងពលកម្មនិងហូបមិនឆ្អែត?

ខ្ញុំជជែកគ្នាជាមួយសេរីរត្ន័។ ពួកយើងមិនចង់យកចិត្តទុកដាក់ទេ តែយើងមានវិចារណាញាណ ហើយពេលខ្លះមានអារម្មណ៍ថាសប្បាយលើផ្លូវខុសនិងគ្មានតម្លៃ។

«ម៉ាក់ កូននិងសេរីរត្ន ចង់មានគម្រោងមួយចុះទៅចែកអំណោយសល់សិស្សក្រៗ នៅជនបទដែលអត់មានខោអាវ ឬអត់មានកង់ទៅសាលារៀន!»

ម្តាយខ្ញុំឆ្លើយថា៖

«បាន! តែមិនបាច់ទៅផ្ទាល់ទេ ពួកគេកខ្វក់ណាស់ តំបន់នោះពិបាកមានសុវត្ថិភាពណាស់ អាចឱ្យពូតែកុងឡានទៅជំនួសបាន!»

នេះឯងវិធីរបស់ឳពុកម្តាយខ្ញុំ។

ខ្ញុំរៀបការជាមួយ នរ៉ា នៅពេលកំពុងរៀនឆ្នាំទីមួយនៅអាមេរិក។ ពួកខ្ញុំបានជួបគ្នាតែពីរដងហើយចាស់ៗថា នេះហើយជាមនុស្សដែលខ្ញុំត្រូវរៀបការជាមួយ។ នៅពេលវិស្សមកាលមួយ យើងវិលមកកម្ពុជា១០ថ្ងៃដើម្បីរៀបការ។ នរ៉ាក៏ជាក្រុមមនុស្សស្រទាប់យើង មានកូនតិច និងឳពុកម្តាយជាប់រកស៊ីតែមានលុយចាយច្រើននិងល្បីឈ្មោះ។

រៀបការរួចពួកយើងជាប់រៀនមិនមានកូននៅឡើយ។

ចប់ការសិក្សាពីមហាវិទ្យាល័យ ខ្ញុំវិលមកជួយការងារនៅក្រុមហ៊ុនប៉ាខ្ញុំឯប្តីខ្ញុំគេធ្វើជាមន្ត្រី។ ខ្ញុំពរពោះកូនទីមួយ និងមានវីឡាផ្ទាល់ខ្លួនជាចំណងដៃក្រោយមង្គលការសម្រាប់រស់នៅ។

ជីវិតនេះ មើលទៅហាក់ដូចជា រលូនល្អលើសគេឯងក្នុងចំណោមអ្នកអាយុស្រករគ្នា និងគួរឱ្យសរសើរ ជានិច្ចព្រោះប្តីខ្ញុំនិងខ្ញុំ អាចដូរឡានមួយខែមួយក៏បានឱ្យតែចិត្តចង់។ ប៉ុន្តែការពិតក្នុងផ្ទះគឺខុសគ្នាទាំងស្រុងតាមដែលខ្ញុំដឹងបណ្តើរៗអំពីជីវិត។

រស់នៅជាមួយនរ៉ាខ្ញុំដឹងថា ប្តីខ្ញុំមិនមានអារម្មណ៍មិនមានសុវត្ថិភាពនៅខាងក្នុងផ្លូវចិត្តទេ។ គាត់មិនដែលសប្បាយចិត្តសោះនឹងជីវិតនេះ។ ការបង្ហាញរបស់របរនិងអួតអាង យ៉ាងច្រើនឡើងៗ នៅតែមិនស្កប់ស្កល់។

នរ៉ាអាចគិតថា អ្នកដទៃមិនចាត់ទុកគាត់ថា «អស្ចារ្សគ្រប់គ្រាន់»ហើយព្យាយាមទាំងមិនសប្បាយចិត្តរាល់យប់ដេករកគ្រប់វិធី ដើម្បីប្រជែងយកតំណែង«អស្ចារ្ស»បញ្ជាក់ថា បើកុម្ម៉ង់ឡាននោះមកមិនទាន់ ជីវិតបាត់ភាពសំខាន់មួយ។

សម្រាប់ខ្ញុំ ពេលពោះកាន់តែធំខ្ញុំអានសៀវភៅបានកាន់តែច្រើន ។ ការគិតរបស់ខ្ញុំមិនដូចកាលពីមុនទេ។ ខ្ញុំដឹងថា មនុស្សយើងប្រសិនបើ ដឹងថាខ្លួនឯងពូកែ គេមិនចាំបាច់ប្រាប់នរណាម្នាក់អំពីរឿងនេះទេព្រោះគេគង់តែដឹងរួចទៅហើយ។ ដូច្នេះការខំអួតព្រោះយើងយល់ថា អ្នកផងគេមិនដឹង។ ដូចគ្នាការទិញរបស់ថ្លៃហួសហេតុ មានកំហាតលុយយ៉ាងដំណំៗ មិនឈប់ឈរ រហូតគេងមិនលក់ខ្លួនឯង បង្ហាញថាយើង ខិតខំប្រឹងប្រែងដើម្បីបង្ហាញភាពអស្ចារ្យព្រោះ«មិនទាន់អស្ចារ្ស»។

«ខ្ញុំយល់ថាយើងឈប់លេងឡានទៅ យកលុយរកស៊ីអ្វីមួយវិញ!»

«លុយប៉ាម៉ាក់ខ្ញុំទេ! ថានៈត្រឹមប្រពន្ធ កុំលូកដៃរឿងចាយវាយរបស់ប្តី!»

នរ៉ាគាត់និយាយបែបនេះរាល់ពេលខ្ញុំពិភាក្សាអំពីជំងឺសម្ភារៈនិយម ។

ជាបណ្តើរៗខ្ញុំចាប់ផ្តើមដឹងថា ការបង្ហាញភាពអស្ចារ្យ និងប្រកួតប្រជែងរបស់គាត់តែងមានគោលដៅផ្តួលនរណាម្នាក់។ គេនោះឈ្មោះហេង ដែលជាពួកម៉ាកប្តីខ្ញុំនិងជាថៅកែហាងឡានមួយ។ តែខ្ញុំមិនទាន់ដឹងថា គាត់និងគេនោះប្រជែងគ្នាព្រោះតាមស្រលាញ់ស្រីម្នាក់ឈ្មោះពីនទេ។

ស្រដៀងគ្នានេះដែរ នាងរត់រកអ្នក ប្រុសទាំងពីរប្រជែងគ្នាព្រោះនារីម្នាក់ឈ្មោះពីន ដែលក៏ជាប្រភេទមនុស្ស«Fake»មានអារម្មណ៍មិនប្រាកដក្នុងចិត្តនឹងរូបរាងរបស់នាងនឹងព្យាយាមបង្ហាញខ្លួនដោយការប្រៀបធៀបខ្លួននាងទៅនឹងតារាម៉ូដែល និងតារាសម្ដែងកំពូលៗ ទាំងមិនដឹងអាជីពអី រកស៊ីអី ទិញរបស់ល្អៗថ្លៃហួសទាំងមិនដឹងបានលុយមកពីណា ហើយបង្ហាញរាងកាយដូចជាខ្ចិលស្លៀកពាក់ឱ្យជិតៗ។

នារីដែលដឹងថា ខ្លួននាងស្អាតពិតប្រាកដ នឹងមិនមានអារម្មណ៍ថា ត្រូវតែបង្ហាញ និងបង្អួតតាមរបៀបបែបនោះរាល់ថ្ងៃទេ។

«អាកប្បកិរិយារបស់មនុស្សធម្មតាគេមិនដែលShow Off ទេ ក្រៅពីមានរោគចិត្តឬ បង្ហាញខ្លួនទាក់ទាញFake »

ខ្ញុំសរសេរបែបនេះ ទៅcomment ក្រោមរូបអាពីនក្រោយពេលដឹងថា នាងនឹងប្តីខ្ញុំDating ទាំងខ្ញុំកំពុងកូនខ្ចី។

ប្តីខ្ញុំយប់នោះស្រវឹងមកឡូឡាជេរខ្ញុំ។ ខ្ញុំថាឱ្យនរ៉ាវិញថា បើមានអារម្មណ៍ប៉ះទង្គិចជាមួយការពិតមិនបានមានតែយើងចូលចិត្តFake ។

ការបោកបញ្ឆោតខ្លួនឯងនេះមិនមានប្រសិទ្ធភាពយូរទេ ព្រោះនៅទីបំផុត ប្តីខ្ញុំនាំមកផ្ទះនូវបំណុលជាច្រើន។

ខ្ញុំចង់លែងគេ ក្រោយពេលត្រូវបង្ខំចិត្តលក់ចោលវត្ថុមានតម្លៃ គ្រឿងអល្លង្ការនិងអចលនៈទ្រព្យខ្លះដើម្បីសងបំណុលប្តីរួច។ តែម្តាយៗបានមកសុំឱ្យកូនៗជានាហើយគាត់ជួយផ្គត់ផ្គង់ខ្លះ។

នរ៉ាមិនផ្លាស់ប្តូរទេគេនៅតែចាយលើសខ្ទង់ និងមិនពូកែរក មិនដាក់ខ្លួន មិនមានតម្លៃក្នុងការគិត និងនៅក្មេងជានិច្ច។

«ជារឿងសមហេតុផលដែលសង្គមនេះបង្ខំឱ្យយើងបង្អួតណ៎ាកូន! កុំគិតពេក អ្នកណារិះគន់មកពីគេច្រណែន ! យើងអាចធ្វើអ្វីក៏ដោយ ធ្វើឱ្យនរ៉ាសប្បាយចិត្ត កូនកុំខ្លាចក្រនឹងប្តីចាយ! ប៉ាម៉ាក់មិនឱបដៃទុកឱ្យកូនៗក្រទេម៉ូលីកា!»

ប៉ាក្មេកខ្ញុំនិយាយបែបនេះប្រដៅខ្ញុំពេលគាត់ស្រវឹង។

គ្រួសារនេះហូបស្រាមួយដប១០០០ដុល្លារអាមេរិក និងសាច់មួយតុ១០០ដុល្លារទៀតសឹងរាល់យប់ថ្ងៃអាទិត្យ។

ខ្ញុំចូលចិត្តបង្អួត តែវាជាអតីតកាល ។

ការអានសៀវភៅធ្វើឱ្យខ្ញុំក្លាយជាមនុស្សលេងទស្សនៈជាងលេងសម្ភារៈ។ ក្រោយមក ខ្ញុំដឹងរឿងប៉ាម៉ាក់ក្មេកខ្ញុំជាប់បំណុលដែរ។ ជាមួយនោះប្តីខ្ញុំវិញ ក៏បានលួចបញ្ចាំដីខ្លះ ជាទ្រព្យពួកយើងទាំងពីរទិញមកជាមួយគ្នាដោយមិនបានពិគ្រោះជាមួយខ្ញុំយកទៅទិញឡានថ្មីឱ្យស្រីម្នាក់ជាអ្នកលើInstagram ។

សម្រេចចិត្តថា តើគួរបន្តស្ថិតនៅក្នុងអាពាហ៍ពិពាហ៍ដែលបរាជ័យ និងហួសពីសមត្ថភាពជួសជុលព្យាបាលនោះ បានស៊ីពេលខ្ញុំរាល់ៗយប់។

ខ្ញុំទើបតែអាយុ២៣ឆ្នាំ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាជីវិតនេះបរាជ័យណាស់អារម្មណ៍ដូចជាភាពជាដៃគូពិតនិងថែមទាំងគ្មានដែលទទួលបានសេចក្តីស្រឡាញ់សូម្បីតាំងពីក្មេង គឺជាក្មេងរស់ជាមួយលុយនិងសម្ភារៈ ពេលរៀបការប្តី ក៏មានប្តីជាអ្នកបង្អួត និងក្បត់ចិត្ត។

ខ្ញុំយល់ថាការលែងលះគឺជាការផ្លាស់ប្តូរដ៏ល្អបំផុតសម្រាប់ខ្ញុំ មុនពេលធ្លាក់ខ្លួនជាប់បំណុលយ៉ាងល្បី ដោយសារប្តី ដូច្នេះការប្រឈមមុខនឹងទំនាក់ទំនងដែលមិនសប្បាយចិត្ត មិនប្រាកដអនាគត មិនល្អដូច ត្រៀមខ្លួនចាកចេញទេ។

ទោះនេះមិនមែនជាការសម្រេចចិត្តស្រាលឬស្រួលៗតែវានៅយាយីជីវិតខ្ញុំធ្ងន់ឡើងៗ។

ដំបូងខ្ញុំត្រូវបានម្តាយខ្ញុំឱ្យតែងខ្លួនដើរហើរបំភ្លេចទុក្ខ និងធ្វើពើដូចជា«មិនមានរឿងអ្វីទាំងអស់»ព្រោះខ្លាចគេផ្សេងរិះឮគន់។

ប្រសិនបើបេះដូងរបស់យើងទូលទុក្ខកាន់តែធ្ងន់ ហើយក្រពះរបស់យើងលែងដំណើរការឃ្លាន ការបន្តគិតអំពីរក្សាឈ្មោះអាពាហ៍ពិពាហ៍ ខ្លាចការលែងគ្នា នឹងត្រូវបរិច្ចាគដោយលះបង់រាងកាយ ឬអាយុជីវិតផងក៏ថាបាន ព្រោះ “ខួរក្បាលរបស់យើងអាចកុហកយើង”ពេលខ្លះ តែមិនបានរហូតឡើយ។

ឥឡូវនេះខ្ញុំគិតគឺកូនស្រីរបស់ខ្ញុំ។

បើ១៥ឆ្នាំទៀតគេ បង្ហាញខ្លួន ដើម្បីឱ្យអ្នកដទៃយល់ថា ពួកគេជាអ្នកមានដោយមិនដឹងតម្លៃនៃលុយនោះបានមកពីណា ហើយធ្វើយ៉ាងណាខិតខំឱ្យអស់ពីសមត្ថភាពសិន ខ្ញុំនឹងខ្មាស់គេចំពោះលទ្ធផលនៃការចិញ្ចឹមកូនរបៀបនេះ។

ទំនុកចិត្តលើទ្រព្យសម្បត្តិមិនមានការអប់រំ និងការរើសអើងពូជពង្ស “វណ្ណៈ” មិនខ្វល់ពីសីលធម៌ ខ្ញុំយល់នឹងថ្លឹងច្បាស់ណាស់។

បើម្តាយខ្ញុំមិនគិតបែបនេះ ខ្ញុំក៏មិនមានជីវិតរៀបការមួយបរាជ័យរបៀបនេះដែរ។

រឿងនេះមិនបន្តដល់ជំនាន់កូនស្រីខ្ញុំឡើយ!

រឿង មនុស្សដែលខ្ញុំរង់ចាំនោះគេនៅឯណា?

YaraMST — Fri, 02 Oct 2020 22:48:00 +0000

ដំណើរការនៃការធ្លាក់ក្នុងអន្លង់ស្នេហ៍អាចជារឿងដ៏មានឥទ្ធិពល និងផ្លាស់ប្តូរជីវិតយើង ប៉ុន្តែខ្ញុំរំឮកម្តងទៀត សូមគិតដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។ ក្នុងសម័យកាលនេះ ស្នេហានឹងប្រព្រឹត្តខុសគ្នា ពីមនុស្សម្នាក់ទៅម្នាក់។ ខ្លះនៅចង់បានស្មោះ ខ្លះទៀតទុកយើងត្រឹមលេងសើច។

«យប់មិញខ្ញុំយល់សប្តិឆ្កួតៗពីឌីឯង!»

«មែន? »

«មានពេលកុហកណាស់?»

«រវល់អី?»

«សួរបានន័យម៉េច?»

«សួរចង់ដឹងស្រស់ឯងប្រុងធ្វើអ្វីនៅចុងសប្តាហ៍នេះ?»

«ហៅមើលកុនហ្មែន?»

«មិនទាន់សម្រេចទេ!»

«ចឹងកុំសួរ!»

«ប្រាកដណាស់! យើងគ្មានសិទ្ធិសូម្បីសួរ!»

«ពូកែដ្រាមាម៉េះ! ងរណាស់!»

«មកពីគេដុត!»

គេឈ្មោះស្រស់គេឆាតមកអីចឹងៗអីអាចទុកថាជាការចែចង់តាមធម្មជាតិដែរទេ? មានអារម្មណ៍ថា គេយកចិត្តទុកដាក់នឹងខ្ញុំ ហើយសេចក្តីស្រលាញ់ នឹងការចាប់ផ្តើមភ្ជាប់ពេលវេលារបស់ខ្ញុំជាមួយគេបានក្លាយជារឿងល្អមួយ។

ខ្ញុំជាបុគ្គលិកក្រុមហ៊ុនភីហ្សាមួយ ជាអ្នកដឹកជញ្ជូន និងជួយការងារខាងក្រៅចំណែកគេវិញជាអ្នកគិតលុយ។ គេនៅរៀនផ្នែកគណនេយ្យឆ្នាំទី៣ រីឯខ្ញុំមិនទាន់ចប់ឆ្នាំទីមួយផង។ គេមានអាយុចាស់ជាងខ្ញុំ មើលពីក្រៅក៏ដឹងតែខ្ញុំមិនដែលសួរពីវ័យគេទេ ។

អារម្មណ៍វិជ្ជមានជាច្រើនដែលគេឱ្យមក បានធ្វើឱ្យគេក្លាយជាប្រធានបទនៃការរង់ចាំរបស់ខ្ញុំ។

មានយប់មួយកន្លែងធ្វើការរបស់ពួកយើង មានរៀបចំកម្មវិធីចាប់កាដូចុងឆ្នាំ។ បន្ទាប់ពីនោះក៏មានការច្រៀងខារ៉ាអូខេនៅផ្ទះមេ ថែមទាំងធ្វើអ្វីញ៉ាំជុំគ្នាទៀត។

ពេលនោះយប់ជ្រៅបន្តិចហើយ ខ្ញុំត្រូវបានគេពឹងឲ្យជូនគេទៅផ្ទះ ព្រោះគេថាមិនហ៊ានជិះម៉ូតូម្នាក់ឯងនោះទេ ដូច្នេះខ្ញុំក៏សុំឲ្យគេទុកម៉ូតូនៅកន្លែងធ្វើការ ហើយខ្ញុំស្ម័គ្រធ្វើជាអ្នកដឹកគេទៅ។នៅតាមផ្លូវយើង ខ្ញុំបានឱកាសនិយាយនូវអ្វីៗជាច្រើនតាមរបៀបមនុស្សយល់ចិត្តគ្នា។

«ថ្ងៃក្រោយទៅ ស្រស់ចង់រកស៊ីអ្វី?»

«មិនទាន់គិតច្បាស់ នឹកមិនឃើញ តែដឹងថា មិនធ្វើការបែបនេះរហូតដល់ចាស់ទេ!»

«ខ្ញុំចង់បើកតូបលក់កាហ្វេចល័ត!» ខ្ញុំបង្ហាញពីសុបិនសម្ងាត់របស់ខ្ញុំទៅឱ្យគេដឹង ព្រោះកន្លងមកខ្ញុំមិនងាយនិយាយទេ នូវគម្រោងការផ្សេងៗក្នុងជីវិតប្រាប់ទៅកាន់អ្នកណាម្នាក់ ព្រោះថាវាមិនចាំបាច់ឡើយ។

គេលូកដៃមកឱបចង្កេះរបស់ខ្ញុំ ធ្វើឲ្យពេញមួយយប់នោះខ្ញុំដេកមិនលក់សោះ អង្គុយ ដេក ក្រោកដើរញញឹមតែឯង។

សំដីដែលខ្ញុំចាំមិនភ្លេចគឺជាស្រស់និយាយថា៖

«បើនៅថ្ងៃណាមួយ ខ្ញុំបាត់បង់រូបសម្រស់តើឌីនឹងយល់ព្រមរៀបការជាមួយមនុស្សស្រីដែលមានរូបសម្រស់មិនស្អាតដែរឬទេ!»

គេចាស់ជាងខ្ញុំបានជាគេមិនទុកចិត្តខ្លួនគេ ។ យល់ចំណុចនេះណាស់ ព្រោះទោះណាខ្ញុំនេះក្មេងជាងស្រស់តែខ្ញុំចង់មានចិត្តទូលាយនឹងចាស់ទុំជាងគេ។ តទៅខ្ញុំចង់រស់នៅជាមេក្រួសាររបស់គេ។ ខ្ញុំបានប្រាប់គេវិញថា៖

«ខ្ញុំមិនយល់ថារូបសម្រស់សំខាន់ទេស្រស់! បើសិនជាខ្ញុំយល់ថារូបសម្រស់សំខាន់ ស្រស់ប្រាកដជាគិតថាឋានៈមនុស្សប្រុសសំខាន់ដែរមិនខាន!ខ្ញុំគ្មានអ្វីទេ!»

និយាយបែបនេះហើយ គេបែរជាសរសើរខ្ញុំវិញថា៖

«តែឌីមានគំនិត! ឌីមានការគិតដូចជាអ្នកទស្សនវិជ្ជា!»

ខ្ញុំរំភើបណាស់ ចំណែកខ្ញុំវិញបានត្រឹមប្រាប់គេថា៖

« ខ្ញុំមិនមែនជាអ្នកទស្សនវិជ្ជាទេប៉ុន្តែខ្ញុំជាអ្នកដែលមានការលំបាកក្នុងជីវិតច្រើនឆ្អែតឆ្អន់ហើយ! ដូច្នេះខ្ញុំមានគម្រោងច្បាស់លាស់ណាស់! នៅពេលណាដែលខ្ញុំមានគ្រួសារ ខ្ញុំនឹងធ្វើឲ្យគ្រួសារខ្ញុំមានភាពកក់ក្តៅ!»

គេបាននិយាយប្រាប់ខ្ញុំវិញថា ៖

«ឌីជាមនុស្សប្រុសដែលស្រីៗស្វែងរកជាគូ!»

ស្រស់ក៏អះអាងថា ធ្លាប់និយាយអំពីខ្ញុំប្រាប់ម្ដាយរបស់គេផងដែរ ។

ចំណងទាក់ទងរបស់យើង កាន់តែជិតស្និទ្ធដល់គ្រប់គ្នាដែលនៅកន្លែងធ្វើការជាមួយសុទ្ធតែដឹងឮថា យើងទាំងពីរគឺជាសង្សារជាមួយគ្នា ។

ទោះយ៉ាងនេះក៏ដោយ ខ្ញុំនឹងគេ មិនដែលបានធ្វើអ្វីដែលជ្រុលជ្រួសលើសពីប្រពៃណីទេ។ ក្នុងគំនិតរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងរៀបការជាមួយគេ នៅពេលដែលយើងមានលទ្ធភាព។ ព្រោះគោលដៅនេះ ខ្ញុំខំធ្វើការនិងខំរៀនលើសមុន ខ្ញុំគិតថាថ្ងៃណាមួយខ្ញុំនឹងសន្សំឲ្យបានមុខរបរលក់កាហ្វេតូចមួយនៅតាមដងផ្លូវដែលនឹងនាំទៅរកការអាចសន្សំលុយបន្តដើម្បីរំលោះផ្ទះ ស្នាក់នៅអចិន្ត្រៃយ៍នៅភ្នំពេញនេះជាមួយគេ តជាកូនពូនជាចៅ។

រំលងទៅបានប្រាំបីខែហើយដែលខ្ញុំនឹងគេមានទំនាក់ទំនង។ ខ្ញុំក៏បានចូលរួមលេងតុងទីននៅកន្លែងធ្វើការមានស្រស់ចូលរួមដែរ។ មួយខែៗខ្ញុំត្រូវបង់ជិតមួយរយដុល្លារចំណែកគេក៏ដូចគ្នា។ ដូច្នេះក្នុងមួយខែៗ ២នាក់យើងសន្សំបានពីររយដុល្លារអាមេរិក។ ដោយសារការសន្សំនេះហើយ ខ្ញុំមិនអាចហូបចុកបានគ្រប់គ្រាន់ទេ ថែមទាំងខិតខំធ្វើការលើសកម្លាំងលើសម៉ោងទៀត។ ទោះបីយ៉ាងណា ខ្ញុំរស់នៅដោយសប្បាយរីករាយព្រោះតែមានសេចក្ដីសង្ឃឹម ចំពោះអនាគតរបស់ពួកយើង។

ទេសកាលអីថ្ងៃមួយខ្ញុំដួលសន្លប់ដោយសារតែខ្ញុំ មានសុខភាពមិនល្អ អាចប្រហែលមកពីរបបចំណីអាហាររបស់ខ្ញុំធ្លាក់ចុះ នៅក្នុងរយៈពេលចុងក្រោយឬមួយក៏មកពីខ្ញុំគិតច្រើនហួស។

នៅថ្ងៃនោះគេបានមកមើលខ្ញុំនៅក្នុងគ្លីនិក ប៉ុន្តែស្អែកឡើង ដែលខ្ញុំរង់ចាំគេ ក៏មិនឃើញគេសោះ មកទៀតសោះ ។ ពីរបីថ្ងៃក្រោយមកខ្ញុំបានចេញពីគ្លីនិកហើយ ម្តាយខ្ញុំមកពីស្រែនៅជាមួយថែទាំខ្ញុំនៅផ្ទះជួព ក៏ខ្ញុំចាំបាត់ៗ នៅតែមិនឃើញគេទូរស័ព្ទមកលេង ។ ខ្ញុំព្យាយាមខលចូលទៅគេច្រើនដងនៅតែមិនឃើញគេឆ្លើយតបអ្វី។

ហេតុភេទមួយមិនប្រក្រតីផ្តល់មកឱ្យខ្ញុំនូវអារម្មណ៍អន់ចិត្តមិនសប្បាយចិត្តជាខ្លាំង ដូចជាមានអារម្មណ៍ថាគ្រប់យ៉ាងអាចមានបញ្ហា។

ស្រាប់តែនៅថ្ងៃចន្ទដែលខ្ញុំចូលធ្វើការជួបគេភ្លាមបាននិយាយប្រាប់ខ្ញុំថា ល្ងាចនេះពេលចេញទៅផ្ទះមានរឿងសំខាន់ត្រូវជជែកគ្នា។

ខ្ញុំមិនបានគិតរហូតថា តើវាគឺជារឿងមិនល្អ ? ច្បាស់ណាស់ បើមើលតាមការបាត់ស្រមោលរបស់គេ ប៉ុន្តែមិនដឹងថាជារឿងអ្វី ! មិនដឹងថាគេបានជួបប្រទះបញ្ហាអ្វី។

ល្ងាចនោះខ្ញុំបានបន្តច្បាប់មិនទៅរៀនទេ ហើយចេញជួបគេ។ ពេលនោះហើយ គេប្រាប់ខ្ញុំថាម្ដាយគេ បានរកឃើញបងប្អូនមកពីប្រទេសអូស្ត្រាលី_{ដែលបាន}បែកគ្នាទៅអស់ពែលច្រើនឆ្នាំ ។

ពួកគេមានគម្រោងចង់ឲ្យស្រស់នឹងទៅ រស់នៅឯនាយសមុទ្រដែរ។

ខ្ញុំឮហើយ គិតថា វាមិនមែនជារឿងមិនល្អឡើយ។ ខ្ញុំជួយអរជំនួសគេក្នុងសភាពជាមនុស្សស្រឡាញ់គ្នាគិតពីអនាគតគ្នា ស្រាប់តែគេប្រាប់ខ្ញុំថារឿងកន្លងមកឲ្យខ្ញុំទុកជាអតីតកាលចុះ វាមិនមែនជាការពិតទេ ពេលនេះ ជីវិតគេឈានដល់របត់ថ្មី គេមានកាតាព្វកិច្ចគ្រួសារច្រើន មិនអាចសន្យាអ្វីជាមួយខ្ញុំដូចមុនឡើយ។

គេមិនគិតថា មិនចង់ឲ្យខ្ញុំរង់ចាំ!

ឮសម្តីនេះហើយ ចិត្តខ្ញុំឈឺចាប់ខ្លាំងណាស់។

យប់នោះខ្ញុំគេងយំដូចជាមនុស្សស្រី។ ខ្ញុំគិតថាបើសិនជាគេស្រលាញ់ខ្ញុំមែនដូចពាក្យពីមុនៗ ម្តេចក៏មិនទាន់បានទៅដល់ស្រុកស៊ីវិល័យផង ក៏ចាប់ផ្ដើមចង់ដោះដៃចោលខ្ញុំទៅហើយ?

តើអ្វីទៅ ដែលជាពាក្យសន្យាថា មិនប្រកាន់ឋានៈឬក៏ផលប្រយោជន៍អ្វីផ្សេងៗ?

ច្រើនខែមកហើយចាប់ពីយើងសេពគប់គ្នា ក៏មិនដែលអន់ចិត្តគ្នារឿងអ្វីសោះ នៅសុខៗគេក៏មកប្រកាសយ៉ាងដាច់អហង្ការថា យើងមិនមានអ្វីទាក់ទងគ្នាទេ ទោះបីមិត្តរួមការងារបង្អាប់ដូចមុនក៏គេងរខឹង ហើយហាមប្រាមអ្នករាល់គ្នា។

គេគេចពីខ្ញុំបាត់ៗធ្វើដូចជាអ្នកដទៃ។

ខ្ញុំសួរខ្លួនឯងថា បើត្រឹមតែដំណឹងថា ថ្ងៃណាមួយអាចនឹងបានចេញទៅបរទេសសោះ គេមិនសមណាដាច់ចិត្តធ្វើដល់ម្លឹងដាក់ខ្ញុំ? តាមពិត គេប្រហែលជាមានអ្នកផ្សេងនៅទីនោះដែលចង់ធានាយកគេចេញទៅជាមួយ ឬមួយក៏មានអ្នក រៀបការជាមួយគេ?

ខ្ញុំចង់សួរគេខ្លាំងណាស់ដូច្នេះក្នុងនាមមនុស្សស្រលាញ់គ្នាខ្ញុំមិនអាចទប់ចិត្តមិនស្រាយចំងល់ទាំងនេះបានទេ។

យប់នោះខ្ញុំបានឆាតទៅគេ សួរថា គេមានអ្នកថ្មីហើយមែនទេ?

គេមិនឆ្លើយនឹងខ្ញុំទេ ស្អែកឡើងមកធ្វើការ ឆ្លៀតពេលនៅពីរនាក់ គេនិយាយនឹងខ្ញុំថា ឱ្យឆាតឈប់សួររបៀបដូចជាគេមានអ្វីទាក់ទងជាមួយខ្ញុំ។ តើខ្ញុំនឹងគេដែលមានសន្យាជាច្រើនជាមួយគ្នា ក្លាយមកជាគ្មានអ្វីទាក់ទងត្រឹមពេលប៉ុន្មានថ្ងៃតើខ្ញុំគ្មានបេះដូងទេឬអ្វី?

ខ្ញុំប្រាប់គេវិញថា ៖

«ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ដឹងការពិត! ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំចង់ដឹងមិនបាន? បើគ្រាន់តែមានបងប្អូននៅបរទេសហេតុអ្វីចាំបាច់បែកបាក់គ្នា? ធ្វើមើលតែខ្ញុំនឹងជាអ្នកមានកំហុស!»

គេស្រែកដាក់ខ្ញុំថា៖

«អូខេ! ឌីឯងមិនមានកំហុសទេខ្ញុំជាអ្នកខុស! ប៉ុណ្ណឹងគ្រប់គ្រាន់ឬនៅ?!»

ចាប់ពីពេលនោះមក យើងក៏មិនដែលបានឱកាសអ្វីនិយាយរកគ្នាដែរ។ បុគ្គលិកគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែដឹងថា រូបគេបានគេចមុខចេញរហូតពីខ្ញុំ ខ្ញុំជាអ្នករងរបួសស្នេហ៍។

ទោះឃើញគ្នារាល់ថ្ងៃ ខ្ញុំមិនហ៊ានទៅនិយាយអ្វីជាមួយគេ ឬសូម្បីឆាតព្រោះខ្លាចគេឡូឡាឬក៏ខឹង ។

ដូចការស្មានមែន មិនយូរប៉ុន្មានគេបានលាឈប់ពីកន្លែងធ្វើការនោះ ហើយការទាក់ទងរបស់យើងត្រូវបានកាត់ផ្តាច់ទាំងស្រុង។

រយៈពេលច្រើនខែណាស់ ខ្ញុំនៅតែមិនអាចភ្លេចគេបានទេនឹងមិនដែលព្រមទទួលថាយើងបែកគ្នារហូតឡើយ។ ខ្ញុំតែងព្យាយាមតាមសួរដំណឹងអំពីគេ ប៉ុន្តែវាមានតែព័ត៌មានដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំឈឺចាប់តែប៉ុណ្ណោះ ព្រោះខាងគេមិនដែលចង់ដឹងអ្វីពីខ្ញុំនោះឡើយ។

ខ្ញុំធ្លាក់ខ្លួនឈឺម្ដងទៀត ព្រោះការហូបចុកមិនគ្រប់គ្រាន់រហូតដល់ម្តាយខ្ញុំចង់គំរាមថា នឹងនាំខ្ញុំត្រឡប់ទៅរស់នៅខេត្តវិញ។

នៅពេលខ្ញុំដេកឈឺនោះ ខ្ញុំតែងមានក្តីសង្ឃឹមតូចមួយថា យ៉ាងហោចណាស់ក្នុងនាមមនុស្សស្គាល់គ្នា គេទូរស័ព្ទមកសួរសុខទុក្ខខ្ញុំ ប៉ុន្តែគេមិនបានធ្វើនោះទេ។

ទោះបីយ៉ាងណាក្នុងបេះដូងខ្ញុំនៅតែទន្ទេញថា ខ្ញុំនឹងរង់ចាំដល់ថ្ងៃដែលគេភ្ញាក់ខ្លួនដឹងអំពីជីវិតពិតរបស់ខ្ញុំ ថាខ្ញុំនៅតែរង់ចាំគេដូចពាក្យដែលខ្ញុំបាននិយាយថា គេគឺជាប្រពន្ធអនាគតរបស់ខ្ញុំដូច្នេះខ្ញុំមិនផ្លាស់ប្តូរពាក្យនេះនោះទេ ។

ការរង់ចាំ នេះបានអូសបន្លាយពេលមួយឆ្នាំហើយមួយឆ្នាំទៀត។

រាល់ពេលដែលមានបុណ្យទានពិសេសម្ដងៗខ្ញុំតែងតែសម្លឹងរកមើលរូបគេនៅក្នុងហ្វេសប៊ុកហើយឆ្នាំចុងក្រោយនៃគម្រប់បីឆ្នាំដែលយើងបានបែកគ្នា ខ្ញុំលែងបានប្រូហ្វាល់របស់គេទៀត។

ខ្ញុំតាមសួរមិត្តភក្តិជិតស្និទ្ធខ្លះ គេនិយាយប្រាប់ខ្ញុំ ថាស្រស់ដូរប្រូហ្វាលដាក់ឈ្មោះផ្សេង ប៉ុន្តែនាងអាថ៌កំបាំងណាស់ កម្រផុសបំផុត។

ខ្ញុំរកតាមគេប្រាប់ នៅតែមិនឃើញនាងដដែល ប្រហែលជានាងblock ខ្ញុំចោល។ ដោយសារបែបនេះ ខ្ញុំយល់ថា បើនាងពិតជាលែងមានចិត្តចំពោះខ្ញុំមែន ហេតុអ្វីចាំបាច់Blockខ្ញុំធ្វើអ្វី?

នាងមិនធ្វើដូចធម្មតាទៅ?

នាងមានការលំបាកមែនទេ នាងនៅតែស្រលាញ់ខ្ញុំមែនទេ?

ដោយសារតែការគិតបែបនេះ ខ្ញុំនៅតែបន្តរង់ចាំនាងម្នាក់ឯង មិនដែលយកភ្នែកមើលអ្នកផ្សេងណាទាំងអស់។ រយៈពេលដែលខ្ញុំមិនមានអ្នកណា ពេលវេលារំលងទៅយូរណាស់ ខ្ញុំនៅតែគ្មានអ្នកណា!

មនុស្សម្នាក់ ដែលធ្លាប់និយាយច្បាស់លាស់ជាមួយខ្ញុំ និងដែលខ្ញុំគិតថា គេមិនលេងសើចជាមួយស្នេហាមួយនេះ មិនដែលទាំងវិលត្រឡប់មកវិញផង តើខ្ញុំមានចិត្តអីទៅផ្តើមជាថ្មីជាមួយអ្នកណានោះទៅ?

ស្រឡាញ់អ្នកដទៃផ្សេងទៀត ដូចជាFormat ចោលគ្រប់យ៉ាងហើយសារដើមឡើងវិញ ខ្ញុំគ្មាមកម្លាំងធ្វើទេ ទោះបីគ្រប់គ្នាចង់ឱ្យខ្ញុំបំភ្លេចនាងខ្ញុំនៅតែមិនព្រម។

ខ្ញុំរស់នៅតាមរបៀបក្រៀមក្រំក្នុងនាមជាអ្នកទន្ទឹងរង់ចាំគេបែបនេះរហូតដល់គ្រប់គ្នាលែងខ្វល់ណែនាំឱ្យយោបល់ខ្ញុំទៀត។

ថ្ងៃមួយខ្ញុំបានជួបអ្នកចំណូលថ្មីម្នាក់គាត់ឈ្មោះថា បងវុទ្ធី។

បងវុទ្ធីអាយុបងខ្ញុំប្រហែលជាប្រាំមួយប្រាំពីរឆ្នាំឯណោះ ប៉ុន្តែគាត់មានអាកប្បកិរិយាដូចជាយុវវ័យ រួសរាយតែងតែកំប្លុកកំប្លែងនៅកន្លែងធ្វើការ។

ទោះគាត់គឺជាមនុស្សចូលថ្មីតែ គាត់ប្រហែលជាដឹងពីទំនាក់ទំនងចាស់់របស់ខ្ញុំនិងបុគ្គលិកចាស់នៅកន្លែងនេះ ឬក៏គាត់ជជីកសួរអំពីខ្ញុំ ខ្ញុំមិនដឹងទេ ស្រាប់តែថ្ងៃមួយគាត់បាននិយាយប្រាប់ខ្ញុំថា កុំរង់ចាំអ្នកណាម្នាក់ ដែលគេមិនផ្ដល់សេចក្ដីសង្ឃឹមឲ្យយើង ពីព្រោះថាការរង់ចាំបែបនេះនឹងធ្វើឲ្យយើងខូចជីវិតយុវវ័យមួយទាំងស្រុងតែម្ដង។

ខ្ញុំមិនដឹងថា ហេតុអ្វីគាត់មកនិយាយបែបដូច្នេះទេ។ ខ្ញុំមិនដែលមាននិស្ស័យទៅជិតស្និទអ្វីជាមួយគាត់ទាល់តែសោះតាមរបៀបមនុស្សកំពុងខូចចិត្តដូចខ្ញុំ។

ខ្ញុំលួចគិតក្នុងចិត្តថា តើគាត់អាចជាមនុស្សស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នា ? គាត់តាមស្រឡាញ់ខ្ញុំឬមួយក៏មានបំណងអ្វី?

ក្រោយមក ខ្ញុំក៏ដឹងថា គាត់តាមស្រឡាញ់ស្រីធម្មតាទេ។ គាត់មានសង្សារស្អាតៗ ហើយដូរដៃគូច្រើន។

ហេតុអ្វីបានគាត់ចេះនិយាយស្ដីធ្វើមើលតែមនុស្សចិត្តស្មោះបែរជាមានចរិតព្រាន?

ថ្ងៃមួយ ពេលវេលាស្ងប់ស្ងាត់នៅតែពីរនាក់គាត់ ខ្ញុំដាច់ចិត្តសួរគាត់ថា បងតើហេតុអ្វីបានជាបងមានសង្សារច្រើន?

«ពីព្រោះបងធ្លាប់រង់ចាំគេដូចឯងដែរ!»

ខ្ញុំធ្លាក់ថ្លើមក្ឌុកពេលឮគាត់តបមកបែបនេះ។

ខ្ញុំធ្លាប់គិតថា ប្រហែលជាគាត់លួចស្រឡាញ់ខ្ញុំឬក៏គាត់មានប្អូនស្រីចង់លើកឲ្យខ្ញុំ ប៉ុន្តែតាមពិតខ្ញុំបានធ្វើគាត់នឹកឃើញដល់ស្នេហ៍អតីតសោះ?

គាត់បានប្រាប់ខ្ញុំច្រើនទៀតថា គាត់ធ្លាប់រង់ចាំមនុស្សម្នាក់រហូតដល់ដប់ពីរឆ្នាំ ដោយសារតែពាក្យមួយម៉ាត់គត់គេសរសើរគាត់ថា«មនុស្សល្អដូចគាត់ ពិបាករកណាស់!» ពាក្យនេះគាត់សរសេរជាប់នឹងជញ្ជាំងក្នុងបន្ទប់គេងរបស់គាត់ រហូតដល់គាត់ឆ្លាក់មកលើដើមដៃរបស់គាត់ថែមទៀតកុំឱ្យភ្លេចការជឿ«ដ៏ឆោតល្ងង់»ក្នុងជីវិតយុវវ័យរបស់គាត់។

បងវុទ្ធីបានបង្ហាញឱ្យខ្ញុំមើល។

គាត់ប្រាប់ខ្ញុំមួយៗថា៖

« ព្រោះតែពាក្យពីរឬបីម៉ាត់ដែលមនុស្សស្រី គេប្រហែលជាបានភ្លេចវាបាត់ទៅហើយ បងបែរជារង់ចាំវាទន្ទេញវារហូតបានដល់១២ឆ្នាំ ឯងគិតមើល៍ទៅឌី! ពេលគេត្រឡប់មកពីកូរ៉េវិញគេមានកូនបីនាក់ទៅហើយ! គេជួបយើងធ្វើដូចជាគ្មានអ្វីធ្លាប់កើតឡើង សូម្បីតែអៀនឬSad ឬគេចវេសពីបង ! គេធ្វើដូចធម្មតា ដូចជាយើងមិនដែលស្គាល់គ្នាឬក៏មិនដែលសូម្បីតែ បានសន្យាអ្វីនឹងគ្នាកុំថាឡើយដល់ប៉ះពាល់ខ្លួនប្រាណគ្នា! បងជឿថា បើសិនជាគេឈប់ស្រឡាញ់យើង គឺគេឈប់ហើយ ទោះខាងយើងព្យាយាមស្មោះរង់ចាំពាក្យសន្យាចាស់ៗរបស់គេដែលគេខ្លួនឯងក៏គេមិនទាំងចាំផង ហេតុអ្វីយើងនៅទន្ទឹងរង់ចាំវា?»

មិនដឹងថា គាត់ចង់និយាយសំដៅមកខ្ញុំ ឬអតីតកាលរបស់ខ្លួនកន្លងទៅទេ គាត់ហាក់ចង់ប្រាប់ថា ខាងស្រីគឺចង់បញ្ជាក់ច្បាស់លាស់កុំឲ្យរង់ចាំ ចំណែកយើងនៅតែជារក្សាចិត្តរង់ចាំគេទៀតបានន័យថាយើងកំពុងតែដុតពេលវេលារបស់យើងចោល។

ចាកចេញពីបងវុទ្ធីយប់នោះ ខ្ញុំពិបាកចិត្តខ្លាំង ចេះហូបប៊ីយែរដល់ក្អួតចង្អោរម្នាក់ឯងនៅក្នុងបន្ទប់ជួល។

ភ្លេចប្រាប់ថា ខ្ញុំមានប្អូនប្រុសពីរនាក់ទៀតឡើងមករៀននៅភ្នំពេញស្នាក់នៅជាមួយ ម្នាក់ជាប្អូនបង្កើត ម្នាក់ជាប្អូនជីដូនមួយ នៅបន្ទប់ជួលជាមួយគ្នា។

ពីរនាក់នេះក៏ធ្វើការនៅហាងកាហ្វេទំនើបមួយដែរពេលថ្ងៃៗ។

ពួកខ្ញុំតែងតែគិតថាថ្ងៃណាមួយបីនាក់ខ្ញុំសន្សំលុយបាននិងមានតូបលក់កាហ្វេផ្ទាល់ខ្លួនឯងលក់ប្របមាត់ផ្លូវក្បែរសាលាលែងធ្វើការជាបុគ្គលិកទៀត។

ថ្ងៃនោះខ្ញុំស្រវឹងខ្លាំងពេក ខ្ញុំបានស្រែកឡូឡាប្រាប់ប្អូនៗខ្ញុំថា ៖

«ពួកឯងឈប់ស្រឡាញ់ស្រីណាដែលមានសម្ដីល្អៗទៅ ព្រោះបានត្រឹមតែសម្ដី ធ្វើឲ្យយើងឈឺចាប់! គេមិនដែលដឹងថា គេកំពុងនិយាយអ្វីផងមើលទៅ!»

ព្រឹកឡើង លុបមុខស្វាងបានបន្តិច ប្អូនខ្ញុំ ម្នាក់ដាច់ចិត្តនិយាយប្រាប់ខ្ញុំថា ៖

«បងឌី! តាមពិតខ្ញុំដឹងរឿងពួកបងឯងជាមួយមនុស្សស្រីម្នាក់ដែលឈ្មោះស្រស់នោះហើយ! គេសុទ្ធតែអួតថា គេនឹងទៅអូស្ត្រាលីនោះតាមពិតគេគ្មានទៅណាទេ គេនៅក្បែររបងសាលាជិតកន្លែងខ្ញុំលក់កាហ្វេ! គេមានបើកហាងកាហ្វេតូចមួយជាមួយមនុស្សប្រុសម្នាក់រូបរាងអន់ជាងបងឯងផង!»

ខ្ញុំមិនជឿទេ ក៏ទាមទារឱ្យប្អូនដឹកម៉ូតូជូនទៅលបមើល។ ខ្ញុំសម្លឹងឃើញពីចម្ងាយរហូតដល់អស់ចិត្តអស់ចង់ទម្រាំឃើញប្រុសម្នាក់ដឹកក្មេងប្រុសតូចម្នាក់មកផង។

ពេលនោះហើយប្អូនខ្ញុំប្រាប់ថា ស្រស់នោះបានរៀបការជាមួយបុរសនោះទៅហើយ។ គេនោះមិនមែនមកពីអូស្ដ្រាលីអ្វីទាំងអស់គឺ គេបើកតូបលក់កាហ្វេពីរនាក់នាងចិញ្ចឹមជីវិត។

នេះគឺជាសុបិនដែលខ្ញុំបានកសាងជាមួយនាងកាលពីបីបួនឆ្នាំមុន ទីបំផុតនាងបានសម្រេចធ្វើជាមួយនឹងមនុស្សផ្សេងទៅវិញ?

ហេតុអ្វីបានជានាងបំភ្លេចនូវអ្វីៗដែលយើងបាននិយាយជាមួយគ្នា ឬមួយថាសេចក្ដីស្នេហារបស់យើងលែងមានទៀតតែនាងនៅប្រើសុបិនខ្ញុំជាមួយប្រុសផ្សេងនៅឡើយ ?

គ្មានអ្នកណាចេញមុខជួយពន្យល់រឿងដ៏ឈឺចាប់នេះបានទេ។

ស្អែកឡើងខ្ញុំបានទៅហូបអីពីរនាក់ជាមួយបងវុទ្ធីព្រោះឃើញខ្ញុំស្រពោនពេកគាត់ក៏បបួលខ្ញុំចេញទៅញ៉ាំបៀរជាមួយគ្នា ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំនឹងញ៉ាំម្ដងទៀតចុះ។

ពេលបានស្រវឹងស្រឿងៗ ខ្ញុំបាននិយាយរឿងទាំងអស់ ពីដើមដល់ចុងប្រាប់គាត់សូម្បីតែរឿងអតីតសង្សារខ្ញុំមានប្តីដែលគេលាក់នឹងខ្ញុំ មិនហៅខ្ញុំទៅញ៉ាំ ការ ថែមទាំងលួចធ្វើលើសុបិនដែលយើងធ្លាប់សន្យាជាមួយគ្នា ។

បងវុទ្ធីហួសចិត្ត គាត់បានប្រាប់ខ្ញុំថា មនុស្សគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែមានអតីតកាល។

«គេបានទុករឿងដែលមានមកជាមួយយើងទៅក្នុងអតីតកាលទៅហើយ!ចំណែកយើងនៅតែសង្ឃឹមថានឹងមានគេនៅក្នុងអនាគតទៅវិញ នេះគឺជាការសង្ឃឹមមួយដែលមិនអាចលេចរូបរាងទេ វាបានត្រឹមតែបង្កការឈឺចាប់ដល់យើងម្នាក់ឯង!»

គាត់ប្រាប់ទៀតថា សំណាងហើយដែលខ្ញុំនេះស្លូត មិនចង់រករឿងចាញ់ឈ្នះ បើពុំនោះទេ ប្រសិនបើខ្ញុំទៅរករឿងឬមួយក៏បង្កបញ្ហាអ្វីមួយ ការឈឺចាប់នោះនិងរាលដាលឆេះរហូតដល់មនុស្សពីរ ឬក៏បីនាក់តែម្តង។

ឥឡូវនេះខ្ញុំលែងរង់ចាំគេហើយ គេមិនមែនសម្រាប់ខ្ញុំទៀតនោះទេ។

ខ្ញុំមានសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏អស្ចារ្យមួយនៅក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំទោះបីវាឈឺចាប់ងំច្រើនឆ្នាំតែខ្ញុំហ៊ាន ក្នុងការទទួលយកនូវអតីតកាលនេះដោយមិនស្តាយក្រោយ ក្នុងនាមមនុស្សស្មោះម្នាក់។

គ្រប់គ្នាមានជម្រើស! ទោះស្រស់និយាយកុហកឬស្មោះ នាងគិតថា រូបខ្ញុំមានតម្លៃ ឬគ្មានតម្លៃសម្រាប់គេក៏ខ្ញុំមិនខឹង។ ខ្ញុំនៅតែមានតម្លៃសម្រាប់ខ្ញុំខ្លួនឯង ខ្ញុំរៀនបានច្រើនណាស់ពីល្ខោនជីវិតនេះ។ ស្នេហាអាចបង្កើតតែពិបាកថែរក្សា តែស្នេហាមិនមែនអាចបង្ខំបានទេ។ ក្នុងនាមជាមនុស្ស ខ្ញុំបានធ្វើល្អរួចហើយ ពេលឃើញគេបានសុខខ្ញុំក៏អស់ចិត្តដែរ។
ខ្ញុំមិនរង់ចាំអ្នកណាទៀតទេ!

បេះដូងនេះមិនមែនថាមិនដំណើរការទៀតឡើយគ្រាន់តែវាមិនទាន់ដល់ពេល។ ការរង់ចាំស្នេហាចាស់តាមពិតក៏វាមិនខាតបង់អ្វីដែរ វាមានប្រយោជន៍សម្រាប់យើងក្នុងសាកល្បងសេចក្តីជំនឿ អនុវត្តការអត់ធ្មត់ បង្វឹកការទទួលយកភាពពិតនៃជីវិត ហើយជឿថាអ្វីៗមានពេលវេលារបស់វា កុំបង្ខំពេក នៅពេលវាមកដល់ វានឹងមកដល់មិនខាន។

អរគុណដែលអានរឿងរបស់ខ្ញុំ!

ប្រលោមលោកខ្នាតខ្លី – Meysansotheary

រឿង មនុស្ស​ក្បត់

រឿង តែងខ្លួនបន្លប់ជីវិត

រឿង មនុស្សដែល​ខ្ញុំរង់ចាំនោះគេនៅឯណា?

រឿង មនុស្សក្បត់

រឿង មនុស្សដែលខ្ញុំរង់ចាំនោះគេនៅឯណា?