<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>ពេជ្រប្រឡាក់ភក់ &#8211; Meysansotheary</title>
	<atom:link href="https://www.meysansotheary.com/archives/tag/%E1%9E%96%E1%9F%81%E1%9E%87%E1%9F%92%E1%9E%9A%E1%9E%94%E1%9F%92%E1%9E%9A%E1%9E%A1%E1%9E%B6%E1%9E%80%E1%9F%8B%E1%9E%97%E1%9E%80%E1%9F%8B/feed" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.meysansotheary.com</link>
	<description></description>
	<lastBuildDate>Mon, 12 May 2025 09:04:59 +0000</lastBuildDate>
	<language>en-US</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=7.0</generator>

<image>
	<url>https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/Untitled-1footer-150x150.png</url>
	<title>ពេជ្រប្រឡាក់ភក់ &#8211; Meysansotheary</title>
	<link>https://www.meysansotheary.com</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>៥សំណួរជាមួយម្ចាស់រឿង«ពេជ្រប្រឡាក់ភក់»</title>
		<link>https://www.meysansotheary.com/archives/2118</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Bo Bo]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 28 Feb 2022 02:40:24 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[ប្រវត្តិអ្នកនិពន្ធ MSTWriter]]></category>
		<category><![CDATA[ពេជ្រប្រឡាក់ភក់]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.meysansotheary.com/?p=2118</guid>

					<description><![CDATA[១.សូមបងណែនាំអំពីខ្លួនឯង និងស្នាដៃដែលចេញផ្សាញនៅ MST Writer សូមជម្រាបសួរ ខ្ញុំបាទឈ្មោះថា កូយ សុខគង់ សព្វថ្ងៃរស់នៅក្នុងរាជធានីភ្នំពេញ ឯស្នាដៃដែលបានចូលរួមក្នុងក្រុមអ្នកនិពន្ធ MST Writer នោះគឺ រឿង«ពេជ្រប្រឡាក់ភក់»។ ២.តើមូលហេតុអ្វីដែលបងសម្រេចចិត្តយករឿងរបស់ខ្លួនមកដាក់ផ្សាយ? តើមានកម្លាំងបណ្ដាលចិត្តអ្វីខ្លះ ហើយរឿងរបស់បងនិយាយអំពីអ្វីដែរ? មូលហេតុដែលខ្ញុំសម្រេចចិត្តយករឿងមកដាក់ផ្សាយនោះ គឺដោយសារកម្មវិធីរបស់អ្នកគ្រូម៉ីសន សុធារី ដែលបានបង្កើត កន្លងមកនេះធ្វើឲ្យខ្ញុំមានការចាប់អារម្មណ៍ជាខ្លាំង ទើបកើតការបញ្ជូនរឿងនេះទៅ។ កម្លាំងដែលបណ្ដាលចិត្តគឺការស្រឡាញ់វិស័យអក្សរសាស្ត្រជាតិនោះឯង។ រឿងទី២របស់ខ្ញុំបាទនេះមានគំនិតចង់ដាស់តឿនយុវជនយុវតីយើងឲ្យចេះកែខ្លួនស្គាល់កំហុសរបស់ខ្លួនឲ្យទាន់ពេលវេលាដោយកុំឲ្យឆាកជីវិតរបស់ខ្លួន ត្រូវលង់ក្នុងអបាយមុខទាំង៤មានស្រី ស្រា ល្បែង និងថ្នាំញៀន។ ៣. តើបងអាចចែករំលែកពីចំណុចដែលបងចូលចិត្ត ឬស្រឡាញ់ជាងគេក្នុងរឿងមួយនេះបានដែរទេ? ចំណុចដែលចូលចិត្តក្នុងអត្ថបទរឿងគឺត្រង់តួអង្គឯកស្រីអាចកែខ្លួនទាន់ពេលវេលា បានដោយមិនធ្វើឲ្យខូចខាតកេរ្តិ៍ឈ្មោះគ្រួសារ និងខ្លួនផ្ទាល់។ ៤. តើអ្វីទៅជាបំណងរបស់បងក្នុងការដាក់ផ្សាយរឿងមួយនេះ? ចំពោះបំណងក្នុងការដាក់ផ្សាយរឿងមួយនេះគឺចង់ផ្ដល់ពុទ្ធិថ្មីៗដល់មិត្តក៏ដូចជាសារមួយ &#160;សម្រាប់ពញ្ញាក់ស្មារតីមិត្តពីពិភពនៃការកសាងសមត្ថភាពក្នុងបំណងលើកស្ទួយវប្បធម៌ជាតិកុំឲ្យបាត់បង់ ។ ៥. តើបងមានចំណាប់អារម្មណ៍អ្វីខ្លះទៅកាន់មិត្តអ្នកអានទាំងអស់គ្នា? មិត្តអ្នកអានទាំងអស់គ្នា ខ្ញុំបាទរីករាយខ្លាំងណាស់នឹងចូលរួមក្នុងកម្មវិធីនេះ! ខ្ញុំមានចំណាប់អារម្មណ៍ថា សូមមិត្តអ្នកអានបន្តការអានឲ្យបានច្រើន ព្រោះការអានជាកញ្ចក់ឆ្លុះបញ្ចាំងពីព្រឹត្តិការណ៍នានា តែសូមមេត្តាជ្រើសរើសសៀវភៅដែលត្រូវនឹង ចំណង់ចំណូលចិត្តរបស់ខ្លួនទើបទទួលបានចំណេះពីសៀវភៅនោះ។ សូមអរគុណ! ចុចអានរឿងពេជ្រប្រឡាក់ភក់]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph"><strong>១.សូមបងណែនាំអំពីខ្លួនឯង និងស្នាដៃដែលចេញផ្សាញនៅ MST Writer</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">សូមជម្រាបសួរ ខ្ញុំបាទឈ្មោះថា កូយ សុខគង់ សព្វថ្ងៃរស់នៅក្នុងរាជធានីភ្នំពេញ ឯស្នាដៃដែលបានចូលរួមក្នុងក្រុមអ្នកនិពន្ធ MST Writer នោះគឺ រឿង«ពេជ្រប្រឡាក់ភក់»។</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img fetchpriority="high" decoding="async" width="1021" height="1024" src="https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/IMG_7968-1021x1024.jpg" alt="" class="wp-image-2637" srcset="https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/IMG_7968-1021x1024.jpg 1021w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/IMG_7968-300x300.jpg 300w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/IMG_7968-150x150.jpg 150w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/IMG_7968-768x770.jpg 768w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/IMG_7968-24x24.jpg 24w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/IMG_7968-36x36.jpg 36w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/IMG_7968-48x48.jpg 48w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/IMG_7968-370x370.jpg 370w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/IMG_7968.jpg 1436w" sizes="(max-width: 1021px) 100vw, 1021px" /></figure>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>២.តើមូលហេតុអ្វីដែលបងសម្រេចចិត្តយករឿងរបស់ខ្លួនមកដាក់ផ្សាយ? តើមានកម្លាំងបណ្ដាលចិត្តអ្វីខ្លះ ហើយរឿងរបស់បងនិយាយអំពីអ្វីដែរ?</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">មូលហេតុដែលខ្ញុំសម្រេចចិត្តយករឿងមកដាក់ផ្សាយនោះ គឺដោយសារកម្មវិធីរបស់អ្នកគ្រូម៉ីសន សុធារី ដែលបានបង្កើត កន្លងមកនេះធ្វើឲ្យខ្ញុំមានការចាប់អារម្មណ៍ជាខ្លាំង ទើបកើតការបញ្ជូនរឿងនេះទៅ។ កម្លាំងដែលបណ្ដាលចិត្តគឺការស្រឡាញ់វិស័យអក្សរសាស្ត្រជាតិនោះឯង។</p>



<p class="wp-block-paragraph">រឿងទី២របស់ខ្ញុំបាទនេះមានគំនិតចង់ដាស់តឿនយុវជនយុវតីយើងឲ្យចេះកែខ្លួនស្គាល់កំហុសរបស់ខ្លួនឲ្យទាន់ពេលវេលាដោយកុំឲ្យឆាកជីវិតរបស់ខ្លួន ត្រូវលង់ក្នុងអបាយមុខទាំង៤មានស្រី ស្រា ល្បែង និងថ្នាំញៀន។</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" width="791" height="1024" src="https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/89.-ពេជ្រប្រឡាក់ភក់១-791x1024.jpg" alt="" class="wp-image-2216" srcset="https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/89.-ពេជ្រប្រឡាក់ភក់១-791x1024.jpg 791w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/89.-ពេជ្រប្រឡាក់ភក់១-232x300.jpg 232w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/89.-ពេជ្រប្រឡាក់ភក់១-768x994.jpg 768w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/89.-ពេជ្រប្រឡាក់ភក់១-1187x1536.jpg 1187w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/89.-ពេជ្រប្រឡាក់ភក់១-19x24.jpg 19w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/89.-ពេជ្រប្រឡាក់ភក់១-28x36.jpg 28w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/89.-ពេជ្រប្រឡាក់ភក់១-37x48.jpg 37w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/89.-ពេជ្រប្រឡាក់ភក់១.jpg 1275w" sizes="(max-width: 791px) 100vw, 791px" /></figure>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>៣. តើបងអាចចែករំលែកពីចំណុចដែលបងចូលចិត្ត ឬស្រឡាញ់ជាងគេក្នុងរឿងមួយនេះបានដែរទេ?</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">ចំណុចដែលចូលចិត្តក្នុងអត្ថបទរឿងគឺត្រង់តួអង្គឯកស្រីអាចកែខ្លួនទាន់ពេលវេលា បានដោយមិនធ្វើឲ្យខូចខាតកេរ្តិ៍ឈ្មោះគ្រួសារ និងខ្លួនផ្ទាល់។</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>៤. តើអ្វីទៅជាបំណងរបស់បងក្នុងការដាក់ផ្សាយរឿងមួយនេះ?</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">ចំពោះបំណងក្នុងការដាក់ផ្សាយរឿងមួយនេះគឺចង់ផ្ដល់ពុទ្ធិថ្មីៗដល់មិត្តក៏ដូចជាសារមួយ &nbsp;សម្រាប់ពញ្ញាក់ស្មារតីមិត្តពីពិភពនៃការកសាងសមត្ថភាពក្នុងបំណងលើកស្ទួយវប្បធម៌ជាតិកុំឲ្យបាត់បង់ ។</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>៥. តើបងមានចំណាប់អារម្មណ៍អ្វីខ្លះទៅកាន់មិត្តអ្នកអានទាំងអស់គ្នា?</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">មិត្តអ្នកអានទាំងអស់គ្នា ខ្ញុំបាទរីករាយខ្លាំងណាស់នឹងចូលរួមក្នុងកម្មវិធីនេះ! ខ្ញុំមានចំណាប់អារម្មណ៍ថា សូមមិត្តអ្នកអានបន្តការអានឲ្យបានច្រើន ព្រោះការអានជាកញ្ចក់ឆ្លុះបញ្ចាំងពីព្រឹត្តិការណ៍នានា តែសូមមេត្តាជ្រើសរើសសៀវភៅដែលត្រូវនឹង ចំណង់ចំណូលចិត្តរបស់ខ្លួនទើបទទួលបានចំណេះពីសៀវភៅនោះ។ សូមអរគុណ!</p>



<p class="wp-block-paragraph"><a href="https://www.meysansotheary.com/archives/2215" data-type="URL" data-id="https://www.meysansotheary.com/archives/2215">ចុចអានរឿងពេជ្រប្រឡាក់ភក់</a></p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>រឿង៖ ពេជ្រប្រឡាក់ភក់</title>
		<link>https://www.meysansotheary.com/archives/2215</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[rak smey]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 18 Jan 2022 03:07:59 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[MSTWriterរដូវកាលទី១]]></category>
		<category><![CDATA[ពេជ្រប្រឡាក់ភក់]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.meysansotheary.com/?p=2215</guid>

					<description><![CDATA[ក្រោមម្លប់រុក្ខាចោលចុះមកត្រជាក់ត្រឈឹងត្រឈៃជាទីមនោរម្យក្រៃលែងដល់សិស្សានុសិស្សជ្រកដើម្បីរំឭក មេរៀនរបស់ខ្លួនផងដែរ ។ មើលចុះសុទ្ធសឹងតែរៀបការ៉ូយ៉ាងរលើបរលោងជាកៅអី និងតុជាកន្លែងដែលសិស្សអាច ធ្វើស្វ័យសិក្សាបាន ។ សិស្ស ខ្លះរត់លេងដណ្ដើមសៀវភៅគ្នា ខ្លះកំពុងជក់ចិត្តដិតអារម្មណ៍នឹងសៀវភៅប្រលោមលោក ខ្លះឈរម្នាក់ឯងមានទឹកមុខទូទុក្ខបៀមសេចក្ដីសោកដែលលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខ ខ្លះទៀតកំពុងឈរជិតក្លោងទ្វារ ហាក់អឹមអៀននឹងអ្នកយាមទ្វារ ។សិស្សទាំងឡាយស្លៀកពាក់សម្លៀកបំពាក់តាមវិន័យសាលាគ្រប់គ្នា តែទោះជាយ៉ាង ណាក៏នៅមានអ្នកល្មើសវិន័យសាលាស្លៀកពាក់លេចលើលេចក្រោមដែរ ។ មនុស្សម្នាផងទាំងឡាយទាំងសិស្សទាំងគ្រូ ពេញចិត្តនឹងការមានសណ្ដាប់ធ្នាប់ល្អនេះណាស់ ។ ក្នុងវេលាសិក្សា សិស្សតែងលើកដៃសួរពីចម្ងល់របស់ខ្លួន រឹងរឹតតែ ធ្វើឱ្យគ្រូមានទឹកចិត្តបង្រៀនខ្លាំងឡើង ។ ទីធ្លាសាលា មានសភាពអ៊ូអរទៅដោយហ្វូងសិស្សកម្សាន្តលេងល្បែងផ្សេងៗ ខ្លះលេងសីដក់ ខ្លះលេងទាត់សីធម្មតា ខ្លះទៀតលេងទាត់បាល់ ខ្លះដទៃទៀតលេងល្បែងក្នុងទូរសព្ទរបស់ខ្លួនយ៉ាងជក់ចិត្ត ។ មិនតែប៉ុណ្ណោះ គេឃើញក្រុមសិស្សកំពុងធ្វើស្វ័យសិក្សាយ៉ាងមនោរម្យ ហើយទទួលនូវពុទ្ធិពីគ្នាទៅវិញទៅមក ផងដែរ ។កំហឹងទល់កំហល់…ពេលធម្មតាក៏ដូចជាពេលណា គេឃើញក្រុមសិស្សដែលខុសវិន័យលបលួចចូលរៀនជានិច្ច ។ នារីមួយក្រុម កំពុងអង្គុយក្រោមដើមអំពិលបារាំងរៀងលឹបលហាក់ស្ទាក់ស្ទើរមិនហ៊ានចូលថ្នាក់រៀន ។ ពេលនោះ ក៏មានសំឡេង មួយលាន់ឮឡើង_ នាងនី ! នាងហ៊ានធ្វើបាបកនិដ្ឋាយ៉ាងនេះផងហេស៎ !_ យ៉ាងម៉េច ? នាងចង់ត្រូវដែរមែនទេ ?_ ហ៊ឹស ! [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">ក្រោមម្លប់រុក្ខាចោលចុះមកត្រជាក់ត្រឈឹងត្រឈៃជាទីមនោរម្យក្រៃលែងដល់សិស្សានុសិស្សជ្រកដើម្បីរំឭក មេរៀនរបស់ខ្លួនផងដែរ ។ មើលចុះសុទ្ធសឹងតែរៀបការ៉ូយ៉ាងរលើបរលោងជាកៅអី និងតុជាកន្លែងដែលសិស្សអាច ធ្វើស្វ័យសិក្សាបាន ។ សិស្ស ខ្លះរត់លេងដណ្ដើមសៀវភៅគ្នា ខ្លះកំពុងជក់ចិត្តដិតអារម្មណ៍នឹងសៀវភៅប្រលោមលោក ខ្លះឈរម្នាក់ឯងមានទឹកមុខទូទុក្ខបៀមសេចក្ដីសោកដែលលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខ ខ្លះទៀតកំពុងឈរជិតក្លោងទ្វារ ហាក់អឹមអៀននឹងអ្នកយាមទ្វារ ។<br>សិស្សទាំងឡាយស្លៀកពាក់សម្លៀកបំពាក់តាមវិន័យសាលាគ្រប់គ្នា តែទោះជាយ៉ាង ណាក៏នៅមានអ្នកល្មើសវិន័យសាលាស្លៀកពាក់លេចលើលេចក្រោមដែរ ។ មនុស្សម្នាផងទាំងឡាយទាំងសិស្សទាំងគ្រូ ពេញចិត្តនឹងការមានសណ្ដាប់ធ្នាប់ល្អនេះណាស់ ។ ក្នុងវេលាសិក្សា សិស្សតែងលើកដៃសួរពីចម្ងល់របស់ខ្លួន រឹងរឹតតែ ធ្វើឱ្យគ្រូមានទឹកចិត្តបង្រៀនខ្លាំងឡើង ។ ទីធ្លាសាលា មានសភាពអ៊ូអរទៅដោយហ្វូងសិស្សកម្សាន្តលេងល្បែងផ្សេងៗ ខ្លះលេងសីដក់ ខ្លះលេងទាត់សីធម្មតា ខ្លះទៀតលេងទាត់បាល់ ខ្លះដទៃទៀតលេងល្បែងក្នុងទូរសព្ទរបស់ខ្លួនយ៉ាងជក់ចិត្ត ។ មិនតែប៉ុណ្ណោះ គេឃើញក្រុមសិស្សកំពុងធ្វើស្វ័យសិក្សាយ៉ាងមនោរម្យ ហើយទទួលនូវពុទ្ធិពីគ្នាទៅវិញទៅមក ផងដែរ ។<br>កំហឹងទល់កំហល់…<br>ពេលធម្មតាក៏ដូចជាពេលណា គេឃើញក្រុមសិស្សដែលខុសវិន័យលបលួចចូលរៀនជានិច្ច ។ នារីមួយក្រុម កំពុងអង្គុយក្រោមដើមអំពិលបារាំងរៀងលឹបលហាក់ស្ទាក់ស្ទើរមិនហ៊ានចូលថ្នាក់រៀន ។ ពេលនោះ ក៏មានសំឡេង មួយលាន់ឮឡើង<br>_ នាងនី ! នាងហ៊ានធ្វើបាបកនិដ្ឋាយ៉ាងនេះផងហេស៎ !<br>_ យ៉ាងម៉េច ? នាងចង់ត្រូវដែរមែនទេ ?<br>_ ហ៊ឹស ! នាងនេះកែលែងឡើងហើយមើលទៅ !<br>_ នឹងមកពីវាចេះដឹងរឿងយើងថា រៀនឬមិនរៀនធ្វើអី !<br>_ ហ៊ឹស ! កោតណាស់ដែលកនិដ្ឋានៅសង្ឃឹមថា នាងនៅអាចកែខ្លួនបាន !<br>_ កែខ្លួន ! កែអី ? យើងគ្មានខុសអ្វីនោះទេ ! ឬមួយពួកនាងចង់មកសងសឹកជំនួសនាងថានោះមែនទេ ? អ៊ីចឹងចូលមកចុះ !<br>_ បាន! ចាំមើលពួកនាងខ្លាំងប៉ុនណា ? យើងប្រាំនាក់ដូចគ្នាទេ ! យើងសងសឹកឱ្យបាន !<br>_ អ៊ីចឹងចូលមកចុះ ! យើងស្វាគមន៍ជានិច្ច !<br>ឈុតឆាកប្រយុទ្ធតតាំងគ្នាបានកើតឡើងធ្វើឱ្យផ្អើលសិស្សានុសិស្សមកឈរមើលត្រៀបត្រាយ៉ាងកកកុញបីដូច ជារឿងកុនលើកញ្ចក់ទូរទស្សន៍អ៊ីចឹង ។<br>_ ហក៎ ! យកមួកំផ្លៀងនេះទៅ !<br>_ (ផាច់)<br>_ អូយ ! នាងនី ! នាងឯងហ៊ានវាយយើងផងហេស៎ !<br>_ ចង់សងសឹក ! ជាមួយអ្នកណាបាន ! ជាមួយើងស្គាល់ស្ដើងពេកហើយ !<br>យ៉ានីស្ទុះសើយសំពត់ខ្លីទាត់នារីម្នាក់ផង ។ ស្រីស្រែកឡើង ៖<br>_ អូយ ! នាងនី ! នាងឯងទាត់យើងជាមួយនឹងនីតាផងហេស៎ !<br>_ យ៉ាងម៉េចប៉ុណ្ណឹង ! មិនទាន់រាងចាលទៀតហេស៎ !<br>គូកនយ៉ានីផ្សេងទៀតប្រតាយប្រតប់គ្នា ខ្លះក្របួចសក់គ្នា ខ្លះទះកំផ្លៀងគ្នាទៅវិញទៅមក ។<br>_ បានហើយ ! បានហើយ ! ឈប់វាយគ្នាទៀតទៅ ! យ៉ានី ! មិត្តទាំងអស់គ្នាឆាប់ឈប់ប្រយុទ្ធគ្នាភ្លាមទៅ ! អ្នក ទាំងអស់គ្នាមិនខ្មាសគេទេឬ ? នីតា ! ហេតុអ្វីក៏មកវាយគ្នា ?<br>ឮសូរសំឡេងបែបនេះ នីតា និងមិត្តនាងផ្សេងទៀត រួមជាមួយដៃគូបានឈប់វាយគ្នា ហើយងាកទៅរកម្ចាស់ សំឡេង ។ នាងក៏ឧទានឡើង ៖<br>_ កនិដ្ឋា ! គ្នាមកជួយសងសឹកឱ្យមិត្ត !<br>_ មិត្តរាប់អានខ្ញុំយូរហើយ ! មិត្តពុំដឹងចិត្តខ្ញុំទេឬ ?<br>_ សុំទោសកនិដ្ឋា ឱ្យគ្នាសុំទោស !<br>_ ពៀររម្ងាប់ដោយការមិនចងពៀរ ! មិត្តដឹងទេ ?<br>_ នែ ! ឈប់វាយហើយហេស៎ ! កំពុងតែជក់ដៃផង !<br>_ យ៉ានី ! មិត្តដឹងខ្លួនឡើង ! ត្រលប់មកជាមិត្តខ្ញុំដូចដើមវិញទៅ ! មិត្តនឹងស្ដាយក្រោយូវអំពើរបស់ខ្លួន !<br>_ ជាមួយអ្នកណាបាន ! ជាមួយយើងមិនចេះស្ដាយក្រោយទេ ចេះស្ដាយតែមុខ !<br>_ និយាយនេះពិតជាខុស ! បើថ្ងៃណាមួយ មិត្តស្ដាយក្រោយ ! មិត្តនេះនឹងនៅទទួលមិត្តជានិច្ច !<br>_ តុះ ! ពួកយើងទៅរកអ្វីសប្បាយវិញ ! ខ្ជិលនៅស្ដាប់លោកទេសនាណាស់ !<br>_ បើអ៊ីចឹងរកបងដនទៅ វាស្រេចបាត់ទៅហើយ !<br>_ អើ ! អ៊ីចឹងក៏បានដែរ !<br>_ អេ ! អីក៏សប្បាយចិត្តម្ល៉េះ !<br>_ គឺពួកយើងទើបនឹងបានទះកំផ្លៀងមនុស្សខ្លះ !<br>_ កុំធ្វើមុខអ៊ីចឹង ! ឈប់រម្លឹកទៅ ! តុះ ! ទៅបាររាំលេងញ៉ាំបៀរឱ្យត្រជាក់ចិត្តទៅ !<br>ក្រោមពន្លឺអំពូលពណ៌ដែលមើលមិនសូវច្បាស់ មនុស្សម្នាក្មេងចាស់ផឹកស្រាមើលអ្នករាំ ។ អ្នកខ្លះរាំចេញក្បាច់ ប្លែកៗ ខ្លះរាំដោយភាពស្រវឹង គេចេះតែលើកដៃលើកជើងទៅតាមភ្លេង ហើយអំពូលវិញក៏ម្ដងភ្លឺ ម្ដងងងឹតដែរ ។ គេ ឃើញក្មេងស្រីដប់ប្រាំ ដប់ប្រាំមួយឆ្នាំកំពុងតែកាន់កែវស្រាទង្គិចគ្នាលាន់ឮសូរ (ពើង) ហើយក៏សើចក្អាកក្អាយដែរ ។ យុវជនម្នាក់មាឌធំបានបន្លឺឡើង ៖<br>_ យ៉ាងម៉េចឡើងរាំជាមួយបងបន្តិចបានទេ ?<br>_ មានអី !<br>យ៉ានីក៏ត្រូវយុវជននោះដឹកដៃទៅ រួចចូលក្នុងវង់រាំនឹងគេដែរ ។ ពេលនោះ ស្រាប់តែភ្លេងស្ល៊ូចាប់ប្រគំឡើង នាំ ឱ្យយុវជនយកដៃឆ្វេងចាប់ដៃស្ដាំយ៉ានី ចំណែកដៃស្ដាំរាវបបោសអង្អែលកាយាស្រី ។ បន្តិចក្រោយមក ឮសំឡេងអឺងកង ឡើង ហើយបានប្រកូកប្រកាសឡើង ៖<br>_ អាដននៅឯណា ? ឱ្យវាមកជួបអញភ្លាម !<br>_ ស្អី ? អាឆក! អញមានគំនុំអីនឹងឯង បានជាឯងអុកឡុកដល់ទីនេះ ?<br>_ អើ ! ម៉េចបានឯងវាយអាដែនកូនចៅអញ ? ឯងមិនស្គាល់អញទេអ្ហី ?<br>_ បើថាមករករឿង គឺមករករឿងទៅ ! ចាំបាច់សូញសាញច្រើនទេ !<br>នាយដនកាន់ដបស្រាវាយឱ្យបែកនៅមួយកំណាត់នៅនឹងដៃធ្វើជាអាវុធ ។ រីនាយឆកកាន់ដបបែកធ្វើជាអាវុធ ដែរ ។ ឈុតឆាកប្រយុទ្ធគ្នាបានបង្អើលភ្ញៀវរត់ពីបារអស់ ។ យ៉ានីសួរទៅនាយដនដោយភិតភ័យឡើង ៖<br>_ បងចុះអូនធ្វើយ៉ាងម៉េចទៅ ?<br>_ អូនឆាប់រត់គេចខ្លួនសិនទៅតាមគេតាមឯងសីនទៅ !<br>ភ្លាមនោះ កែវល្អបាននាំគ្នីគ្នារត់ចេញទៅជាមួយភ្ញៀវដទៃទៀតទៅ ។ គេមិនដឹងថា ឈុតឆាកបន្ទាប់យ៉ាងណា នោះទេ ?<br>សន្ទុះចិត្តក្រមុំ…<br>នាបច្ចូសកាលចូលមកដល់ គេឃើញស្រមោលខ្មៅស្ទុងៗកាត់តាមសួនច្បារយឺតៗលបៗហាក់មិនចង់ឱ្យ នរណាឃើញឬមួយខ្លាចអ្វីមួយអ៊ីចឹង ។ ភ្លាមនោះ សំឡេងធំគ្រលរបានលាន់ឮឡើង ៖<br>_ យ៉ើស ! មីក្មេងជើងល្អ ! មកដល់ផ្ទះវិញហើយហេស៎ !<br>_ ចុះកូនមានពិការជើងពីណា ?<br>_ នៅតមាត់ឡើងប៉ប៉េះទៀត !<br>_ ចុះកូនថាហ្នឹងត្រូវទេតើ !<br>_ ដើរលេងជួនយប់ក៏មកដល់ ជួនដាច់យប់ក៏មកដល់ !<br>_ កូននៅផ្ទះពួកម៉ាកកូនទេតើ !<br>_ ពួកម៉ាករបៀបហ្នឹងនាំកូនឱ្យដើរលេងបែបហ្នឹងហេស៎ ! ដែលហៅថាពួកម៉ាក !<br>_ មនុស្សយើងត្រូវតែដើរលេងខ្លះហើយ មិនមែននៅរៀនរហូតនាំឱ្យស្មុគនោះទេ !<br>_ ដើរលេងរហូតត្រូវគេផ្ញើសំបុត្រមកដល់ផ្ទះបែបនេះ ដែលហៅថាដើរលេង ?<br>_ មនុស្សទាន់សម័យ គេដើរលេង…<br>_ ចូលបារ ផឹកស្រា ជក់គ្រឿងញៀនអ៊ីចឹងហេស៎ !<br>_ ឱ្យតែសប្បាយ កុំទៅគិតរឿងឥតប្រយោជន៍ !<br>_ ដើរលេងជាមួយជនអន្ធពាល តើកូនមានខូចខ្លួនជាមួយអាដន ហើយឬនៅ ?<br>_ កូនមិនមែនងាយទេ !<br>_ នីកូន ! ដើរលេងជាមួយប្រុសឈ្មោលអ៊ីចឹងមិនល្អទេ !<br>_ មិនឱ្យខ្ញុំដើរជាមួយយ៉ាងម៉េច ? បើគាត់ជាសង្សាររបស់ខ្ញុំ ហើយវាជាសិទ្ធិរបស់ខ្ញុំណាម៉ាក់ !<br>_ ដើរនៅជាមួយគេអ៊ីចឹង វាខុសនឹងប្រពៃណីខ្មែរខ្លាំងណាស់បែបនេះនោះ !<br>_ គ្មាននរណាល្អដូចសំពត់ក្នុងផ្នត់ទេ គឺវាកាន់ក្អែលតាមស្នាមផ្នត់នោះហើយ ។ ត្រូវទេ ?<br>_ ឈប់ជជែកជាមួយមីកូនក្បាលរឹងទៀតទៅ !<br>_ មកពីក្បាលរបស់ខ្ញុំ វាសុទ្ធតែឆ្អឹងទើបវារឹង ! (ផាច់)<br>_ លោកប៉ា ! លោកប៉ាហ៊ានវាយកូនផង ! លោកប៉ាគួរឱ្យស្អប់ណាស់ !<br>ថាហើយ មាណវីបានរត់ចេញពីផ្ទះបាត់ស្រមោលសូន្យឈឹងទៅ…<br>នៅក្នុងបន្ទប់សិក្សានៃអគារវិទ្យាល័យ សិស្សមួយក្រុមកំពុងតែអើតលើមនៅមាត់បង្អួច ខ្លះអង្គុយ ខ្លះឈរ ខ្លះទៀតរអ៊ូរងិរងូសព្រោះមិនបានមើល ។ តើពួកគេកំពុងមើលអ្វី ? តើពួកគេកំពុងមើលក្មេងៗកំពុងលេងទោង មឹកខួង ឬដេញប្រឡែងគ្នាមែនទេ ? មិនមែនទេ ! អ៊ីចឹងតើគេមើលអី ?<br>បើសម្លឹងតាមបង្អួច គេឃើញគូស្នេហ៍ពីរនាក់កំពុងឱបថើបគ្នា ។ ដៃរបស់បុរសបានស្ទាបអង្អែលកាយាស្រីធ្វើឱ្យ រំភើបញាប់ញ័រត្រកត្រអាលនឹងភ្លើងស្នេហ៍ដុតរោល ។ កំពុងតែលង់ក្នុងកាមារម្មណ៍អណ្ដែតអណ្ដូងរកកោះរកត្រើយ ពុំឃើញ ។ ស្រាប់តែ បុរសម្នាក់បានស្រែកឡើង ៖<br>_ ឈប់ភ្លាម ! យ៉ាងម៉េចក៏ប្អូនមកធ្វើអំពើអនាចារបែបនេះទៅវិញ មិនចេះខ្មាសអៀនអ្នកលួចមើលពីខាងលើ ទេហេស៎ !<br>ឮពាក្យសម្ដីខ្លាំងៗ ហើយចង្អុលមករកពួកខ្លួនក្រុមសិស្សដែលលួចមើលក៏បំបែកគ្នា។ បុរសដែលឱបថើបយ៉ានី សួរទៅរកយ៉ានីដោយបន្លឺវាចាឡើង ៖<br>_ លោកជានរណា ?<br>_ គាត់ជាបងប្រុសរបស់អូន !<br>_ អូហ៍ ! អ៊ីចឹងទេ !<br>_ លោកជាអ្នកណាទៅ បានមកស្ទាបអង្អែលប្អូនស្រីរបស់យើងបែបនេះទៅវិញ ?<br>_ គាត់ជាសង្សាររបស់អូនណា៎បងប្រុស !<br>_ សង្សារ ! គ្រាន់តែសង្សារប៉ុណ្ណោះ ហ៊ានធ្វើអំពើពាលាបែបនេះនៅទីសាធារណៈកណ្ដាលថ្ងៃចែសទៅហើយ !<br>_ តែពួកយើងស្រឡាញ់គ្នា !<br>_ ស្រឡាញ់ ! ម៉េចមិនឱ្យគេចូលស្ដីដណ្ដឹងតាមច្បាប់ទម្លាប់តាមប្រពៃណីទៅ !<br>_ បង ! ពួកយើង…..<br>_ ប្អូនរើសទៅរវាងបងនិងគេ ! ប្អូនយកអ្នកណា?<br>_ បងដន ! ម៏! យើងទៅកន្លែងផ្សេងវិញ !<br>_ ថ្ងៃក្រោយ កុំឱ្យបងឃើញទៀតឱ្យសោះ !<br>នាយឈរមើលប្អូនរហូតដល់ផុតកន្ទុយភ្នែក ចិត្តមួយព្រួយបារម្ភ ចិត្តមួយស្រឡាញ់ប្អូន ។ ការស្រឡាញ់វាពេញ ប្រៀបក្នុងជម្រៅដួងចិត្តជាបងប្រុសនេះអស់ទៅហើយ ។<br>មានថ្ងៃមួយ នរៈជាបងបានជួបយ៉ានីតាមផ្លូវ ហើយនាងក៏ស្រែកហៅឡើង ៖<br>_ អេ ! បងប្រុស !<br>_ អានី ! មានការណ៍អ្វី ?<br>_ គឺរឿងតិចតួចហ្នឹងណា៎ !<br>_ នេះប្អូនផឹកស្រាផង ?<br>_ ញ៉ាំតែបន្តិចតើ !<br>_ មានការណ៍អី ?<br>_ សុំលុយចាយហ្នឹងណា៎ !<br>_ ក្រែងប្អូននៅជាមួយអាដននោះអី ! ម៉េចមិនសុំលុយគេ !<br>_ បងកុំសូញសាញពេក ! មានឬក៏អត់ ?<br>_ ណេះ ! បងមានតែមួយម៉ឺនរៀលតែប៉ុនហ្នឹង ! យកអត់ ?<br>_ ប៉ុនហ្នឹងក៏បាន !<br>_ ប្អូនគួរតែទៅជួបម៉ាក់ប៉ាផង !<br>_ ដឹងហើយ ! ចាំគិតមើលសិន ! (និយាយបណ្ដើរ រាប់លុយបណ្ដើរ)<br>_ ហើយប្អូននៅទីណាឥឡូវ ?<br>_ បងកុំចង់ដឹង !<br>_ បងព្រួយបារម្ភពីប្អូនទើបសួរទៅ !<br>_ កុំបារម្ភអី ! ខ្ញុំមិនមានគ្រោះថ្នាក់ទេ !<br>_ អើ ! ឱ្យតែពូកែទៅ !<br>_ អ៊ីចឹង ! ខ្ញុំលាបងសិនហើយ !<br>យុទ្ធនាការបំបែកសម្បុក…<br>វីឡាមួយខ្នងធំចង្គ្រាង លាន់ឮតែមនុស្សស្រែកឡូឡាអ៊ូអែ ។ នៅខាងមុខវិឡា យ៉ានីឈរហួចបណ្ដើរ ដើរឈូស ដីបណ្ដើរ ។ កំពុងតែស្លុងអារម្មណ៍ ស្រាប់តែឮសំឡេងបងប្រុសស្រែកឡើង ៖<br>_ យ៉ានី !<br>_ អូ! បងប្រុស !<br>_ ប្អូនស្រីម៉េចក៏នៅទីនេះដែរ ?<br>_ ខ្ញុំនៅទីនេះជាមួយសង្សាររបស់ខ្ញុំប៉ុណ្ណោះតើ !<br>_ កន្លែងនេះមិនល្អទេ ! ប្អូនឆាប់ទៅជាមួយបងវិញទៅ !<br>_ ទេ ! (រួចរត់ចូលទៅក្នុងវីឡាបាត់)<br>ក្នុងវិឡាវិញ មានមនុស្សអ៊ូអរជាច្រើន ខ្លះលេងបៀ ខ្លះលេងអាប៉ោង ខ្លះទៀតក៏រាំញ័រញាក់តាមបែបបទបរទេស យ៉ាងសប្បាយរីករាយក្នុងចិត្តក្រៃលែង ។ ភ្លាមនោះ សំឡេងមួយបានស្រែកលាន់ឮឡើង ៖<br>_ ស៊យមែន! ចាញ់ឱ្យរហូត ! យ៉ាប់មែន !<br>_ យ៉ាងម៉េចហើយ ? អូនសម្លាញ់ ! លេងបៀចាញ់មែនទេ ? ប្ដូរបរិយាកាសវិញទៅ ! ម៏! ! ទៅរាំជាមួយបង វិញយ៉ាងម៉េចដែរ ?<br>_ អ៊ីចឹងក៏បាន !<br>ធីតាងើបឡើងដើរទៅវង់រាំ ហើយរាំលេងយ៉ាងសប្បាយរីករាយក្នុងចិត្តក្រៃលែង ។ អស់ពីរាំលេងសប្បាយ នាយ ដនបានឱ្យនាងជក់គ្រឿងញៀនដោយភរថា ថ្នាំសប្បាយ ។ លុះដល់ជាតិថ្នាំបានគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍របស់នាង ហើយ នាយដនបានគ្រាហ៍នាងចូលក្នុងបន្ទប់ ។ នាយដនបានបើកអំពូលភ្លើងស្រទំ គេឃើញប្រាណស្រស់ស្រីដេកស្ដូកស្ដឹង ។<br>នាយក៏បានចាប់ផ្ដើមបបោសអង្អែលកាយស្រីយ៉ាងថ្នមៗ ។ យ៉ានីនាងលង់ក្នុងអំណាចជាតិថ្នាំធ្វើឱ្យអារម្មណ៍ស្រើបស្រាលបានគ្របដណ្ដប់អារម្មណ៍នាងទាំងមូល ហើយនាងហាក់អណ្ដែតលើអាកាស ។ អ្នកទាំងពីរលង់ក្នុងកាមារម្មណ៍ លែងដឹងលែងឮអ្វីៗទាំងអស់ ។ កំពុងតែបបោសអង្អែល ហើយចាប់ផ្ដើមដោះសម្លៀកបំពាក់ ។ ស្រាប់តែ សំឡេងមួយ កាត់ផ្ដាច់សង្វាក់ដោយលាន់ឮឡើង ៖<br>_ បងដន ! អ៊ើ! បងដន !<br>សំឡេងនេះធ្វើឱ្យនាយដនខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំង ហើយឆ្លើយទាំងកំហឹងក្រេវក្រោធយ៉ាងខ្លាំងឡើង ៖<br>_ វាស្អីអ្ហា ! មានរឿងអី ? ខូចអារម្មណ៍អស់រលីងវ៉ី !<br>_ គឺ…! គឺ…!<br>_ គឺស្អី ?<br>_ គឺប៉ូលីសព័ទ្ធផ្ទះយើងជិតហើយណា៎បង !<br>_ អ្ហាក៎ ! ម៉ាយូរហ្អើយ អ្ហែងទើបតែប្រាប់អញ !<br>_ លឿនឡើង ! បង !<br>_ អ៊ើអញទៅហ្អើយ !<br>_ បងដន ! ចុះអូនវិញ ?<br>_ អូនទៅតាមទ្វារក្រោយទៅ !<br>សំឡេងឧគ្ឃោសនសព្ទប្រកាសរបស់ក្រុមសមត្ថកិច្ចចម្រុះបានប្រកាសស្រែកឱ្យមនុស្សក្នុងវីឡាព្រមប្រគល់ខ្លួន ។ តែអ្នក ទាំងនោះមិនព្រម ដូច្នេះក្រុមសមត្ថកិច្ចបានបង្ក្រាបដោយការបាញ់បោះដាក់គ្នាយ៉ាងខ្លាំងក្លា ។ ការបង្ក្រាបត្រូវបានចាក់ ផ្សាយតាមកញ្ចក់ទូរទស្សន៍ ដោយផ្ដិតយករូបភាពផ្ទាល់មកជាមួយផង ។ នៅក្នុងអាហារដ្ឋានមួយ ដោយគេបានបើក មើលព័ត៌មានសន្តិសុខសង្គមនេះមកឱ្យភ្ញៀវមើល ។ ភ្លាមនោះ យ៉ានីបានបានមើលឃើញការបាញ់បោះនេះ ។ ឃើញ ក្រុមសមត្ថកិច្ចដូច្នេះ នាយដនបានស្រែកឡើង ៖<br>_ អញមិនឱ្យពួកអ្ហែងចាប់អញបានឡើយ ! អញសុខចិត្តងាប់ !<br>ពេលនោះ នាយដនបានត្រូវក្រុមសមត្ថកិច្ចបាញ់ត្រូវក្បាលស្លាប់ភ្លាមៗនៅនឹងកន្លែង ។ យ៉ានីបានស្រែកទួញ យ៉ាងខ្លាំងឡើងផ្អើលអ្នកចូលហូបចុកងាកមើលលាន់ទាំងអស់គ្នាដោយបន្លឺឡើង ៖<br>_ បងដន ! បងស្លាប់ចោលអូនហើយ ! តើឱ្យអូនទីពឹងលើអ្នកណា ?<br>នាងខ្ទប់មុខរត់ចេញ ធ្វើឱ្យភ្ញៀវក្នុងអាហារដ្ឋានលាន់មាត់ឡើង ៖<br>_ យី ! នាងនេះ ! ចំជាចម្លែកម្ល៉េះ ! ទៅអាណិតចោរទៅវិញ !<br>វិប្បដិសារៈ…<br>នៅមុខហាងលក់សម្លៀកបំពាក់ដ៏ទំនើបមួយ មានរថយន្តទំនើបជាច្រើនបានមកចតត្រៀបត្រាខ្លះពណ៌ស ខ្លះ ពណ៌ខ្មៅ ពណ៌កាត់ស្តាំងជាដើម ។ ចរាចរណ៍នៅលើដងវិថីមានសភាពអ៊ូអរប្រកបទៅដោយរថយន្ត ទោចក្រយានយន្ត ត្រីចក្រយាន កង់ធ្វើដំណើរទៅមកឥតដាច់ ។ មនុស្សម្នាមានសភាពអ៊ូអរកុះករ ខ្លះដើរទៅ ខ្លះកានថង់ចេញពីហាង ផ្សេងៗ ខ្លះក៏ដើរតែម្នាក់ឯង ខ្លះមានគ្នាពីរនាក់ដើរសាសងគ្នា ខ្លះដើរច្រើនគ្នាក៏មាន ។<br>នារីម្នាក់បានដើរចេញពីក្នុងហាង ហើយស្លៀករ៉ូបវៀលខ្នងពណ៌ក្រហមមានជាយរ៉ូបខើចខ្លី ដៃកាន់ថង់សម្លៀក បំពាក់ជ្រែកដៃជ្រែកជើង ។ ភ្លាមនោះ សំឡេងមួយបានមកបង្អាក់ដំណើរ នាងងាកមករកប្រភពសំឡេងភ្លាមដែរ ។ នាងបានឃើញនារីម្នាក់ស្លឿកពាក់រយីករយាកប្រឡាក់ប្រឡូសទៅដោយធូលី ហើយនិយាយស្ដីមកកាន់នាង ៖<br>_ អាដា ! ឯងអត់ស្គាល់គ្នាទេអី ?<br>_ នាងជាអ្នកណា ? កុំនិយាយច្រើន ! ឆាប់ថយចេញ ! រំខានពេលវេលាយើងណាស់ ! បើសុំលុយប្រាប់ថាសុំ លុយទៅ ! កុំបូរបាច់ច្រើន ! យើងធុញនឹងអ្នកក្រណាស់ ! ម្អេះម្អួយច្រើនណាស់ !<br>_ អាដា ! ឯងពិតជាមិនស្គាល់គ្នាមែនហេស៎ ? គ្នាគឺយ៉ានីណា៎ !<br>_ យ៉ានី ! បងដនស្លាប់បាត់ហើយ ! នាងក៏គ្មានសារៈសំខាន់អីសម្រាប់យើងដែលត្រូវរាប់អានទៀតដែរ !<br>_ អាដា ! ម៉េចក៏ឯងនិយាយអ៊ីចឹងទៅវិញ ! នេះឯងមើលឃើញតែលុយមែនទេ ?<br>_ ថាអ៊ីចឹងក៏បាន ! មនុស្សស៊ីវិល័យដូចជាយើងនេះ ! មើលទៅរាប់អានតែនាងពេលមានលុយប៉ុណ្ណោះ ទើប វាសក្ដិសមនឹងយើងណា៎ !<br>_ ពុទ្ធោ !<br>_ គ្មានពុទ្ធោពុទ្ធំអីនៅទីនេះទេ ! ងាកចេញ ! យើងប្រញាប់ !<br>និយាយចប់ នាងដាក៏បោះថង់សម្លៀកបំពាក់ទៅក្នុងបាំងក្រោយរបស់រថយន្ត រួចក៏ចូលបញ្ជាយានឱ្យថយ ហើយបើកចេញទៅ ។ ទុកឱ្យយ៉ានីយំខ្សឹកខ្សួលតែម្នាក់ឯងគ្មានគ្នាឡើយ ។ សំឡេងមួយបានលាន់ឮពីក្រោយខ្នងនាង ៖<br>_ យ៉ានី! ម៉េចក៏ធ្លាក់ខ្លួនដល់ថ្នាក់នេះ ?<br>_ ពួកនាងច្រឡំហើយ ! ខ្ញុំឈ្មោះនួន មិនមែនយ៉ានីនោះទេ !<br>_ ទោះបីជាមិត្តទៅជាផេះ ក៏គ្នានៅតែស្គាល់មិត្តដែរ !<br>_ ទេ ! ទេ ! ពួកនាងច្រឡំហើយ !<br>និយាយរួច ស្រស់ស្រីក៏រត់គេចចេញពីពួកកនិដ្ឋា ហើយចូលពួននៅផ្លូវតូចមួយ ។ នាងនិយាយខ្សឹបៗឡើង ៖<br>_ សុំទោសកនិដ្ឋា ! សុំទោសនីតា ! សុំទោសអ្នកទាំងអស់គ្នា ! ខ្ញុំខុសហើយ !<br>និយាយបានប៉ុណ្ណេះ រាងកាយរបស់យ៉ានីចាប់ញ័រកន្ត្រាក់ដូចជាខ្សែភ្លើងឆក់ អារម្មណ៍ច្របូកច្របល់ នាងដឹង ច្បាស់ថា នាងកំពុងញៀនថ្នាំហើយ ។ នាងខំប្រឹងប្រឆាំងយកឈ្នះទាំងក្ដីលំបាក ទាំងភាពហេវហត់អស់កម្លាំង ហើយ ក៏ដេកលង់លក់ទៅ ។<br>នាងបានយល់សុបិន្តថា មានភ្លៀងមួយមេធំស្រោចស្រពមកលើខ្លួនរបស់នាងធ្វើឱ្យនាងទទឹកជោកប្រាណទាំងមូល។ នាងបានបើកភ្នែកស្រប ពេលនឹងសំឡេងមួយបាននិយាយឡើង ៖<br>_ អ៊ើ ! ស្មានថាអត់មនុស្ស !<br>តាមពិតទៅ គេដឹងតែធ្វើជាមិនដឹង ដើម្បីដេញមនុស្សដែលតែងតែមកដេកនៅតាមសំយ៉ាបផ្ទះនោះប៉ុណ្ណោះ ។<br>ប្រទេសជិតខាង…<br>យ៉ានីបានធ្វើដំណើររសាត់អណ្ដែតដូចជាចកត្រូវខ្យល់បក់ផាត់គ្មានគោលដៅហាលភ្លៀងហាលខ្យល់ដើរ អនាថាស្ទើរគ្រប់ច្រកល្ហក ។ ជួនកាលនាងឆក់នំចំណីរបស់ក្មេងមកញ៉ាំ ជួនកាលទៀតនាងរើសអាហារតាមធុងសម្រាម យកមកហូបក៏មាន ។ សំណាងល្អបានកើតឡើង ឆោមល្អបានជួបជាមួយស្ត្រីម្នាក់បុរសម្នាក់ ។ ស្ត្រីនោះបានពោល លាន់មាត់ឡើង ៖<br>_ អ៊ើ ! រកឧសប្រទះឈើងាប់មែន ! គ្រប់ចំនួនមនុស្សត្រូវបញ្ជូនទៅធ្វើការងារនៅប្រទេសថៃល្មមហើយ !<br>_ មីងថាទៅធ្វើការនៅប្រទេសថៃមែនទេ ? តើជាការងារអ្វីដែរ ?<br>_ ការងារសំណង់ ឧស្សាហកម្ម ធ្វើការងារតាមផ្ទះមានធ្វើម្ហូបអាហារ មើលក្មេង ថែសួនជាដើម ។<br>_ គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ណាស់ ! ខ្ញុំចង់ទៅធ្វើការនៅទីនោះណាស់ ! សូមអ្នកមីងជួយខ្ញុំផង !<br>_ នេះជាសំណុំបែបបទចេញទៅធ្វើការ ក្មួយបំពេញវាទៅ !<br>_ ចាស៎ !<br>ក្រោយពីបំពេញសំណុំបែបបទហើយ យ៉ានីក៏ហុចទៅឱ្យស្ត្រីម្នាក់នោះ ហើយសួរទៅទៀត ៖<br>_ តើគេទៅអង្កាល់ ?<br>_ ប្រហែលជាពីរបីថ្ងៃទៀតប៉ុណ្ណោះ !<br>_ អ៊ីចឹង ! ខ្ញុំសូមអរគុណមីងទុកជាមុន !<br>តាមពិតទៅ ស្ត្រីនោះគឺជាឈ្មួញជួញដូរមនុស្សយកទៅធ្វើការតាមការដ្ឋានសំណង់ ជាអ្នកនេសាទត្រីប៉ុណ្ណោះ ។<br>ពេលវេលាចេះតែរំកិលទៅមុខឥតឈប់ឈររកធ្វើអ្វីមិនទាន់ឡើយ ។ ស្ត្រីនោះបានហៅយ៉ានីឱ្យទៅជួបជុំគ្នាជា មួយអ្នកដទៃទៀតជាច្រើននាក់ ។ ភ្លាមនោះ រថយន្តទូរីសពីរគ្រឿងបានមកឈប់ចតនៅពីមុខពួកគេ ។ ស្ត្រីនោះបាន ប្រាប់ដល់ពួកគេ ៖<br>_ នេះគឺជាឡានដែលដឹកពួកយើងដាក់នៅកន្លែងធ្វើការហើយ ! អ្នកទាំងអស់គ្នាប្រញាប់ឡើងទៅ !<br>និយាយចប់ មនុស្សម្នាមួយហ្វូងធំបានឡើងទៅក្នុងរថយន្ត ហើយរថយន្តក៏ចេញដំណើរទៅ ។ យ៉ានីបាន សម្រក់ទឹកភ្នែក ព្រោះត្រូវឃ្លាតចាកឆ្ងាយពីមាតុភូមិដ៏ល្អត្រកាលគួរឱ្យស្រឡាញ់ពេញចិត្តក្រៃលែង ។ នាងយំខ្សឹបដាក់ ក្នុងចិត្ត ៖<br>_ មាតុភូមិជាទីស្នេហា ! ខ្ញុំត្រូវឃ្លាតពីអ្នកក្នុងពេលនេះហើយ! មិនដឹងថ្ងៃណា ខ្ញុំនឹងបានវិលត្រលប់មករកអ្នក វិញនោះទេ !<br>ធ្វើដំណើរអស់ពេលយ៉ាងយូរ ទើបទៅដល់ច្រកព្រំដែន ។ គេឃើញថា ស្ត្រីម្នាក់នោះចុះទៅនិយាយជាមួយ ទាហានយាមច្រកព្រំដែន ។ អស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ ទើបរថយន្តចេញដំណើរទៅមុខកាត់តាមដងវិថីដ៏រលោងស្រិល ។ នេះហើយជាប្រទេសថៃ !<br>រថយន្តក៏បានទម្លាក់មនុស្សខ្លះៗនៅតាមគោលដៅនីមួយៗ ហើយចំណែកយ៉ានីវិញ គេឱ្យធ្វើការនៅការដ្ឋាន សំណង់មួយ ។ ថ្ងៃដំបូង គេបានឱ្យនាងសម្រាកមួយថ្ងៃសិន ព្រឹកស្អែកទើបចាប់ធ្វើការងារដូចគេដទៃជាធម្មតា ។ ដល់ ថ្ងៃធ្វើការ គេតម្រូវឱ្យនាងជញ្ជូនខ្សាច់ ក្រួស ថ្មលិ្អតៗ ឥដ្ឋដែលជាការងារដែលនាងពុំដែលធ្វើសោះ ។ លុះដល់ថ្ងៃត្រង់ ជាពេលដែលនាងបានឈប់សម្រាកពីការងារ នាងជូតញើសបណ្ដើរ កាន់កញ្ចប់បាយបរិភោគបណ្ដើរ ។ ឃើញបែបនេះ ស្ត្រីម្នាក់បានខ្ជាក់សំណួរឡើង ៖<br>_ ក្មួយស្រី ! មីងមើលទៅក្មួយហាក់ដូចជាកូនអ្នកមានទេ ! ម្ដេចក៏ធ្លាក់ខ្លួនមកធ្វើការបែបនេះអ៊ីចឹងទៅវិញ ?<br>_ រឿងខ្ញុំ វែងឆ្ងាយណាស់ ! នោះដល់ម៉ោងធ្វើការហើយ !<br>យ៉ានីនាងពុំដែលធ្វើការងារធ្ងន់ធ្ងរអស់ទាំងនេះឡើយ ។ ដូច្នេះ នាងឧស្សាហ៍ឈឺណាស់ ។ មេការសំណង់រអ៊ូ រទាំរាល់ថ្ងៃ ៖<br>_ ហ៊ឹស ! ក្មេងស្រីនេះ វាងាកខ្ជិលអ៊ីចឹង ! ងាកឈឺនេះ ! ងាកឈឺនោះ ! អ៊ីចឹងតើបានជាការងារមិនរីក ចម្រើនទៅមុខសោះ ! បានតែកាត់ប្រាក់ខែទេតើ !<br>ពាក្យសម្ដីរអ៊ូរទាំបែបនេះធ្វើឱ្យយ៉ានីនឹកឃើញមិត្តសម្លាញ់ទាំងប្រាំមួយនាក់ ជាពិសេសមិត្តកនិដ្ឋាដែលធ្លាប់តែ ផ្ដល់ឱកាសនាងបានកែខ្លួន ប៉ុន្តែនាងផង់ក្នុងភាពភ្លើតភ្លើនតាមកម្លាំងភ្លើងពណ៌ទៅវិញ ។ វាមិនខុសអ្វីពីសត្វមមាចប្រឡែងខ្លួណនឹងភ្លើងនោះទេ ។<br>ជារៀងរាល់ថ្ងៃ នាងត្រូវជញ្ជូនខ្សាច់ ក្រួស ថ្ម និងឥដ្ឋឡើងពីរបីដំណាក់ក៏មាន ។ លុះដល់ចុងខែ ថៅកែថៃបានបញ្ឈប់យ៉ានីពីការងារ ព្រោះយកលេសថា នាងទម្រន់ឈឺច្រើនពេក ។ ហេតុនេះ គេត្រូវបញ្ឈប់នាងចោលពីការងារ ។ យ៉ានីបានដើរអនាថាតាមដងវិថីរហូតត្រូវតម្រួតថៃចាប់ដាក់គុកចំនួនបីខែ ទើបលែងនាងនិងបញ្ជូននាងឱ្យមកប្រទេសខ្មែរវិញ ។ ភាពល្វីងជូរចត់របស់យ៉ានីដែលរស់នៅក្នុងប្រទេសរបស់គេ ពុំល្អឡើយ ។ គ្មានប្រទេសណា ដែលល្អជាងប្រទេសខ្លួនឡើយ ជាពិសេសគឺ ព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា ព្រះរាជាណាចក្រអច្ឆរិយៈនេះតែម្ដង ។<br>គ្រោះប្រែជាលាភ…<br>យ៉ានីដើរដាច់សង្វែងអនាថាតែម្នាក់ឥតគោលដៅ បន្ទាប់ពីត្រូវគេបញ្ជូនមកប្រទេសខ្មែរនោះ ។ នាងឃ្លានផង ហត់ផង ព្រោះគ្មានអាហារបរិភោគសោះ ។ លុយដែលជាប្រាក់ខែធ្វើការនោះបានចាយអស់ទៅហើយ ។<br>កំពុងតែដើរតែម្នាក់ឯង ស្រាប់តែជួបនឹងបុរសម្នាក់ដែលសម្គាល់បានថាជា ជនជាតិខ្មែរដែរនោះ ។ នាងបាន ប្រាស្រ័យទាក់ទងដោយវាចាផ្អែមល្ហែមឡើង ៖<br>_ ពូ ! ពូជាខ្មែរមែនទេ ?<br>_ មែនហើយ ! តើក្មួយចង់ផ្ញើសំបុត្រទៅអ្នកផ្ទះមែនទេ ?<br>_ អត់ទេ ! ពូ ! ទីនេះជាស្រុកខ្មែរមែនឬទេ ?<br>_ ទីនេះជាដីថៃនៅឡើយទេ !<br>_ បើអ៊ីចឹង ខ្ញុំចង់ឆ្លងទៅស្រុកខ្មែរវិញបានដែរឬទេ ?<br>_ អ៊ីចឹងក៏បាន ! ពូជួយក្មួយចុះ ! មកតាមពូចុះ !<br>_ បើបានឆ្លងទៅខ្មែររួច ! ខ្ញុំមិនភ្លេចគុណពូទេ !<br>នាងបានដើរតាមបុរសម្នាក់នោះ ហើយបុរសម្នាក់នោះក៏នាំនាងទៅទីដ៏ស្ងាត់មួយ ។ យ៉ានីបានទៅដល់ទីស្ងាត់ ក៏ស្រដីសួរទៅរកបុរសម្នាក់នោះឡើង ៖<br>_ ទីនេះជាទឹកដីខ្មែរហើយឬពូ ?<br>_ ស្រីល្ងង់ ! នាងបានចូលមកដល់ដីខ្មែរ តាំងតែពីជួបយើងម្ល៉េះ ។<br>លុះនិយាយចប់ បុរសនោះក៏បានខ្ទប់មាត់នាង ហើយផ្ដួលនាងទៅលើដី ។ នាងបានខាំដៃបុរសនោះ ហើយសួរ ឡើង ៖<br>_ ម៉េចក៏ពូធ្វើដូច្នេះ ! ក្រែងពូជួយខ្ញុំមែនទេ ? ម្ដេចបានជាពូបោកប្រាស់ខ្ញុំ ?<br>_ មែនហើយ ! តែនាងមកដល់ស្រុកខ្មែរ តាំងពីយូរមកហើយតើ ! គឺនាងល្ងង់ចង់ឱ្យយើងជួយទេតើ !<br>_ តើពូចង់បានអ្វីពីខ្ញុំ ?<br>_ និយាយនេះដូចជាធ្វើពើអ៊ីចឹង ! មានអី ក្រៅអំពីខ្លួនប្រាណនាងនោះអី !<br>_ ទេ! កុំអី ! ខ្ញុំសុំអង្វរ !<br>_ ស្ងៀម ! ស្ងៀម ! ព្រមតាមសម្រួលទៅ ! កុំឱ្យអញប្រើអំពើហិង្សាឱ្យសោះ !<br>_ ទេ! ទេ! (នាងនិយាយផង រើបម្រះផង)<br>តែកម្លាំងដ៏តិចរបស់យ៉ានីនេះមិនអាចយកឈ្នះលើកម្លាំងដ៏ខ្លាំងក្លារបស់បុរសនោះឡើយ ។ ទីបំផុត នាងអស់ កម្លាំងលែងកម្រើក ជាឱកាសឱ្យអារម្មណ៍បុរសនោះដុតរោល ។ បុរសនោះបានថើបញក់ញីទៅលើរូបកាយរបស់យ៉ានី តាមអំពើចិត្តរបស់ខ្លួន ។ កំពុងតែស្លុងអារម្មណ៍នឹងការបបោសអង្អែល នាំឱ្យបុរសនោះមានអារម្មណ៍ត្រេកត្រអាលជា ខ្លាំង ស្រាប់តែ ឮសូរសំឡេងលាន់ឡើង ៖<br>_ ឈប់សិន ! ម៉េចក៏លោកហ៊ានរំលោភបំពានលើស្ត្រីនៅទីសាធារណៈបែបនេះទៅវិញ ?<br>_ លោកមកចេះស្អីដែរ ? នាងនេះជាប្រពន្ធរបស់យើង ! លោកកុំមកចេះដឹងរឿងយើងឱ្យសោះ !<br>_ ទេ ! កុំជឿគាត់អី !<br>_ ស្ងាត់ ! បិទមាត់ទៅ ! (និយាយបណ្ដើរ ទះកំផ្លៀងរបស់យ៉ានីបណ្ដើរ)<br>_ ទោះយ៉ាងនេះក៏ដោយ លោកត្រូវគោរពសិទ្ធិនាងដែរ ! មិនត្រូវចាប់បង្ខំនាងទេ !<br>កំពុងតែជជែក ស្រាប់តែយ៉ានីលួចរត់ បុរសនោះក៏ក្របួចសក់ក្បាលនាងជាប់ក្នុងដៃ ហើយស្រែកឡើង ៖<br>_ យ៉ើស ! ស្រីល្អ ! ចង់ទៅណា ?<br>_ លែងខ្ញុំទៅ ! លែង !<br>_ លោកឆាប់លែងនាងទៅ !<br>_ អ្ហែងចេះស្អី ? ម៉េចចង់ត្រូវ ? (ថាបណ្ដើរ ព្រលែងសក់យ៉ានីស្ទុះទៅវាយបុរសដែលរំខានក្ដីសុខបណ្ដើរ)<br>ភ្លាមនោះ យ៉ានីបានឱកាសលួចរត់ចេញពីទីនោះដោយពុំមានងាកក្រោយសម្លឹងមើលគូប្រយុទ្ធថា តើយ៉ាងណាអីយ៉ាងណានោះទេ ។ យ៉ានីរត់គេចពីបុរសកំណាចនោះ មិនដឹងថា អស់ចម្ងាយប៉ុន្មាន និងរយៈពេលប៉ុន្មានដែរនោះទេ ។ លុះអស់កម្លាំង នាងក៏ដួលដេកលើថ្នល់ជាតិដោយមិនដឹងខ្លួន ។<br>គាប់ចួន ពេលនោះមានរថយន្តមួយដឹករបស់របរពីក្រោយ តែមិនជាច្រើនណាស់ណាទេ ។ លុះរថយន្តរំកិលមក ដល់ជិតយ៉ានី ទើបបុរសពីរនាក់ជជែកគ្នាដោយម្នាក់ជាអ្នកបើក ម្នាក់ទៀតជាអ្នកកំដរ ។ ការសន្ទនានោះគឺ ៖<br>_ មានក្មេងស្រីម្នាក់ដួលសន្លប់លើផ្លូវ តើយើងគិតធ្វើយ៉ាងម៉េចទៅ ?<br>_ ចុះទៅមើលសិនទៅ !<br>និយាយរួច អ្នកទាំងពីរក៏ចុះពីរថយន្ត រួចពិនិត្យមើលក្មេងស្រីនោះ ក៏ឮសូរមាត់និយាយតិចៗ ៖<br>_ ជួយខ្ញុំផង ! ជួយ…ខ្ញុំ…ផង !<br>_ បងគិតយ៉ាងម៉េចដែរ ?<br>_ ខ្ញុំជួយនាងទៅចុះ !<br>_ បងមិនខ្លាចនាងជាជនបោកប្រាស់ទេហី ?<br>_ មើលទៅទឹកមុខ និងរូបរាងរបស់នាង! ខ្ញុំយល់ថា មិនអីទេ ! ព្រោះខ្ញុំហាក់ដូចជាមាននិស្ស័យជាមួយនាង ណាស់ !<br>_ បើអ៊ីចឹង ស្រេចតែលើបងចុះ !<br>បុរសទាំងពីរលើកនាងដាក់ផ្នែកខាងក្រោយរបស់រថយន្ត ចៃដន្យអ្វីទំនិញថ្ងៃនេះមិនសូវមានច្រើនណាស់ណា ទេ ។ ក្រោយមក រថយន្តក៏បន្តដំណើរទៅទៀតដោយសារផ្លូវឆ្ងាយ ។ តាមផ្លូវ យ៉ានីបានរម្លឹកឡើងវិញ ៖<br>_ យ៉ើស ! នាងថា នាងឯងដឹងរឿងយើងច្រើនណាស់ ! ហ៊ានទៅប្រាប់ម៉ាក់ប៉ារឿងយើងដើរលេងមិនចូល សាលាផងហេស៎ !<br>_ យ៉ានី ! មិត្តគួរតែកែខ្លួនឱ្យទៅជាល្អវិញទៅ ! ឈប់ទៅតាមពួកអស់នោះទៅ !<br>_ កុំចេះ ! នាងឯងគិតតែខ្លួនឯងឱ្យល្អទៅ ! កុំគិតពីគេពេក !<br>_ នី ! មិត្តប្រយ័ត្នស្ដាយក្រោយណា៎ !<br>_ យើងយ៉ានីមិនចេះស្ដាយក្រោយទេ ចេះស្ដាយតែមុខ !<br>…សុំទោសកនិដ្ឋា ! សុំទោសនីតា ! សុំទោសអ្នករាល់គ្នា ! ខ្ញុំពិតជាស្ដាយក្រោយណាស់ ! បើសិនជាអាចឱ្យខ្ញុំត្រលប់ទៅកាលពីមុន ! ខ្ញុំនឹងកែខ្លួនវិញ ! សូមទេវតាជួយខ្ញុំឱ្យជួបជុំនឹងក្រុមគ្រួសារវិញ ! ខ្ញុំនឹងអរគុណទេវតាជា ពន់ពេក ! ខ្ញុំនឹកឃើញ ថ្ងៃមុន ! ខ្ញុំរកប្រាក់ក្នុងទូ ស្រាប់តែឃើញសំបុត្រកំណើតបួនច្បាប់ ! ក្នុងនោះគ្មានឈ្មោះ កង យ៉ានីទេ តែឃើញឈ្មោះ កង កែវមណីលក្ខណ៍ ។ ត្រូវហើយ ! ខ្ញុំត្រូវតែកែខ្លួន ! ខ្ញុំមិនមែនយ៉ានីទៀតទេ ! ខ្ញុំជា កង កែវមណីលក្ខណ៍ ។ ខ្ញុំងងុយដេកណាស់ ! ខ្ញុំអស់កម្លាំងណាស់ ! ឪ<br>មិនដឹងរថយន្តបរអស់រយៈពេលប៉ុន្មានទេ ។ លុះនាងភ្ញាក់ដឹងខ្លួនឡើង នាងឃើញស្ត្រីចំណាស់ម្នាក់ ហើយគាត់ បានលាន់មាត់ឡើង ៖<br>_ អ៎ ! ភ្ញាក់ហើយ ! ម៏! ហូបបាយទៅ !<br>_ អរគុណអ៊ំ !<br>នាងទទួលបាយយ៉ាងរហ័សឥតបង្អង់ ឃើញបែបនេះស្ត្រីម្នាក់នោះបានពោល ៖<br>_ ហូបតាមសម្រួលទៅ ! កុំបង្ខំពេក ! ប្រយ័ត្នអួល !<br>_ ប្រណីអូន ! គ្នាប្រហែលជាអត់ច្រើនថ្ងៃហើយមើលទៅ !<br>_ អរគុណហើយអ៊ំទាំងពីរ និងបងទាំងពីរផងដែរ !<br>_ តើក្មួយឈ្មោះអ្វីដែរ ? គ្រាន់ពួកយើងទាំងអស់គ្នាហៅណា៎ !<br>_ ហៅខ្ញុំថា អាលក្ខណ៍ចុះ !<br>_ អ៊ីចឹងក៏បាន !<br>លុះបរិភោគឆ្អែតហើយ នាងសំងំដេក ព្រោះអស់កម្លាំងពេក ។ ខ្យល់ជំនោរត្រជាក់បក់រំភើយរត់កាត់តាមបង្អួច យ៉ាងត្រសៀកប្រកបដោយគន្ធពីដោរក្រអូបឈ្ងុយឈ្ងប់ ។<br>ជួបជុំ…<br>ក្រោមម្លប់ឈើដ៏ត្រជាក់មុខផ្ទះក្បឿងបីខ្នង អង្គុយជុំគ្នាចាំស្ដាប់រឿងរ៉ាវរបស់លក្ខណ៍ឬយ៉ានីយ៉ាងជក់ចិត្ត ។ នាង ឱទានឡើង ៖<br>_ អរគុណអ៊ំទាំងពីរ បងទាំងពីរដែលសុខចិត្តនៅអង្គុយស្ដាប់រឿងរបស់ខ្ញុំតាំងពីដើមរហូតដល់ចប់ ។ ខ្ញុំពិតជា រអៀសខ្លួនខ្លាំងណាស់ !<br>_ មិនចាំបាច់រអៀសខ្លួនទេ ! កូនសម្លាញ់មាសឪពុក !<br>លក្ខណ៍ក៏ងាកក្រោយ ក៏ឃើញជាក់ជាឪពុកខ្លួន បងប្រុស និងកនិដ្ឋាជាមិត្រសម្លាញ់ធ្លាប់ណែនាំនាង ។ នាង ចុះពីគ្រែរនាបឫស្សីដ៏រលោងស្រិល ហើយបោះជំហានសំដៅលោកដ៏មានគុណ ។ ដល់ហើយ នាងលុតជង្គង់ចំពោះ ឪពុក ហើយពោលឡើង ៖<br>_ លោកប៉ា ! ឱ្យកូនសុំខមាទោសគ្រប់យ៉ាងចំពោះលោកប៉ា !<br>_ បានហើយ ! ប៉ាបានដឹងអស់ហើយ ! ប៉ាបានស្ដាប់រឿងរបស់កូនពីដើមរហូតដល់ចប់មកម្ល៉េះ !<br>អ៊ំស្រីម្ចាស់ផ្ទះក៏បានងាកសម្លឹងស្តីទៅឆ្កែដែលអង្គុយបក់កន្ទុយរវេច៖<br>_ យី ! អាឆ្កែអស់នេះ ! វាមិននៅយាមផ្ទះ ! វាគិតតែដោយញីវាទៅវិញ ! ភ្ញៀវមកមិនដឹងខ្លួនសោះ !<br>_ កូនស្រីឆាប់ក្រោកឡើង !<br>នរនាថក្រោកឡើង ហើយងាកទៅនិយាយជាមួយកនិដ្ឋា ៖<br>_ អាឋា ! ឱ្យគ្នាសុំទោសឯងផង !<br>_ ខ្ញុំជាមិត្តនឹងឯងជានិច្ច ! ខ្ញុំគ្មានទោសពៃរ៍អ្វីឱ្យឯងទេ !<br>_ បងប្រុស !<br>_ កុំសុំទោសបងអី ! ឱ្យតែចេះកែខ្លួនទៅបានទៅហើយ !<br>រំពេចនោះ ទូរសព្ទវិសាលបានរោទិ៍ ហើយវិសាលទទួល ៖<br>_ អាឡូ ! ជម្រាបសួរម៉ាក់ !<br>_ យ៉ាងម៉េចហើយរកឃើញប្អូនទេ ?<br>_ បាទ ! យ៉ានីរកមិនឃើញ តែ…<br>_ តែយ៉ាងម៉េច ?<br>_ គឺរកឃើញតែ កង កែវមណីលក្ខណ៍ ប៉ុណ្ណោះ !<br>_ កង កែវមណីលក្ខណ៍ ! (ពោលបណ្ដើរ រកនឹកបណ្ចើរ) អ៎ ! ម៉ាក់យល់ហើយ ! ឆាប់ឱ្យម៉ាក់ជួបនឹងប្អូនកូន បន្តិច !<br>_ អាឡូ ! លក្ខណ៍ !<br>_ អាឡូ ! ជម្រាបសួរម៉ាក់ !<br>_ តើកូនសុខសប្បាយជាទេ ?<br>_ ចាស៎ !កូនសុខសប្បាយជាទេ ។ កូនសុំខមាទោសចំពោះម៉ាក់គ្រប់យ៉ាង !<br>_ មិនអីទេ ! ម៉ាក់តែងតែសណ្ដោសប្រណីកូនជានិច្ច !<br>_ កូនសូមអរគុណម៉ាក់ ! (ស្រាប់តែការសន្ទនាគ្នាត្រូវបានកាត់ផ្ដាច់)<br>_ ចាំខ្ញុំហៅទូរសព្ទទៅអ្នកមីង ! (និយាយចប់ ក៏លើកទូរសព្ទហៅមករកម្ដាយរបស់លក្ខណ៍វិញ)<br>_ អាឡូ ! ជម្រាបសួរ ! អ្នកមីង !<br>_ លើកដៃថ្វាយព្រះ ! ម៉េចក៏ដាច់ការទាក់ទងគ្នាអ៊ីចឹង !<br>_ គឺទូរសព្ទបងវិសាលអស់ភ្លើង !<br>_ យ៉ាប់មែន ! កូននេះ ! តើក្មួយរកឃើញនាងនៅទីណា ?<br>_ នៅខេត្តសៀមរាបឯណេះទេ !<br>កំពុងជជែកនិយាយទូរសព្ទ អ៊ំប្រុសជួយសង្គ្រោះលក្ខណ៍បានផ្អៀងផ្អងមើលឪពុករបស់លក្ខណ៍រួចពោល ៖<br>_ លោកប្អូនខាងណេះ ! ខ្ញុំដូចជាធ្លាប់ស្គាល់ ! លោកប្អូនឈ្មោះ សំខាន់ មែនទេ ?<br>_ ត្រូវហើយ ! លោកបងជានរណា ?<br>_ បងគឺ កង សំអុន នោះណា៎ !<br>_ ពិតមែនឬ ? ខ្ញុំត្រេកអរណាស់ ! បែកអស់ជិតម្ភៃឆ្នាំ គិតទៅទេវតាជួយមនុស្សល្អមែន !<br>_ ខាងណេះ ! គឺប្រណី ជាបងថ្លៃរបស់ប្អូន !<br>_ ជម្រាបសួរ !<br>_ ចាស៎ ! អរគុណ !<br>_ ខាងនេះគឺកូនប្រុសបងឈ្មោះ និស្ស័យ និងកូនប្រសារឈ្មោះ ប្រាថ្នា ។<br>_ ជម្រាបសួរ ! (អ្នកទាំងពីរសម្ដែងការគួរសមដាក់លោកសំខាន់)<br>_ ចំណែកខ្ញុំមានភរិយាម្នាក់ឈ្មោះ កែវ មណី មានកូនប្រុសម្នាក់ឈ្មោះ វិសាល និងកូនដែលលោកបងបាន ជួយនេះ ។<br>ក្រោយនិយាយទូរសព្ទចប់ និងសន្ទនាពីសាវតារខ្លួនចប់សព្វគ្រប់ហើយ គឺបាយថ្ងៃត្រង់ល្មម ។ គ្រាន់តែរៀបចំ អាហាររួចរាល់ហើយ អ្នកទាំងអស់គ្នាក៏ស្រស់ស្រូបអាហារជាមួយគ្នាតែម្ដង ។ អស់ប៉ុន្មានថ្ងៃកន្លងមកនេះ នៅខេត្ត សៀមរាបកនិដ្ឋាបានសាងអនុស្សាវរីយ៍ជាមួយវិសាលជាច្រើន ។ លុះត្រលប់ទៅភ្នំពេញវិញ រថយន្តបានបរចូលផ្ទះវីឡា មួយស្អាតដោយរចនានូវសួនច្បារយ៉ាងល្អប្រណីតគួរឱ្យចង់រស់នៅ ។ ដល់ហើយ លក្ខណ៍បានបើកទ្វាររថយន្តរត់ទៅ ស្រវាឱបម្ដាយ ៖<br>_ ម៉ាក់ ! ឱ្យកូនសុំទោស ! (និយាយផង លុតជង្គង់ផង ដៃសំពះជើងម្ដាយ)<br>_ បានហើយ ! កូនម្ដាយ ! កូនគ្មានទោសពៃរ៍អ្វីទេ ! កូនជាគ្រាប់ពេជ្រដែលប្រឡាក់ភក់ប៉ុណ្ណោះ ! ឆាប់ក្រោក ឡើង !<br>ឆោមស្រស់ក៏ក្រោកឡើងទាំងទឹកភ្នែកហូររហាមលើផ្ទៃភក្ត្រា ។ ឃើញបែបនេះ ធ្វើឱ្យកនិដ្ឋាស្រក់ទឹកភ្នែកដែរ ព្រោះអាណិតស្រឡាញ់មិត្រជាពន់ពេក ។ ភ្លាមនោះ សំឡេងទូរសព្ទរបស់កនិដ្ឋាបានរោទិ៍ឡើង ។ នាងលើកឡើង និយាយ ៖<br>_ អាឡូ ! នីតាមានការណ៍អ្វី ?<br>_ ចេះសួរខូងខូង ! កើតខូងខូង ! មិត្តរកខូងខូង ! អានីខូងខូង ! ឃើញទេខូងខូង ?<br>_ ឃើញតើ ! ខុសពីមុនបន្តិចត្រង់គេ…<br>_ គេយ៉ាងម៉េច ?<br>_ គឺគេប្ដូរជា កង កែវមណីលក្ខណ៍ ហើយ !<br>_ ប្ដូរយ៉ាងម៉ែច ?<br>_ ចាំស្អែក គ្នានាំទៅជួប ហើយប្រាប់ឯងផង !<br>_ អើខូងខូង ! ក៏បានខូងខូង !<br>អ្នកស្រី កែវ មណី បានស្ដាប់កនិដ្ឋានិទានរឿងរ៉ាវរបស់ កង កែវមណីលក្ខណ៍ យ៉ាងជក់ចិត្តបណ្ដើរ ដៃម្ខាងកាន់ កូនកន្សែងជូតទឹកភ្នែកបណ្ដើរ ព្រោះគាត់អាណិតកូនខ្លាំងពេកដោយព្រហ្មវិហារធម៌គឺ មេត្តា ករុណា មុទិតា និងឧបេក្ខា ។ អ្នកស្រីឧទានទាំងរន្ធត់ឡើង ៖<br>_ ពុទ្ធោ ! ម្ដេចក៏កូនឆ្លងកាត់ការលំបាកច្រើនបែបនេះ ?<br>_ ម៉ាក់ ! ព្រោះកូនខ្មាសអៀន និងស្ដាយក្រោយជាពន់ពេក ។<br>_ បានហើយ ! អ្វីៗត្រូវតែចាប់ផ្ដើមឡើងវិញទាំងអស់ ! កូនដឹងទេ ? កនិដ្ឋាព្រោះតែកូន គេត្រូវរៀនត្រួតថ្នាក់ !<br>_ សុំទោសកនិដ្ឋា !<br>_ គ្មានទោស គ្មានពៃរ៍ទេ ! ខ្ញុំធ្វើនេះ ដើម្បីមិត្តប៉ុណ្ណោះ !<br>_ ឯងពិតជាកល្យាណមិត្តដែលមិនគួរឱ្យខ្ញុំមើលរំលងឡើយ ។<br>_ គ្នាធ្វើទៅតាមចំណងមិត្តភាពប៉ុណ្ណោះ !<br>_ បានហើយ ! ល្ងាចនេះ ក្មួយកនិដ្ឋានៅផ្ទះមីងសិនទេ ?<br>_ អត់ទេ ! ក្មួយទៅសម្រាកនៅផ្ទះក្មួយវិញ ចាំថ្ងៃស្អែកខ្ញុំមកម្ដងទៀតណា៎មីង !<br>លក្ខណ៍ក្រោយពីស្រស់ស្រូបអាហារពេលល្ងាចហើយ នាងរៀបចំបន្ទប់គេងសាជាថ្មី ស្លាកស្នាមពីអតីតត្រូវ សម្អាតចោល ។ តាំងពីសម្លៀកបំពាក់ដល់រូបភាពនៅក្នុងកុំព្យូទ័រ រូបថតក្នុងទូរសព្ទក៏លុបចោល ហើយបោះចោលដែរ ។<br>ដោយអស់កម្លាំងពេក នាងបានផ្ដេកខ្លួនលើគ្រែលង់លក់ទៅ ៖<br>_ នែ ! កង កែវមណីលក្ខណ៍ !<br>_ យី ! នាងជាអ្នកណា ?<br>_ នាងមិនស្គាល់យើងទេឬ ?<br>_ អ៎ ! ទេពធីតាឆ្នាំថ្មី ឆ្នាំនេះទេតើ ! ខ្ញុំម្ចាស់សូមក្រាបថ្វាយបង្គំ !<br>_ ចូរចម្រើន ! ចូរចម្រើន !<br>មានព្រះសវនីយ៍ចប់ ទេពធីតាច្បូតទឹកកន្ទីមកឱ្យ លក្ខណ៍ត្រងយកមកផឹក និងលុបមុខជ្រងសក់ឡើង ។ តែប៉ុណ្ណេះ នាងក៏ភ្ញាក់ដឹងខ្លួនឡើង ។ មេឃភ្លឺហើយ សុរិយារះភ្លឺចិញ្ចែងចិញ្ចាចពេញនភាល័យ ។ ភ្លាមនោះ នាងឮសំឡេងគោះទ្វារ ៖<br>_ តុក ! តុក ! តុក !<br>_ នរណាគេ ?<br>_ គឺម៉ាក់ ! តើម៉ាក់អាចចូលបានទេ ?<br>_ ចាស៎ ! បាន !<br>_ កូនកំពុងតែធ្វើអ្វីហ្នឹង ?<br>_ កូនរៀបចំបន្ទប់ឡើងវិញទេតើ !<br>_ អ៊ីចឹងទេ !<br>សាងខ្លួន …<br>លក្ខណ៍បានពាក់អាវពណ៌លឿង ស្លៀកសំពត់បត់ពណ៌ទឹកប៊ិកយ៉ាងស្រស់ស្អាតចេញមើលទេសភាពនៅក្នុង បរិវេណខាងក្រៅផ្ទះ ។ ស្រាប់តែ…<br>_ អីយ៉ាស់ ! អូ ! សូមទោសអ្នកនាង !<br>_ មិនអីទេ ! ពូ !<br>ពេលទុយោទឹករៀបចំស្រួលបួលហើយ ស្រស់ធីតាក៏ដាក់បង្គុយលើកៅអីថ្មដែលជូតរួចជាស្រេច ។ ពេលបាន អង្គុយស្រូបយកខ្យល់អាកាស លក្ខណ៍បានបណ្ដែតអារម្មណ៍ទៅយ៉ាងឆ្ងាយដាច់អាល័យរកកោះរកត្រើយពុំឃើញ ឡើយ ។ សំឡេងស៊ីផ្លេបានលាន់ឮឡើង ៖<br>_ ទីត ! ទីត ! ទីត !<br>_ អ៎ ! អាឋាទេ ! ម៏! មកអង្គុយលេង !<br>_ គ្នាមកបបួលមិត្តទៅសួរសុខទុក្ខនីតាណា៎ ! មិត្តទៅអត់ !<br>_ ចាំ ! គ្នាសុំអនុញ្ញាតពីប៉ាម៉ាក់សិន !<br>_ ទៅ ! ទៅ ! ឮថានីតាកើតផ្ដាសាយធំផង ! ទៅជួយសួរសុខទុក្ខនាងជំនួសម៉ាក់ផង !<br>_ អរគុណម៉ាក់ !<br>ស្រស់ស្រីឡើងជិះទោចក្រយានយន្តពីក្រោយកនិដ្ឋា ហើយក៏បរចេញទៅ ។ រំពេចនោះ ផ្ទះវីឡាមួយខ្នងបាន ប្រាកដឡើងនៅចំពោះមុខ នរនាថស្គាល់ច្បាស់ជាផ្ទះរបស់មិត្តខ្លួន ។ ទោចក្រយានយន្តក៏រំកិលខ្លួនទៅក្នុងបរិវេណខាង ក្រៅផ្ទះនោះ ហើយចុះចាកយានទៅទាំងពីរនាក់តែម្ដង ។ អ្នកទាំងពីរបានគំនាប់ម្ចាស់ផ្ទះ ៖<br>_ ជម្រាបសួរ ! មីង !<br>_ អ្នកណាឱ្យនាងមក !<br>_ គឺខ្ញុំជាអ្នកនាំគេមក ! បើមីងចង់បន្ទោស សូមបន្ទោសទាំងខ្ញុំទៅ ! កុំបន្ទោសគេអី !<br>_ បានហើយ ! អាឋា ! ឯងឈប់និយាយទៅ ! គ្នាធ្វើខុស ចំពោះគេដទៃច្រើនណាស់ ! នេះជាកម្មពៀរ របស់គ្នាទេ !<br>_ ព្រះអង្គុលីមាលត្ថេរធ្លាប់សម្លាប់គេអស់៩៩៩នាក់ ម៉េចអាចក្លាយជាព្រះអរហន្តបាន ! គ្រាន់តែឯងធ្វើខុស ហើយជម្រុះចោលនូវទង្វើកន្លងមកបាននោះ ! មិនខ្វះទេ អ្នកស្វាគមន៍មិត្ត ! មីង ! ពួកខ្ញុំសុំចូលទៅជួបនីតាបន្តិច !<br>_ កនិដ្ឋា ! ក្មួយអាចចូលបាន ! តែចំពោះនាង ! (គាត់ពោលផង លើកដៃចង្អុលមុខផង) យើងមិនឱ្យចូលទេ !<br>ឆោមល្អឱនមុខចុះស្ទើរតែស្រក់ទឹកភ្នែក ដោយនឹកឃើញពីកំហុសខ្លួន ។ ស្រាប់តែសំឡេងក្អកលាយឡំនឹងពាក្យ ពេចន៍បានបន្លឺឡើង ៖<br>_ ម៉ាក់ ! ខូង ! ខូង ! ឱ្យ ! ខូង ! ខូង ! គេចូល ! ខូង ! ខូង ! មក !<br>_ តែ ! (គាត់ថាបន្ដើរ សម្លឹងមុខកូនបណ្ដើរ)<br>បន្តិចក្រោយមក គាត់ក៏អនុញ្ញាតឱ្យចូលទាំងពីរនាក់លែងឃាត់ឃាំងដូចមុនទៀតហើយ ។<br>នៅក្នុងបន្ទប់…<br>_ នី ! អូហ៍ ! លក្ខណ៍ !<br>_ មិនអីទេ ! ឯងហៅមួយណាក៏បាន ស្រេចតែចិត្តឯងចុះ !<br>_ មិត្តបាត់ទៅណា? យូរម្ល៉េះ !<br>_ រឿងនោះគឺអ៊ីចេះ…<br>កនិដ្ឋារៀបរាប់ដំណើរផ្សងព្រេងរបស់លក្ខណ៍ តាំងតែពីពេលដែលនាងរត់ចេញពីផ្ទះដល់ពេលកនិដ្ឋារកឃើញ នាង ។ នីតាស្ដាប់បណ្ដើរ ជូតទឹកភ្នែកបណ្ដើរ ព្រោះអាណិតមិត្តជាពន់ពេក ។<br>_ នីតា ! មិត្តភ្លេចឬនៅកងដៃនេះ !<br>_ មិត្តនៅរក្សាវាដែរ !<br>_ អឺ ! គ្នារក្សាវាទុកជានិច្ច ! ពេលគ្នានៅម្នាក់ឯង គ្នាតែងឱបវាយំជានិច្ច !<br>_ គ្នាក៏ដូចជាមិត្តដែរ ! គ្នារក្សាចិញ្ចៀននេះជានិច្ច ! បន់ស្រន់ឱ្យតែមិត្តបានសេចក្ដីសុខជានិច្ច !<br>អ្នកទាំងពីរយំឱបគ្នាឡើងទ្រហឹងពេញបន្ទប់ ។ ភ្លាមនោះ មិត្តដទៃទៀតបានមកដល់ ហើយស្រែកឡើង ៖<br>_ យើ ! នាងនីទេតើ ! បាត់យូរដូចជាប្លែកជាងមុន !<br>_ ស្រីម៉ាប់ លម្អង មនោកែវ រស្មី ពួកមិត្តកុំធ្វើបាបអាលក្ខណ៍អី !<br>_ ស្អីដូរឈ្មោះពីអង្កាល់ ?<br>កនិដ្ឋាធ្វើជាអ្នកសម្របសម្រួលផ្ដើមដំណាលពីដំណើរជីវិតរបស់យ៉ានីដែលប្ដូរមកជា កង កែវមណីលក្ខណ៍ ។ អ្នកទាំងអស់គ្នាចាប់ដៃគ្នាចាប់បង្កើតចំណងមិត្តភាពសាឡើងវិញ ។ ភាពស្ងប់ស្ងាត់ក្នុងបន្ទប់ បានប្រែក្លាយជាអ៊ូអរឡើង វិញប្រកបដោយភាពសប្បាយរីករាយ ។ អ្នកម្ដាយរបស់នីតា បានដឹងអំពីរឿងរ៉ាវទាំងអស់ ក៏ប្ដូរចិត្តជាស្រឡាញ់លក្ខណ៍ វិញ ។<br>បវេសនកាលបានចូលមកដល់ គេឃើញលក្ខណ៍ស្លៀកពាក់សម្លៀកបំពាក់ជាសិស្សគឺអាវស សំពត់ពណ៌ទឹកប៊ិក អាវដាក់ក្នុងសំពត់យ៉ាងត្រឹមត្រូវតាមវិន័យសាលា ។ ភាពភ្ញាក់ផ្អើលបានកើតឡើងពេញក្នុងវិទ្យាល័យ ជាពិសេស សិស្សដែលធ្លាប់សេពគប់ទាំងអម្បាលម៉ានបានកើតពិភាល់ឆ្ងល់ និងពេបជ្រាយនឹងការភ្ញាក់រឭករបស់លក្ខណ៍ជាបន្ត បន្ទាប់ ។<br>នៅចំពោះមុខ លោកនាយកសាលា លោក កង សំខាន់ជាឪពុកបាននាំលក្ខណ៍មកជួប ៖<br>_ ជម្រាបសួរ ! លោកគ្រូនាយក !<br>_ អ៊ើ ! បាត់យូរដល់ឃើញវិញ រាងចេះគួរសមជាងមុន !<br>ឆោមល្អបានក្រហមមុខ ព្រោះនឹកអៀនខ្មាសនឹងប្រវត្តិរបស់ខ្លួន ។ លោក សំខាន់ ផ្ដើមឡើង ៖<br>_ ពេលនេះ កូនខ្ញុំប្ដូរនិស្ស័យហើយ ! ខ្ញុំនាំគេមកប្ដូរឈ្មោះក៏ដូចជាចុះឈ្មោះថ្មីដែរ !<br>_ មានអី ! សំខាន់ ! រឿងបន្តិចបន្តួចហ្នឹង គ្មានបញ្ហាទេ !<br>_ ជម្រាបសួរ ! អ្នកគ្រូ ! លោកគ្រូ !<br>_ ល្អហើយ ! យ៉ានី ! គ្រាន់បើជាងមុន តាំងពីបាត់មុខយូរ !<br>_ អ្នកគ្រូ ! លោកគ្រូ ! ខ្ញុំសូមណែនាំមិត្តថ្មីរបស់ខ្ញុំម្នាក់នេះដល់លោកគ្រូអ្នកគ្រូទាំងបីនាក់ម្ដង !<br>_ តើមានអ្វីកើតឡើងចំពោះប្អូនយ៉ានី ?<br>កនិដ្ឋាចូលខ្លួនមកនិយាយត្រួសៗពីរឿងរ៉ាវពី យ៉ានី ប្ដូរមកជា កង កែវមណីលក្ខណ៍ ឱ្យលោកគ្រូអ្នកគ្រូទាំងបី នាក់បានជ្រាបច្បាស់ ។ លោកទាំងបីបានដឹង និងកោតសរសើរពីសេចក្ដីក្លាហានរបស់លក្ខណ៍ដែលនាងហ៊ានលាត ត្រដាងពីឆាកជីវិតខ្លួនឱ្យគេដទៃបានដឹងឮយ៉ាងដូច្នេះ ។ ស្រាប់តែសំឡេងទូរសព្ទដៃរោទិ៍ ស្រស់ស្រីលើកទូរសព្ទឡើង ៖<br>_ អាឡូ ! បងនិស្ស័យ ! ខ្ញុំទៅលេងនៅថ្ងៃបុណ្យភ្ជុំ !<br>និយាយតែបន្តិច ក៏ដាច់ការទាក់ទងទៅ ឃើញដូច្នេះ កនិដ្ឋាសួរឡើង ៖<br>_ មានការណ៍អី?<br>_ គឺបងនិស្ស័យនឹក ហើយអ៊ំទាំងពីរនាក់សួររក ! គាត់ក៏ហៅទូរសព្ទមក តែប្រហែលអស់លុយឬអស់ភ្លើង ទើប គាត់ដាច់ការទាក់ទង ។<br>_ អ៊ីចឹងទេ ! ស្មានថាមានរឿងអ្វី ?<br>_ អូនពិដោរ ! បងនឹងខំបង្ហាត់បង្រៀន លក្ខណ៍ ឱ្យជាសិស្សពូកែ !<br>_ បងពិភក្ដិ ! អូនក៏មានគោលបំណងដូចជាបងដែរ !<br>_ បើអ៊ីចឹង កូនខ្ញុំនឹងចូលរៀនដូចគេដទៃដែរហើយ !<br>ពេលវេលារត់ទៅមុខយ៉ាងលឿនដូចគ្រាប់ព្រួញដែលបាញ់ចេញទៅ ពិធីបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌបានចូលមកដល់ ។ គេ ឃើញរថយន្តពីរគ្រឿងបានឈប់នៅមុខផ្ទះលោកសំអុន មួយគ្រឿងមានវិសាល កនិដ្ឋា លក្ខណ៍ និងស្រីម៉ាប់ ហើយ មួយគ្រឿងទៀតគឺមិត្តរបស់លក្ខណ៍ ដែលមានបួននាក់ទៀត ។ លោកសំអុនឃើញបែបនេះ ក៏លាន់មាត់ឡើង ៖<br>_ ថ្ងៃនេះ ផ្ទះអ៊ំពិតជាសំណាងណាស់ ! បានក្មួយស្រីស្អាតៗច្រើននាក់មកលេង !<br>_ លោកអ៊ំ ! ក្មួយៗ ! សូមជម្រាបសួរ ! (ធីតាទាំងប្រាំពីរឆ្លើយព្រមគ្នា)<br>_ ល្អហើយ ! លើកដៃថ្វាយព្រះ ! ក្មួយៗ! មកដាក់បង្គុយលើគ្រែឱ្យបាត់ហត់សិន !<br>_ ចាស៎ ! ចា៎ !<br>_ ធាតុអាកាសត្រជាក់ស្រួលណាស់ ! ស្រឡះមុខស្រឡះមាត់ គួរឱ្យចង់នៅណាស់ !<br>ស្រាប់តែ សំឡេងក្មេងយំ ង៉ា !<br>_ អ៊ើ ! ៗ ! ៗ ! ហ៊ើយ ! គ្រាន់តែឮមាត់មនុស្សអ៊ូអរដឹងតែធ្វើបាបខ្ញុំម៉ង៎ ! ចង់តែបោះចោលទេ !<br>_ កុំអី ! ទុកឱ្យខ្ញុំលួងមើល !<br>លក្ខណ៍លូកដៃទៅត្រកងបីទារិកា ហើយពោលលួង ៖<br>_ អ៊ើ ! ៗ ! ក្មេងឆ្លាតកុំយំ !<br>_ អុញ ! លក្ខណ៍ ! អ្ហែងមានស្នេហ៍មែន ! បានគ្រាន់តែបីបាត់យំ ! (មនោកែវពោល)<br>_ អត់ទេ ! វានឹកហ្នឹង បាត់យូរមិននៅជាមួយហ្នឹងណា៎ !<br>មួយស្របក់ក្រោយមក…<br>_ ឆ្ងល់តែមួយភ្លែត បាត់ខ្លួនអាលក្ខណ៍ !<br>_ ចង់ដឹងទៅផ្ទះបាយទៅ ! ដឹងហើយ ! (ប្រាថ្នាប្រាប់មនោកែវ)<br>_ ទុកឱ្យខ្ញុំទៅមើល ! ថាគេធ្វើអី ! (ស្រីម៉ាប់ពោល)<br>_ នាងនេះ ជំនាញណាស់អារឿងស៊ើបការណ៍ ! (មនោកែវពោលបន្ទោស)<br>_ យ៉ៃ ! ធ្វើអីហ្នឹង !<br>_ ណេះ ! កាន់ទៅ ! (លក្ខណ៍ហុចមួយចានឱ្យស្រីម៉ាប់កាន់)<br>លក្ខណ៍ងាកមុខបាត់ ស្រីម៉ាប់លើកសាច់មួយដុំដាក់ក្នុងមាត់ តែលក្ខណ៍ឃើញ<br>_ ហេ ! កុំរលិចរលាបមើល៍ ! អ៊ំទាំងពីរមិនទាន់ពិសារទេ ! (និយាយបណ្ដើរ សម្លឹងមុខបណ្ដើរ)<br>_ នែ ! ហូបបាយ ! (និយាយបណ្ដើរ លើកថាសបណ្ដើរ)<br>_ មិត្តនេះជំនាញណាស់អារឿងស៊ី ប្រយ័ត្នដូចត្បាល់កិនដាច់វ័ណ្ឌទៅ ។<br>_ ធាត់មិនងាយទេ ! មានអ្នកខ្លះខំប្រឹងញ៉ាំត្បិតត្បៀតខ្លាចធាត់ ខ្លះអត់អាហារពេលល្ងាច ! រឿងធាត់វាស៊ីសង ទៅលើមនុស្សហ្នឹង ! ត្រូវធាត់វាធាត់ហើយ !<br>_ បានហើយ ! ឈប់ឈ្លោះគ្នាទៅ ! (មនោកែវឃាត់)<br>ពេលបាយថ្ងៃត្រង់ដ៏សែនមនោរម្យបានកន្លងផុតទៅគួរឱ្យសោកស្ដាយ ។ សាយណ្ហកាលចូលមកដល់ បុប្ផាប្រាំ ពីរទងរីកស្គុសស្គាយ កន្លង់តាមឆ្វែលច្រវាត់ឥតដាច់ ។ គិតគ្នាស្រេច បុប្ផាប្រាំពីរទងបបួលទៅលេងអង្គរវត្តដែលជា កេតនភណ្ឌជាតិខ្មែរ និងជាសម្បត្តិបេតិកភណ្ឌពិភពលោកដែលមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន ។ បុប្ផាប្រាំពីរទងអមដោយការ ស្លៀកសំពត់ហូលពណ៌តាមថ្ងៃទាំងប្រាំពីរគឺ កនិដ្ឋា ពណ៌ក្រហម លក្ខណ៍ ពណ៌លឿង ស្រីម៉ាប់ ពណ៌ស្វាយ នីតា ពណ៌បៃតង លម្អង ពណ៌ស៊ីលៀប មនោកែវ ពណ៌ខៀវ និង រស្មី ពណ៌និលព្រិល ហើយម្នាក់ៗសុទ្ធតែពាក់អាវប៉ាក់ខ្ទាស់ កន្សែងពានាដូចសំពត់ដែលស្លៀកដែរ ។ នារីទាំងប្រាំពីរម្នាក់ៗសៀតផ្កាកុលាបក្រហម រំដួល ត្របែកព្រៃ ចំប៉ា ចំប៉ី ម្លិះ និងអង្គាបុស្ស ។ វិសាលដើរតាមពីក្រោយ ចៃដន្យនារីទាំងប្រាំពីរងាកបែរមកចំព្រមគ្នា ។ វិសាលក៏ច្រៀងសាសព្ទឡើង ៖<br>ស្នាមញញឹមខ្មែរ…<br>សាសព្ទសូរសំនៀងសរសើរអស់សម្រស់ស្នាមញញឹមនារីទាំងប្រាំពីរតំណាងឱ្យស្នាមញញឹមខ្មែរទូទាំងប្រទេសមានមោទនភាព ព្រោះបានកើតមកជាខ្មែររសនៅលើដែនដីសន្តិភាព(Peaceland)និងជាព្រះរាជាណាចក្រអច្ឆរិយៈ (Kingdom of Wonder) ។ សម្រស់អង្គរវត្តអមដោយសម្រស់បុប្ផាប្រាំពីរទងកាន់តែលើកសម្រស់ឱ្យល្អត្រកាលឡើង ថែមមួយកម្រិតទៀត ។ ប្រាង្គប្រាសាទដែលឈរយ៉ាងរឹងមាំអស់ប្រាំបួនសតវត្សរ៍បានត្រូវបុប្ផាទាំងប្រាំពីរទងទស្សនា អស់គ្មានសល់ ។<br>រាត្រីត្រជាក់ធ្លាក់ជំនោរពីទិសអាគ្នេយ៍នៅឡើយ ផ្ទៃមេឃលម្អទៅដោយហ្វូងផ្កាយ ។ រស្មីបានពោលឡើង ៖<br>_ ពេលយប់នៅស្រុកស្រែស្អាតណាស់ ! មើលចុះផ្កាយជាច្រើនបានរះភ្លឺមីរដេរដាសគួរឱ្យចង់គយគន់ណាស់ ។<br>_ មិត្តមើលចុះ ! (លក្ខណ៍និយាយផង ចង្អុលផង)<br>_ នៅណា ?<br>_ គឺផ្កាយកូនមាន់ នក !<br>_ គ្នាឃើញហើយ !<br>_ មែនហើយ !ៗ! (អ្នកទាំងអស់គ្នាឱទានតគ្នា)<br>_ នេះបើឈ្មោះអន្ដរជាតិនៃកញ្ចុំផ្កាយនេះគឺ Pleiades តំណាងឱ្យបងប្អូនស្រីទាំងប្រាំពីរដូចជាពួកយើងទាំង អស់គ្នាដែលស្រឡាញ់រាប់អានគ្នាស្ទើរតែជាបងប្អូននឹងគ្នាទៅហើយ ។<br>_ ផ្កាយធំមួយក្រុមនោះ ! (រស្មីសួរផង ចង្អុលផង)<br>_ ហ្នឹងឯងគឺផ្កាយក្រពើ ! ផ្កាយនេះមានពីរ ពេលជិតភ្លឺទើបយើងមើលឃើញច្បាស់នៅខែខ្លះ ។<br>_ អ៊ីចឹងប្រាប់យើងពីផ្កាយទាំងពីរមើល៍ !<br>_ ផ្កាយមានពីរ មានធំ មានតូច អាធំចាស់ៗចំណាំហៅផ្កាយក្រពើនេនធន់ បើតាមឈ្មោះអន្តរជាតិគេហៅថា ផ្កាយខ្លាឃ្មុំធំណា៎ ! តែពួកបស្ចឹមប្រទេសខ្លះហៅថា ផ្កាយបោយធំ ព្រោះវាមានរាងដូចបោយដងទឹក ។<br>_ ចុះអាតូច ?<br>_ អាតូចគឺចាស់ៗចំណាំហៅថា ផ្កាយក្រពើសុពណ៌កាលី បើតាមឈ្មោះអន្ដរជាតិគេហៅថា ផ្កាយខ្លាឃ្មុំតូចដឹង ទេ ? ចាំមានឱកាសល្អដូចជាពេលនេះខ្ញុំនឹងប្រាប់ពីមូលហេតុនៃឈ្មោះផ្កាយទាំងពីរតាមបែបអន្តរជាតិដល់ពួកមិត្ត ទាំងអស់គ្នា ។<br>_ ស្ដាប់ទៅដូចជាយល់ដឹងពីផ្កាយច្រើនណាស់ !<br>_ នោះគឺ ផ្កាយយាមនង្គ័ល បើតាមផ្កាយបួនដែលភ្លឺព័ទ្ធផ្កាយភ្នាលនង្គ័លនេះ(លក្ខណ៍ចង្អុលបង្ហាញ) ផ្គុំបានជា ចតុកោណព្នាយសាមញ្ញ បើតាមអ្នកខ្លះថាផ្កាយនង្គ័លនេះដូចជាគេទុកនង្គ័លចោលកណ្ដាលស្រែអ៊ីចឹង ។<br>_ មែន ! គ្នាមើលទៅដូចជាអ៊ីចឹងមែន !<br>_ ផ្កាយនេះ បើបស្ចឹមប្រទេស គេហៅផ្កាយមេទ័ពឬអ្នកប្រមាញ់ (Orion) បើជប៉ុនឬចិន គេហៅផ្កាយស្គរ ។<br>_ ស្ដាប់ឯងនិយាយដូចជាជក់ចិត្តណាស់ !<br>_ អ៊ើ ! ក្មួយ ៗ !<br>_ ចាស៎ ! ចា៎ ! លោកអ៊ំ !<br>_ ហ៊ើស ! ពួកក្មួយទៅវិញហើយ ! ផ្ទះអ៊ំពិតជាស្ងាត់ទៀតហើយ ! ហ៊ឺ !<br>_ កុំពិបាកចិត្តអីអ៊ំ ! ចូលឆ្នាំចាំពួកខ្ញុំមកលេងទៀត !<br>_ បើអ៊ីចឹង ! អ៊ំធូរចិត្តបន្តិច !<br>_ ចាំបុណ្យកម្សាន្តភូមិឆ្នាំនេះ ពួកខ្ញុំរាំជូនពរ !<br>_ យី ! ពួកក្មួយចេះរាំទៀត !<br>_ លក្ខណ៍ ! ឯងចេះរាំដែរ !<br>_ ស៊ីសងសាកមើលទេ !<br>ក្រោយពីទៅកម្សាន្តខេត្តសៀមរាបហើយ ពួកនាងខំប្រឹងប្រែងស្វាធ្យាយរៀនសូត្រដោយគ្មានពេលសម្រាក ។ បុណ្យកម្សាន្តភូមិមកដល់ ព្រឹត្តិការណ៍ដ៏កម្របានកើតឡើង ។ នារីរាំរបាំជូនពរនៅទីលានមួយវាលល្អជិតនោះដែរ ។ សាសព្ទតូរ្យតន្ត្រីបុរាណបានលាន់ឮឡើង សំឡេងច្រៀងយ៉ាងគ្រលួចបានផ្សាយផ្សព្វឮពេញភូមិ ។ លក្ខណ៍ ! ទោះបី ខានរាំជាច្រើនខែដោយនាងបានឈ្លក់វង្វេងភ្លើតភ្លើននឹងវប្បធម៌គេ តែដួងចិត្តដែលស្រឡាញ់ការរាំរបាំនៅដក់ជាប់នៅ ក្នុងចិត្តជានិច្ចឥតមានបំភ្លេចមួយគ្រាឡើយ ។ នាងរាំលើកដៃយ៉ាងសមសួនឥតមានឆ្គងត្រង់កន្លែងណាឡើយ ។<br>ស្នូរសំឡេងទះដៃលាន់ឮឡើងម្ដងទៀត ធ្វើឱ្យអ្នករាំកាន់តែមានមោទនភាពថែមមួយកម្រិតទៀត ។ អ្នករាំសំពះ គោរពជាលើកទីពីរ ហើយក៏ផ្លាស់សម្លៀកបំពាក់ទៅ ។ នៅក្នុងសភាពធម្មតា នារីទាំងប្រាំពីរមិនផ្លាស់ពីចរិតអឹមអៀន ឡើយ ។ វិសាលបានចូលមកចាប់ដៃកនិដ្ឋា ក្នុងភាពជាគូដណ្ដឹង មិនដឹងតាំងពីអង្កាល់ ។ កនិដ្ឋាវាយដៃ ហើយច្រាន ចេញ ព្រមជាមួយវាចាពោលឡើង ៖<br>_ កុំធ្វើអ៊ីចឹងមើល ! ខ្មាសគេ ! ចាប់ដៃចាប់ជើងអី !<br>_ បងមិនខ្មាសទេ ព្រោះជាគូដណ្ដឹងបង !<br>_ ទោះយ៉ាងណាក៏ទុកកិត្តិយសឱ្យអូនដែរ !<br>_ បងថ្លៃ ! (លក្ខណ៍ហៅលេងបន្លំមែន)<br>_ ភ្ជាប់សាច់ភ្ជាប់ឈាមឱ្យហើយទៅ ! (មនោកែវចំអក)<br>_ ឯងនឹងក៏ម្នាក់ដែរ ! មិនកាន់ជើងគ្នាទេ ! មានតែច្រានថែម ! (និយាយបណ្ដើរ ក្ដិចបណ្ដើរ)<br>_ ក្មួយអ៊ំតែងខ្លួនហើយ ស្អាតៗណាស់ !<br>ឮអ៊ំសំអុនពោលបែបនេះ ម្នាក់ៗអៀនមុខក្រហមគ្រប់គ្នា ។<br>_ បានហើយ ! កុំអៀន កុំអន់អី ! អ៊ំនិយាយតាមត្រង់ទេ!<br>_ បងៗ ! រាំបានស្អាតណាស់ ! សម្ផស្សក៏ស្អាតដែរ !<br>_ កុំសរសើរបង ! បើប្អូនស្រឡាញ់ចង់រៀន ចូលរៀនសាលាទៅ ! បើមិនដឹង ចាំបងទាក់ទងឱ្យ ! (លក្ខណ៍ពោល)<br>_ ពួកខ្ញុំក៏ចង់ដែរ !<br>_ ចាំបងទាក់ទងឱ្យ ! ណេះ ! យកលេខបងទុកក៏បានដែរ !<br>_ អរគុណបងហើយ !<br>_ ឧស្សាហ៍ហៅទូរសព្ទទៅលេងផង ! កុំហៅទៅពេលថ្ងៃរសៀល និងពេលព្រឹក ។ បងជាប់រៀន ! ពេលយប់ ត្រឹមម៉ោងប្រាំបួនកន្លះ ! បានហើយ ! បានហើយ ! ទៅដើរលេងទៅ !<br>_ អាលក្ខណ៍ ! ឯងមានចិត្តល្អណាស់ ! ក្មេងគេស្រឡាញ់ឯងណាស់ !<br>_ កុំច្រណែននឹងគ្នាអី ! យើងជាខ្មែរដូចគ្នា ត្រូវតែជួយគ្នា !<br>អវសាន…<br>ក្រោយពីអង្គុយស្ដាប់រឿងរបស់លក្ខណ៍ដល់ត្រឹមនេះ ។ ស្រាប់តែឮសំឡេងស្រែកហៅឡើង ៖<br>_ លក្ខណ៍ ! លក្ខណ៍ ! នៅណាហ្នឹង ?<br>_ អឺ ! គ្នានៅនេះ ! សុំទោស ! បងត្រូវទៅហើយ ! អូនមាលតី !<br>_ ចាស៎ ! ចា៎ ! អរគុណបងដែលនិទានរឿងជាហូហែអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរមកនេះ !<br>_ បងទៅហើយណា៎ !<br>_ ចា៎ !<br>មាលតីជាយុវតីដែលមានចរិតស្លូតបូតឆ្លាតវៃ ។ នាងរៀនបានពូកែណាស់ប្រឡងប្រចាំខែបានចំណាត់ថ្នាក់ លេខមួយរាល់ខែ ហើយមាននិស្ស័យចង់ចេះចង់ដឹង ។ គ្រាន់តែឮសិស្សមួយចំនួននិយាយឡើង៖<br>_ កាលពីមុន ដូចតែឯងសោះ ! ឥឡូវមកធ្វើខ្លួនជាសិស្សល្អអីណា៎ !<br>តែប៉ុណ្ណឹង នាងលួចសួរលក្ខណ៍ឱ្យនាងជួយចែករំលែកបទពសោធន៍ខ្លួនឱ្យនាងផង ហើយថែមទាំងនិយាយ រឿងហូរហែដូចបានរៀបរាប់ខាងលើស្រាប់ ។ មាលតីលួចញញឹម ភ្នែកទាំងគូសម្លឹងជូនដំណើរលក្ខណ៍រហូត ។ ចំណែក លក្ខណ៍ទៅជួបលោកគ្រូនាយក ព្រោះនាងជាពិធីការិនីនៅថ្ងៃបើកបវេសនកាលនេះ ។<br>ក្រោយពីបានស្ដាប់ម្ដាយនិយាយរឿងខ្លួន មណីរ័ត្នពេញចិត្តនឹងខ្លួនជាកូនរបស់លក្ខណ៍ខ្លាំងណាស់ ។ ស្វាមីដ៏ ឧត្តមរបស់លក្ខណ៍គឺ លោក រស់ សម្បត្តិ ជាប្រធានក្រុមហ៊ុនទេសចរណ៍មួយបានអង្គុយស្ដាប់រឿងភរិយាខ្លួនទាំងចំហមាត់ធ្លុង ។<br>រំពេចនោះ សំឡេងរថយន្តទូរីសមួយបានចូលមកដល់មុខផ្ទះ ហើយស៊ីផ្លេ ៖<br>_ ទីត ! ទីត ! ទីត !<br>មណីរ័ត្នចុះពីលើផ្ទះទៅទទួលដោយមានអ្នកបម្រើម្នាក់ទៅជួយបើកទ្វាររបង ដើម្បីឱ្យរថយន្តបរចូលមកក្នុង បរិវេណខាងក្រៅផ្ទះ ហើយមណីរ័ត្នបានពោលទាំងគំនាប់ឡើង ៖<br>_ អ៎ ! អ៊ំនិស្ស័យ អ៊ំប្រាថ្នា បងស្រីមរកត អ៊ំកនិដ្ឋា អ៊ំវិសាល បងប្រុសឧត្តម ! ខ្ញុំសូមជម្រាបសួរ !<br>_ ជម្រាបសួរ ! លើកដៃថ្វាយព្រះណា៎ ! មណីរ័ត្ន !<br>លក្ខណ៍ឈរមើលញាតិសាច់សាលោហិតដែលមកលេងទាំងក្នុងចិត្តកក់ក្ដៅ ព្រោះមួយជីវិតនេះ នាងបានងាក មកដើរផ្លូវត្រូវវិញបានទាន់ពេល ។ គ្មានអ្នកណាដឹងពីជម្រៅដួងចិត្តនាងថា នាងសប្បាយចិត្តយ៉ាងណាដែលនាង បានកើតមកជាកូនខ្មែរ ៕</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
