ជម្រាបសួរ នាងខ្ញុំឈ្មោះ ចាន់ ពុទ្ធី នាមប៉ាកកា កូនដំបងយក្ស ជាអ្នករស់នៅខេត្តកណ្តាល បច្ចុប្បន្នជានិស្សិតបញ្ចប់ការសិក្សា។ “លម្ហបេះដូង” គឺជាប្រភេទរឿងខ្លីបែបមនោសញ្ចេតនាក្រៀមក្រំមួយដែលបានចេញផ្សាយនៅលើ meysansotheary.com ក្រោមកម្មវិធីអ្នកនិពន្ធក្រៅសាលារដូវកាលទី១។

២.តើមូលហេតុអ្វីដែលបងសម្រេចចិត្តយករឿងរបស់ខ្លួនមកដាក់ផ្សាយ? តើមានកម្លាំងបណ្ដាលចិត្តអ្វីខ្លះ ហើយរឿងរបស់បងនិយាយអំពីអ្វីដែរ?

មូលហេតុដែលខ្ញុំសម្រចយករឿងនេះមកដាក់ផ្សាយព្រោះខ្ញុំចង់ចូលរួមក្នុងនាមអ្នកសរសេរថ្មីថ្មោងម្នាក់ ចង់បង្ហាញស្នាដៃខ្លួនឲ្យមិត្តអ្នកអានបានស្គាល់ បានអានកម្សាន្តអារម្មណ៍។ រឿងខ្លីនេះជាសាច់រឿងនិយាយពីការខកបំណងនៃស្នេហ៍ដំបូងរបស់នារីម្ចាស់ហាងកាហ្វេម្នាក់ ទោះបីពេលវេលាហួសឆ្ងាយមកហើយក៏វាមិនអាចរលុបចេញពីការចងចាំ។

៣. តើបងអាចចែករំលែកពីចំណុចដែលបងចូលចិត្ត ឬស្រឡាញ់ជាងគេក្នុងរឿងមួយនេះបានដែរទេ?

ចំណុចដែលខ្ញុំពេញចិត្តជាងគេនៅក្នុងសាច់រឿងនេះគឺ ពេលវិមលបានឃើញមនុស្សដែលខ្លួនលួចស្រឡាញ់នៅជាមួយសង្សារបស់គេនៅនឹងភ្នែក ថែមទាំងគេមិនដែលប្រាប់នាងសោះ។

៤. តើអ្វីទៅជាបំណងរបស់បងក្នុងការដាក់ផ្សាយរឿងមួយនេះ?

បំណងរបស់ខ្ញុំក្នុងការដាក់ផ្សាយរឿងនេះគឺ ខ្ញុំមានចិត្តចង់ចូលរួមចំណែកក្នុងការលើកកម្ពស់ការអាន ក៏ដូចជាវិស័យអក្សរសិល្ប៍ទំនើបតាមរយៈស្នាដៃផ្ទាល់របស់ខ្ញុំ។

៥. តើបងមានចំណាប់អារម្មណ៍អ្វីខ្លះទៅកាន់មិត្តអ្នកអានទាំងអស់គ្នា?

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយនេះជាការចាប់ថ្មីអាចនឹងមានភាពឆ្គាំឆ្គងចំពោះសាច់រឿង ប៉ុន្តែខ្ញុរសង្ឃឹមថានឹងអាចអភិវឌ្ឍការសរសេររបស់ខ្លួនឲ្យមានភាពប្រសើរជាងមុនក្រោយពេលបានចូលរួមវគ្គសិក្សាខ្លីក្នុងកម្មវិធីនេះ។ អរគុណអ្នកគ្រូ បងៗក្រុមការងារដែលតែងតែជួយណែនាំនិងសម្របសម្រួល។ ជាចុងក្រោយនាងខ្ញុំសូមខន្តីអភ័យទោសចំពោះកំហុសអក្ខរាវិរុទ្ធដោយអចេតនាណាមួយ នឹងរីករាយជានិច្ចរាល់មតិរិះគន់ស្ថាបនាពីមិត្តអ្នកអាន។

ចុចអានរឿងលម្ហបេះដូង

…គ.ស២០២០…
ខ្ញុំខ្ចាយការចងចាំទាំងអម្បាលមាណដូចផ្សែងក្នុងបរិយាកាស ការពិតនៃអនុស្សាវរីយ៍ទាំងអស់នេះបានកប់ក្នុងជម្រៅបេះដូងខ្ញុំមករហូត ៦ឆ្នាំហើយ! ពេលវេលាបានកន្លងផុតទៅហើយ តែស្នាមអនុស្សាទាំងឡាយហាក់មិនបានសាបសូន្យសោះ។
ខ្ញុំនៅតែសម្លឹងមើលទៅអាខៃនិងម្ចាស់វាដែលមានភាពស្និតស្នាលគ្នាដូចខ្ញុំនិងថក៍យ៉ាងនេះដែរ តែពេលនេះមិត្តរបស់ខ្ញុំគេបានទៅចោលខ្ញុំយូរហើយ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនបានរកអ្នកថ្មីមកជំនួសគេនោះទេ។
អតីតកាលក្លាយជាអនុស្សាវរីយ៍ដែលពិបាកនិងបំភ្លេចបាន ស្នេហាដំបូងបានត្រឹមជាបទពិសោធន៍ បានបង្រៀនខ្ញុំថា…មិនប្រាកដថាគ្រប់របស់ដែលយើងស្រឡាញ់សុទ្ធតែអាចយកមកធ្វើជាកម្មសិទ្ធបាននោះទេ ហើយអ្នកដែលដែលនៅក្បែរយើងក៏មិនដឹងថាថ្ងៃណាគេនិងចាកចេញទៅដែរ រៀនក្តោបក្តាប់ឱកាសឱ្យបានល្អនិងពេញចិត្តនូវអ្វីដែលយើងកំពុងមាន ហើយកុំដាក់ក្តីរំពឹងខ្ពស់ពេកមិនដូច្នេះអ្នកដែលឈឺចាប់គឺយើងខ្លួនឯង។
ប៉ុន្មានឆ្នាំមកនេះខ្ញុំខំរស់នៅឱ្យល្អ ខំធ្វើការ យកការឈឺចាប់នៃការបាត់បង់ប្តូរជាកម្លាំងជម្រុញចិត្ត ព្រោះនៅមានមនុស្សដែលចង់ឃើញខ្ញុំជោគជ័យគឺម៉ាក់! ខ្ញុំមិនត្រូវរុញភាញអវិជ្ជមានចូលមកក្នុងជីវិតព្រោះតែបញ្ហាមួយជ្រុងនោះទេ។
ការរាប់អានរវាងខ្ញុំនិងគាត់ក៏មិនបានកាត់ផ្តាច់ដែរ មែនហើយ! ពីដំបូងខ្ញុំខូចចិត្ត ខ្ញុំឈឺចាប់ តែខ្ញុំមិនអាចទម្លាក់កំហុសឱ្យគាត់បានទេ ព្រោះវាជាការស្ម័គ្រចិត្តតែម្ខាង ការស្រឡាញ់ពិតប្រាកដគឺអាចឃើញមនុស្សដែលយើងស្រឡាញ់មានសេចក្តីសុខនិងអ្វីដែលគេពេញចិត្ត បែបនោះក៏ទុកថាជាក្តីសុខដែរ។
រៀនលះបង់ចំពោះអ្វីដែលយើងគ្មានលទ្ធភាពអាចគ្រប់គ្រងបាន បណ្តោយឱ្យវាទៅតាមដំណើរ តាមតែធម្មជាតិរបស់វា ពេលនោះទុក្ខសោកក៏បានធូស្បើយទៅតាមនេះដែរ។
ខ្ញុំស្រ្កូលការចងចាំល្អៗ ហើយសម្លឹងមើលមកហាងតូចមួយនេះដែលជាញើសឈាមរបស់ខ្ញុំនិងម៉ាក់ ដ្បិតតែថាវាតូច តែវាកើតចេញពីការខំប្រឹងប្រែងនិងការជ្រោមជ្រែងពីអ្នកជុំវិញខ្លួន។
ខ្ញុំសប្បាយចិត្ត ទោះបីថាពេលនេះបេះដូងខ្ញុំត្រូវទុកឱ្យទំនេរចោលហើយមិនដឹងថាលម្ហល្វឹងល្វើយមួយនេះនិងអាចបំពេញបាននៅពេលណាក៏ដោយ តែមិនអីនោះទេ!មនោសញ្ចេតនាបរិសុទ្ធមួយនេះខ្ញុំនិងថែរក្សាវាទុកឱ្យបានល្អ៕