ខ្ញុំលាន់មាត់ ពេលខ្នងប៉ះនឹងកៅអី ឯដៃទាំងពីររបស់ខ្ញុំត្រូវគេចាប់សង្កត់កៀបទៅនឹង ស្បែកកៅអីសងខាងក្បាលយ៉ាងណែន មិនឱ្យរើបម្រះរួច ។
កែវភ្នែកដែលពោរពេញដោយភ្លើងប្រចណ្ឌសម្លឹងទម្លុះមកកែវភ្នែកខ្ញុំ ។ ចង្វាក់ដង្ហើមរបស់គេលោតញាប់ និងធ្ងន់ៗបក់ប៉ះផ្ទៃមុខខ្ញុំលាយឡំនឹងក្លិនបារី និងទឹកអប់បុរសដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំស្ទើរតែស្រវឹង ។
«បើលេងនៅមន្ទីរពេទ្យ… ហើយ… យ៉ាងម៉េច ?»
គេសង្កត់សំឡេងសួរបញ្ជាក់ក្បែរត្រចៀកខ្ញុំ សំឡេងស្អកៗ តែសិចស៊ីពេកណាស់… សម្រាប់ខ្ញុំ ។
«ខ្ញុំ… អត់ទេ… តែ… »
ខ្ញុំស្អកៗព្រោះភ័យពេក គ្មានបញ្ញាអីមកដោះទាល់នេះបានទេ ។ មិនមែនខ្ញុំភ័យដោយសារខ្លាចគេថើបទេ ខ្ញុំចង់បានគេដូចគ្នា តែរាងកាយខ្ញុំមិនទាន់ថ្នឹក ហើយខ្ញុំមិនចូលចិត្តពេលយើងប៉ះពាល់គ្នាទាំងគេកំពុងខឹង ។
«ព្រះ !» មានរបស់រឹងៗ ថាមពលមនុស្សប្រុសមាឌធំកំពុងតែត្រដុសនឹងភ្លៅរបស់ខ្ញុំ ឆ្លងកាត់សាច់ក្រណាត់ស្តើង ។
«បងទីន… មិញ… ខាងលើគឺ… »
«កុំរម្លឹក !» គេខ្សឹបគំរាម រួចទម្លាក់បបូរមាត់មកក្បែរថ្គាមខ្ញុំ រំកិលយឺតៗចុះមកកញ្ចឹងក «ហើយ… បើបងឮ… ពាក្យ ‘សង្សារចាស់’ ទៀត… បងនឹងធ្វើឱ្យអូនដកដង្ហើមមិនរួច ទាល់តែអូនភ្លេចឈ្មោះខ្លួនឯង !»
«សម្លុតម្ល៉េះ ?»
ខ្ញុំខំញញឹមលោមចិត្តគេ តែមិនដឹងគេមើលឃើញខ្ញុំស្លេកដែរអត់ទេ ។
គេក្តាប់បបូរមាត់ខាងក្រោមបង្ហាញថា ស្នាមញញឹមនេះមិនអាចញោះឱ្យគេញញឹមតបវិញឡើយ ។ ហើយគេក៏មិនខឹងលេងៗដែរ !
គេឱនមកហើយ… ខ្ញុំធ្មេចភ្នែក… ខណៈដែលធ្មេញស្រួចៗរបស់គេខាំញក់ញីលើស្បែកករបស់ខ្ញុំថ្នមៗ មុននឹងបឺតជញ្ជក់យ៉ាងខ្លាំង ។ ប្រាកដណាស់នឹងបន្សល់ទុកស្លាកស្នាមក្រហមដូចជាការបោះត្រាបញ្ជាក់កម្មសិទ្ធិឱ្យមនុស្សម្នានិយាយដើមមិនខាន ។
«អ្ហូយ… បងទីន… ឈឺ… »
ខ្ញុំថ្ងូរតិចៗក្នុងបំពង់ក រាងកាយពីលើដល់ចុងជើងកន្ត្រាក់ឡើងចុះដោយសេចក្តីស្រើបស្រាលមួយដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ស្គាល់ ។ បេះដូងនិងរាងកាយខ្ញុំទទួលស្គាល់គេ មានសេចក្តីខុសនិងការប្រចណ្ឌរោលរាលរបស់គេ តែ… សម្បជញ្ញៈខ្ញុំ មិនព្រមឱ្យខ្ញុំបណ្តោយខ្លួនតាមចំណង់មនុស្សលោកដាច់ខាត ។
«បងទីន ! លែងមើល មនុស្សកំណាច !» ខ្ញុំរអាក់រអួលហត់ៗច្រានគេ ។
ជំនួសឱ្យការឈប់ គេបែរជារំកិលបបូរមាត់មកគ្របសង្កត់លើបបូរមាត់ខ្ញុំវិញពេញទំហឹង ។ ការថើបលើកនេះ មិនមែនគ្រាន់តែជាការថើបលួងលោមទៀតទេ តែវាជាការលេបត្របាក់ ការដណ្តើមយក និងការបញ្ជាក់ប្រាប់រាងកាយខ្ញុំថា អ្នកណាជាម្ចាស់ពិតប្រាកដ ។ អណ្តាតក្តៅគគុករបស់គេលូកចូលមករុករកភាពផ្អែមល្ហែមក្នុងក្រអូមមាត់ខ្ញុំដោយការស្រេកឃ្លាន វាយលុកគ្រប់ជ្រុងជ្រោយរហូតខ្ញុំទន់ខ្លួនសឹងរលាយទឹក ។
«អ្ហឹម… » ខ្ញុំឈប់រើបម្រះ ដៃដែលធ្លាប់តែត្រូវគេសង្កត់ជាប់ ពេលនេះត្រូវគេព្រលែងឱ្យមានសេរីភាព ។ ខ្ញុំលូកដៃទាំងពីរទៅតោងកគេជាប់ រឹតរាងកាយគេឱ្យចុះមកកៀកនឹងទ្រូងខ្ញុំកាន់តែខ្លាំង ។ ខ្ញុំតបស្នងការថើបរបស់គេវិញដោយភាពញាប់ញ័រ តែស្ម័គ្រចិត្ត ។
ខ្ញុំពេញចិត្តនឹងភ្លើងស្នេហ៍មួយនេះ… ហើយពាក្យក្នុងខួរក្បាលដែលបញ្ជាមកថា «រើៗ» បានហោះទៅឆ្ងាយឡើងៗ ។
កាយវិការចុះចាញ់របស់ខ្ញុំ ធ្វើឱ្យភ្លើងតណ្ហារបស់បិសាចម្នាក់នេះរឹតតែឆេះសន្ធោសន្ធៅ ។ ដៃដ៏ធំរបស់គេលូកចូលទៅក្រោមសំពត់ខ្ញុំ… បាតដៃក្តៅភាយ ប៉ះត្រដុសនឹងស្បែកពោះទន់រលោង រួចរំកិលយឺតៗជុំវិញទីឯកជនរបស់ខ្ញុំ…
«បងទីន… កុំ… » ខ្ញុំដង្ហក់ព្យាយាមប្រកែកទាំងខ្សាវៗ ពេលម្រាមដៃគេប៉ះចំចំណុចរសើប ។
«ស្ងៀម… » គេខ្សឹបទាំងសំឡេងញ័រដូចខ្ជិលទាំងនិយាយ ។
«បងចង់ដុតស្រមោលអាសំរាមនោះឱ្យខ្ទេចពីការចងចាំអូន… បងចង់ឱ្យគ្រប់កោសិកាក្នុងខ្លួនអូនស្គាល់តែរសជាតិរបស់បងម្នាក់គត់ !»
បន្ទប់តូចចង្អៀតក្នុងឡាន ពេលនេះប្រែជាកន្លែងដែលពោរពេញដោយកម្តៅរោលរាល សំឡេងដង្ហើម និងការប៉ះពាល់ដែលធ្វើឱ្យសរសៃប្រសាទខ្ញុំស្ពឹកស្រពន់ ។ ខ្ញុំលែងខ្វល់ថាវានៅចំណតឡានមន្ទីរពេទ្យ លែងខ្វល់ថាប៉ាម៉ាក់នៅខាងលើ… វិនាទីនេះ ខ្ញុំដឹងត្រឹមតែថាខ្ញុំកំពុងតែលិចលង់ក្នុងភាពហួងហែងដ៏សាហាវក្តៅពុះមួយ បែរជាមានឱជារសផ្អែមល្ហែមបំផុតពីវត្ត មាន បុរសម្នាក់នេះ ។
សំរាមចង់ឡើងថ្លៃ (តំណាលបព្វតា)
«អូនត្រូវតែចាំដាហ្ស៊ី… » ខ្ញុំខ្សឹបដោយដាក់បបូរមាត់កៀកនឹងត្រចៀកនាង ខណៈម្រាមដៃកំពុងរុករកកាន់តែជ្រៅ ធ្វើឱ្យរាងកាយតូចច្រឡឹងកន្ត្រាក់ញ័រក្នុងរង្វង់ដៃខ្ញុំ «ទោះបីជាត្រូវធ្លាក់នរក ក៏អូនត្រូវតែអូសដៃបងទៅជាមួយដែរ ។ បងនឹងទាមទារយកគ្រប់យ៉ាង… មិនឱ្យសល់សូម្បីតែដង្ហើមមួយចំហៀងទុកឱ្យអ្នកណាផ្សេង !»
ខ្ញុំឱនទៅបម្រុងនឹងលេបត្របាក់ភាពផ្អែមល្ហែមរបស់នាងឱ្យកប់ដល់បាតបេះដូង បញ្ចប់រឿងគ្រប់យ៉ាងនៅក្នុងកាប៊ីនឡាននេះឱ្យដាច់ស្រេចទៅហើយ ស្រាប់តែ…
ទ្រីង… ទ្រីង !
សំឡេងទូរសព្ទរោទ៍កាត់ផ្តាច់អារម្មណ៍ពុះកញ្ជ្រោលដូចគេចាក់ទឹកត្រជាក់មួយធុងពីលើក្បាល ។ ជាខ្សែទូរសព្ទផ្ទាល់ពីអ៊ីសាន ! បើគ្មានរឿងបន្ទាន់កម្រិតស្លាប់រស់ គេនេះគួរដឹងច្បាស់ណាស់ថា មិនគួរហ៊ានរំខានខ្ញុំពេលកំពុងនៅក្នុងជីវភាពជារាហុលេបចន្ទទេ ។
ខ្ញុំខាំធ្មេញគ្រហឹមក្នុងបំពង់កដោយក្តីមួម៉ៅ រួចដកដៃចេញយឺតៗទាញសំពត់ និងកអាវនាងឱ្យមានរបៀបរៀបរយឡើងវិញ ទាំងមុខក្រញូវ ។ ដាហ្ស៊ីកំពុងហត់ដង្ហក់ ថ្ពាល់នាងក្រហមងាំង សម្លឹងមកខ្ញុំដោយកែវភ្នែកស្រទន់លាយភ័យផងអរផង ។
«What ?»
ភាសាអង់គ្លេសដ៏ខ្លីនេះ អ៊ីសានក៏អាចនឹងព្រលឹងហោះរកព្រលឹតដូចគ្នាមិនខុសសភាពនៃអនាគតភរិយាខ្ញុំឡើយ ។ តែគេត្រូវការបូរបាច់ឱ្យដំណឹងខ្ញុំថា “Veha is here to see you, sir.” …
ដូចកំពុងក្តៅសន្ធោត្រូវទឹកកកមកមួយថាំងមកចំកណ្តាលមុខ ។
សភាពជាខ្មោចលង់កំហឹងរបស់ខ្ញុំកំពុងបន្លាចទាំងស្រីស្អាតដែលមើលមកមិងមាំង ។
ដៃខ្ញុំរៀបរយសក់ឱ្យគេ ហើយនិយាយខ្លីតាមហ្វូន ៖
“I’ll be right there.”
ទម្លាក់ទូរសព្ទចុះកាលណា ខ្ញុំទម្លាក់ភ្នែកមកមើលគេ… ដាហ្ស៊ី… កូនឆ្មានេះនៅស្ពុលបបូរមាត់និងថ្ពាល់សម្លឹងមកខ្ញុំម៉ក់ៗ ។
«ឡើងទៅមើលប៉ាអូនវិញបាន ! …បងមានការបន្ទាន់ !»
ខ្ញុំប្រាប់នាងកំបុតៗ សឹងមិនទុកពេលឱ្យនាងសួរនាំព្រោះទ្រូងខ្ញុំកំពុង ឱបភ្នំភ្លើង ។ នាងនៅអល់អែកចង់សួរបន្តិច ចង់ឈប់បន្តិច តែមិនរេខ្លួន ធ្វើឱ្យខ្ញុំដកដង្ហើមធំ ឱនទៅខ្សឹប ៖
«យប់នេះ… យើងមកឈ្លោះគ្នាត កូនឆ្មា !»
ម្រាមដៃខ្ញុំដែលបានធ្វើទោសគេមុននេះ ក៏លូកទៅរុញទ្វារឡានឱ្យគេឈានចុះ រួចបោលឡានចេញរ៉ាវ ។ ដៃមួយលើកហ្វូនមកនិយាយ ៖
«អ៊ីសាន ?» ខ្ញុំគំហក ។
«បាទទាន !»
«ដាក់មនុស្សមើលដាហ្ស៊ី !»
ខ្ញុំបិទទូរសព្ទផាំង ។ ជាន់ហ្គែរឡានដូចហោះចេញពីចំណតមន្ទីរពេទ្យក្នុងល្បឿនកំហឹងដូចព្យុះកំបុតត្បូង ។ អាសំរាម… !
ហ៊ានមកអើតក្បាល ? ១៥នាទីក្រោយ… ខ្ញុំបោះជំហានចូលមកដល់សាលធំនៃក្រុមហ៊ុនកណ្ដាល ដោយកំហឹងលេបត្រជាក់ស្រេងក្នុងទ្រូង ។
គ្រាន់តែដើរកាត់ជណ្តើរ ខ្ញុំដៀងភ្នែកឃើញអាគាត់វេហាកំពុងឈរខ្សឹបខ្សៀវគ្នាយ៉ាងតក់ក្រហល់ជាមួយនីកូល ។
ចិញ្ចើមខ្ញុំជ្រួញគិត… ហើយដើរបន្តហួសទៅដោយក្រញូវៗ… ។
អតីតរបស់អូន ស្លៀកពាក់ធំដុំ ហំហាន ពាក់នាឡិកាថ្លៃៗ ធ្វើឫកដូចសេដ្ឋីថ្មី ។ មនុស្សធុននេះ មានធុរៈអី មានមុខអីមកសុំចួបខ្ញុំ ?
ពាក់ព័ន្ធដាហ្ស៊ី !!! ខ្ញុំដឹង ។ យប់មិញ នៅភោជនីយដ្ឋាន នាងនួនដែលវាតោង ត្រូវខ្ញុំឱ្យអ្នកយាមបោះចេញ អ៊ីចឹងអាចថា អាកណ្តុរដែលយប់មិញថយទៅដេកគងថ្ងាសគិត ឥឡូវមើលដាហ្ស៊ី ថាជាជង្រុកអង្ករថ្មី ?
ខ្ញុំដើរហួសពួកមនុស្សនេះយ៉ាងឆ្មើងឆ្មៃ ហាក់ដូចជាពួកគេគ្រាន់តែជាធូលីដីដែលមិនគួរឱ្យចង់សម្លឹង ។ កែវភ្នែកឥន្ទ្រីរបស់ខ្ញុំសម្លឹងត្រង់ទៅមុខ មិនខ្ចីងាកមើល ឬរវីរវល់ជាមួយអ្នកណាសូម្បីមួយវិនាទី ។
ពេលឡើងមកដល់ជាន់ការិយាល័យ អ៊ីសានកំពុងឈរចាំទទួលដោយទឹកមុខតានតឹង ។ ខ្ញុំទម្លាក់ខ្លួនអង្គុយលើសាឡុងយឺតៗ ឈ្លីក្បាលទម្លាក់កំហឹងដែលងំដូចភ្លើង ។
«ឱ្យអាសំរាមនោះឡើងមក !»
ខ្ញុំចង់ដឹងណាស់… ព្រោះពេលនេះ ក្នុងទ្រូងខ្ញុំមានតែនាង… បើមនុស្សគ្រប់គ្នាដែលពាក់ព័ន្ធនាងមករំខាន ខ្ញុំត្រូវមានល្ខោនលេងបកទៅវិញឱ្យវិនាសលែងបានមកវិញជាលើកទីពីរឬសូម្បីតែជារៀងរហូត ។
ទ្វារការិយាល័យធ្វើពីឈើប្រណីតក្រាស់ឃ្មឹក ត្រូវបានអ៊ីសានរុញបើក ។
EX របស់គេ… ដើរចូលមកដោយឫកពាខែងរ៉ែង ប្រឡែងជាមួយវ៉ូខេណូក្នុងទ្រូងខ្ញុំ ។ ជននេះសង្កត់កែងស្បែកជើងឮសូរតុកៗ ហាក់ដូចជាកំពុងដើរចូលក្នុងក្រុមហ៊ុនរបស់ខ្លួនឯង ?
ប្រុសបញ្ញើក្អែក ទម្លាក់ខ្លួនអង្គុយទល់មុខសាឡុងរបស់ខ្ញុំ ដោយមិនចាំបាច់មានការអនុញ្ញាត ព្រមទាំងយកដៃទាំងពីរស៊កចូលហោប៉ៅខោ ធ្វើមុខរបៀបអ្នកជំនួញជោគជ័យ ។
ខ្ញុំនៅតែអង្គុយផ្អែកខ្នងនឹងកៅអីស្បែក សម្លឹងមើលដោយខ្សែភ្នែករាបស្មើ និងត្រជាក់ស្រេងក្នុងជម្រៅបេះដូង ។
គ្មានការស្វាគមន៍ គ្មានសូម្បីតែការងក់ក្បាល ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែត្រដាងដៃអង្គុយត្រងយកពន្លឺថ្ងៃដែលចាំងចូលតាមកញ្ចក់បង្អួច ។
ភាពស្ងៀមស្ងាត់របស់ខ្ញុំធ្វើឱ្យសេដ្ឋីថ្មីល្មោភលុយនេះចាប់ផ្តើមរអាក់ រអួលបន្តិច តែនៅខំប្រឹងដំឡើងសំឡេងដើម្បីបិទបាំងភាពកំសាក ។
«បព្វតា !» ហៅឈ្មោះខ្ញុំ របៀបចង់បង្ហាញភាពស្មើគ្នា
«ជាអ្នករកស៊ីធំស្រាប់ហើយ អ៊ីចឹង ខ្ញុំមិននិយាយបង្វែរបង្វិលទេ… ខ្ញុំមកថ្ងៃនេះ គឺចង់និយាយរឿងកិច្ចសន្យារវាងយើងកាលពី ៦ ខែមុន !»
ខ្ញុំនៅតែមិនមាត់ គ្រាន់តែជក់បារី ហើយបោះក្រសែភ្នែកទៅរកគូសន្ទនា ជាសញ្ញាប្រាប់ថា “ព្រុសបន្តទៀតមក” ។
«កាលនោះជំនួយការលោក… ចាយមួយលានដុល្លារដើម្បីទិញខ្ញុំឱ្យដើរចេញពីដាហ្ស៊ី… ពេលគេទន់ខ្សោយ… លោកក៏ឆ្លៀតយកគេបានសម្រេច ! តែឥឡូវ គេជិតក្លាយជាជំទាវស្របច្បាប់របស់លោក…»
ខ្ញុំនៅទម្លាក់ភ្នែកស្តាប់ខាងណោះក៏ញញឹមចុងមាត់ទាំងកែវភ្នែកក្រឡេចក្រឡាប់យ៉ាងលោភលន់ ហើយចរចាឥតមានអៀនខ្មាសថា «ខ្ញុំគិតថា តម្លៃមួយលានកាលពីមុនថោកពេក បើធៀបនឹងឋានៈគេពេលឥឡូវ !»
ខ្ញុំធ្វើដូចស្ពាន់សុទ្ធដែលដុតមិនចេះក្តៅ ខណៈអ៊ីសានធ្វើមុខក្រញូវក្បែរទ្វារ ។ វេហាឱនក្បាលមកមុខ គោះតុតិចៗហើយបញ្ជាក់ជំហរ ៖
«៥លានដុល្លារ !!! ថែមឱ្យខ្ញុំ ៥ លានដុល្លារទៀត ខ្ញុំនឹងបិទមាត់ឈឹង ហើយបាត់មុខពីជីវិតគេជារៀងរហូត ។ វាមិនច្រើនទេ ! មហាសេដ្ឋីទើបនឹងកុងត្រាការងារមនោគមលើក្រដាសបោះពុម្ពជាមួយអ្នកនយោបាយមួយឆ្នាំ ១៥ លានឯណោះ ។»
«តែ… ចុះបើឯងមិនបានម៉ារៀលណា ?»
«ស្រួលបំផុត ! ឱ្យមួយលាន ខ្ញុំថាចេញគឺដើរចេញរួចហើយ ! តែមិនបានប្រាប់ថា មិនដើរចូលវិញទេ !»
ខ្ញុំកម្រើកមាត់តែបន្តិចទេ មិនដល់ថ្នាក់ខាំមាត់ខ្លួនឯងឱ្យដូរថ្លោះទឹកមុខនៅចំពោះមនុស្សបាតសង្គមនេះឡើយ តែចិត្តនេះ ដូចកំពុងចេញឈាម ។
ព្រោះអី ? ព្រោះសំណួរមួយ !
បើវា… Ex របស់អូន ទៅញ៉ែអូនវិញ… អូន… ស្រណោះរឿងចាស់ជាមួយវាដែរស្រីល្ងង់ ?
ភ្នែកខ្ញុំទម្លាក់នឹងនសម្លឹងកម្រាលតុ… តែភ្នកនឹកឃើញមុខគេជានិច្ចនៅទីនេះ… មុខដែលហើមក្រហមក្រោមភ្លើងស្នេហ៍របស់ខ្ញុំ ហត្ថាសងខាងខ្ញុំលាតត្រដាងពាក់លើធ្នាក់សាឡុង តែស្រមៃឃើញក្លិនក្រអូបសាយភាយរបស់គេ កំពុងស្ថិតណែនរើមិនរួចក្នុងរង្វង់ដៃខ្ញុំ ។
«… ខ្ញុំក៏អាចនឹងទៅរកដាហ្ស៊ី ហើយប្រាប់សង្សារចាស់របស់ខ្ញុំថា គ្រប់យ៉ាងនៅពីក្រោយរឿងបំបែកបំបាក់រវាងពួកយើងជាល្ខោននៃបាតដៃអនាគតប្តីម៉ាហ្វៀរបស់គេ !»
«ឯងបិទមាត់ !»
អ៊ីសានស្រែក ។ ឯខ្ញុំបន្ទាបខ្សែភ្នែកសម្លឹងមើលមុខអាមនុស្សដែលហ៊ានយកអតីតសង្សារខ្លួនឯងមកតថ្លៃលក់ដូរជាលើកទីពីរ ។
វានេះធ្វើឱ្យនាងយំយ៉ាងណា វាមានដឹងដែរទេ ?
ខ្ញុំគិត រួចសើចក្នុងបំពង់ក ។ ជាសំណើចដែលពោរពេញដោយការមើលងាយ និងអាណិតអាសូរចំពោះភាពល្ងង់ខ្លៅរបស់វា ។
«ឯងជាសំរាម… ដែលមិនត្រឹមតែល្ងង់ទេ ថែមទាំងហ៊ានស្អុយ !»
វេហាញញឹមដូចជឿជាក់ខ្លាំង គេរអ៊ូតិចៗទាំងគ្រវីក្បាលលេងបញ្ឈឺខ្ញុំ ៖
«ស្គាល់គេច្បាស់ទេ ? មនុស្សគេ… បើស្រលាញ់ គឺងប់… បើស្អប់… ស្លាប់ក៏មិនបែរក្រោយដែរ ! គេជាស្រីមុខរឹង ក្បាលរឹងដូចដែក មហាសេដ្ឋីនៅដឹងពីគេស្ទើរណាស់ តែខ្ញុំ… មានវីស សម្រាប់មួលដល់បេះដូងដែករបស់គេ !»
ខ្ញុំងើបឈរយឺតៗ យកដៃច្រត់លើតុ ឱនមុខទៅកៀកជននេះ ខណៈចិត្តខ្ញុំស្រមៃចង់ឃើញឈាមមាត់វា តែខ្ញុំនៅចង់ជជែកគ្នាលេងសិន… ចាំបន្តិចទៀត… ចាំដាល់មាត់វា ។
«កុំទម្លាក់តម្លៃសំណព្វចិត្តអញ… ទាបពេកអាសំរាម !»
វេហាគាំងមាត់ ស្លេកមុខបន្តិចពេលប៉ះនឹងពន្លឺភ្នែករបស់ខ្ញុំ ។ ខ្ញុំនិយាយទាំងសង្កៀរធ្មេញ ៖
«កុំថាឡើយ ៥ លាន… សូម្បីតែ ៥០ លាន ក៏អញអាចយកមកគប់ក្បាលឯងដែរ…» ខ្ញុំខ្សឹប ទឹកមុខនៅតែញញឹមពិសពុល «ប៉ុន្តែ… ការដែលប្រើលុយបិទមាត់ឆ្កែ វាអត់សប្បាយមើលសោះ !»
ចួបគ្នាជាថ្មីនៅភាគក្រោយ !
យល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសាច់រឿងខាងលើ