ក្រុមឧក្រិដ្ឋកម្មបរទេសដែលទើបនឹងសម្លាប់គ្រូម្នាក់ថែមទៀតហើយ
ចាប់ ក្មេងទៅ៥នាក់ … ដើម្បីរក្សាអាថ៌កំបាំងរបស់ពួកគេ ! ឃ្លានេះ បានបំបុកបេះដូងនាងឱ្យតបតនឹងថ្នាក់លើ ៖
«Channel N-News មិនអាចស្ងាត់ធ្វើមិនដឹងរឿងអីបានទេពូ !»
នាងនិយាយបន្ថែមញ័រៗខ្សឹបៗ ។
«ខ្ញុំឱ្យបិទៗ !» លោក ផន ព្រមានមុននឹងក្រោកបោះកៅអីចេញទៅម្ខាង គ្រាំ ។ ធីតាចំហមាត់ ។ អាកប្បកិរិយាស្អី ?
ហេតុអីគាត់មានសម្ពាធថ្នាក់នេះ ? តរុណីក៏ដឹង គាត់មិនដែលច្រងេង ច្រងាងថ្នាក់នេះទេ ពិសេសជាមួយធីតា ។
«ពូឈប់សិន !»
«ពូទៅដេកហើយ ! ឯងក៏អ៊ីចឹងដែរ !»
«អូខេ ! យើងនឹងនិយាយនៅព្រឹកស្អែក !»
ធីតារត់តាមគាត់ តែបុរសគ្រវីដៃបង្អាក់នាងដោយសម្តីខ្សោយ ៖
«និយាយរឿងផ្សេងបាន ! រឿង L-34 … បិទ !!!»
ធីតានៅស្ងៀមក្បែរទ្វារ សម្លឹងដំណើរហត់នឿយនៃនិពន្ធនាយកម្នាក់ ដែលធ្លាប់មានប្រវត្តិក្បាលដែកបំបែកវិញ្ញាសាឧក្រិដ្ឋកម្មមកជាងមួយទសវត្សរ៍មកហើយ ។ លោកផន ត្រូវបានគេស្គាល់តាំងពីនៅជាកូនចៅអ្នកយកពត៌មានសន្តិសុខសង្គមម្នាក់កាលពីសម័យកាសែតកាន់ដៃអាន រហូតពេលនេះជានិពន្ធនាយកសារព័ត៌មានអនឡាញលំដាប់ប្រទេស ។
L-34 មានឥទ្ធិពលអ្វីបានជាគាត់អាចបំភ្លេចខ្លួនឯងចោល ?
នាងថយមកវិញ ហើយខ្ទប់ទ្វារបន្ទប់ការិយាល័យ សំងំឈរបិទភ្នែក
សម្រាលការតឹងតែងចិត្ត ។ អនុស្សាវរីយ៍បានហូរត្រលប់មកវិញ … ផ្លូវរូងក្រោមដី … ភាពភ័យរន្ធត់ … អ្វីដែលបានកើតឡើងកាលពី៥ឆ្នាំមុន ។ មុខបុរសម្នាក់ វាងវៃ សាមញ្ញ សប្បុរស រឹងមាំ វិលមកវិញ … ភារម្យ ! បុរសដែលបានជួយនាង ហើយជាថ្នូរនឹងអាយុសង្ខារបស់ធីតា គេផ្ទាល់ បានបាត់ខ្លួនគ្មានពាក្យផ្តាំសូម្បីមួយម៉ាត់ណា ។
ពេលវេលាកន្លងមកនេះ អវត្តមានរបស់គេគឺជាមោឃមួយ ដែលធីតាមានអារម្មណ៍ខ្វះៗ ហើយមិនអាចមានអ្វីមកបំពេញជំនួសបាន ។
ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ … ស្រីអ្នកកាសែតបើកភ្នែកមកវិញ ។
នៅពេលដែលករណី L-34 បានលេចចេញជាថ្មី តរុណីអាចមានអារម្មណ៍ថា រឿងចាស់កំពុងឈានត្រលប់មកវិញម្តងទៀត ដូចខ្មោចអន្ទោល តែលើកនេះខុសគ្នាត្រង់ថា នាងគ្មានអធិការភារម្យនៅក្បែរទេ ។
ស្រីងាកទៅទាញយកសន្លឹកPrintពីកម្រាលឥដ្ឋ ហើយរៀបចំកាតាប ផ្ទុកTablet និងទូរសព្ទ ។ ដៃម្ខាងបានច្បាមយកអាវមួយទៀតលើថ្នាក់បង្អែកកៅអីមកចងពីលើចង្កេះ ហើយចាកចេញដោយប្រញឹកប្រញាប់ពីការិយាល័យរបស់នាង ។
——
នៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃដ៏ស្រទន់ គ្រប់យ៉ាងខាងក្រៅក្លាយជាពណ៌ពេជ្រថ្លា ព្រោះតំណក់ភ្លៀងតិចៗបានស្រោចស្រពប បោសមកលើផ្ទាំងកញ្ចក់ឡានទំនើបដែលធីតាទាញទ្វារចូល ។
នាងមានវត្តមានលើកៅអីដ៏ប្រណីត និងលក្ខណៈស្រណុកបែប
Ergonomic តែមិនមែននាងបើកបរដូចកាលពីសំណុំរឿងរូបខ្មៅស្រអាប់ទៀតនោះទេ ។ ឆ្នាំនេះ មនុស្សដែលធ្វើការបែបធ្វើដំណើរផ្លាស់ទី ច្រើនបាននិយមរំលស់យកយានស្វ័យប្រវត្តិមកជួយកំដរជីវិតប្រចាំថ្ងៃហើយ ។ រថយន្តនេះគ្មានអ្នកបើកបរទេ តែយានជំនិះដែលផ្ទុកដោយកម្មវិធីដែលអាចបញ្ជាឱ្យផ្លាស់ទី និងរុករកគោលដៅដោយមិនចាំបាច់មានមនុស្សចូលនៅក៏បាន ។ AI អាចយល់អំពីបរិស្ថានជុំវិញ និងទីតាំងគោលដៅ តាមរយៈឧបករណ៍ចាប់សញ្ញា កាមេរ៉ា AI និងរ៉ាដា ហើយចេញដំណើររហ័សជាងរថយន្តធម្មតាច្រើនដងដោយឯករាជ្យ ទោះណាជាយើងមិនទាន់មានផ្លូវល្បឿនលឿនបែប Hyper -Express Highway ក្តី។
«ទៅ Boy យើងមានបេសកកម្មធំ ! រតនគិរី !!!»
នាងប្រាប់ទៅDashboard ដែលកំពុងតែបន្លឺឡើងយ៉ាងស្រទន់នូវការរង់ចាំចេញដំណើរ ដោយបង្ហាញនូវចំណុចប្រទាក់ឌីជីថល ដែលពោរពេញដោយក្រាហ្វិកដ៏រស់រវើក ។
AI បានបញ្ចេញផ្លូវពីភ្នំពេញទៅរតនគិរី ។
«អរុណសួស្តី ធីតា !» AI របស់រថយន្តបានស្វាគមន៍នាងដោយសំឡេងសុភាពបុរស ។ «ត្រៀមចេញដំណើរហើយឬនៅបាទ ?»
នារីងក់ក្បាលទាំងស្រពោន និងហត់នឿយ ។
ជាមួយនឹងសូរបញ្ឆេះដ៏ស្រទន់ រថយន្តតូចបានរេចេញពីចំណត ហើយបង្កើនល្បឿនស្រាលស្រិប រួមផ្សំជាមួយនឹងចរាចរណ៍ពន្លឺថយក្រោយនាមហា វិថី ឆ្លាតវៃ ខ្ពស់ស្រឡះពីផ្លូវខាងក្រោម ។
ស្រីស្អាតសម្លឹងមើលទេសភាពទីក្រុងភ្នំពេញ ដែលរលាយទៅជាពណ៌បៃតងលាយភាពខៀវស្រងាត់នាខែវស្សា ។ នៅតាមបង្អួចបែប Panoramic នាងលើកកាមេរ៉ាសំណព្វមកថតផ្តិត ។
«នេះ ផែនទី !» AI ប្រាប់មួយៗ ។
ស្រីងាកមកពិនិត្យក្រវ៉ាត់ផ្លូវបានកំពុងតែបង្ហាញខ្លួននៅលើអេក្រង់ ដោយមានចំណុចប្រទាក់ជាមួយនឹងការអាប់ដេតជាក់ស្តែងភ្លាមៗអំពីស្ថានភាពចរាចរណ៍ និងអាកាសធាតុ ។
«យើងទៅដល់ពេលណា ?» នាងសួរ ។
«ការមកដល់ប៉ាន់ស្មាន អាចក្នុងរវាងពីរម៉ោងនិងដប់ពីរនាទី !»
«ចាស៎ អរគុណ !» នាងតបដោយឱនមកបិទកាមេរ៉ាដាក់ទៅម្ខាងហើយទាញយកនំក្រៀមពីក្នុងកាតាបមកហែកយឺតៗ ។
«ធីតា ! ចង់ស្តាប់ផតខាសព័ត៌មានចុងក្រោយបំផុត ឬ List បទចម្រៀងដែល Favorite ?»
AI បានសាកសួរពេលធីតាទំពានំបន្តិចបន្តួច ដៃនាងចុចរកកន្លែងកាហ្វេហើយចុចប៊ូតុង ។
បបូរមាត់នាងឆ្លើយតប៖
«តស់ ! ស្តាប់ព័ត៌មានសិន !»
បេះដូងស្រីលោតញាប់ឡើងវិញ ទាំងក្នុងការគិតពីសំណុំក្តីL-34 ដែលនឹងត្រូវប្រឈមស៊ើបអង្កេតនាពេលពីរម៉ោងខាងមុខ ។
ម៉ាស៊ីនកាហ្វេតូចរបស់យាន លាន់ប្រាវ តែមិនរងំយូរឡើយ ។ គ្រប់យ៉ាង
គឺទំនើបដូចឋានសួគ៌ទៅហើយ ម្តេចឡើយមនុស្សនៅគិត មកកាប់សម្លាប់គ្នាបានទៀត ? ក្មេងៗអស់នោះ គេបរិសុទ្ធណាស់ ពួកគេដឹងអីគេ ?ចុះលោកគ្រូ ហេតុអ្វីចាំបាច់ត្រូវសម្លាប់គាត់ ?
កាហ្វេខ្មៅ ចាស់ ខ្មៅហើយស្អិត បានហូរចេញមករ៉ាវ នាំមកជាមួយនូវក្លិនដ៏មានថាមពលពាសពេញយាន ។ នៅពេលដំណាលគ្នានេះដែរ សំឡេងស្រទន់នៃផតខាសបានលាន់មកពាសពេញរថយន្តទំនើប ។
«រាជធានីភ្នំពេញមមាញឹកជាមួយពាក្យចចាមអារ៉ាមនៃការបាត់ខ្លួនក្មេងជំទង់៥នាក់នៅខេត្តរតនគិរី ! ឪពុកម្តាយពួកគេ ប្រចាំការនៅអធិការដ្ឋាន ប៉ូលិស !»
អធិការដ្ឋាននោះ … ស្រីផ្អៀងស្មាទៅក្រោយ ដោយអនុញ្ញាតឱ្យរាងកាយអាចស្រូបយកបរិយាកាសនាពេលល្ងាច ក្នុងល្បឿនដ៏ទន់ភ្លន់របស់រថយន្តអភិនីហារ ។ ធីតាមានអារម្មណ៍ថា ស្ទើរតែដូចជាកំពុងអណ្តែត ដោយរំភើយឆ្ពោះទៅរកអតីតកាលមួយ ។
«សាកមើលចុះ ! កាហ្វេនេះហ្វ្រីសម្រាប់អ្នកភ្នំពេញថ្ងៃដំបូង !»
«យី ! មាន Promotionទៀត ! អូយ ល្វីង !»
«លេបចូលដល់បំពង់ក នឹងក្លាយជាផ្អែមឈ្ងុយវិញ !»
សំឡេងគេ ទឹកមុខគេ ភាពជាមនុស្សប្រុសពេញដោយការទទួលខុសត្រូវរបស់គេ ជាតិនេះ ធីតាភ្លេចមិនបានពិតមែន ។ នារីនេះធ្លាក់ស្រពោន ដោយសម្លឹងពែងកាហ្វេថ្មី … មាត់នាងរអ៊ូតិចៗម្នាក់ឯង …
សប្តាហ៍ក្រោយជួបគ្នាម្តងទៀតណា …
យល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសាច់រឿងខាងលើ