សំឡេងនិងសំណួរពី AI បានបញ្ចប់ភាពរវើរវាយរបស់នាង ហើយបង្ខំសតិគ្រប់យ៉ាងត្រលប់មករកបេសកកម្មចំពោះមុខវិញ ។ តរុណីយើងញញឹម បន្លប់ រួចធ្វើជាក្រេបជាតិគ្រាប់ធញ្ញជាតិដែលលីងឈ្ងុយឈ្ងប់តែសែនល្វីង ។
«កុំប៉ិនពេក Boy !» ស្រីបន្ទោសមនុស្សយន្ត ។
«ពាក្យនេះគ្មានក្នុងវចនានុក្រមសោះ ខ្ញុំឆែកជានិច្ច ! ធីតានិយាយច្រើនដងហើយ !»
នាងសើច ៖
«ឆែកទៀតទៅអ៊ីចឹង !»
ដោយគ្មានដៃចង្កូតដើម្បីកាន់ ឬឈ្នាន់ដើម្បីគ្រប់គ្រង គ្រប់យ៉ាង ដូចជានាងគ្រាន់តែជាអ្នកដំណើរក្នុងជីវិតរបស់នាងផ្ទាល់ ដោយមើលពិភពលោកដែលកំពុងគំហុកប្តូរពណ៌ទៅជាងងឹត ។
បន្ទះស្រូបពន្លឺព្រះអាទិត្យបានតម្រង់ជួរនាបណ្តោយផ្លូវដើម្បីបង្កើត និងខ្ជាក់ផ្តល់ថាមពល មិនត្រឹមតែសម្រាប់បណ្តាយានយន្តទំនើបប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែដល់សហគមន៍ខ្មែរទាំងមូល ។
ស្រីក្រឡេកមើលទៅខាងក្រៅបង្អួច ឃើញក្មេងៗកំពុងអំណរសប្បាយលេងក្នុងសួនឧទ្យានដែលបំពាក់ដោយឧបករណ៍ចាប់សញ្ញាឆ្លាតវៃ ចេះកែតម្រូវពន្លឺដោយផ្អែកលើពេលវេលាផង ។ ឥឡូវមេឃងងឹតផង ភ្លៀងផង តែAI នៅឯឧទ្យានអាចបង្កើតពន្លឺបាន ។
គ្រប់យ៉ាងក្នុងដៃយើង ហេតុអី L-34 មួយ យើងត្រូវខ្លាច ?
សំណួរនេះកំពុងបង្កើនថាមពលចិត្តដល់ស្រីអ្នកសារព័ត៌មានទំនើប ដែលចង់ដឹងនិងចង់ឃើញការពិតត្រូវបានលាតត្រដាង ។
«ចង់ឱ្យខ្ញុំគ្រប់គ្រងលើការរុករកក្នុង L-34 Lab ទេ ?» AIសួរធ្វើឱ្យនាងងាកមកវិញ ។
«កុំអី ! ខ្ញុំនឹងដោះស្រាយបានខ្លួនឯង !» ធីតាឆ្លើយទាំងការតាំងចិត្តដែលហូរពេញសព្ទសំឡេងរបស់នាង ។
«គ្រាន់តែ … ជួយតាមដាននូវរាល់ឧបសគ្គដែលអាចកើតមាន !»
AIបន្ថែម ។
«អូ ល្អទេតើ !» ធីតាញញឹមដាក់ Dashboard ហើយផ្អែកខ្នងបង្ហើយសារធាតុរាវក្នុងដៃយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ ។ បទចម្រៀងមួយលាន់មក ជាបទដែលនាងតែងតែស្តាប់ … «ពេលវេលាណាមួយដែលស័ក្តិសមឱ្យយើងជួបគ្នា … »
នាងបិទភ្នែកសំងំយកកម្លាំងព្រោះប្រព័ន្ធរបស់យានជំនិះបានរំកិលតាមក្រិតខ្នាត ហើយបង្កើនល្បឿន ។
លោកផន ! … ចិត្តនាងនឹកបាចហាចដល់បុរសដែលចូលមកហាមប្រាម ទាំងដែលគាត់ដឹងហើយថា នាងមិនស្តាប់គាត់ទេ ។ ស្រីបិទភ្នែកហត់នឿយ រួចលង់ភ្លឹបទៅក្នុងការសម្រាក ។
Boy ស្រែកឡើងថា ៖
«ចូលដីរតនគិរីហើយ !»
ធីតាមមិងមមាំងបើកភ្នែក និងរេសម្លឹងជុំវិញ ។
«តើឱ្យខ្ញុំជួយរៀបចំទិសដៅទៅមន្ទីរពិសោធន៍ L-34 ដែរទេ ?»
ធីតាងក់ក្បាលចិត្តរបស់នាងវិលមកថ្លាឆ្វង់វិញភ្លេចចោលនូវបណ្តាអារម្មណ៍ងោកងុយហត់នឿយ ។
ទីនេះ … ជម្រកព្រៃបៃតង ដីក្រហម និងភូមិករ ទឹកជ្រោះ បានដាស់ភ្ញោចអតីតកាល ។ រថយន្តស្វយ័តបន្តដំណើរដោយស្ងៀមស្ងាត់ កាត់តាមទីប្រជុំជន និងដំណើរចុះឡើងនៃក្រុមមនុស្សមិនស្គាល់មុខ ។
ធីតាបានចតរថយន្តនៅឆ្ងាយពីមន្ទីរពិសោធន៍ L-34 ដែលកំពុងមាន សភាពស្ងប់ស្ងាត់ព្រោះជាពេលយប់ ។ សំឡេងតែមួយគត់ដែលឮមក គឺសំឡេងស្រទន់នៃយន្តហោះគ្មានមនុស្សបើកដែលដើរល្បាតក្នុងតំបន់នេះ ។ ៥ឆ្នាំមុន ទីនេះធ្លាប់តែជាព្រៃក្រាស់ដីក្រហម ។ គ្រប់យ៉ាងគឺធម្មជាតិសុទ្ធសាធ តែមិនមានអ្នកណាដឹងឡើយថា ៥ឆ្នាំក្រោយ ដែនដីខ្ពង់រាបប្រែក្លាយជាជម្រកដ៏សម្បើមនៃបច្ចេកវិទ្យាបែបនេះឡើយ ។
«ម៉ោង ៩ យប់ !» នេះជាដំណើរការសំឡេងផ្តល់ដំណឹងស្វ័យប្រវត្តិពីប្រព័ន្ធសុវត្ថិភាព ប្រកបដោយបច្ចេកវិទ្យាខ្ពស់របស់មន្ទីរពិសោធន៍ ដែលត្រូវបានគេបំពាក់ជុំវិញបរិវេណនេះ ដោយប្រើរ៉ូបូត ។
ឮកាលណា ធីតារុញកែទីតាំងកាសតូចក្នុងត្រចៀករបស់នាង ហើយនិយាយតិចៗស្ទើរខ្សឹប ៖
«ឃើញដូចខ្ញុំទេ ?» តរុណីយើងខ្សឹបខ្សៀវ ខណៈភ្នែករបស់នាងបង្វិលស្គែនចំណុចប្រទាក់នីមួយៗដែលមានពន្លឺលើ Tablet ។ នាងកំពុងបង្ហាញព័ត៌មានសុវត្ថិភាពផ្ទាល់ខ្លួនទៅកាន់ ហ្សឺឌី ដែលជាមិត្តចាស់ ហើយថ្នឹកខាង
Hack លុកចូលទិន្នន័យ ។
ហ្សឺឌីកំពុងតែគ្រប់គ្រងការលុកចូលឆ្មក់មើលពីចម្ងាយ ។ រាល់ច្រករបៀងរបស់មន្ទីរពិសោធន៍ដែលកំពុងបញ្ចេញពន្លឺជាមួយនឹងឧបករណ៍ចាប់សញ្ញាចលនា គេមើលឱ្យធីតាទាំងអស់ ។
ឆ្មាំមនុស្សយន្តបានដើរប្រទាក់ជុំវិញនេះដូចស្រមោច ។ ភ្នែកក្រហមៗរបស់ពួកគេ អាចស្គែនរកមើលរាល់ការកម្រើកនានា សូម្បីតូចប៉ុនណាក៏ ដោយ ។
ធីតាស្មុគស្មាញចិត្តបំផុតហើយ តែត្រូវហ្សឺឌីប្រាប់មកភ្លាមថា ៖
«ចូលបាន ! ប៉ុន្តែត្រូវលូន និង … បិទដង្ហើម !!! AI សុវត្ថិភាពដែលដាក់រាយ វាឆ្លាតខ្លាំង វាអាចចាប់រលកសញ្ញាកម្ដៅ និងដង្ហើមក្នុងរង្វង់កន្លះម៉ែត្រ !»
ធីតាទម្លាក់ iPad ក្នុងថ្នក់អាវ ហើយញ៉ុកឆ្នុកជំនួយអុកស៊ីសែនដូចបានត្រៀម ដោយឱនចុះដី លូនវារយ៉ាងញាប់ចំណាប់ឆ្ពោះទៅរកផ្លូវចូល ។ រាល់ការរំកិលរបស់នាងស្ងាត់ ថែមទាំងមិនដកដង្ហើម ។
ដោយសារស្បែកជើងកវែងដែលធន់នឹងសំឡេងត្រូវបានត្រៀម នេះជាលក្ខខណ្ឌនៃអ្នកសារព័ត៌មានទំនើបសម័យAI ដែលតម្រូវឱ្យមានជំនាញខាងបច្ចេកវិទ្យាខ្ពស់ គួបផ្សំនឹងការបង្វឹកផ្នែកស៊ើបអង្កេត ជំនាញវារលើដី ប្រតោង មុជទឹក អត់ដង្ហើម ធីតាមានឧបករណ៍ជំនួយមកតាមទាំងអស់ ។
នៅពេលរាងកាយទៅដល់បន្ទះសុវត្ថិភាព នាងបានដកឧបករណ៍តូចមួយចេញ ដើម្បីឆ្មក់លួចចូលទៅក្នុងប្រព័ន្ធដើម្បីរំលង Biometric keys ដែលស្គែនជីពចរ ។
ជាមួយសំឡេងគ្រឹក … ទ្វារបានរបើកឡើងមែន ។
«ធ្វើបានល្អម៉ាដាម !»ហ្សឺឌីសរសើរដោយអំណរ ។
សាលដំបូងដែលនៅពីក្រោយទ្វារពោរពេញទៅដោយច្រកបញ្ឆោតជារបៀប labyrinthine ។
«ចប់ហើយហ្សឺឌី !»
«ដើរបានប៉ិ !» ហ្សឺឌីប្រាប់មកវិញ ខណៈពន្លឺបញ្ឆោតរលត់អស់ដូចអភូតហេតុ ។ ស្រីញញឹមដោយអំណរហើយសរសើរឡើងភ្លាម ៖
«ខ្លាំងប៉ិ !»
អ្នកកាសែតរំកិលយ៉ាងរហ័ស ទៅរកទ្វារមែនទែនដែលសល់តែមួយក្រោយទ្វារបញ្ឆោតដោយថាមពលរលាយអស់ ។
«ទៅមុខបានធម្មតា !» ហ្សឺឌីប្រាប់ ។
នាងបោះពួយកាត់តាមច្រករបៀងដែលអមដោយផ្ទាំងកញ្ចក់យ៉ាងទំនើប ស្រាប់តែគាំងឈប់ជើង ។
«ស្អីគេ ?» ហ្សឺឌីខ្សឹបសួរនឹងត្រចៀក ។
នាងហាក់ភាំងស្លុតដែលបានមកវាក់នឹងអ្វីមួយបានជាហ្សឺឌីមិនឮនាងឆ្លើយទេ ។ ពីនេះទៅ ធីតាសម្លឹងឆ្ពោះបន្ទប់ឃ្លាំមើលនៅចុងផ្លូវ តាមទ្វារបន្ទប់មួយធំចំហ នាងអាចឃើញខ្នងនិពន្ធនាយករបស់នាង … គឺលោក ផន ។
គាត់បែរមកហើយ … តែឱនមុខ ។ គាត់កំពុងមមាញឹកនឹងអ្វីមួយលើ កុំព្យូទ័រដែលឱបជាប់ប្រាណ ហើយមុខរបស់គាត់ត្រូវបានបំភ្លឺដោយពន្លឺដ៏ស្រទន់នៃអេក្រង់ 3D display ។ ម្រាមដៃរបស់គាត់ផ្លាស់ទីយ៉ាងលឿនឆ្លងកាត់ចំណុចប្រទាក់ ហើយពេលចូលរឹតកៀក ធីតាអស់សង្ឃឹមព្រោះតានេះដូចជាកំពុងដំណើរការលុបឯកសាររសើបចេញពីមូលដ្ឋានទិន្នន័យនៃបន្ទប់ពិសោធន៍ ។
ចួបគ្នាសប្តាហ៍ក្រោយ !
យល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសាច់រឿងខាងលើ