ធីតាអាចហៀបថាធ្លាក់ថ្លើមក្តុក ពេលឮគម្រោងការដ៏គួរឱ្យព្រឺព្រួចនេះ នាងឈានមករកភារម្យ ខណៈដៃប្រុសក្រសោបស្មានាងជាប់នឹងគេជាសញ្ញាថា«កុំភ័យ !» ។
Roy ខាំសង្កៀតធ្មេញ ៖
«អ្ហែងចង់ធ្វើស្អី អាបិសាច !»
«ពួកឯងឃើញអាងទឹកនៅកណ្តាលនោះទេ ? វាជាអាងស្រូបក្លិនជីវ សាស្ត្រ ។ ខ្ញុំនឹងមិនសម្លាប់សេនាធិការខ្ញុំដាច់ខាត កុំភ័យបារម្ភ ! ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ឱ្យ មនុស្សអច្ឆរិយឃើញ … ការឈឺចាប់របស់ពួកឯង !»
តើពេទ្យសាននឹងអាចទប់អារម្មណ៍បានទេ ពេលដែលវាឃើញបងប្រុស និងមនុស្សដែលគេស្រលាញ់ ត្រូវបង្ហូរឈាមបន្តិចម្តងៗនៅចំពោះមុខគេ ?
ចំណោទមួយនេះ Roy កំពុងរកចម្លើយមកដោះស្រាយសឹងប្រេះខួរ ។
មិនខុសទេ បិសាចស្បែកសពិតជានិយាយបន្ថែមក្នុងន័យដូច្នោះមែន ៖
«រាល់ដំណក់ឈាមដែលពួកឯងស្រក់ចុះ … នឹងក្លាយជាសញ្ញាបញ្ជូនទៅដាស់មេរោគក្នុងខ្លួនវាឱ្យផ្អើលចេញមកបាន ! ហើយយើងនឹងផលិតបាន រំសេវជីវសាស្ត្រ ! ពិភពលោកនេះ នឹងស្ថិតក្នុងកណ្តាប់ដៃពួកយើង !»
គ្រឹប … ទ្វារដែកដដែលបិទទៅវិញក្នុងល្បឿនគំហុក និងធ្ងន់ជាងមុន រយដង បានន័យថា វាមិនមែនរបូតព្រោះគេចុចបិទ តែគេចុចឱ្យវាខូចទាំង ស្រុង … គ្មានកំពូល Hacker ណាម្នាក់ អាចបើកវាសារជាថ្មីទៀតឡើយ ។
វីស … វីស …
ពីលើលេណដ្ឋាននៃបន្ទប់អាងឈាមនោះ មនុស្សយន្តរាងដូចសត្វពីងពាង (Spider-Drones) ចំនួន៤គ្រឿងបានលៀនចេញមកយ៉ាងស្រាល … ហើយបម្រុងតែនឹងទម្លាក់ខ្លួនចុះមករកមនុស្ស៤នាក់ ។ កាំបិតដ៏មុតស្រួចនៅលើជើងរបស់ពួកវា ចាំងពន្លឺផ្លេកៗ ពន្លះចិត្តហ្សឺឌីឱ្យខ្ទេចខ្ទាំ ។ គេបត់ Tablet យ៉ាងរហ័សមកកៀបនឹងកំភួនដៃដូចរាល់ដង ហើយរលាស់ខ្លួនទល់មកពីក្រោយធីតា ។ បុរសម្នាក់នេះ នៅតែគិតថា គេនឹងការពារនាង … ដរាបណាគេនៅមានដង្ហើម ។
Royវិញ ស្រែកបញ្ជាភ្លាមៗទាំងក្រញូវ ៖ «ស្តាប់ឱ្យច្បាស់គ្រប់គ្នា ! វាមិនចង់សម្លាប់យើងទេ វាចង់ឱ្យយើងរបួសធ្ងន់ ! ហាមចេញឈាមឱ្យសោះ !»
ភារម្យដកកាំភ្លើងខ្លីរបស់ខ្លួនចេញមក រីឯ Roy លើកកាំភ្លើងភ្ជង់សត្វដែក ។ គេក្រឡេកទៅ Hacker ដែលគ្មានអាវុធតែមោះមុត មុជលើអេក្រង់យ៉ាងស្ទាត់ រកវិធីបញ្ចប់សកម្មភាពសត្វវិទ្យាសាស្ត្រ ។
«ហ្សឺឌី ! បន្តដោះកូដរកផ្លូវទៅបណ្ណាល័យចាស់ឱ្យឃើញ ! សត្វឧត្បាតទុកឱ្យខ្ញុំ !» ភារម្យស្រែកបញ្ជា ខណៈដែលពីងពាងយន្តទីមួយ លោតសម្រុកតម្រង់មករកគេ ។
ហ្សឺឌីកំពុងហួសចិត្តថា ហេតុអ្វីអតីតស្នងការអាចវិភាគដឹង សូម្បីតែថា ខ្លួនកំពុងធ្វើអ្វី ? កម្រិតយុទ្ធសាស្ត្រនិងល្បឿនដោះស្រាយរបស់គេ គឺកម្រិតអ្នកបង្ក្រាបឧក្រិដ្ឋកម្មបច្ចេកវិទ្យាអន្តរជាតិទៅហើយ ។
ទោះបីជាយ៉ាងណា ការប្រយុទ្ធមិនងាយស្រួលដូចការគិតឡើយ !
ពិនិត្យភ្លាម ភារម្យដឹងភ្លាម គេរអ៊ូ ៖
«សម្បកសត្វចង្រៃអស់នេះ ស្រោបដោយលោហៈធ្ងន់ ។»
គេលើកកាណុងភ្ជង់បាញ់ត្រូវពីរបីគ្រាប់ តែគ្រាប់កាំភ្លើងគ្រាន់តែផ្លាតចេញបង្កើតជាផ្កាភ្លើងសាចពេញអាកាស ។ សត្វទីមួយ វាត់ជើងកាំបិតរបស់វាឆ្ពោះមកកាត់កភារម្យ តែអតីតអធិការឱនគេចទាន់រួចទាត់មួយជើងចំកណ្តាល ពោះវាឱ្យខ្ទាតទៅបុកជញ្ជាំង តែវានៅតែក្រោកឡើងមកវិញបត់កហោះត្រលប់ទៀតយ៉ាងរហ័ស ។ ចំណែក Roy ប្រើភាពវៃឆ្លាតនិងល្បឿន គេរមៀលខ្លួនគេចពីការចាក់សម្លាប់ រួចបាញ់ផ្តោតយ៉ាងច្បាស់ទៅលើ “សន្លាក់ជើង” របស់ពួកវា ទើបអាចបំបាក់បាន ២គ្រឿងឱ្យដួលដេកស្ទះចលនា លូនវារពេញការ៉ូ ។
ខណៈដែលដៃនាយHackerកំពុងជាប់វាយកូដ ស្រាប់តែត្រូវស្រឡាំង កាំងបើកភ្នែកធំៗ ពេលឃើញពីងពាងមេកានិចមួយទៀត លោតរំលងក្បាល
Roy សំដៅមកប្រហារខ្លួន ។ គេគ្មានដៃសល់នឹងទប់ទល់ទេ !
គ្រាំង !!!
ផ្កាភ្លើងបែកផ្លាតពេញមុខហ្សឺឌី ! ពុំមែនជាការវាយប្រហារត្រូវឡើយ តែជាបំពង់ពន្លត់អគ្គិភ័យពណ៌ក្រហមដ៏ធ្ងន់មួយ ដែលត្រូវវាយសំពងចំកណ្តាលក្បាលមនុស្សយន្តពីងពាងនោះឱ្យខ្ទាតទៅបុកជញ្ជាំងកញ្ចក់ ។
អ្នកដែលបោះបំពង់ពន្លត់អគ្គិភ័យនោះយ៉ាងរហ័សបំផុត គឺ ធីតា !
នាងដកដង្ហើមធំ សក់រំសាយធ្លាក់មកបិទមុខ តែក្រសែភ្នែករបស់នាងមោះមុតពេលនេះខុសពីធីតាដែលធ្លាប់តែអង្គុយសរសេរព័ត៌មានពីមុនៗ ។
នាមជាអ្នកសរសេរអត្ថបទឧក្រិដ្ឋកម្មស៊ីជម្រៅ ស្រីម្នាក់នេះ ហ្សឺឌីដឹងថា នាងធ្លាប់ចុះស្នាមទៅកន្លែងឃាតកម្មជាច្រើន ដែលជោកជាំឈាមច្រើនជាងទីនេះផង គ្រាន់តែ ធីតាមិនដែលដើរតួជាអ្នករងគ្រោះដូចពេលនេះឡើយ ។
«ហ្សឺឌី … ផ្តោតលើកូដទៅ !» ខាងស្រីស្រែកបង្គាប់ ។
Royញញឹមចុងមាត់ ទោះកំពុងតែបាញ់ទម្លាក់សត្វយន្តបាន២ហើយ ភារម្យបានទាត់ទម្លាក់មួយ ទៅផ្ទប់នឹងជញ្ជាំង ។ សត្វវិទ្យាសាស្ត្រមួយដែលធីតាគប់ចំ កំពុងបម្រះត្រដរនៅតែក្រោកមិនបាន ក្រោមសម្ពាធបំពង់ហ្គាសដ៏ធ្ងន់ ហើយបានត្រឹមបញ្ចេញសំឡេងរ៉ាវៗ មុនពេលហុយផ្សែងផ្ទុះចរន្តខូច អសារ ។
Roy ញាក់ចិញ្ចើមដាក់គ្នីគ្នា ៖ «ទុកចិត្តបាន !»
ប៉ុន្តែភាពធូរស្រាលកើតមានបានត្រឹមពេលតែប៉ុន្មានវិនាទីប៉ុណ្ណោះ ។ សត្វពីងពាងចុងក្រោយដែលភារម្យទាត់ផ្ទប់ជញ្ជាំងនោះ វាបានប្តូរទិសដៅ ភ្លាមៗ រលាស់ខ្លួនលោតសំដៅត្រង់ទៅរកហ្សឺឌីដែលកំពុងឱនមុខមើលអេក្រង់ក្នុងល្បឿនដូចរន្ទះ !
«ហ្សឺឌី ក្រាបចុះ !»
ភារម្យស្រែក រួចស្ទុះខ្លួនយ៉ាងលឿនយកកែងដៃទៅបំបុករារាំង តែមិនផុត១០០ភាគរយដូចការរំពឹងទុក ក៏ត្រូវរងចុងមុខកាំបិត មុតនឹងលោហៈឆ្វាចជំនួសយុវជន Hacker ។
មុខកាំបិតមេកានិចបានអារកាត់ដើមដៃខាងឆ្វេងរបស់ភារម្យរួចទៅហើយ មិនអាចបកក្រោយទេ ! ផូង … សត្វពីងពាងដែលវិលខ្ញាល់នឹងមួយកែងដែកថែបនៃអតីតអធិការ ឥឡូវនេះ ត្រូវធ្លាក់ដល់ដី រួចត្រូវគ្រាប់ទីបីរបស់ Roy បាញ់បំបែកក្បាលហុយទ្រលោមលែងកម្រើក ។
ដំណក់ឈាមក្រហមឆ្អៅរបស់ភារម្យ បានស្រក់ចុះតក់ … តក់ … ប៉ះនឹងកម្រាលឥដ្ឋអាងឈាមក្រោមកែវភ្នែកតក់ស្លុតរបស់ធីតា ។
ព្រូស … ប្រាស …
នៅក្នុងបន្ទប់កញ្ចក់ … រាងកាយសានដែលឈរស្ងៀម ស្រាប់តែ … រេខ្លួន … រួចប្រកាច់ …
សរសៃសសូងនាយពេទ្យ ផ្តើមចំកោងប៉ោង … រាងកាយទាំងមូលត្រូវញាប់ញ័ររំជួល ខណៈRoy ស្ទុះមកទាំងភ្នែកបើកមូលក្លុំ ខំពិនិត្យពិច័យអាការរបស់ភារម្យ ។
ក្លិនឈាម និងរូបភាពបងប្រុសត្រូវរបួស បានវាយលុករបាំងប្រព័ន្ធការពារក្នុងខួរក្បាលរបស់គេសន្សឹមៗ ជាសញ្ញាថា មេរោគកំពុងត្រូវដាស់ !
«វរហើយ !» Roy ស្រែកលាន់រំពង «រំញោចមេរោគហើយ !»
«នៅមិនទាន់ហួសពេលទេ !» ហ្សឺឌីស្រែកតបវិញទាំងភ្នែកសម្លឹងអេក្រង់មិនប្រិច ម្រាមដៃទាំងដប់វាយកូដញាប់ស្មេហូតមើលសឹងមិនទាន់ ។ Hackerដឹងច្បាស់ថាគ្មានកំពូលHackerណាអាចឃាត់ក្លិនឈាមភារម្យ មិនឱ្យទៅប៉ះឈីបញាណរបស់សានបានភ្លាមៗទេ តែការព្យាយាមបិទ «ញាណ ទទួលដំណឹង» របស់សានទំនងជាអាចទៅរួច ។
គេនិយាយ ខណៈធីតាស្ទុះមកក្បែរភារម្យជួយរុំរបួសនឹងកន្សែងដៃនាង ឯRoy កំពុងទាញពួកគេមកផ្តុំគ្នាក្បែរហ្សឺឌី ដើម្បីងាយស្រួលក្នុងការការពារតែមួយកន្លែង ករណីសានបំបែកទូចុះមកបាន ។
ហ្សឺឌីរាយការណ៍ ៖
«ខ្ញុំកំពុងប្រើកូដដែលសានបញ្ជូនមក វាយលុកបកទៅវិញ ! ខ្ញុំបញ្ជូនប្រេកង់រលកសញ្ញា ចូលទៅក្នុងឈីបកញ្ចឹងករបស់សាន ដើម្បីធ្វើអន្តរាគមន៍លើប្រព័ន្ធប្រសាទរបស់គេ !»
Hacker ពន្យល់បន្ថែមទាំងដង្ហក់ «ខ្ញុំកំពុងបង្កើតរបាំងសតិអារម្មណ៍សិប្បនិម្មិត បិទមុខងារបញ្ជូនរូបភាព និងក្លិន … មិនឱ្យឆ្លងកាត់ទៅដល់តំបន់វិភាគនៃមុខងារខួរក្បាលសានបានទេ !»
គ្រីស … ទីតៗ …
ផ្ទាំងអេក្រង់ Tablet របស់ហ្សឺឌីលោតពណ៌បៃតងពេញផ្ទៃ ។
មួយរំពេចនោះ រាងកាយសានដែលកំពុងប្រកាច់រមួល ស្រាប់តែទន់ទម្លាក់ស្មាចុះវិញដូចមិនមានអ្វីកើតឡើង ។ កែវភ្នែកដែលបម្រុងនឹងប្រែជាពណ៌មរណៈ បានត្រលប់ជាស្ងប់ស្ងាត់ និងទទេស្អាតដូចដើម ។ សន្ទុះដង្ហើមរបស់គេលើម៉ូនីទ័របានវិលរកភាពប្រក្រតីវិញដូចគ្នា ។ ហ្សឺឌីបានកាត់ផ្តាច់ជោគជ័យ នូវញាណដឹងក្លិននិងការមើលឃើញរបស់សានជាបណ្តោះអាសន្ន ការពារមិនឱ្យមេរោគទទួលសញ្ញារំញោចបានសម្រេច ។
«បានសម្រេចហើយ !» ហ្សឺឌីស្រែកទាំងអំណរ ពេលឃើញអេក្រង់ Tablet លោតពណ៌បៃតង ។
ប៉ុន្តែភាពត្រេកអរនេះ មានអាយុកាលមិនដល់ដប់វិនាទីផង ។ ស្រាប់តែប្រព័ន្ធកុំព្យូទ័រមេរបស់វ៉ុលកូវ បានចាប់ផ្តើមវាយបកវិញដោយប្រើប្រេកង់រលកសញ្ញាអគ្គិសនីកម្រិតខ្ពស់ (EMP Surge) ។
មានភាគបន្ត !


យល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសាច់រឿងខាងលើ