រឿង៖ បន្ទប់ពិសោធន៍L34 (ភាគ១៥)

ពេលនេះ គាត់កំពុងឈរនៅទីនោះ ក្នុងសភាពប្រឡាក់ឈាមជោកខ្លួន ដៃម្ខាងកាន់ឧបករណ៍ផ្តាច់ប្រព័ន្ធចាក់សោមេ ដែលអ្នកទាំងបួនស្គាល់ថា ជា Master Override Key ។

លោកផន ទន់ដួល … លុតជង្គង់ចុះក្បែរទ្វារ … ធីតា ស្ទុះឡើងគែមអាងបំណងចង់ចូលទៅក្បែរប្រធានរបស់នាង ធ្វើឱ្យហ្សឺឌីដើរទៅតាម … រីឯភារម្យ និង Roy ក៏ឈប់វាយគ្នា ហើយងាកមកមើល ។

«ពូ … ពូផន …» ធីតាយំសួរទាំងអួលដើមក ខណៈនាងប្រឹងស្រវាទាញរាងកាយដ៏ធ្ងន់ និងជោកជាំដោយឈាមរបស់និពន្ធនាយកចំណាស់នោះ ។  

«ហេតុអី … ហេតុអីក៏ពូមកនៅនេះ ? ពូបានឃុបឃិតជាមួយពួកម៉ាហ្វៀ​បរទេសនេះពិតមែនឬអី ហឺៗ ?»

នាងស្រែកយំសន្ធាប់ ព្រោះកន្លងមក ពេញចិត្ត​ឬមិនត្រូវរ៉ូវទស្សនៈគ្នា គាត់នៅតែជាថ្នាក់លើនិងជារៀមច្បងដែលធីតាកោតគោរព ។

លោកផន ក្អកចេញឈាមគឃុល តែគាត់ខំញញឹមស្រាលៗសម្លឹងមើលកូនចៅម្នាក់ដែលខ្លួនធ្លាប់ស្ដីបន្ទោសរាល់ថ្ងៃ តែស្ងើចសរសើរនាងជានិច្ច​ក្នុងជម្រៅ​ចិត្ត​សម្ងាត់ ។

«ធីតា … ស្តាប់ !» គាត់ខ្សឹបកាន់តែលែងឮ រហូតនាងត្រូវឱនទៅកៀកជាង​មុនថែមឡើង ។

«ពូតែងរារាំងឯងមិនឱ្យពាក់ព័ន្ធកន្លែងមួយនេះ ព្រោះ … តែ​​រឿង​នេះ … មានពាក់ព័ន្ធនឹងមន្ត្រីជាន់ខ្ពស់ច្រើនណាស់ ​! ការស៊ើបអង្កេតនេះ នឹងនាំឱ្យឯងក្លាយជាគោលដៅសម្លាប់បំបិទមាត់ ។»

«ពូធ្វើពុតជាសេនាធិការវាក្នុងបំណងរកការពិតមែនទេ ​?​» នាងខ្សឹបញ័រមាត់ ។

«គោលដៅពិតរបស់យើង គឺកម្ទេចមន្ទីរពិសោធន៍សម្ងាត់មួយនេះ … ពីខាង​​ក្នុង និងសើរើមន្ត្រីឃុបឃិត​ ​! តែបេសកកម្ម … បានត្រឹម​កណ្តាលផ្លូវទេធីតា​ … »

គាត់ដកដង្ហើមញាប់ៗ នាង​ងក់ក្បាល ៖

«យល់ហើយ … យើងចេញពីកន្លែងនេះជាមួយគ្នា ​! ខ្ញុំយកពូចេញ !»

ស្រីខំសន្យាទាំងទឹកភ្នែកសស្រាក់ ព្រោះការពិតចំពោះមុខ កុំថាអាចយកបុរសនេះចេញ សូម្បីនឹងឱ្យគាត់និយាយច្រើនជាងនេះ ក៏សឹងថា មិនបានយូរទៀតនោះដែរ នាងឃើញស្ថានភាពពូផន​ម្នាក់នេះច្បាស់ ។

«យើងមានស្នងការRoy យើងមាន​ហ្សឺឌី ពួកយើងនឹងមាន​មធ្យោបាយណា​ពូ ​!​»

ថាហើយនាងងាកទៅរកភារម្យ ៖

«បងភារម្យ ​! បងមើលចុះ គាត់ចំណាស់នេះហើយ ក៏គាត់នៅធ្វើគ្រប់យ៉ាងរារាំងពួកម៉ាហ្វៀរុស្ស៊ី … ហេតុអី ? ហេតុអីបងមានះម្ល៉េះ ?»​

ដៃប្រឡាក់ឈាមរបស់និពន្ធនាយកលូកទៅចាប់អាវរបស់ធីតាយ៉ាងណែនព្រោះដង្ហើមគាត់ផ្តើមអាក់ៗ ៖

«ពូមិនអាចទៅភ្នំពេញវិញបានទេ … វ៉ុលកូវបានដាក់ឈីបក្នុងខ្លួនពូ ​! ហើយ … ពេលវាដឹងថា ពូយកសោមកឱ្យពួកឯង … វាបានពន្លែងជាតិសំយោគ​ពុល Micro ដែលពួកចោលម្សៀតរុស្ស៊ីបង្កប់ក្នុងបេះដូងពូ … ឱ្យសាយ​ភាយ ។ តែពូ … មិនស្តាយក្រោយទេកូន … សល់ពេលមិនដល់២នាទី​ទៀតទេ មុនពេល

​បេះដូងពូឈប់លោត … »

នាងញាប់ញ័រហាមាត់ជានិច្ច​តែគ្មានពាក្យនឹងថ្លែងបាន … បានត្រឹមស្រក់ទឹកភ្នែកម៉ាត់ៗដាក់បុរសវ័យចំណាស់ ដែលគាត់កំពុងលូកដៃទៅរាវហោប៉ៅអាវផ្នែកខាងក្នុងរបស់គាត់ ទាញយកវត្ថុម្យ៉ាងមានរាងដូចជា បណ្តូលនាឡិកា (Watch Core Drive) ធ្វើពីទីតានីញ៉ូម ហុចទៅឱ្យធីតា ។

នាង​សម្លឹងភ្លឹកៗមិនទាន់លូកដៃទទួលទេ  ដោយសារស្រីអ្នកកាសែត​ផ្សា​ក្តៅ​​ទាំងចិត្ត​ ផ្សាឈឺទាំងកែវភ្នែក ។ ហ្សឺឌីឱនមកខ្សឹបដាក់នាង ៖

«នោះជា Data-Core ដើម ! យកមកធីតា ! ប្រហែលជាព័ស្តុតាងអីមួយ​សំខាន់ !»

នាង​សម្លឹងរបស់នោះហើយលូកដៃទទួល ។ ពូផនខំនិយាយខ្សាវៗ ៖

«អាវ៉ុលកូវ​ វាអាចលុបដានគ្រប់យ៉ាងលើក្លោដចោលត្រឹមមួយវិនាទី ! តែវាបានផ្ទុកឈ្មោះមន្ត្រីពុករលួយ និងគម្រោងការទាហានជីវសាស្ត្រទាំងអស់នៅនេះ ! ពូលួចទាញយកបានដោយផ្ទាល់ពីកុំព្យូទ័រមេរបស់វា ធីតា … យើងចេញ Frontpageទៅ នេះជាព័ស្តុតាង !»

«ចាសៗ !» ធីតាឆ្លើយយ៉ាងញាប់ ហើយងក់ក្បាលដៃជូតទឹកភ្នែកក្តាប់យកវត្ថុនោះណែនក្នុងដៃ ។

«ខ្ញុំសន្យាពូ ! ខ្ញុំសន្យា ! Channel N-news នឹងលាតត្រដាងការពិតនេះ !​»​

លោកផន ងើបមុខសម្លឹងទៅកាន់ភារម្យ ដែលកំពុងឈរត្រាំក្នុងទឹកអាង រួចងាកទៅមើលសាន ដែលកំពុងតែប្រយុទ្ធនឹងមេរោគក្នុងបន្ទប់កញ្ចក់ ។

«ភារម្យ …» លោកផនហៅដោយសំឡេងស្អកៗ «មកណេះ! យករបស់នេះទៅជួយប្អូនប្រុសឯងទៅ !»

គ្រាន់តែឮពាក្យថា «ជួយប្អូន» ភារម្យដែលកំពុងប្រយុទ្ធស្វិតស្វាញជាមួយ Roy អម្បាញ់មិញ ក៏ទម្លាក់ភាពរឹងរូសចោលភ្លាមៗ ។ អតីតអធិការស្ទុះ​ហក់​កាត់ទឹកអាងក្រហមឆ្អៅ មកលុតជង្គង់ក្បែរបុរសវ័យចំណាស់ដោយក្តីសង្ឃឹមយ៉ាងពុះកញ្ជ្រោល ។

«របស់អីពូ ? នៅឯណា ? ប្រាប់ខ្ញុំមក ធ្វើម៉េចទើបយកវាចេញបាន ?»

គាត់បក់ដៃហៅ ហើយរុញធីតាឱ្យក្រោកចេញទាំងឆ្លៀតពោលផ្តាំចុងក្រោយ « … ហើយស្តាប់ពូ ! កុំរត់តាមច្រកធំ ! រត់តម្រង់ទៅទិសខាងកើត … ចូលតាមប្រព័ន្ធបំពង់បង្ហូរទឹកត្រជាក់ (Cooling Pipe) ដែលខូច … នោះជាច្រកតែមួយគត់ដែលអាវ៉ុលកូវមិនបានដាក់សេនស័រ (Sensor) !» នាងរេភ្នែកគិត ដោយរុញWatch Core Drive លាក់ទុកក្នុងចង្កេះ ។

ពេលភារម្យឱនមុខទៅកៀកលោកផនសឹងតែប៉ះដង្ហើមគ្នា ដើម្បីស្តាប់សំឡេងខ្សាវៗនោះឱ្យច្បាស់ គាត់សម្លឹងជ្រៅចូលទៅក្នុងកែវភ្នែកដ៏កម្សត់របស់​បងប្រុសម្នាក់នេះ ។ និពន្ធនាយកញញឹមទាំងឈឺចាប់ រួចហា … តែមិនមែនហាមាត់និយាយនោះទេ ! ធ្មេញរបស់គាត់ បានខាំបំបែកគ្រាប់កាប់ស៊ុលតូចមួយដែលលាក់ទុកជាសម្ងាត់ក្រោមអណ្តាត រួចផ្លុំខ្យល់ចេញមកក្រៅយ៉ាង     ខ្លាំង​ ។

ភូស !

ផ្សែងពណ៌សស្តើងមួយដង្ហើម បានហុយបាញ់ត្រង់ចូលទៅបោកផ្ទប់នឹងផ្ទៃមុខរបស់ភារម្យពេញទំហឹង ។ អតីតអធិការស្រូបយកផ្សែងនោះចូលសួត ត្រឹមតែមួយប៉ប្រិចភ្នែក ហើយកែវភ្នែករបស់ភារម្យដែលប្រែជាបើកធំៗ ផ្តើមវិលទោរទន់ ។

គេក្អកឃូសៗ ខណៈប្រព័ន្ធសរសៃប្រសាទកណ្តាលត្រូវកាត់ផ្តាច់ការបញ្ជា​យ៉ាងទាន់ហន់ ។

«ពូ … ?» ភារម្យខំប្រឹងគ្រហឹម តែសំឡេងរលត់បាត់ត្រឹមក្នុងបំពង់កខ្លួនឯង ។ រាងកាយដ៏មាំមួនរបស់គេ ប្រែមកជាទន់ល្វើយដូចសម្លី ដួលផ្កាប់មុខទៅលើដៃនិពន្ធនាយកចាស់វស្សា។

 Roy ដែលស្ទុះមក បាន​ត្រកងដៃជើងរបស់អតីតអធិការភារម្យ​ដែលលែងមានកម្លាំងសូម្បីតែងើបម្រាមមួយក្តី ។

គេចាញ់បោកលោកផនទាំងស្រុង !

«សុំទោស ភារម្យ … » លោកផនខ្សឹបទាំងហត់ដង្ហក់ « … តែឯងត្រូវតែរស់ ដើម្បីជួយធីតា​យកព័ស្តុតាងនេះចេញទៅក្រៅ ​!​»

លោកផនរេភ្នែកទៅសម្លឹងមុខ Royនិងហ្សឺឌី យ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ខណៈក្បាលនិងក លែងកម្រើកងាកបាន ​៖

«ជាឧស្ម័នធ្វើឱ្យសាច់ដុំទន់ល្មើយជាបណ្តោះអាសន្នប៉ុណ្ណោះ ! ឆាប់យកគេចេញទៅ ! យកវាទៅភ្លាម ! ហើយពិល … នៅជើងខោខាងស្តាំ …»

Roy មិនរារែកយូរឡើយ ។ គេដឹងច្បាស់ថា ការលះបង់នេះមានតម្លៃប៉ុនណា ហើយក៏ជាជម្រើសចុងក្រោយដែរ ។ អតីតស្នងការចាប់ទាញក្លៀកភារម្យម្ខាង រីឯហ្សឺឌីស្ទុះមកជួយគ្រាហ៍ម្ខាងទៀតយ៉ាងរហ័ស ។

«តស់ ! ធីតា ! ទៅ !» Roy ស្រែកបញ្ជាទាំងតក់ក្រហល់ ។

ភារម្យត្រូវគេអូសកាត់ទឹកអាង ចេញទៅរកច្រកទ្វារដែលដាច់ខ្ទាតក្រោមស្នាដៃពូផន ។ ទឹកភ្នែកកូនប្រុសហូរស្រោចកាត់ផែនថ្ពាល់ភារម្យ គេចង់រើ  បម្រះ ចង់ស្រែកហៅប្អូន តែមាត់មិនអាចហារួច រាងកាយក៏កម្រើកមិនបាន ក្រៅពីទុកឱ្យភ្នែកសម្លឹងមើលទៅប្អូនប្រុសជាទីស្រលាញ់ ដែលកំពុងនៅជាប់ក្នុងបន្ទប់កញ្ចក់បន្តិចម្តងៗ កាន់តែឆ្ងាយទៅៗ ។ សាន ដែលកំពុងតែប្រកាច់ប្រឆាំងនឹងមេរោគ បានឃើញទិដ្ឋភាពនេះ ។ មុនពេលភារម្យត្រូវគេអូសផុតពីកន្ទុយភ្នែក សានបានបញ្ឈប់ចលនាប្រកាច់មួយរំពេច គេងក់ក្បាលយឺតៗមកកាន់បងប្រុស … ជាការយល់ព្រម ជាការទទួលយកជោគវាសនា និងជាការ    អរគុណសម្រាប់ក្តីស្រលាញ់ ។ ស្នាមញញឹមលាគ្នាដ៏បរិសុទ្ធមួយ បានផុសលើបបូរមាត់ដែលប្រឡាក់ឈាមរបស់សាន ។

លោកផន មានម្រាមដៃដែលជោកជាំដោយឈាម ស្ថិតលើគន្លឹះគ្រាប់បែក C4 ពីរគ្រាប់ដែលបានភ្ជាប់គ្នាជាស្រេចលើចង្កេះមាត់គាត់ញញឹម … ពេលដែលស្នូរជើងអ្នករត់ដល់ចំណុចគាត់ចង់បាន ហើយគាត់ប្រាប់ខ្លួនឯង   ស្ងាត់ៗ «លាហើយ អាបិសាចភ្នែកស !» ។

ទីត … ទីត … ទីត …

ប្រព័ន្ធទាំងមូលត្រូវបាន​ចុចបំផ្ទុះយ៉ាងកក្រើកសន្ធឹក ។

ពន្លឺពណ៌ក្រហមនៃប្រព័ន្ធរាប់ថយក្រោយលោតញាប់ស្មេ ស្របពេលដែល Roy ហ្សឺឌី និង ធីតា បានអូសរាងកាយទន់ល្វើយរបស់ភារម្យ រត់គេចផុតពីទ្វារធំនៃមន្ទីរពិសោធន៍ រួចបន្តសំដៅទៅរកច្រកចេញដែលងងឹតស្លុបនៅខាងមុខ ។

មានភាគបន្ត !

យល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសាច់រឿងខាងលើ

Email របស់អ្នកមិនត្រូវបានបង្ហាញជាសារធារណៈទេ*