វគ្គ៖ បក្សីជំទើរដែលគ្មានសម្បុក
ខ្ញុំស្គាល់ម៉ាលើកដំបូងនៅឆ្នំា១៩៩៦…
អាម៉ានោះរូបសេះ ពណ៌ផ្កាឈូក ខ្ញុំរត់ការថ្នាំឱ្យបងលុច្សនៅផ្សារចាស់។ ដំបូងខ្ញុំខ្លាចណាស់ព្រោះតែម៉ាក់តែងប្រដៅខ្ញុំរឿយៗថា អាសារធាតុញៀនស្អីអស់នេះវាមិនដែលនាំផលល្អដល់ខ្លួនទេ មានតែបំផ្លាញខ្លួនឯង គ្រួសារ ហើយសង្គមថែមទៀត។
តែពេលដែលខ្ញុំដល់ដំណាក់កាលទៅ លុយក៏អត់ ផ្ទះក៏គ្មាន សាច់ញាតិក៏មិនខ្វល់ មានតែវាទេដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំសប្បាយចិត្ត ហើយឱ្យបាយខ្ញុំស៊ី ព្រោះគេឱ្យចំណេញមួយគ្រាប់មួយពាន់រៀល ខ្ញុំចែកចាយបន្តមួយយប់ៗ ជួនកាលមួយពាន់គ្រាប់ក៏មានដែរ។
និយាយតាមត្រង់ទៅ ខ្ញុំអត់ស្គាល់ទេថ្នាំញៀន គេថាថ្នាំខ្លាំងសម្រាប់រឿងលើគ្រែ ខ្ញុំរកស៊ីបានលុយច្រើនណាស់ តែចាយអស់ៗ មិនដែលសល់ទេ ខ្ញុំធ្លាប់ដេកប៉ុស្តិ៍ម្តងប្រាំយប់ ប៉ូលិសក៏បានទូរស័ព្ទទៅប៉ាតាំងពីថ្ងៃដំបូងដែលខ្ញុំបានមកដល់ប៉ុស្តិ៍…
«ម៉េចហើយ? ខាងគ្រួសារវាថាមកយកពេលណា?»
មកពីកាលនោះខ្ញុំត្រូវគេចាប់ក្រោយពេលដែលលក់ថ្នាំអស់ ប៉ូលិសមិនទាន់ដាក់បន្ទុកខ្ញុំថាត្រូវតែជាប់ទោសធ្ងន់ធ្ងរពីករណីជួញដូរគ្រឿងញៀនទេ អ៊ីចឹងហើយបើមានអ្នកធានាខ្ញុំច្បាស់ជាអាចចេញទៅផ្ទះវិញបាន តែ…
«អត់មានទេលោកនាយ គេថាមិនខ្វល់ បើបានវាដេកគុកគឺល្អហើយ!»
ចម្លើយបែបហ្នឹង ខ្ញុំទាយដឹងតាំងពីដំបូង ទើបមិនស្លុតចិត្តមិនបាច់ឈឺចាប់អីខ្លាំង។ បើគាត់មានចិត្តនៅគិតថាខ្ញុំជាកូន ច្បាស់ជាតាមរកខ្ញុំតាំងពីថ្ងៃចេញពីផ្ទះដំបូងមកហើយ មិនមែនទុកឱ្យខ្ញុំធ្លាក់ខ្លួនប្រឡែងថ្នាំរហូតដល់ត្រូវប៉ូលិសចាប់ទេ។
ដល់ពេលអាជាតិថ្នាំអស់ហ្នឹងវាច្រៀបពេញខ្លួនទៅ មនោសញ្ចេតនាគ្រួសារជាមួយខ្ញុំក៏កាន់តែផ្តាច់អស់ ខ្ញុំប្រែក្លាយជារឹងប៉ឹង មិនបានលួចតូចចិត្តនឹងអ្នកផ្ទះ បែរជាគិតយ៉ាងធូរទៅវិញថា បើបានចេញក៏ល្អ បើអត់ទេដេកបន្តស៊ីស្រួលក្នុងគុកហ្នឹងទៅ។
«ហ៊ើយ…អាក្មេងអស់នេះ វាហួសនឹងប្រដៅហើយ ទើបដល់ថ្នាក់ពុកម៉ែវាលែងរវល់យ៉ាងនេះ!»
មេប៉ុស្តិ៍រអ៊ូមើលមុខខ្ញុំហើយគ្រវីក្បាល។ ប៉ូលិសអស់ហ្នឹងឃើញខ្ញុំត្រឹមតែជាក្មេងបាតសង្គម បំពុលសង្គមដែលគ្មានអ្នកណារាប់រក ធ្វើឱ្យតែពួកគាត់ត្រូវរវល់មកដេញចាប់ តែពាក្យគាត់អស់ហ្នឹងវាមានន័យសម្រាប់តែអាក្មេងដែលមានពុកម៉ែស្រលាញ់ នៅមើលថែបានដិតដល់ តែសម្រាប់ក្មេងប្រុសដែលជួបប្រទះនឹងរឿងគ្រួសារបែបនេះដូចជាខ្ញុំស្តាប់មិនចូលទេ។
គាត់មិនចង់សួរនាំពីដើមហេតុសោះ ថាខ្ញុំនៅក្នុងគុកថ្ងៃនេះក៏ព្រោះតែអ្នកណា? បើកុំមកហត់នឹងចាប់ខ្ញុំ ទៅតាមដានល្បិចកល់ប្រពន្ធចុងអស់នោះ ប្រហែលគ្មានពួកខ្ញុំនៅទីនេះទេ។ យ៉ាងណាខ្ញុំនៅមានសាច់ញាតិម្នាក់ដែលបារម្ភ សុដាប្អូនខ្ញុំមិនដែលទុកខ្ញុំចោលទេ ប្រាំថ្ងៃក្នុងមន្ទីរឃុំខ្លួនវានេះហើយដែលយកបាយយកទឹកមកឱ្យខ្ញុំ។ ខ្ញុំខ្មាសប្អូនសឹងតែមិនហ៊ានមើលមុខវាចំ បាយក៏លេបលែងចូល ទឹកភ្នែកមួយតំណក់ៗរបស់វាសឹងតែពុះប្រម៉ាត់ខ្ញុំឱ្យដាច់៖
«បងឯងខំហូបឱ្យច្រើនទៅ ឃើញអត់ស្គមច្រើនណាស់!»
អស់ពីម៉ាក់ទៅ មានតែវាទេដែលស្រលាញ់ខ្ញុំជាងគេ តែខ្ញុំមិនគួរតបស្នងការស្រលាញ់ប្អូនស្រីដោយជំនួសនឹងបាយម្ហូបយកមកដល់គុកនេះទេ។ នឹកឃើញអនុស្សាវរីយ៍នៅពីក្មេងរបស់បងប្អូនយើងម្តងៗ ខ្ញុំចង់ត្រលប់ទៅផ្ទះវិញណាស់ ខ្ញុំចង់ធ្វើជាមនុស្សសាមញ្ញម្នាក់ដែលមិនបាច់ប្រឡូកនឹងជីវិតបាតសង្គមទាំងនេះទៀត តែចិត្តស្អប់ប៉ានិងប្រពន្ធគាត់ វាធ្វើឱ្យខ្ញុំលែងខ្វល់ពីរឿងត្រឹមត្រូវ។ បើខ្ញុំមិនរស់ខ្លួនឯង មិនចាយលុយខ្លួនឯង មីងនៅតែបានលេសមើលងាយខ្ញុំ។
ខ្ញុំលេបបាយមួយម៉ាត់ក្នុងមាត់ ម្ហូបស្នាដៃប្អូនស្រីនៅតែឆ្ងាញ់ ខ្ញុំចង់សួរនាំពីរឿងប្តីវាណាស់ តែហាមាត់មិនរួចសោះខ្ញុំខ្មាសសុដាដែលការពារមិនឱ្យវារៀបការនឹងអាជប៉ុននោះមិនបាន។ ឃើញមុខមាត់សុដាស្រស់បស់ គ្រាន់តែរាងស្គមបន្តិច ប្រហែលជាប្តីវាមិនមែនមនុស្សអាក្រក់ធ្វើបាបវាដូចដែលខ្ញុំគិតទេ។
«អូនឯងមករកបង ពួកនោះមានដឹងទេ?»
ខ្ញុំមិនបានរាប់ទាំងប៉ា គឺសំដៅតែលើម្តាយកូនបីនាក់នោះ ខ្លាចថាមីងយកពាក្យទៅនិយាយឱ្យប៉ាខឹងសុដា ដោយសារខ្ញុំទៀត។ ទោះយ៉ាងណា ពាក្យម៉ាក់ដែលប្រដៅឱ្យខ្ញុំគោរពប៉ានៅតែមានប្រសិទ្ធភាព តែសម្រាប់អ្នកដទៃដែលមិនជាប់សាច់ឈាមសោះ ខ្ញុំគ្មានអីត្រូវមកគោរពទេ។
«ទោះគាត់ដឹងក៏ដឹងទៅ ខ្ញុំមិនខ្វល់ទេ! ចាំមើលខ្ញុំសាកទៅនិយាយនឹងប្តីខ្ញុំ ក្រែងអាចមកធានាបងឱ្យចេញក្រៅឃុំបាន!»
«មិនបាច់ទៅពឹងគេ នាំតែមានរឿងដល់ឯងទេ មិនប៉ុន្មានថ្ងៃបងនឹងចេញទៅវិញហើយ!»
«បងឯងចេញម៉េចបើគ្មានអ្នកធានានោះ?»
ខ្ញុំលើកដៃអង្អែលសក់ប្អូនស្រី ព្រោះចង់ឃាត់កុំឱ្យវាយំ មិនដឹងត្រូវតបម៉េចបើខ្ញុំខ្លួនឯងក៏មិនប្រាកដថាតទៅអាចនឹងមានសេរីភាពដើរលេងតាមអំពើចិត្តទៀតឬអត់។ ខ្ញុំមានតែបន្លប់វាដោយខំហូបបាយឡើងអស់ពីស្រាក់ ហើយប្រញាប់ដេញឱ្យវាទៅផ្ទះវិញ ខ្លាចប៉ាមកវិញរកវាមិនឃើញ។
តាំងពីថ្ងៃនោះមក ខ្ញុំលែងបានជួបសុដាទៀត ព្រោះបងលុច្សជួយរត់ការឱ្យខ្ញុំចេញវិញ ពេលនោះពួកខ្ញុំបួននាក់ស្ម័គ្រចិត្តធ្វើកូនចៅគាត់ ហើយគាត់ដាក់ឈ្មោះឱ្យខ្ញុំថា អា Tiger… ខ្ញុំបានសាក់រូបខ្លានៅដើមដៃស្តាំ ជីវិតរបស់ខ្ញុំកាន់តែឃ្លាតឆ្ងាយពីអ្វីដែលគេហៅថា រឿងត្រឹមត្រូវ…
វគ្គ៖ ក្រោមលំហមេឃដ៏ថប់ដង្ហើម
ក្រោយពេលបានចេញពីគុកម្តង ពួកយើងកាន់តែមានភាពក្លាហាន ហើយហ៊ានប្រឡូកជាងមុន ព្រោះមិនបាច់ទៅខ្វល់អីនឹងគ្រួសារ បើពួកគេមិនដែលទុកយើងក្នុងចិត្តផង មានតែបងប្អូនខាងនេះទេដែលទុកយើងសំខាន់ ឱ្យលុយចាយ ឱ្យបាយស៊ី អ៊ីចឹងហើយ ពួកយើងមានតែខំលក់វាឱ្យបានចំនួនច្រើនពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ។ កាលយប់មួយនោះ ភ្លៀងខ្លាំងណាស់ដូចជាធ្លាយមេឃ…
អាជានិងខ្ញុំឈរចាំអាទ្រីនៅផ្ទះបែកបាក់មួយដើម្បីចេញដំណើរទៅរកស៊ី តែបាត់មួយល្ងាចមិនឃើញវាត្រលប់មកវិញសោះ។
«អាទ្រីវាមកដល់អង្កាល់វ៉ី?»
ខ្ញុំរអ៊ូទាំងបារម្ភ ព្រោះវាប្រាប់ថាទៅអើតផ្ទះតែមួយភ្លែតសោះ នេះជាងមួយថ្ងៃទៅហើយ អ្វីដែលសំខាន់មិនដឹងវាយកថ្នាំទៅជាមួយឬអត់ ខ្លាចតែប៉ូលិសកាក់បានដូចលើកមុនទេ។
«អើៗ រាប់ម៉ោងហើយអ្ហី? មិនទាន់ចេញលក់បានមួយគ្រាប់សោះ អ្ហែងចង់ចាំវាទៀតឬក៏ម៉េច?»
អាជាវាធ្វើមុខជូរប្រឹងក្តោបថ្នាំក្នុងកាបូបជាប់ ព្រោះមេឃមិនត្រឹមតែភ្លៀងទេ ថែមទាំងមានខ្យល់បោកបក់សាចមកប៉ះយើងទៀត ដំបូលផ្ទះដែលបាក់បែក លិចស្ទើរតែគ្រប់កន្លែង បើត្រូវថ្នាំរលាយច្បាស់ជាខាតចុងខាតដើមហើយ។ ខ្ញុំមិនទាន់អស់ចិត្ត ព្រោះតាមដឹងផ្ទះអាទ្រីក៏នៅរាងឆ្ងាយដែរ ហើយមេឃភ្លៀងទៀតក្រែងវាមិនទាន់ចេញមកវិញក៏តបទៅអាជាថា៖
«ចាំតិចទៅអ្ហា!»
«អញខ្លាចតែវាមានរឿងទេអ្ហា វាយកថ្នាំទៅតាមអ្ហេស?»
ខ្ញុំកាន់តែភ័យបន្តិចដែរ តែក៏រហ័សទាញកាបូបរបស់វាមករាប់មើល ហាក់ធូរចិត្តបន្តិច ដែលវាឆ្លាតមិនចេះយកថ្នាំទៅជាមួយ៖
«មានណា វាទុកនៅហ្នឹងទាំងអស់ហ្នឹង!»
«អ្ហើយ! ភ្លៀងៗៗ មិនទាន់រកស៊ីបានមួយរៀលផង សង្ស័យស្អែកអត់បាយស៊ីទេអ្ហា!»
អាជាវាដើរចុះដើរឡើងមិនឈប់ ណាមួយខ្លាចថាលក់មិនបាន ណាមួយមិនដឹងអាទ្រីវាមានរឿងមែនក៏អត់ ឯខ្ញុំដែលអង្គុយស្ងៀមតែចិត្តមិនបានស្ងប់នោះទេ ពួកយើងទាំងបីនាក់ជាបងប្អូន ច្បាស់មិនចង់ឃើញអ្នកណាមួយត្រូវដេកគុកម្តងទៀតដែរ។ ពេលនោះសំឡេងគោះទ្វាក៏លាន់ឡើង…
តុកៗៗៗ
មានភាគបន្ត!
យល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសាច់រឿងខាងលើ