រឿង៖ ស្នាមសាក់រូបខ្លា (ភាគ៨)

ពេលនោះ​ហើយដែល​អា​ជា​វា​ទ្រាំមិនបាន​ ទោះបី​មាន​លុយ​ចាយ​មាន​បាយ​ស៊ី​ តើ​វា​ល្អ​ត្រង់ណា​ទៅ​ បើ​ពាក្យ​ថា​សុភមង្គល​គ្រួសារ​មិនដឹង​នៅត្រង់​ណា​ផង​នោះ​។ វា​ទម្លាក់​សៀវភៅ​ចុះ​ រត់​ពីលើ​ផ្ទះ​មក​ស្រែក​ដា​ក់​ប៉ា​ម៉ាក់​វា​៖

«ឈ្លោះ​ទៅ​ ឈ្លោះ​ឱ្យ​ឆ្អែត​ទៅ​ ឈ្លោះ​គ្នា​រាល់តែថ្ងៃ​ ម្ង៉ៃ​ៗ​រកតែ​រឿង​គ្នា​មិនឈប់​!»

ពេលនោះ​ហើយដែល​វាស​ម្រេច​ចិត្ត​ថា​មិន​ចង់ទៅ​ផ្ទះ​វិញ​ វា​ខ្លាច​ផ្ទះ​ វា​ខ្លាច​នឹង​សំឡេង​ដែ​លប៉ា​ម៉ាក់​វា​ប្រកែកគ្នា​ មាន​ពេលខ្លះ​សូម្បីតែ​កណ្តាល​យប់​ក៏​វា​មិនបាន​ដេកលក់​ឆ្អែត​ដែរ​ ពួកគាត់​មិន​ដែល​សួរ​វា​ថា​ប្រឡង​ពេល​ណា​ បាន​ពិន្ទុ​ប៉ុន្មាន​ មាន​តែ​បង្ក​រឿង​រំខាន​វា​មើល​មេរៀន​។ ខ្ញុំ​យល់ចិត្ត​អា​ជា​នៅពេល​នោះ​ វា​មិន​ខុសពី​ម្តាយចុង​របស់ខ្ញុំ​ដែល​ប​ង្ក​​រឿង​ធ្វើឱ្យ​ខ្ញុំ​និង​ប៉ា​មិន​ត្រូវគ្នា​នោះ​ទេ​។

ខ្ញុំ​ដឹង​ច្រើន​ពី​ជីវិត​នៅពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ចេញក្រៅ​ផ្ទះ​ គ្មាន​អ្នកណា​ម្នាក់​ក្នុង​ក្រុម​យើង​ដែល​មិន​នឹកផ្ទះ​នោះ​ទេ​ តែ​យើង​មិន​អាច​ប្រឈមមុខ​នឹង​រឿងរ៉ាវ​ជាច្រើន​ដែល​មនុស្សចាស់​បាន​បង្កើត​ឡើង​ មាន​តែ​អាកុល​ទេ​ដែល​បន្ទោស​ខ្លួនឯង​ វា​មិន​ដែល​បន្ទោស​អ្នកផ្ទះ​វា​មួយម៉ាត់​ទេ​ រឿង​វា​ផ្សេង​ពី​ពួក​ខ្ញុំ​។

ក្រៅពី​ខ្ញុំ​ អា​ទ្រី​ អា​ជា​ នៅ​មាន​អាកុល​ម្នាក់ទៀត​។ អានេះ​ក្រ​ក៏​មិន​ក្រ​ មិន​មាន​ម៉ែឪ​ឈ្លោះ​ប្រកែក​គ្នា​ ឬ​លួចលាក់​មាន​ស្រី​ក្រៅ​ តែ​វា​នៅតែ​មក​រាប់អាន​ក្រុម​អា​ជា​។ ល្ងាច​មួយ​ពេល​ដែល​អាកុល​ចេញពី​សាលា​ តាម​ច្រក​ឌឿងហែម​វា​ត្រូវ​ពួក​អា​ស្ទាវ​មួយ​ក្រុម​ធ្វើបាប​…

«អេ្ហស​! អា​ម៉ា​ប់​នោះ​មក​ហើយ​ ចាត់ការ​ឱ្យ​ឆាប់ឡើង​ទៅ​!»

«អើ! តោះ! ចូល​ទៅ​លឿន​ទាន់​ស្ងាត់​!»

អាកុល​ដើរ​ងា​កៗ​ មុខ​វា​ស្លេក​ដូច​មនុស្ស​អត់​ឈាម​ ព្រោះ​អា​ក្រុម​នេះ​មិនមែន​ចាំ​សង្គ្រុប​វា​លើក​ទី​មួយ​ទេ​ តែ​វា​មិនដឹង​ថា​គេច​ទៅណា​រួច​ បើ​ផ្លូវ​នេះ​នៅ​ជាប់នឹង​ផ្លូវ​កាច់​ផ្ទះ​វា​ ពិបាក​ត្រង់ថា​ស្ងាត់​ដូច​ចោរលួច​សេះ​ អ៊ីចឹង​ហើយ​បាន​ពួក​អា​ស្ទាវ​វា​ធ្វើ​អី​តាមចិត្ត​។

«អ្ហេ​អា​ម៉ា​ប់​! ទៅណា​លឿន​ម៉េស​អ្ហា​?»

គ្នាវា​ម្នាក់​ចេញពី​ក្រោយ​ ពីរ​នាក់​ចេញពី​មុខ​ស្ទាក់​អាកុល​ជាប់​។ អានេះ​វា​ធំ​តែ​មាតុ​ចង្អៀត​តែ​មុង​ គីឡូ​ឱ្យ​ដូច​ដំរី​ តែ​ខ្លាច​អា​ពួកក្មេង​ញៀន​ថ្នាំ​អស់នោះ​ឡើង​ចង់​រាគ​នោម​ដាក់​ខោ​។ អាកុល​ដោះ​កាតាប​ស្ពាយ​ឱប​ជាប់​ខ្លួន​ ព្រោះ​ត្រូវ​អា​ពួក​នេះ​ចាប់​ទាញ​ផ្ញា​ជើង​ម្តង​។ វា​សួរ​គេ​ឡើង​ញ័រមាត់​ទទ្រើក​៖

«ពួក​អ្ហែង​…រក​អី​ទៀតហើយ​​ហ្នឹង​?»

«ខ្ចី​ស្បែកជើង​ពាក់​សិន​មក​អ្ហា!»

«អញ​គ្មាន​ទេ​!»

អាកុល​ប្រកែក​ថយ​ពី​វា​ម្តង​មួយ​ជំហាន​ តែ​ក៏​ត្រូវ​ពួក​អានោះ​ដេញ​ទាល់តែ​ទល់​ជញ្ជាំង​។ បាន​ឱកាស​ចំហៀង​ខ្លួន​ អាកុល​រហ័ស​រត់​ជ្រែក​ប្រឡោះ​ក្លៀក​ពួក​អានោះ​ដាក់​មេ​ប្រូច​។

«ចាប់​! ចាប់​វា​ឱ្យ​បាន​កុំ​ឱ្យ​វា​រត់​រួច​ឱ្យ​សោះ​វ៉ើយ​!»

អា​មួយ​តម្កើងខ្លួន​ជា​មេធំ​ស្រែក​សន្ធប់​ អាកុល​រត់​កាន់តែ​លឿន​មិន​ថយក្រោយ​ តែ​មាឌ​វា​ធំ​ពេក​យោង​តែ​ពោះ​មិន​រួច​ក៏​ត្រូវគ្នា​វា​ចាប់បាន​។

«លែង​ៗៗ​ លែង​អញ​ទៅ​!»

«ចង់​ងាប់​អ្ហេស? អ្ហែង​រត់​ធ្វើ​អី​? ដោះ​ស្បែកជើង​ឱ្យ​ឆាប់​មក​?»

អា​ម្នាក់​ទារ​ស្បែកជើង​ប៉ាត់​តា​ពណ៌ស​ថ្មីចែស​របស់​អាកុល​ អា​ម្នាក់​រហ័ស​ដៃ​លូក​ហោប៉ៅ​ខោ​វា​៖

«ឯណា​លុយ​? យកចេញ​ឱ្យ​អស់​មក​ កុំ​ចង់​ឈឺ​សាច់​ទាន់​​អ្ហា​!»

«អញ​គ្មាន​ទេ​អានេះ​វ៉ើយ​! ពួក​អ្ហែង​យក​អស់ពី​ម្សិលមិញ​ហើយ​!»

អានេះ​វា​ប្រហែល​ដឹងមុន​ទើប​មិន​ដាក់លុយ​ក្នុង​ហោប៉ៅ​ ដោយសារតែ​អត់​ទើប​វា​ទាញ​ខោ​អាកុល​វឹះ​តែ​នឹង​រហែក​៖

«ឱ្យ​លឿន​មក​អ្ហា​!»

«ពួក​អ្ហែង​ធ្វើ​អី​? នាំគ្នា​លែង​វា​ឱ្យ​ឆាប់​!»

សំឡេង​មាំ​លាយ​ស្នូរ​សន្ធឹក​ម៉ូតូ​នៅ​ចុង​ម្ខាង​ផ្លូវ​ ពេលនោះ​ហើយដែល​អា​ទ្រី​និង​អា​ជា​វា​បាន​យក​អាសា​រអា​កុល​និង​ចាប់ផ្តើម​ស្គាល់គ្នា​។ អា​ទ្រី​ចុះពី​លើ​ម៉ូតូ​ដើរ​កាង​មករ​ក​ពួក​អា​ស្ទាវ​ដាច់​ស្បាត​៖

«ហើយ​ចុះ​ពួក​អ្ហែង​ស្អី​ បាន​មក​ចង់​រកស៊ី​កន្លែង​អញ​ហ្នឹង​?»

ឃើញ​មាឌ​ពួក​អា​ទ្រី​និង​អា​ជា​មាំ​ពេក​ ទោះ​មិន​មានសាច់​តែ​ហាប់​ដោយ​សាច់ដុំ​គ្រាន់​ជាង​ខ្លាច​ពោះ​អាកុល​ទើប​ពួក​អានោះ​វា​ភ័យ​កេះ​គ្នា​៖

«អេ្ហ​នៅ​មិនបានទេ​វ៉ើយ​! រត់​សិន​ទៅ​!»

អា​មួយ​ដាក់មេផាយ​មុន​ អា​មួយ​នៅ​ចង្អុលមុខ​អាកុល​ផ្តាំ​ទម្រាំតែ​អា​ទ្រី​ដើរទៅ​ដល់​វា​៖

«អើ​អាកុល​អ្ហែង​ រួចខ្លួន​សិន​ចុះ​ គង់តែ​ដឹង​គ្នា​ទេ​វ៉ើយ​!»

អានោះ​ច្រាន​អាកុល​ផ្អឹប​ជញ្ជាំង​មុន​ដាក់មេផាយ​។ អា​ទ្រី​ស្ទុះ​ទៅ​ទាញ​អាកុល​៖

«អ្ហែង​មិនបាច់​ខ្លាច​ទេ​អាកុល​!»

«សំណាង​ហើយដែល​មាន​ពួក​អ្ហែង​នៅ​ កុំអី​វា​វាយ​យក​ខ្ទេច​ទៀតហើយ​​អ្ហា​!»

អា​ជា​វា​ស្រែក​មក​ពីលើ​ម៉ូតូ​៖

«ហ៊ឹស​! ចូល​ក្រុម​អា​ជា​ហើយ​អ្ហា​ អាណា​ហ៊ាន​ក្អក​ជាមួយ​វ៉ើយ​ មិនបាច់​ខ្លាច​ពួក​អា​ប៉ាវ​សាលា​ហ្នឹង​ទេ​។»

អា​ទ្រី​សួរ​៖

«អ្ហើយ​ចុះ​អ្ហែង​មាន​លុយ​ទេ​អ្ហា​? ទៅ​រក​ស្អី​ដាក់​ក្រពះ​សិន​អ្ហី​?»

អា​ទ្រី​វា​ដឹង​ថា​អាកុល​ជា​កូន​អ្នកមាន​ តាម​សម្លៀកបំពាក់​ ស្បែកជើង​កាតាប​វា​ ម៉ា​កថ្លៃ​ៗមាន​ទៅ​អន់​អី​ឯណា​? ​អ៊ីចឹង​​ហ្នឹង​ហើយ​បាន​ជា​ពួក​អា​ស្ទាវ​ដាច់យ៉ៃ​វា​ចូលចិត្ត​មក​ឆក់ប្លន់​អាកុល​ណាស់​។

«មាន​តើ​! តែ​ជាប់​រៀន​សិន​អ្ហា​!»

«រៀន​ស្អី​អ្ហា​? ឈប់​មួយថ្ងៃ​សិន​ទៅ​ តោះ​!»

«តោះ​ឡើង​ម៉ូតូ​មក​!»

អាកុល​វា​អត់មាន​ឪពុក​ទេ​ ម្តាយ​វារ​កស៊ី​ គាត់​មិនសូវ​មាន​ពេលទំនេរ​មក​តាមដាន​វា​ ដូច្នេះ​វា​សម្បូរ​លុយ​ចាយ​ដើរ​ច្រើនជាង​គេ​ ដល់ពេល​វា​ផុងខ្លួន​ វាយ​ក​ឡាន​ផ្ទះ​ទៅ​បញ្ចាំ​លែង​ចូលផ្ទះ​ ហើយ​ចូល​ក្រុម​អា​ជា​ទៀត​។ ចាប់តាំងពី​ពេលនោះ​មក​ពួកវា​ក៏​ក្លាយទៅជា​មិត្តភ័ក្ដិ​ស្លាប់រស់​ជាមួយគ្នា​។

វគ្គ៖ ថ្ងៃចូលឆ្នាំ

នៅពេល​ទទួលអារម្មណ៍​កម្សត់​បំផុត​នោះ​ គឺ​ពេល​ចូលឆ្នាំ​…

យើង​ម្នា​ក់ៗ​នឹកដល់​ផ្ទះ​ នឹកដល់​សកម្មភាព​រីករាយ​ក្នុង​ផ្ទះ​កាលពី​ពួក​យើង​នៅ​ក្មេង​ៗ តែ​ក៏​ដឹង​ដែរ​ថា​មិន​អាច​ត្រលប់​ទៅវិញ​បានទេ​។ ថ្នាំញៀន​អាច​ជួយ​ពួក​យើង​បំបាត់ទុក្ខ​សោក​បាន​ ខ្ញុំ​ហឹត​ លេប​ ចាក់​តាម​ចិត្ត​ចង់​ ព្រោះ​ខ្ញុំ​មាន​ច្រើនណាស់​ ការពិត​មួយទៀត​ដែល​ខ្ញុំ​ចង់​រំលឹក​ដែរ​ គឺ​នៅ​ថ្ងៃបុណ្យ​ចូលឆ្នាំ​ចិន​…

ឆ្នាំ១៩៩៧​…

គេ​ដុត​ផាវ​ពេញទីក្រុង​ភ្នំពេញ​ ហើយ​ផ្សែង​ធូប​ទៀន​និង​ក្លិន​ជ្រូក​ខ្វៃ​បាន​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ស្រងេះ​ស្រងោច​ណាស់​ ដោយសារ​ម្តាយ​ខ្ញុំ​ជាប់​ខ្សែ​ចិន​​កាជីវ​ ផ្ទះ​ខ្ញុំ​តែង​ប្រារព្ធ​​រាល់​ឆ្នាំ​ អ៊ឹកធឹក​ណាស់​កាល​ម៉ាក់​នៅ​រស់​។

ពីរ​ឆ្នាំ​ហើយដែល​ខ្ញុំ​ងប់ងុល​នឹង​ជីវភាព​ក្រៅ​ផ្ទះ​ មិនដែល​បាន​សែន​កុងម៉ា​ជួបជុំ​គេ​ទេ​។ អា​ទ្រី​ទៅផ្ទះ​ទាំង​ព្រឹក​ ព្រោះ​គ្រួសារ​វា​ក៏​ជាប់​ខ្សែ​ចិន​ដែរ​ វា​ទៅ​សែនខ្មោច​ឪ​វា​ អា​ជា​ទៅ​កំពង់ស្ពឺ​ដើរលេង​និង​សង្សារ​វា​ ហើយ​អាកុល​ទៅ​ថៃ​យក​ថ្នាំ​ជា​មួយ​បង​លុច្ស​ទៅ​ ឯខ្ញុំ​នឹក​ខ្លាំងពេក​ក៏​សម្រេចចិត្ត​ថា​ ទៅ​អើត​ផ្ទះ​បាន​មួយភ្លែត​។

តុ​កៗៗៗៗៗ​

ខ្ញុំ​គោះ​ទ្វារ​ដែល​មិន​សង្ឃឹមថា​អ្នក​បើក​ទទួល​គឺ​ម្តាយចុង​ហើយ​និង​ប៉ា​នោះ​ទេ​។ ពេល​ឃើញ​សុ​ដា​ខ្ញុំ​សប្បាយចិត្ត​ណាស់​ ឯ​វា​ក៏​ដូចគ្នា​៖

«អូ​បង​?»

«អើ​! ហើយ​ចុះ​មាន​អ្នកណា​នៅផ្ទះ​ខ្លះ​ហ្នឹង​?»

«អត់ទេ​ ទៅដើរ​លេង​អស់ហើយ​!»

សុ​ដា​បិទ​ទ្វា​ផ្ទះ​ ខ្ញុំ​ក៏​ដើរទៅ​អង្គុយ​លើ​សាឡុង​ ហើយ​សម្លឹងឃើញ​រូបថត​ម៉ាក់​នៅ​ញញឹម​ស្រស់​មុខ​កំប៉ុង​ជើងធូប​ដែល​ហុយទ្រលោម​។ សុ​ដា​ច្បាស់ជា​សែន​រំលឹក​ម៉ាក់​ វា​ធ្វើ​តាម​ប៉ា​ទើប​សំណាង​បាន​នៅ​សំពះ​រូប​ម៉ាក់​ គ្រាន់បើ​ជាង​ខ្ញុំ​ដែល​មិនបាន​អុជ​ធូប​ឱ្យ​ម៉ាក់​សោះ​។

«ណេះ​បង​ទឹកក្រូច​!»

ខ្ញុំ​ទទួល​ពី​ដៃ​ប្អូន​បន្លំ​ចិត្ត​ស្រងេះ​ស្រងោច​។

«ខ្ញុំ​ទៅ​កម្តៅ​ម្ហូប​សិន​ ក្រែង​លោ​បង​ហេវ​!»

អា​ដា​ប្រុង​នឹង​ដើរទៅ​ចង្ក្រាន​បាយ​ តែ​ដោយ​ក្រឡេក​មិនឃើញ​មាន​អ្នកណា​សោះ​ ហើយក៏​មិន​គួរ​ថា​បើ​ទាំង​ប្តី​វា​ទៅដើរ​លេង​សុខចិត្ត​ឱ្យ​ប្រពន្ធ​នៅចាំ​ផ្ទះ​ម្នាក់ឯង​ដូច​មិន​ត្រូវ​ ខ្ញុំ​ក៏​សួរ​វា​៖

«ប្តី​ឯង​ទៅណា​?»

«ទៅ​ជប៉ុន​ជាង​មួយឆ្នាំ​ហើយ​!» សុ​ដា​ដកដង្ហើមធំ​មុននឹង​តប​សំណួរ​ខ្ញុំ​។

ខ្ញុំ​ភ្ញាក់ផ្អើល​មិន​តិច​ដែរ​ ជា​ប្តី​ប្រពន្ធ​បែរ​ត្រូវ​មក​រស់នៅ​បែកគ្នា​ ហើយ​បើ​វា​ចង់ទៅ​នៅ​ស្រុក​វិញ​ ម៉េច​ក៏​មិន​យកប្រពន្ធ​វា​ទៅជាមួយ​?

«អ្ហាក​? ហើយ​ចុះ​អង្កាល់​វា​មក​យក​ឯង​ទៅ​?»

«អត់​ដឹងផង​! ព្រោះ​គេ​មិនបាន​ប្រាប់​!»

ប្អូនស្រី​ខ្ញុំ​និយាយ​ធម្មតា​ មើលទៅ​វា​មិនបាន​កើតទុក្ខ​ទេ​ តែ​ហាក់​សប្បាយចិត្ត​ច្រើនជាង​ដែល​មិន​បាន​ទៅ​ប្រទេស​ជប៉ុន​តាម​ប្តី​។ អា​ជប៉ុន​នោះ​វា​បោក​ការ​ជាមួយ​សុ​ដា​ទេ​ដឹង​? វា​មាន​ប្រពន្ធ​កូន​នៅ​ស្រុក​ហើយ​? ខ្ញុំ​ចេះតែ​គិត​បារម្ភ​យ៉ាង​ខ្លាំង​ ប្អូនស្រី​ខ្ញុំ​នៅក្មេង​បើ​ពិតជា​ត្រូវ​មក​ជួប​រឿង​បែបនេះ​ គឺ​កំសត់​ណាស់​។ វា​ត្រូវ​ក្លាយជា​ស្រី​មេម៉ាយ​ មាន​ម្តាយចុង​ចិត្ត​ធ្មប់​បែបនេះ​អ្នកណា​ដែល​នឹង​មក​ស្រលាញ់​វា​ទៀត​? បើ​សុ​ដា​ត្រូវ​ជួប​រឿង​អកុសល​យ៉ាងនេះ ​មាន​តែ​ប៉ា​ទេ​ដែល​ត្រូវ​ទទួលខុសត្រូវ​។ ខ្ញុំ​សួរ​ប្អូន​បន្ត​ទៀត​៖

«ហើយ​ចុះ​វា​មាន​ផ្ញើ​លុយ​ឱ្យ​ឯង​ចាយ​ខ្លះ​អ្ហេស?»

«កម្រ​ណាស់​បង​ គាត់​ថា​សន្សំ​លុយ​ទុក​ទិញ​ផ្ទះ!»

ខ្ញុំ​អាណិត​ប្អូន​ស្ទើរ​ខ្លោចចិត្ត​ តែ​មើលឃើញ​ទឹកមុខ​វា​ស្រស់​ ហើយ​នៅ​ញញឹមដាក់​ខ្ញុំ​បាន​ទើប​ធូរចិត្ត​បន្តិច​។ បើសិន​សុ​ដា​ត្រូវ​ខូចចិត្ត​នឹង​រឿង​ប្តី​វា​ ប្រហែល​ក៏​មិន​និយាយ​ធូរៗ​នឹង​ខ្ញុំ​យ៉ាងនេះ​ដែរ​ សុ​ដា​ប្រាកដជា​និយាយ​រៀបរាប់​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ស្តាប់​ ព្រោះថា​អ្នកផ្ទះ​នេះ​គ្មាន​អ្នកណា​ដែល​អាច​ជួយ​រំលែក​រឿង​ក្នុងចិត្ត​ប្អូនស្រី​បានទេ​។ ឬក៏​វា​មិន​ចង់​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ដឹង​? ខ្ញុំ​ក៏​ទាញ​លុយ​ពី​កាបូប​មួយចំនួន​ហុច​ឱ្យ​ប្អូន​៖

«អ៊ីចឹង​​ណេះ​​! យក​ទៅ​!»

«អី​គេ​ហ្នឹង​បង​?»

វា​បើកភ្នែក​ធំ​ៗសួរ​ ព្រោះ​ចំនួន​លុយ​ដែល​ខ្ញុំ​ឱ្យ​ក៏​ក្រាស់​ដែរ​ ហើយ​សុទ្ធតែ​លុយ​តា​កា​ប៉ោង​។

«យក​ទៅ​! បង​តិអៀរ​ឱ្យ​ឯង​!»

មានភាគបន្ត!

យល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសាច់រឿងខាងលើ

Email របស់អ្នកមិនត្រូវបានបង្ហាញជាសារធារណៈទេ*