នាងអេះអុញចុះឡើងទើបទម្លាក់សំឡេង៖
«ខុសផ្លូវហើយ! បកក្រោយវិញទៅ!»
នាងនិយាយដោយងាកមុខចេញមិនខ្ចីសម្លឹងមុខខ្ញុំ ខ្ញុំក៏មិនខ្ចីធ្វើតាមហើយនិយាយបែបវាហី៖
«បើនិយាយមិនស្រួល បើកទៅមុខរហូត!»
នាងដកដង្ហើមវែងតឹងចិត្តនិងខឹងខ្ញុំក្នុងពេលដំណាលគ្នា។
នាងនិយាយទាំងសង្កត់កំហឹង៖
«ឱ្យនិយាយស្រួលម៉េចទៀត?!»
ខ្ញុំគ្រវីចង្កូតធ្វើខែងរ៉ែង ទឹកមុខខ្ញុំញញឹមតែចិត្តនាងឆេវ៖
«និយាយរបៀបខ្លួនជាស្រី និយាយទៅកាន់ប្ដី!»
នាងសម្លក់កញ្ចក់ឡានព្រោះមិនចង់ឮពាក្យប្ដីសីអីនេះ ខ្ញុំដឹងច្បាស់ណាស់ទេខ្ញុំធ្វើផ្គើន។ ស្រាប់តែនាងរងាប់ចិត្តបន្ទន់សំឡេង៖
«បងរាជ បកក្រោយទៅ!»
បេះដូងបញ្ជាឱ្យព្រឺសម្បុរព្រោះជាលើកដំបូងហើយខ្ញុំក៏មិនដែលស្រមៃថាអ្នកនាងធំនឹងហៅខ្ញុំ«បង»ដែរ។
ទោះរាជមិនមែនជាឈ្មោះពិតរបស់ខ្ញុំ ហេតុអ្វីខ្ញុំហាក់ទប់ចិត្តមិនឱ្យទន់មិនបាន។
ខ្ញុំញញឹមចុងមាត់ដៀងភ្នែកទៅរកនាង។
នាងឈ្ងោកមុខស្រពោនតែមិនបានចោលភាពក្រញូវកាចឆ្នាសទេ។
នាងទម្លាក់អារម្មណ៍លឿនម្ល៉ឹងៗស្មានថាខ្ញុំជឿ?
នាងមានល្បិចហើយកំពុងចង់ធ្វើកខ្ញុំ? ខ្ញុំបត់ចង្កូតឡានវ៉ាវក្នុងនាមកូនប្រុសរក្សាសម្ដីតែដៃខ្ញុំលូករាវរកកាំភ្លើងខ្លីនៅចង្កេះ។
ឡានបោលបកក្រោយ ធ្វើឱ្យស្រីស្អាតងើបមុខសម្លឹងផ្លូវថ្នល់ ប៉ុន្តែកែវភ្នែកដ៏មុតរបស់នាងហាក់លាក់អាថ៌កំបាំងអ្វីម្យ៉ាងក្នុងចិត្ត។
«និយាយស្លូតៗ ពីរោះដែរទេតើកូនគេ!»
នាងមិនមាត់មិនក តែនាងសម្លឹងទៅមុខបញ្ចេញភាពកាចឆ្នើមតាមពន្លឺភ្នែក។
ខ្ញុំនិយាយបន្ថែមជ្រែកកាត់ភាពស្ងប់ស្ងាត់៖
«សុំថើបមួយម៏!»
នាងក្ដាប់មាត់ខឹង តែទប់កំហឹងមិនងាកមកតបត ខ្ញុំក៏ឱនទៅវឹង នាងបែរមកយ៉ាងតក់ក្រហល់ស្វាគមន៍ខ្ញុំមួយកំផ្លៀងផាច់។
ខ្ញុំស្ពឹកដែរ តែបំណាច់នឹងចាញ់ចិត្តស្រី ត្រូវប្រដៅសម្តីនាងខ្លះ។
ខ្ញុំនិយាយដោយញញឹមមុខក្រាស់៖
«ដៃណាទះ ដៃហ្នឹងរឿងហើយ!»
ទាវនីណា និយាយតបសំឡេងតិចៗ៖
«ទៅបន្លាចក្មេងទៅ!»
ខ្ញុំនិយាយធ្វើហី ៖
«មានអី! ចាំឱ្យបងឯកមកបន្លាច!»
«កុំបានចិត្តពេក បងខ្ញុំមិនមែនចេះតែជឿអ្នកក្រៅ មកធ្វើបាបប្អូនខ្លួនឯងទេ!»
«តែបើគាត់ដឹងថាប្អូនគាត់លួចមានសង្សារ?!»
«ហ្នឹងក៏គ្មានបញ្ហា! មុនពេលបានអ្នកបង ស្មានថាខ្លួនគាត់អត់មានសង្សារ!»
«តែយើងជាស្រី មិនមែនប្រុសទេ!»
«ស្រីនិងប្រុស មនុស្សដូចតែគ្នាទេ កុំមកចង់ត្រួតត្រាជីវិតខ្ញុំ! នេះគឺហុងកុង មិនមែនស្រុកស្រែទេ!»
«មានអី! បងឯកអាចទុកជីវិតឱ្យប្អូនតែមួយរបស់គាត់ តែអាចោលម្សៀតនោះប្រហែលពិបាករស់បន្តិច!»
នាងបើកភ្នែកធំៗប្រហែលមកពីដឹងចិត្តបងប្រុសច្បាស់។
នាងឆ្លេឆ្លាទោះខំទប់ទឹកមុខ ប៉ុន្តែខ្ញុំឃើញចំណុចខ្សោយ។
ខ្ញុំសើចក្អាកក្អាយ បន្ថែមសាំងលើភ្លើង៖
«អាចោរពានវាំងនោះ មិនចាំបាច់ធ្វើផ្ទាល់ដៃទេ! បងថ្លៃខ្ញុំ ឯករ៉េណាកម្រើកមួយម្រាមវាចប់បាត់ទៅហើយ!»
«អ្នកឯណាពានវាំង? អ្នកណាស្រីស្នំ? ហើយអ្នកណាស្តេច? អួតខ្លួនឯងឱ្យល្មមទៅ! ចរិតអ៊ីចឹងចង់មកធ្វើប្ដីខ្ញុំ! ជាតិក្រោយក៏អត់ផ្លូវដែរ»
ខ្ញុំងាកមើលមុខនាងហើយរេខ្លួនទៅពិតក្បែរនាង ទាំងដៃកំពុងបើករថយន្ត។
ចរិតខ្ញុំធ្វើជាមនុស្សច្រឡោងខាម គឺត្រូវធ្វើឱ្យដល់ទីបំផុត។
«អង្វរអត់? បើអត់ ដឹងតែរឿងធំហើយអាម្នាក់ហ្នឹង!»
«រកមនុស្សសម្លុតខុសហើយ! ទាវនីណាមិនចេះខ្លាចគេគំរាមទេ!»
«អ៊ីចឹងចាំធ្វើឱ្យមើល!»
នាងងាកមកភ្លែតខ្ញុំលូកមាត់ទៅថើបភ្លឹបបានសម្រេចចំបបូរមាត់នាង ហើយត្របាក់ទីនោះមុនពេលនាងច្រានចេញ។
ខ្ញុំសើចក្អាកក្អាយព្រោះថើបនាង ចំណែកនាងលោដៃមកប្រុងទះខ្ញុំទៀត ខ្ញុំចង្អុលមុខទាំងញញឹម៖
«ចង់ចូលឡានងាប់ទាំងអស់គ្នាអត់?!»
នាងទប់ចិត្តបញ្ឈប់ដៃទាំងហត់គឃូស។
មាត់និយាយទាំងខំប្រឹង ទប់ចិត្ត៖
«បត់ចូលទៅ! ផ្លូវតូចនោះហើយ!»
ខ្ញុំដូចជាសប្បាយចិត្តដែលឃើញមុខនាងពេលត្រូវមួយស្នាមថើប រហូតលែងសូវខ្លាចថានាងរាយអន្ទាក់លេងខ្ញុំ។
ខ្ញុំគិតថា បើនៅក្នុងចំណោមពួកម៉ាកនាង នាងហ៊ានលេងខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងធ្វើឱ្យនាងបាក់មុខរាងមួយជីវិតតែម្ដង ដូច្នេះខ្ញុំឈានដើរមួយៗទៅតាមនាង ត្រៀមខ្លួនទទួលឆាកល្ខោនគួរ ឱ្យចាប់អារម្មណ៍ថ្មីៗ។
…តំបន់នេះសំបូរស្លឹកឈើណាស់ ពេលខ្ញុំដើរតាមពីក្រោយនាងឮសូរតែស្នូរស្លឹកឈើក្រោមបាតស្បែកជើងដែលស្រួយបែកលាន់ប្រែកប្រោក។
ស្រមោលអ្វីម្យ៉ាងរេចុះឡើងនៅឯបង្អួចនៃកូនផ្ទះវីឡាឈើពណ៌ប្រផះនោះ ឯនាងចេះតែបោះជំហានតម្រង់ទៅ។
«នីណា? ប្រាកដហើយអ្ហេះថានេះជាផ្ទះពួកម៉ាក់យើង?!»
នាងបង្អង់ឈប់ហើយច្រត់ចង្កេះបង្ហាញសាច់ពីក្រោមអាវយឺតខើចខ្លី។ តើនាងអាងចង្កេះអង្ក្រងមួយក្ដាប់របស់នាងឬក៏អាងអ្នកណាម្នាក់ដែលកំពុងនៅវិលវល់លឹបលក្បែរៗបង្អួចនោះ?
នាងនិយាយដោយទឹកមុខឌឺដងខ្ញុំ៖
«ខ្លាចហ្មែន?!»
ខ្ញុំក្នាញ់ទឹកមុខនាង តែរេភ្នែកសម្លឹងផុតទៅកាន់បង្អួចនោះសាជាថ្មីមុនពេលបបូរមាត់ខ្ញុំកម្រើកភ្លាត់សំឡេង៖
«នីណាគេច!»
ស្នូរគ្រាប់លាន់មកផំាងៗបញ្ឆិតក្បាលខ្ញុំដែលហក់ទៅ សង្កត់នាងឱ្យដួលរេលទៅលើដី។
មុនពេលដៃខ្ញុំរាវប៉ះចំកាំភ្លើងខ្លី សន្ធឹកគ្រាប់លាន់មកទៀត។
នាងចង់រើចេញពីរង្វង់ដៃខ្ញុំ ប៉ុន្តែខ្ញុំស្រែកសន្ធាប់ដាក់៖
«ចង់ងាប់អត់ ស្រីជើងល្អ?!»
នាងប្រកែកអួលៗ៖
«លែងមើល៍ លែង!»
ខ្ញុំឯណាព្រមលែងងាយៗនោះ? ចិត្តខ្ញុំគឺដឹងថានាងនេះកំពុងចង់សម្លាប់ខ្ញុំ១០០ភាគរយដូច្នេះការចាប់នាងជាចំណាប់ខ្មាំងប្រហែលជាត្រឹមត្រូវជាង?
ខ្ញុំអូសនាងឆៀងទៅកាន់គុម្ពោតព្រៃ ដៃម្ខាងក្រៀកក ដៃម្ខាងខ្ទប់មាត់។
ទូរសព្ទនាងរបូតជ្រុះ លោតភ្លើងលើអេក្រង់ ហើយអ្នកណាម្នាក់កំពុងខលមក។ ទោះក្រឡេកភ្នែកក៏ខ្ញុំមើលស្គាល់នោះគឺរូបសុភាពបុរសសិទ្ធី?
ចិត្តខ្ញុំក្ដុកនឹកឃើញដល់អ្វីម្យ៉ាងប៉ុន្តែគ្មានពេលគិតច្រើនទេព្រោះសន្ធឹកជើងមនុស្សរត់មកដល់ពីចម្ងាយ។
ជីវិតខ្ញុំគឺនៅកៀកនឹងចង្កូមមច្ចុរាជ។ ខ្ញុំខាំធ្មេញសួរទៅស្រីមានពិស៖
«ពួកវាជាអ្នកណា?!»
នាងគ្រវីក្បាលឆ្លើយមិនចេញ ព្រោះដោយក្តីតក្កមាខ្ញុំក្ដាប់មាត់នាងជាប់សែនជាប់រកតែនាងដកដង្ហើមមិនបានស្រួលផង។ ខ្ញុំលែងដៃពីមាត់នាងធ្វើឱ្យនាងបានសេរីភាពមកវិញប្រឹងស្រូបខ្យល់យ៉ាងដង្ហក់។
ខ្ញុំខាំមាត់សម្លុតសួរតិចៗក្បែរត្រចៀក៖
«សួរថា ពួកនោះជាអាណាគេ?!»
នាងមិនឆ្លើយបែរជារន្ធត់ញ័រខ្លួនប្រាណ ហើយចង្អុលទៅខាងលើ។ អាវនាងប្រលាក់ជាបន្តបន្ទាប់ដោយដំណក់ឈាម ដែលស្រក់ពីទីនោះមក ធ្វើឱ្យខ្ញុំងើបមុខទៅរកមើល។
បុរសចំណាស់ម្នាក់កំពុងដេកស្លាប់នៅលើប្រគាបឈើ ដោយមានរបួសឈាមពេញខ្លួនហើយស្រក់ចុះមក។
នីណាស្រែកទំាងរន្ធត់៖
«ពូផៃ ពូផៃ!»
នាងប្រហែលជាស្គាល់អ្នកស្លាប់នោះហើយបានជារន្ធត់យ៉ាងនេះ ហើយភ្លាមៗនោះខ្ញុំយល់ថានាងមិនស្គាល់ពួកខ្មាន់កាំភ្លើងក្នុងផ្ទះទេគឺ នាងស្គាល់តែអ្នកដែលទើបតែត្រូវគេសម្លាប់នេះ។
ព្រោះនាងមកកាន់ទីនេះទំាងមិនបានដឹងទេថា ម្ចាស់ផ្ទះត្រូវគេសម្លាប់មុនពេលនាងមកដល់បន្តិច។ ឥឡូវនេះពីរនាក់ខ្ញុំមកដល់ឃើញរឿងរបស់គេ មិនខុសអ្វីពីយកទៅលោអន្ទាក់នោះឡើយ។
«នាំទុក្ខណាស់!»
ខ្ញុំនិយាយទាំងខាំធ្មេញព្រោះខឹង ដឹងអី ខ្ញុំឃើញនាងលើកដៃស្ដាំមកហើយប្រើអណ្ដាតខំាគន្លឹះនាឡិការួចនិយាយអណ្ដឺតអណ្ដក៖
«បងឯក មកផ្លូវលេខ៤០០មកមកផ្ទះពូផៃណ៎ា មានរឿងហើយ លឿនឡើង!»
ខ្ញុំដឹងថានាងមានមធ្យោបាយទាក់ទងបងប្រុសនាង។ គ្មានសញ្ញាតបមកវិញផងនាងត្រូវប្រញាប់បិទហើយទម្លាក់ដៃចុះវិញ។ មិនដឹងថា តើបងនាងស្ដាប់នាងទាន់ពេលឬក៏អត់នោះទេ ព្រោះកាណុងកំាភ្លើងជាច្រើនបានភ្ជង់មក។ ពួកខ្មាន់កាំភ្លើងមកដល់ហើយវា ស្រែកសម្លុតជាភាសាចិនឱ្យពួកយើងលើកដៃឡើងលើ។
ស្មានតែពួកហ្នុងមានគ្នាបួនប្រាំនាក់ ដឹងអី គ្នាវាព័ទ្ធយើងទាំងពីរជុំជិត គឺមានមិនក្រោម១៥នាក់ទេ។
កាំភ្លើងខ្លីខ្ញុំក្លាយជាដុំតៅហ៊ូ ហើយខ្ញុំត្រូវតែទម្លាក់ចោលបើចង់បានភាគរយរស់។
ខ្ញុំលើកដៃឡើងលើជាសញ្ញាចុះចាញ់ ហើយបែរខ្លួនទៅពាំងនីណា ព្រោះចង់រាំងភ្នែកពួកនោះដែលសម្លក់មកនាងហាក់ក្នាញ់។
«ពីរនាក់ខ្ញុំអត់ដឹងអីទេ!»
«អ្ហែងនាំគ្នាមកផ្ទះអាផៃធ្វើអី?»
ខ្មាន់កាំភ្លើងដែលនៅមុខគេបំផុតសម្លុតមកទាំងសម្លក់ខ្ញុំ ជាមួយគ្រាប់ភ្នែកល្អិតៗរបស់គេ។ ខ្ញុំរកពាក្យឆ្លើយមិនរួចព្រោះមិនស្គាល់អ្នកស្លាប់ឈ្មោះផៃ រឹតតែមិនដឹងថានាំគ្នាមកទីនេះរករំបល់យក៍ស្អីដែរ។
«ខ្ញុំមកឱ្យពូផៃចូលទូកឱ្យចេញពីហុងកុង!»
នាងឆ្លើយពីក្រោយខ្នងខ្ញុំតែខ្ញុំកាត់យល់ភ្លាមថា អាប៉ិដែលទើបតែស្លាប់នេះប្រហែលជាជើងចាស់ខាងបញ្ជូនមនុស្សចេញហើយ នាងឆ្នាសនីណានេះ ប្រហែលជាមកទាក់ទងចង់សារ៉េឱ្យគេចាប់បញ្ជូនខ្ញុំចេញពីជីវិតនាង។
ខ្មាន់កាំភ្លើងសើចក្អាកក្អាយហើយឆ្លើយវិញ៖
«អូ អាពីរនាក់អ្ហែងសហាយគ្នា នាំពង្រត់គ្នាទេឬអី?!»
មិនទាន់អីផងវារេភ្នែកទៅរកនាឡិកានាង ហើយវាលែងញញឹមដោយលូកដៃទៅកន្ត្រាក់មកមើល។
វាសង្ស័យច្រើនទៅស៊ីស៊ុសគ្នាបន្តិចក៏វិលមកវិញសួរនីណាសំឡេងសុភាពជាងមុន៖
«អាមួយឯងត្រូវជាស្អីហ្នឹងអាខ្មែរនោះ?!»
«ខ្ញុំប្អូនគាត់ លែងខ្ញុំទៅ! យើងមិនដែលមានរឿងជាមួយគ្នាកុំចង់មានរឿងចងគំនុំគ្នា!»
ខ្មាន់កាំភ្លើងសម្លឹងពីរនាក់ខ្ញុំម្ដងម្នាក់ហើយរឹបអូសនាឡិកានាងទៅ ដោយថយទៅគិតគ្នាវារអុះៗ។
ខ្ញុំស្ទង់មើលទៅទំនងជាពួកនឹងគ្មានបញ្ហាអ្វីនឹងនីណាទេគ្រាន់តែវាមានបញ្ហាជាមួយម្ចាស់ផ្ទះគឺតាមួយលើចុងឈើនោះ ហើយយើងពីរនាក់ មកដល់ចំពេលស៊យតែប៉ុណ្ណឹង។
វាដដែលនោះវិលមកវិញជាមួយសំណួរផូង៖
«ចុះអាម្នាក់នេះ?!»
ទាវ នីណា ប្រើកន្ទុយភ្នែកសម្លក់ខ្ញុំ ហើយនិយាយភាសាកាតំាំងយ៉ាងសោះកក្រោះរបស់នាង៖
«គ្មានទាក់ទងអីនឹងគ្នាទេ!»
មេម្នាក់របស់ពួកខ្មាន់កាំភ្លើងវែកវង់ដើរមកដល់ហើយនិយាយកាត់សេចក្ដី៖
«ឱ្យប្អូនអាល្បងខ្មែរចេញទៅចុះ ទុកអាម្នាក់បើកឡាននេះឱ្យចូលគុកជំនួសពួកយើង!»
ពួកគេចាប់ផ្ដើមចាប់ចងពួកយើង ខ្ញុំខំរើ តែពួកវាថែមខ្ញុំប៉ុន្មានកែងដៃឈឺចុកឆ្អល់មិនស្រែកមិនកើត។ ស្រីនាំស៊យនោះរួចពីចំណងព្រោះបងប្រុសគេមានឈ្មោះសាហាវដែរ បានជាពួកអ្នកលេងខ្ជិលចងពៀរជាមួយ។
ខ្ញុំដឹងថាពួកអាអស់នេះចង់លេងល្បែងស្វាស៊ីបាយលាបមាត់ពពែទុកឱ្យប៉ូលិសមកនាំខ្ញុំទៅដេកគុកជំនួសវាពីបទសម្លាប់តាផៃ ដូច្នេះខ្ញុំមិនស្លាប់ទេគ្រាន់តែត្រូវទៅដេកគុកលេង ទម្រាំឯករ៉េណរកខ្ញុំឃើញតែប៉ុណ្ណឹង។
ចំពោះស្រីល្អិតនោះ មុនក្រោយខ្ញុំនឹងជម្រះបញ្ជីនាងចេញមិនខាន។
ខ្ញុំងាកទៅសម្លឹងនាង ទាំងដៃទំាងពីរខ្លួនឯងជាប់ចំណង។ ស្មានថានាងរត់ចេញទៅចោល ខ្ញុំទៅហើយបើតាមភ្នែកទាំងគូរដែលសម្លក់ខ្ញុំ នាងនៅទីនោះនៅឡើយគឺឈរស្កុបមើលមកខ្ញុំ។
នាងដូចជាមានទឹកមុខមិនដាច់ចិត្តហើយនិយាយចិនមួយៗទៅកាន់ពួកអ្នកលេង៖
«ហ៊ាឯង ឱ្យអ្នកបើកឡាននេះមកវិញមក! បងខ្ញុំរកគាត់មិនឃើញមិនបានទេ!»
អ្នកលេងបោះកន្ទុយបារីចោលស្រែកឡូឡា៖
«ក្រែងអាមួយឯងថា គ្មានស្អីហ្នឹងគ្នាអ្ហា៎?!»
នាងដូចជាភ័យដែរដែលត្រូវពួកនោះសម្លុត។ ស្រីម្នាក់ឯងកណ្តាលចំណោមប្រុសៗបួន១០នាក់បើវាប្តូរចិត្តនាងពិតជាចប់ តែនាងដូចជាខំប្រឹងពង្រឹងស្មារតីធ្វើចរិតតាមបងប្រុសនាងយ៉ាងខែងរ៉ែង។
«បងខ្ញុំឱ្យខ្ញុំនាំគេនេះមករកពូផៃ ពេលនេះឱ្យខ្ញុំត្រលប់ទៅវិញ មិននាំគេទៅវិញ តើខ្ញុំនិយាយនឹងបងខ្ញុំថាម៉េច?»
បងធំគិតចុះឡើងហើយនិយាយកាត់សាញ៖
«អើទៅវិញទៅៗ តែរឿងថ្ងៃនេះគិតអាម៉េច?!»
វាសួររបៀបសុញ ព្រោះម្យ៉ាងខ្លាចប៉ូលិសដឹងម្យ៉ាងខ្លាចឯករ៉េណាដែរ។
នាងតូចល្បិចច្រើននិយាយវឹងភ្លាម៖
«ខ្ញុំទុកថាមិនបានឃើញអីទាំងអស់!»
មេខ្មាន់កាំភ្លើងលើកដៃចង្អុលមុខនាងផូងហើយនិយាយ៖
«ម៉ាត់ណាម៉ាត់នឹងវ៉ី តែហ៊ានក្រឡះសម្តី មានរឿងជាមួយគ្នាម្តង!!»
វាស៊ីញ៉ូគ្នាហើយរុញខ្ញុំទំាងចំណងទៅទម្លាក់ដល់ក្នុងឡាន។
នាងឡើងមកបើកឡានចេញរ៉េវដោយមិននិយាយស្តីទេ។ ឃើញខ្ញុំអង្គុយពិបាកត្រដាបត្រដួសនៅកៅអីខាងក្រោយប្រហែលជាត្រូវចិត្តនាងណាស់ហើយបាន នាងលបមើលមកតាមកញ្ចក់ហើយសើចចំអកខ្ញុំ។
«ម៉េចមិនស្រាយគ្នាសិនមកវ៉ី?!»
ខ្ញុំសួរទំាងក្ដៅចិត្ត។ នាងញាក់ចិញ្ចើមដៀមដាមតែមិនមាត់មិនក គិតពីបន្តបើកឡានគ្រញែងក្រឡុកខ្ញុំដែលមិនមានអ្វីទប់ជំហរ។
ពេលលេងអស់ចិត្តនាងជិះធម្មតាវិញ តែចិត្តខ្ញុំនៅក្តៅនៅឡើយ ចង់ស៊ីស្រីនេះភ្លាមៗតែម្តង។
«បំណុលគង់តែមានថ្ងៃជម្រះទេ ស្រីល្អិតចង្រៃ!»
«ចាំមើលខ្លួនឯង មានវាសនា បានរួចពីចំណងសិនទៅ!»
នាងនិយាយភាសាចិនបញ្ឆិតបញ្ឆៀងខ្ញុំ។
ខ្ញុំដឹងថានាងមានចេតនាលេងខ្ញុំ ហើយចំណងនេះមាំផង មិនដឹងខ្សែអ្វីខ្លះទេ ខ្ញុំរកល្បិចឱ្យបានរបូតវាសិនទើបបាន។
«ដាច់ដង្ហើមអាឡូវហើយវ៉ើយ!» ខ្ញុំស្រែកឡើង។
នាងនៅធ្វើមិនដឹង ខ្ញុំក៏លែងនិយាយស្តីបិទភ្នែកសំងំស្ងៀម។
ដូចខ្ញុំគិតមែនស្រីឆ្នាសនេះល្ងង់ណាស់ ហើយចិត្តមិនមុតដូចសម្តីទេ នាងអាចខ្លាចថាខ្ញុំដាច់ខ្យល់ស្លាប់មែនក៏ថាបាន បានជាឈប់ឡាន ហើយបើកទ្វារមកឈរមើលខ្ញុំ។
«ចង់ស្លាប់ កុំមកស្លាប់នៅហ្នឹងមើល៍!»
នាងក្ដាប់ដៃនិយាយ តែខ្ញុំធ្វើមិនដឹង។
នាងឱនមកមើលខ្ញុំ បន្ទាប់មកគឺរង្វង់ដៃខ្ញុំស្វាគមន៍នាង។
នាងល្ងង់ពេកហើយដែលគិតថាខ្ញុំជាប់ក្នុងចំណងដៃជើងបានយូរយ៉ាងនេះ? ហើយដូចខ្ញុំនេះឬ ដែលដាច់ខ្យល់ស្លាប់ងាយៗដោយមិនទាន់បានជម្រះបញ្ជីជាមួយនាង។
ខ្ញុំមិនដឹងថាតើមកពីកំហឹងឬមកពីភាពស្រើបស្រាលឱ្យប្រាកដទេខ្ញុំដឹងថា តម្រេកខ្ញុំកំពុងបាំងមុខរហូតដល់មិនខ្វល់ថាទីនេះកន្លែងណាទោះបីខាងស្រីខំប្រឹងបម្រះប្រតាយប្រតប់តែនាងបានបញ្ចូលមាត់មកក្នុងរូងខ្លាទៅហើយ។
ខ្ញុំទាញទាវនីណា មកនៅក្រោមខ្ញុំបានប្រកបដោយសុវត្ថិភាពព្រោះនាងគ្មានកម្លាំងឯណាដល់ខ្ញុំឡើយ ហើយក៏ស្វាគមន៍នាងជាមួយល្បែងល្បួងដែលប្រុសៗដូចខ្ញុំអ្នកណាក៏ចេះ។
មុនពេលខ្ញុំទាញកន្ត្រាក់អាវយឺតរបស់នាង ខ្ញុំងាកមើលជុំវិញខ្លួន។
នេះជាផ្លូវតូចក្បែរជើងភ្នំឆ្ពោះចូលទៅកាន់ក្រុងវិញ ស្លឹកឈើជ្រុះរាលពេញហើយជម្រាលស្មៅប្រែជាពណ៌ទឹកក្រូចព្រោះថ្ងៃខ្ពស់ដែរហើយ។ គ្មានអ្នកណាម្នាក់ទេ។
ទោះបីជាការសម្រាតនាងនៅទីនេះហាក់បីដូចជាអាសអាភាសពេកប៉ុន្តែស្រីច្រម៉ក់នេះ ត្រូវតែបង្ក្រាបឱ្យរាង ទើបនាងលែងហ៊ានធ្វើបាបខ្ញុំ។
នៅពេលដែលចំណង់ផ្លូវភេទរបស់របស់ខ្ញុំឡើងសន្ទុះដល់ថ្នាក់មិនគិតពីលទ្ធផលចុងក្រោយ ខ្ញុំមិនខ្វល់ថាខ្ញុំយកកំហឹងទល់កំហល់ ហើយមិនខ្វល់ថា ខ្ញុំត្រូវទទួលខុសត្រូវអនាគតនាងដែរឬអត់ទេ ដឹងតែថា ខ្ញុំត្រូវតែបាននាង។
រាងកាយនាងនៅបិទបាំងតែពាក់កណ្ដាលត្រឹមពោះចុះក្រោម ចំណែកសល់ពីនេះគឺស្ថិតក្នុងកណ្ដាប់ដៃខ្ញុំទាំងស្រុង។ ប្រតិកម្មនាងនៅចំពោះមុខការ បម្រុងការរួមភេទនេះ គឺតក់ស្លុតហើយស្រែកមិនចេញ។
ខ្ញុំត្រូវនាងក្ដិចនឹងក្រចកមុតហូរឈាមរហាមក៏នៅតែប្រឹងលូកដៃទៅទាញរូតខោខូវប៊យដ៏ជម្លើយរបស់នាងនៅនឹងមុខឱ្យខាងតែបាន។ ទាវនីណាប្រឹងយកដៃទាំងពីរទៅឃាត់រារាំនៅទីនោះដែលមុននេះនាងខំការពារដើមទ្រូងទំាងគូគ្មានអាវរបស់នាង។
ខ្ញុំសម្លក់នាងដោយភ្លើងតណ្ហាដូចចង់ប្រាប់នាងថា«គ្មានផ្លូវទេ!»តែខ្ញុំមិននិយាយព្រោះរវល់ខាំធ្មេញកា្នញ់នាង។
«បងរាជ!កុំធ្វើបាបនីណា!»
ខ្ញុំប្រឹងសឹងផុតដង្ហើមទម្រាំយកឈ្នះរងើកភ្លើងតណ្ហា ហើយបន្ធូដៃចេញមកវិញព្រោះចាញ់សម្ដីយំយែករបស់នាង។
នាងក៏ដង្ហក់ហត់គឃូសហើយយំស្អិតអស់ជើងសក់នឹងមុខមាត់ នាងនិយាយមកកាន់កែវភ្នែកក្រហមក្ដៅគគុករបស់ខ្ញុំ៖
«នីណាមានសង្សារហើយបងរាជកុំធ្វើអ៊ីចឹង!»
ស្រីច្រមក់នេះមានកាយវិការជាស្រីក្រមុំមិនដែលឆ្លងកាត់ដៃប្រុសកំលោះច្បាស់ណាស់ ពេលនេះទៀតហ៊ាននិយាយរឿងសង្សារនៅនឹងមុខគូដណ្ដឹង ទោះបីខ្ញុំជារាជក្លែងក្លាយក៏ស្រាប់តែចេះកើតសេចក្ដីប្រចណ្ឌនាង?
ខ្ញុំខាំមាត់និយាយសម្លុត៖
«អ៊ីចឹងហ្ន៎? ទុកខ្លួនទៅឱ្យវាល្អជាងហ្ន៎?!»
ខ្ញុំទាញបោចអាវនាងដែលដៃនាងខំលូកយកមកដណ្តប់នោះចេញសាជាថ្មីធ្វើឱ្យនាងយំហ៊ូតែម្ដង។
«យំធ្វើស្អី? អ្ហះនាំគូដណ្តឹងមកឱ្យគេវ៉ៃចង់ងាប់ ឱ្យវាងាប់ឆាប់ប្រញាប់បានទៅជួបអាចោលម្សៀតណា?!»
នាងគ្រវីក្បាលទំាងទ្រូងសស្ងាចដូចសម្លីនៅកំដរភ្នែកខ្ញុំ៖
«បងឯងកុំរៀនបង្ខំមនុស្សស្រីឱ្យគេស្រលាញ់ បងឯងកុំរៀនធ្វើបាបមនុស្សស្រី!«
នាងនេះនិយាយស្តីឡប់ៗតែខ្ញុំនឹកឃើញដល់បងប្រុសនាងនិងអ្នកគ្រូសៅនីភា។
កំហឹងខ្ញុំស្រាក ឯតណ្ហាធ្លាក់សន្សឹមៗទន្ទឹមការរិះគិត។
ខ្ញុំដៀងរំពៃទៅរកដើមទ្រូងនាងដែលបង្ហាញមកទទេស្អាតឃើញពេញភ្នែក។ ដៃខ្ញុំចង់ទាញអាវមកគ្របឱ្យនាងវិញដែរ តែវាអាចជាចរិតពិតរបស់ខ្ញុំ មិនមែនចរិតពួកអ្នកលេងទេ ថាមិនបាន នាងប្រាកដជាដឹងថាខ្ញុំបន្លំ។
ដៃខ្ញុំលូករាវទៅតាមអំណាចចិត្តដែលភ្លើតភ្លើននឹងលម្អងផ្កា ចំណែកហេតុផលធ្វើចរិតអ្នកលេងរឹតតែជំរុញខ្ញុំឱ្យឈ្ងោកទៅកាន់ទីនោះទោះបីនាងចាប់ផ្តើមយំបន្តក៏ដោយ។
ក្នុងឡានដ៏ចង្អៀតនេះនាងមិនអាចក្រោករួចទេទោះខ្ញុំមិនសង្កត់នាងខ្លាំងក្តី។ អាវទំាងពីរជាន់របស់ខ្ញុំត្រូវរបើកប៉ើងអស់ជាមួយវិនាទីឆាបឆួលក្រោមភ្លើងស្នេហ៍។
នាងយំបានប៉ុន្មានទៅ បើចង្វាក់ស្នេហាដែលខ្ញុំផ្តល់ឱ្យ នាងប្រាកដជាមិនដែលចួបផងក្នុងជីវិតនេះ តើនាងមានៈការពារខ្លួនប្រាណនាងបានយូរប៉ុនណា?
ខ្ញុំលង់ទៅនឹងក្លិនក្រអូបនៃផ្កាតូចរបស់ខ្មែរលើដែនដីកាប់ចាក់ រហូតដល់មិនដឹងដែរថានាងឈប់យំពីពេលណាហើយរមួលក្រោមដៃខ្ញុំ។
នាងមិនអាចយកឈ្នះការទាក់ទាញតាមសសៃប្រសាទ តែក៏នៅតែបន្តស្រក់ទឹកភ្នែករហាមសឹងសើមជោកទំាងខ្ញុំម្នាក់ទៀត។
ស្នូរគោះកញ្ចក់ឡានលាន់ឡើង។
ចប់ហើយច្បាស់ជាពួកប៉ូលិសដើរល្បាត ។
ខ្ញុំភ្ញាក់ឡើងជាមួយភាពអៀនខ្មាសហើយរកអាវនាងមិនឃើញទេ។
ចុះបើរកឃើញតើធ្វើអី្វបាន បើអាវនាងតូចកំប៉ិតនោះខ្ញុំពាក់ឱ្យនាងទាន់ដែរ?
ខ្ញុំក្រោកវឹងទាញនាងឱ្យអង្គុយទល់មុខគ្នាហើយឱបនាងជាប់នឹងដើមទ្រូង។ ឱបស្ទើរតែសាច់យើងទំាងពីរនាក់រលាយចូលគ្នាបាន ហើយខ្ញុំខ្សឹបៗ៖
«កុំរើ! មានមនុស្ស!»
នាងពិតជាយល់ហើយ បានជាឈ្ងោកក្បាលនឹងដងខ្លួនដ៏តូចរបស់នាងមកក្រោមទ្រូងខ្ញុំទំាងស្រុងនាងដូចគេចមិនចង់ឃើញពិភពលោកនេះ មិនចង់ឃើញអ្នកដែលគោះកញ្ចក់ឡាននិងមិនចង់ឃើញទាំងមុខខ្ញុំ តែនាងឱបខ្ញុំ រកតែឱនទៅរាវយកអាវខ្ញុំមកក៏មិនចង់ដល់ផង។
គឺអ្នករើសកំប៉ុងទេដែលនៅក្រៅឡាន។
គាត់ចាស់កោងខ្នងហើយដូចជាងងឹតភ្នែកផងបានជាខ្ញុំមិនសូវខ្វល់ពេកដោយហុចលុយទៅឱ្យហើយរង់ចាំដល់គាត់ដើរចេញទៅបាត់ទើបខ្ញុំងាកមកខ្សឹបប្រាប់ស្រីឆ្នាសបាក់ចង្កូម។
«ពាក់អាវអត់?!»
នាងកម្រើកមុខបន្តិច តែមិនងើបមុខចេញពីដើមទ្រូងសាច់ទ្រូងខ្ញុំទេ ធ្វើឱ្យបេះដូងខ្ញុំអណ្តែតត្រសែត។
មនុស្សប្រុសមិនមែនមានតែតណ្ហានោះឯណា អ្វីដែលធ្វើបាបពួកប្រុសៗយើងបំផុតគឺចិត្តមហាទន់ពេលត្រូវស្រីៗឱប។
ខ្ញុំនិយាយបន្ថែម៖
«អ្នកសុំទានទេ ហើយខ្វាក់ភ្នែកទៀត!»
នាងកម្រើកក្បាលហើយងើបមុខរកមើល ដោយបាំងខ្លួននាងពិតជាប់នឹងដើមទ្រូងខ្ញុំ។
មើលទៅលើថ្ងាសនាងឃើញតែច្រមុះតូចស្រួចនិងបបូរមាត់ស្លេកងាំងព្រោះខ្ញុំទើបតែប្រយុទ្ធមួយឆាកធំនៅទីនោះ។
ទាវនីណាស្អាតខ្លាំងណាស់ពេលនាងលែងឆ្នាស់ហើយកម្សត់ដូចកណ្តុរធ្លាក់ទឹក។ សក់នាងជោកដោយទឹកភ្នែក ដូច្នេះខ្ញុំក៏លូកម្រាមដៃទៅវែកឱ្យរៀបរយហើយហុចអាវខ្ញុំមួយ គឺអាវសឺមីក្រៅឱ្យទៅនាងចំណែកខ្ញុំពាក់តែមួយជាន់អាវយឺតសក៏បាន។
យល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសាច់រឿងខាងលើ